Thursday, July 17, 2008

အချစ်ရှာဖွေသူ (စ/ဆုံး)

အချစ်ရှာဖွေသူ (စ/ဆုံး)

ရေးသားသူ - ကလေးသား

အထက်ကောင်းကင်ပြင်တွင် ညှိ့မှောင်အုပ်ဆိုင်းလျက်၊ လူနေရပ်ကွက်များမှာလည်း တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်လှသည်။ ထိုအချိန်တွင် တစ်ခုသော တိုက်ခန်းအပေါ်ထပ်၌ မိန်းမပျိုနှင့်ယောက်ျားပျိုတို့မှာ အဝတ်အစားဗလာကျင်းလျက် ရှိနေကြသည်။ ယောကျ်ားပျိုမှာ ရဲနိုင်ဖြစ်ပြီး၊တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ယောက်ဖြစ်၏။

ကာယဗလ တောင့်တင်း၏။ အထူးသဖြင့် လီးမှာ တစ်ထွာခန့်ရှိပြီး တုတ်ခိုင်၏။ မိန်းမပျိုမှာ မမအေး ဆိုသူဖြစ်ပြီး အပျိုကြီး ပူပူနွေးနွေးဖြစ်၏။ရဲနိုင်၏ကြီးမားသော လီးကြီးမှာ သူမ၏စောက်ပတ်အား ခေါင်းညိမ့်ခေါ်နေသလို တဆတ်ဆတ် မာတောင်နေပေသည်။ 

သူမသည် မျက်စေ့ကို မှိတ်ကာ ပေါင်နှစ်ချောင်းအားယှက်လိမ်၍ ခါးကော့ထားလေ သည်။ ရဲနိုင်၏ အော်လံဒစ်ပြဲ လီးကြီးအား သူမ၏ပေါင်နှစ်လုံးကြားထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်၏။ သူ၏ လီးကြီးမှာ စောက်စေ့ကို ခလုတ်တိုက်ပြီး ပေါင်နှစ်လုံးကြား ဝင်သွားသဖြင့် သူမ၏ စောက်ခေါင်းအတွင်းမှ ယားယံသော ဝေဒနာကို ခံစားရသဖြင့် စောက်ရည်ကြည်များ တစိမ့်စိမ့်စီးဆင်းလာလေတော့သည်။

သူမ၏လိမ်ယှက်ထားသော ပေါင်နှစ်ချောင်းအား ရဲနိုင်က သူ၏ဒူးနှစ်လုံးဖြင့် ဆွဲကားပြီး၊ စောက်ခေါင်းအဝ၌ လီးကြီးကို တေ့ပေးလိုက်သဖြင့် သူမမှာအထက်သို့ တွန့်ကနဲဖြင့်ကာ လူမမာငြီးသလို ပါးစပ်မှ တဟင်းဟင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ရဲနိုင်သည် နို့နှစ်လုံးကိုခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ချေမွနေသဖြင့် သူမမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ထိုးထိုးတွန့်တွန့်ဖြစ်လာပြီး၊ ဖင်ကြီးနှစ်လုံးကို ကော့ပေးတော့ ကစားလာလေ၏။

“ မောင်လေး မမကို နှိပ်စက်နေတာလားကွယ်...”

ရဲနိုင်သည် ဘာစကားမျှပြန်မပြောပဲ စောက်ပတ်တပြင်လုံးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေသဖြင့် သူမစောက်ခေါင်းအတွင်းမှ စောက်ရေကြည်များက အဆမတန်ထွက်ကျလာရာ တေ့ထားသော လီးထိပ်ဖျား တစ်ခုလုံး စိုရွှဲနေလေတော့သည်။

“ ချစ်ခွင့်ပြုပါတော့ နော် မမအေး”

“ ဒီအခြေရောက်မှတော့ မထူးပါဘူး မင်းထင်သလိုပြုတော့...”

“ ဝမ်းသာလိုက်တာ မမအေးရယ်...”

ရဲနိုင်သည် အကြိုက်တွေ့လာသည်ဖြစ်၍ သူမ၏ပေါင်နှစ်လုံးကိုလက်နှင့်ထပ်မံဆွဲကားပြီး စောက်ရည် အရွှဲသားနှင့် ပြဲအာနေသော စောက်ခေါင်းရဲရဲကြီးအတွင်းသို့ သူ၏လီးကြီးကို ဆောင့်ထိုးလိုက်ရာ...

“ အမလေး...ကျွတ်ကျွတ်...နာလိုက်တာ မောင်လေးရယ်...”

သူမသည် လင်မရှိသော အပျိုကြီးဖြစ်သောကြောင့် ယောက်ျားတစ်ဦး၏ အလိုးအဆောင့်၊ အညောင့် တို့ကို မခံခဲ့ရဘူးသည့်အပြင် ရဲနိုင်၏လီးကြီးမှာ မနားတမ်းဝင်သွားသဖြင့်ယောင်ယမ်းအော်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အော်သံမှာ နှစ်ကိုယ်ကြားရယုံသာ ဖြစ်၏။ ရဲနိုင်သည် အစိမ်းသက်သက်ဖြစ်သော သူမအား မခံနိုင်မှန်းသိရှိရသဖြင့် မို့မှောက်နေသော နို့နှစ်လုံးကို တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ကုန်းစို့နေ၏။

“ မမအေး...”

“ ဟင် ဘာလဲမောင်လေး...”

“ ကျွန်တော် စိတ်ရှိသလောက် ချစ်ပရစေလားဗျာ...”

“ ချစ်ချစ် မင်း ကြိုက်သလောက် ချစ်စမ်းကွယ် မောင်လေး...”

သူမသည် စိတ်ထလာပြီဖြစ်၍ ကာမဆန္ဒကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်သလို ရဲနိုင်ကလည်း သူမပခုံးနှစ်ဖက်အားချိုင်းကြားအောက်မှ လက်လျှိုသွင်းပြီး ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုတ်ကိုင်လျက်ခပ်ပြင်းပြင်း ဆောင့်လိုးနေ၏။

“ ဘွတ်-ဖွပ်-ဖွပ်-ဘွတ်” 

ဟူသော အသံတို့မှာ တခန်းလုံး ပဲ့ပြင်ထပ်နေ၏။

“ ဖြေးဖြေးလုပ်ပါ မောင်လေးရဲ့”

“ မမက လုပ်နိုင်ပြီဆိုတာနဲ့ တအားဆောင့်တော့ တခါမျှ မခံဘူးတော့ အောင့်တာပေါ့” 

ရဲနိုင်သည် စောက်ခေါင်းအတွင်းဆီသို့ အရမ်းဆောင့်သွင်းနေသော လီး”ကီးကို အရှိန်သပ်ခါတချက်ချင်း မှန်မှန်ဆောင့်လိုးနေ၏။

“ အဲဒီလိုဆိုရင် တော်သေးတာပေါ့...”

“ ခုနကအတိုင်းသာဆိုရင် မမဟာလေး ထက်ခြမ်း ကွဲရချီရဲ့...”

“ ဒီလောက်လဲ မဟုတ်သေးပါဘူး မမအေးရယ်...”

“ ဘာမဟုတ်ရမှာလဲ - မင်းဟာကြီးက နည်းတဲ့ဟာကြီးမဟုတ်ဘူး ငါဟာက သေးသေးလေး ဟဲ့”

“ ဒါကတော့ နတ်ပေးတဲ့ အတိုင်းဘဲ မမအေးရေ..”

ထိုကဲ့သို့ တစ်ချက်ချင်း မှန်မှန်ဆောင့်နေရာ မမအေးမှာ အကောင်းလွန်သဖြင့် တင်ပါးနှစ်လုံးကို စကောဝိုင်းသလို ပြုလုပ်လာပြီး ရဲနိုင်၏လည်ပင်းအား သိုင်းဖက်လျက် ရာဂစိတ်ပြင်းထန်သော မျက်လုံးအစုံဖြင့်

“ မောင်လေး” 

“ ဘာလဲ မမအေး”

“ မင်းစိတ်ရှိသလောက် လုပ်တော့ကွယ်... မမအေး မနေနိုင်လောက်အောင် စောက်ပတ်ထဲကယားနေပြီ...”

ထိုစကားသံကြားရသော ရဲနိုင်သည် သူမ၏ပေါင်နှစ်လုံးအား သူပခုံးပေါ်ထမ်းတင်ပြီး ဂျက်လေယာဉ်ပျံ စံချိန်ကို ချိုးကာ ဆောင့်ဆောင့်ပြီး လိုးနေ၏။

“ ဘွတ်-ဘွတ်-ရွှတ်” 

ဟူသော အသံများထွက်ပေါ်နေသလို ရဲနိုင်၏လည်ပင်းအား သိုင်းဖက်ထားသော သူမ၏လက်များမှာ ပြုတ်ကျကာ နောက်သို့ လန်ကျသွား၏။ နောက်ဆက်တွဲကား-

“ ကောင်းလှချည်လား မောင်လေးရယ် မမအသဲကို ခိုက်သွားတာဘဲ...”

အသံဗလံများမှာ တခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ရဲနိုင်က သူဗိုက်ပေါ်သို့မှောက်လျက်သား ဖိထားသဖြင့် နို့အစံမှာ ဘေးနှစ်ဖက်ဆီသို့ ကားထွက်နေ၏။ ထို့အတူ ရဲနိုင်၏လီးကြီးမှာ မမအေးစောက်ခေါင်းအထဲ၌ ညိမ်သက်စွာ အနားယူလျက်ပင် ရှိနေသည်။

“ ကျွန်တော်လိုးပေးတာ ခံလို့ကောင်းရဲ့လား မမအေး...”

“ ဘာကောင်းတာလဲ- မသိဘူး” 

သူမက မူယာကြွယ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ချစ်မျက်စောင်းကလေးထိုးလိုက်၏။

“ ခုနကတော့ ကောင်းလှချီရဲ့ဆို”

“ မဆိုင်ပါဘူး ဆင်းစမ်းပါအုံး မင်းကိုယ်ကြီးက လေးလိုက်တာ..”

“ ဟင့်အင်း မဆင်းသေးဘူး နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး လုပ်အုံးမယ် လိုးရတာ မဝသေးဘူး”

“ နောက်တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင် မလုပ်ရဘူး ဒါမှမဟုတ်လို့ မတွေ့ချင်တော့ဘူး ဆိုရင်တော့ မင်းသဘောဘဲ”

“ ဟဲဟဲ ဒီမှာ ကြည့်ပါအုံး မမအေးရယ်” 

ရဲနိုင်၏လီးကြီးမှာ တဆတ်ဆတ်တုန်နေ၏။

“ တစ်ချီတော့လုပ်ပါရစေ မမအေးရယ်နော်...”

ရဲနိုင်က ချွဲယင်း မမအေး၏ န၍တ်ခမ်းကို စုပ်လိုက်၏။

“ ဒါဘဲနော် ဒီတခါတော့ ချစ်လို့အလိုလိုက်မယ် နောက်မရဘူး”

ပြောပြောဆိုဆို ရဲနိုင်က မမအေး အပေါ်တက်ခွပြီး အားရပါးရ ဆောင့်ဆောင့် လိုးနေ၏။

“ ဖြေးဖြေးလုပ်ပါ ရွှေကိုယ်တော်လေးရဲ့ အောက်ကဖြင့် သေတော့မယ်”

“ သိပ်လိုးလို့ကောင်းနေလို့ သတိလစ်သွားတာပါ စိတ်မဆိုးပါနဲ့-”

“ ကဲပါ လိုးမှာဖြင့် လိုးစမ်းပါ ဒီမှာ ဆန့်တငန့်ငန့်ကြီး” 

“ အား- အင်း - ဟင်း ဟင်း ဟင်း ကောင်းလိုက်တာ ဘယ်လိုကောင်းမှန်း မသိဘူး ဆောင့်ဆောင့် ဟုတ်ပြီ နာနာဆောင့် အားရပါးရဆောင့်ထဲ့ လိုက်စမ်းပါ မောင်လေးရယ်...မမ မနေနိုင်တော့ဘူး”

“ မမ ပြီးတော့မလားဟင် ကျွန်တော်တော့ ပြီးတော့မယ်”

“ မမလဲ ပြီးခါနီးပြီ မြန်မြန်လိုးစမ်းပါ မြန်မြန်ဆောင့်လိုက်စမ်းပါ- ပြီး- ပြီးတော့မယ် အင်း ဟင်းဟင်းဟင်း”

နှစ်ယောက်သား ပြိုင်တူပြီးသွားကြ၏။

“ ကဲ ဆင်းပါ တော်ရောပေါ့ အဝတ်လဲပြီး ပြန်တော့နော် “

နောက်နှစ်ယောက်သား အဝတ်များ ဝတ်ဆင်ပြီး ရဲနိုင်က

“ မနက်ဖြန်ခါကျရင် ကျွန်တော် လာရအုံးမလား”

“ ဟင့်အင်း မလာနဲ့”

“ တကယ်ပြောတာလား မမအေး”

“ တကယ်ပြောတာ နေ့တိုင်းဆို မကောင်းဘူး” 

“ ဒါဖြင့် ဘယ်နေ့ လာရမလဲ ပြောလေ” 

“ ဒီနေ့ ကြာသပတေးနေ့ဆိုတော့ စနေနေ့ကျမှ လာပါ မောင်လေးကို မချစ်လို့ မဟုတ်ဘူးနေ့တိုင်းဆိုတော့ လူကြီးတွေနဲ့ ညီမလေးတို့ နိုးနေတာနဲ့ ကြုံရင် မကောင်းဘူးပေါ့ကွယ်”

“ ကဲ ကျွန်တော်ပြန်တော့မယ် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ နီနီရဲရဲစောက်ပတ်ကလေးကို မောင်ပြန်တော့မယ်နော်-” 

ဟု ရဲနိုင်က မမအေး ထမိန်ကြားမှ လက်လျှို၍ စောက်ပတ်ကလေးကို ကိုင်ကာပြောလိုက်၏။

“ သူ တော်တော်ကဲတယ် ကဲ ပြန်ပါတော့” “သဘက်ခါဆက်ဆက်လာခဲ့မယ်နော် အလိုးခံဘို့ အသင့်စောင့်နေ သိလား”

“ ဟင်း...” 

မမအေးက သက်ပြင်းချယင်း ကုတင်ပေါ် တက်အိပ်လိုက်ပါတော့သည်။

.............................................................................................................

မမအေး၏ အခန်းမှာ ယခင်အတိုင်းဖွင့်နေသဖြင့် စားနေကျကြောင်ဖါးဖြစ်သော ရဲနိုင်သည် ထုံးစံအတိုင်း တက်လာခဲ့၏။အခန်းတွင်းသို့ရောက်သော် မိန်းမပျိုတစ်ဦးကို အဆင်သင့်တွေ့သဖြင့် မမအေးအထင်နှင့် အငန်းမရ ဖက်နမ်းလိုက်ပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံး စမ်းသပ်ကိုင်တွယ်လိုက်ရာ မမအေးမဟုတ်မှန်းသိသွားတော့သည်။

“ ညီမ စိုးစိုးမွန်ပါ အကိုနိုင် - ကိုနိုင်ရဲ့ အလိုးကို ခံချင်လို့စောင့်နေတာပါ မိန်းခလေးတစ်ယောက်က အရှက်ငဲ့ခံပြီး လိမ်ပြောပါ့မလား စဉ်းစားကြည့်ပါ ကိုနိုင်ရယ်” 

သူမကမျက်လွှာအောက်ချပြီး ပြောလိုက်၏။

“ ကဲ ဒီလိုဆို ကိုနိုင်အကြိုက်ပေါ့”

ရဲနိုင်သည် ပြောပြောဆိုဆို သူမအား ကုတင်ပေါ်ပွေ့တင်ပြီး အားပါးတရ နမ်းပစ်လိုက်သည်။ ၎င်းနောက်အင်္ကျီပေါ်မှ နေ၍ နို့နှစ်လုံးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းနှယ်ပေးလိုက်ပြီး၊ဗိုက်သားနုနုကလေးအား ထမိန်စအသာဖြုတ်၍ ခပ်ရွရွကလေး ပွတ်သပ်ပေးလေရာ၊ စိုးစိုးမွန်သည် မျက်လုံးအစင်းကလေးဖြစ်ကာ ရဲနိုင် ပြုသမျှ ခပ်ကောင်း ကောင်းနှင့်ငြိမ်ခံနေ၏။ ရဲနိုင်ကသူမ၏အင်္ကျီကျယ်သီးများနှင့်ဘရာစီယာကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ကြီးထွားသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အငန်းမရ စို့ပေးနေ၏။

“ ယားတယ် - အကို - ယားတယ်”

သူမသည် ခါးကော့ကော့တက်လာသဖြင့် ရဲနိုင်သည်သူမ၏ ထမိန်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်ရာ မုန့်ပေါင်းသဖွယ် နီရဲနေသော စောက်ဖုတ်လေးမှာ စောက်မွှေးအနည်းငယ်ဖြင့် ပြဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသော ရဲနိုင်အဖို့ တကိုယ်လုံး တုံရီလာလေသည်။

“ ဟာ ရှက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ ကိုနိုင်ရယ်”

သူမက ပြောပြောဆိုဆို သူမ၏ စောက်ပတ်လေးကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ရာ ရဲနိုင်က သူမလက်အား ဆွဲဖယ်ပြီး၊ သူ၏လက်ဖဝါးဖြင့် စောက်ဖုတ်တပြင်လုံးအား အတန်ကြာအောင်ပွတ်ပေးလိုက်ရာ စောက်ခေါင်းအတွင်းမှ စောက်ရည်များ ကျလာ၏။

.................................................................................................................................

အမှောင်ထုက နက်ရ၍ိင်းလာသည်နှင့်အမျှ လောကဓါတ်တစ်ခုလုံး ဆိတ်သုန်းနေလေသည့် အခါသမယတွင် စိတ်ထဲမှ ဖြစ်ပေါ်နေသော ကာမရမ္မက် အခိုးတက်ခြင်းတို့ကို ဖြေဖျောက်နိုင်စွမ်းမရှိသည့် ရဲနိုင်မှာ သူ၏အိမ်တံခါးအား အသာတွန်းဖွင့်ပြီး မမအေးရှိရာ အိပ်ခန်းသို့ရေပိုက်မှ တွယ်တက်နေ၏။အခန်းတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ မမအေးကို အခန့်သင့်ပင် တွေ့ရသဖြင့် ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာထားဖြင့် -

“ မမအေး” 

“ မောင်လေး”

ပြောပြောဆိုဆို ရဲနိုင်သည် သူမရှိရာ ကုတင်ပေါ်တက်ပြီး သူမ၏ဘေးတွင် ယှဉ်အိပ်လိုက်၏။၎င်းနောက် သူမအား တင်းကြပ်စွာ ဖက်ပြီး အငမ်းမရ နမ်းပစ်လိုက်သည်။ထိုနည်းတူစွာ သူမကလည်း ရဲနိုင်၏ပါးပြင်ကို ပြန်လည်နမ်းနေမိ၏။

“ လာမှ..လာပါမလားလို့...မျှော်နေလိုက်ရတာ မောင်လေးရယ်”

“ မလာဘဲ နေပါမလား မမအေးရယ်”

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အဓိပ္ပါယ်ပါသော မျက်လုံးအစုံဖြင့် အတန်ကြာကြည့်ပြီး...

“ ကဲ မမအေး အင်္ကျီအဝတ်အစားတွေ ချွတ်တော့ ဒီနေ့ညမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ချစ်ရအောင်”

“ မင်းကြိုက်သလိုတာပြော မမလိုက်လျောဘို့ အသင့်ဘဲကွယ်”

သူမသည်ပက်လက်လှန်အိပ်နေရာမှ ကုန်းထလိုက်ပြီး၊ ညဉ့်လွှာရုံ သမီးပျိုပီပီ၊ကိုယ်ပေါ်တွင်ရှိသော အဝတ်အစားများကို တခုမကျန်ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး၊ ကုတင်ထက်တွင် ခပ်စင်းစင်းလေးအိပ်နေလိုက်၏။

စာကြည့်စားပွဲပေါ်မှ အုပ်စောင်းနှင့်ထွန်းထားသော မီးရောင်အောက်တွင်ကိုယ်လုံးတီးမယ်အဖြစ်နှင့် တစ်ရစ်မို့မောက်နေသည့် အသားဆိုင်တို့ကို တောက်ပသောမျက်လုံးကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။ ၎င်းနောက်ရဲနိုင်သည် သူ၏လုံခြည်အဝတ်များကို ချွတ်လိုက်သဖြင့် နှစ်ဦးသားမှာ မိမွေးဖမွေးတိုင်း ဖြစ်သွားကြလေသည်။

“ လုပ်ရင်လဲ မြန်မြန်လုပ်ပါကွယ် ဒီအတိုင်း မမ မနေတတ်ဘူး...”

ရဲနိုင် သည် မည်သို့မျှ ပြန်မပြောဘဲ သူမ၏ ဗိုက်သားနုနုကလေးများနှင့်စောက်ပတ်တပြင်လုံးကို သူ၏လက်ဖဝါးဖြင့် ပွတ်သပ်နေ၏။ မမအေးမှာ မျက်စိစုံမှိတ်ကာ ရဲနိုင်ပြုသမျှနုသလို ရဲနိုင်ကလည်း သူ၏တတ်စွမ်းသမျှသော ကာမစက်ခလုတ်များကို ဖြုတ်နေ၏။

ရဲနိုင်က သူမ ဒူးနှစ်လုံးကို ဆွဲထောင်ပြီး စောက်ပတ်နှခမ်းသားနှစ်ခုအားလက်မနှစ်ချောင်းဖြင့် ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ စောက်ခေါင်းကြီးမှာ ငါးပါးဟက်ဖြဲလိုက်သလို ရဲကနဲပေါ်လာ၏။ထိုကဲ့သို့ ပြဲရဲနေသော စောက်ခေါင်းအဝတွင် သူ၏လီးကြီးကို ကိုင်ကာစောက်ပတ်န၍တ်ခမ်းသားနှင့်လီးဒစ်ဖျားတို့ကို ပွတ်တိုက်ပေးနေ၏။

“ ပြွတ် - ပြွတ် - ပြွတ်” 

ဟူသောအသံများမှာ စောက်ပတ်န၍တ်ခမ်းသားနှင့် လီးဒစ်ဖျားတို့ ဆုံတွေ့ရာမှ ဖြစ်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် သူမ၏စောက်ခေါင်းအတွင်းမှ လီးဝင်လမ်းပြေစေရန် စောက်ရေကြည်များက တစိမ့်စိမ့် စီးဆင်းလာချေသည်။

“ လိုးပါတော့ မောင်လေးရယ် မမ စောက်ခေါင်းထဲက ယားနေပြီ”

သူမသည် ကာမဆန္ဒပြင်းပြလာသဖြင့် လိုရင်းကို ရှင်းရှင်းပင်ပြောလိုက်၏။

“ လိုးတယ်ဆိုတာ ဆွပြီးမှ လိုးရတယ် ဒါမှ အရသာရှိလာမှာ မမအေးရဲ့”

ရဲနိုင်ကလည်း ပွင့်လင်းပြတ်သားစွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။ ဆက်လက်၍ ရဲနိုင်က သူမ၏နို့နှစ်လုံးကို ကုန်းစို့ပြီး စွဲလိုက်သည်ဆိုလျှင် ခါးကော့ကော့တက်လာလျက်ဖင်သားကြီးနှစ်လုံးက ဝှေ့ရမ်းလာလေသည်။

“ တော်လောက်ပြီ မောင်လေးရယ်” 

ပြောပြောဆိုဆို သူမက ပေါင်နှစ်လုံးကိုသူမ၏လက်ဖြင့် ဆွဲကားလိုက်သဖြင့် စောက်ခေါင်းဝမှာ အစွမ်းကုန်ပြဲသွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ရဲနိုင်က သူ၏လီးကြီးကို ဆုတ်ကိုင်ကာ စောက်ပတ်ဝတွင် တေ့၍ တအားဆောင့်လိုး လိုက်သည်။

“ အား - လား - လား”

“ ဘာလဲ မမအေး - နာသွားသလား”

သူမ၏မျက်နှာတပြင်လုံးမှာ ရ၍ံ့မဲ့နေပေသည်။ အဆုံးဝင်သည့် လီးကြီးကို ရဲနိုင်က ဒစ်အရင်းသားပေါ်လာသည်အထိသာ န၍တ်ပြီး ဖြေးဖြေးထိုးသွင်းလိုက်၊ ခပ်ပြင်းပြင်း ဆောင့်လိုက်လုပ်နေ၏။

“ ဖွတ် - ပတ် - ဖတ် - ဖွတ် - ရွှတ်” 

ဟူသော အသံတို့မှာ တခန်းလုံး ဆူညံနေပေသည်။

ဤအချိန်တွင် တဖက်ခန်းတွင် အိပ်ပျော်နေသော စိုးစိုးမွန်သည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အိပ်မက်မက်သလိုဖြစ်ပြီး၊ လန့်နိုးလာယင်း သူ့အမအခန်းတွင်းမှ တဖတ်ဖတ်အသံကို ကြားနေရသဖြင့် ညဖက်ကြီးမှာ မမအေး ဘာကြောင့်တို့ပတ်ရိုက်နေပါသလဲဟု တွေးယင်း သူ့အမအခန်းဆီသို့ ပျဉ်ပေါက်ကလေးမှချောင်းကြည့်မိ၏။

သူ့မျက်နှာကိုပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အဖြစ်အပျက်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် လန့်မအော်မိစေရန် ပါးစပ်ပိတ်ထားရ၏။ ၎င်းနောက်သူမ၏စိတ်ကို ချုတ်တီးလျက် ကြည့်ကောင်းကောင်းဖြင့် ဆက်ကြည့်နေသလို ကုတင်ထက်မှ ကာမသားကောင်နှစ်ဦးမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကရုမစိုက်နိုင်ပဲ ထင်သလို လိုးနေကြ၏။

“ ဆောင့်တော့မယ်နော် မမအေး”

“ ဆောင့် ဆောင့် မင်းကြိုက်သလောက် ဆောင့်”

စောက်ရည်အရွှဲသားနှင့် ပြဲနေသော မမအေး၏စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ လီးကြီးမှာ မနားတမ်း ဆက် တိုက် ဆောင့်လိုးသွင်းနေသဖြင့် သူမစိတ်ထဲတွင် ရဲနိုင်လီးကြီးအား တပ်မက်လာသလို သူ့အမနေရာတွင် သူမသာဖြစ်ချင်လိုသော စိတ်တို့မှာ တဖွါးဖွါးပေါ်လျက်ပင်ရှိနေ၏။

ထို့ကြောင့်ထမိန်စကို အသာမကာ စောက်ပတ်တပြင်လုံးအား ခပ်ရွရွ ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်ယင်း တစိမ့်စိမ့် စီးဆင်းလာသော စောက်ရည် ပစ်ချွဲချွဲများမှာ လက်ဖဝါးတခုလုံး ရွှဲလာသဖြင့် ထမိန်နှင့် သုတ်ပစ်လိုက်၏။ သို့သော်စောက်ရည်များမှာ ကျမြဲကျနေပြီး စောက်ခေါင်းထဲမှ အလွန်ယားယံလာရာ သူမ၏လက် ညှိုးကလေးကို စောက်ခေါင်းထဲသို့စိုက်ထားကာ န၍တ်ခမ်းသားများအား ကလော်နိ၍က်နေ၏။

ရဲနိုင်သည်ဆက်လက်မဆောင့်သေးဘဲ မမအေး ဖင်အောက်ထဲသို့ ခေါင်းအုံးတလုံး ခုပေးလိုက်သဖြင့် စောက်ပတ်တပြင်လုံးမှာ အစွမ်းကုန် ပြူးထွက်လာလေသည်။

“ လိုးတော့လေ - ဘာလုပ်နေတာလဲ”

ရဲနိုင်သည် သူမပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်စုပ်ဆွဲပြီးတအားဆောင့်လိုးနေ၏။ လိုးနေသောအသံများမှာ ညံနေသလို စိုးစိုးမွန်မှာလည်း သူမလက် ညှိုးကို စောက်ခေါင်းထဲသို့ အဆုံးထည့်နေလေသည်။ သူမမျက်လုံးအစုံမှာ မှေးလျက် ဒူးနှစ်လုံးမှာလည်း ကွေးညွှတ်နေသလို စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုက ပွစိပွစိ ဖြစ်နေ၏။

“ မမအေး မနေနိုင်တော့ဘူး မင်းအားရှိသလောက်သာ ဆောင့်လိုးပေး စမ်းပါကွယ်...”

မမအေး၏အသံမှာ တုံရီစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရဲနိုင်၏ပုခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်သို့ သူမပေါင်ကြီးနှစ်လုံးအား လှမ်းတင်ပေးလိုက်သလို စိုးစိုးမွန်အဖို့ ရာဂစိတ် ပိုမိုပြင်းထန်လာရာ လက်ညှိုးကလေးကို အတင်းဆောင့်ထိုးနေ၏။

“ မမအေး ကျွန်တော်ပြီးတော့မယ် မမရော မပြီးသေးဘူးလား”

“ မမလဲ ပြီးတော့မယ် မနားနဲ့ တအားသာ လိုးပေးတော့နော်...”

ရဲနိုင်သည် သူမ၏ပေါင်နှစ်လုံးကို ခပ်တင်းတင်းဆုတ်ကိုင်ပြီး သူ၏လီးကြီးအား ဂွေးဥပါ မြုပ်ပါသွား မတတ် ဆောင့်လိုးလေရာ

“ ဖွတ်-ပတ်-`ပွတ်-အင့်-အင့်-အား” 

ဟူသေ ာသက်ပြင်းရှည်ကြီးနှင့်အတူ ခြေကားယား လက်ကားယား ဖြစ်သွားကြသလို စိုးစိုးမွန်မှာလည်း ကုတင်ဘေးတွင် ခွေလျက်သား ကျသွား၏။

................................................................

“ ကျွန်တော်လိုးတာ ကောင်းရဲ့လား မမအေး”

“ ကောင်းတာမှ ပြောမနေနဲ့ စောက်ခေါင်းထဲကို အီစိမ့်သွားတာဘဲ”

သူတို့နှစ်ဦးမှာ လင်မယားများ ဆက်ဆံသလို၊ ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိဘဲ အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ထုတ်ပြောနေကြ၏။ ဤသည်ကို နားအရသာရှိကာ အချောက်တိုက် တစ်ချီပြီးသွားသော စိုးစိုးမွန်မှာ ပျဉ်ပေါက်ဆီသို့ ပြန်၍ ချောင်းကြည့်မိပြန်၏။ ရဲနိုင်သည် မမအေး၏န၍တ်ခမ်းအစုံကို ပြွတ်ကနဲနေအောင် စုပ်ယူလိုက်သလိုမမအေးကလည်း ရဲနိုင်န၍တ်ခမ်းကို ပြန်စုပ်နေပြန်၏။

၎င်းနောက်စောက်ခေါင်းထဲမှ လီးကြီးကို န၍တ်လိုက်ရာ စွပ်ကနဲအသံနှင့်အတူ လီးကြီးမှာ စောက်ရည်အရွှဲသားနှင့် ပျော့ခွေကာ သွားတော့သည်။ 

မမအေးနှင့်ရဲနိုင်တို့မှာအဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်ပြီး အပြန်အလှန် ဖက်နမ်းနေကြသဖြင့် စိုးစိုးမွန်မှာ နေမထိထိုင်မထိ ရင်ထဲမှာ ဟာတာတာ ဖြစ်နေရလေသည်။ ထိုအချင်းအရာကို တွေ့ရသော ရဲနိုင်သည် လိုးရန်အသင့်ဖြစ်ပြီဟု ယူဆကာ သူ၏လုံခြည်ကို ချွတ်ပစ် လိုက်၏။

“ အမလေး ကြီးလိုက်တာ လွန်ရော.. ဖြစ်ပါ့မလား ကိုနိုင်ရာ ဆုပ်ပြဲကုန်မှဖြင့်”

“ ယောကျ်ားနဲ့မိန်းမဆိုတာ လိုးတတ် ခံတတ်ယင် ဖြစ်တာဘဲ- ဥပမာကြာကန်ထဲ လူဆင်းသွားသလိုပေါ့ လူပြန်တက်လာတော့ ကြာရွက်တွေဟာ နေရာတကျ ပြန်စုသွားတယ် မဟုတ်လား..”

ရဲနိုင်သည် စကားဥပမာပေးပြီး သူမပေါင်နှစ်လုံးအား ဆွဲကား၍ ရဲနေသောစောက်ခေါင်းအဝသို့ တေ့၍ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ သို့သော်လီးကြီးမှာ မဝင်ဘဲရှိနေသဖြင့်ဘေးသို့ချော်ချော် ထွက်နေပြန်၏။ အတန်ကြာသော်လည်း စိတ်မလျော့ဘဲ ထိုးသွင်းနေပြန်ရာ လီးကြီးမှာမဝင်ဘဲ ရှိနေပြန်သဖြင့် ရဲနိုင်သည် စိတ်အတော်ပျက်လာမိ၏။ စိုးစိုးမွန်မှာလည်း ကြာရှည် မအောင့်နိုင်တော့သဖြင့်-

“ တံတွေးထွေးပြီး စွပ်လိုက်ပါလား ကိုနိုင်ရဲ့ ယောက်ျားဖြစ်ပြီး အရသလား”

“ အေး- ဟုတ်သားဘဲ”

ရဲနိုင်သည် သူမစောက်ပတ်ကလေးကို စောက်စေ့မှအစ န၍တ်ခမ်းသားတလျှောက် တံတွေးထွေးထည့်ပြီး သူ၏လီးကြီးကိုလည်း တချောင်းလုံးရွှဲအောင် တံတွေးစွတ်လျက် ဆုပ်နှယ်နေ၏။ ၎င်းနောက် စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသား ၂-ခုကို လက်မနှစ်ချောင်းနှင့် ဖိဖြဲလိုက်ပြီး သူ့လီးကြီးကို စောက်ခေါင်းဝတေ့ကာ အားစိုက်၍ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။

“ အမလေး နာလိုက်တာ ကိုနိုင်ရယ်”

လီးကြီးမှာ ဒစ်သာသာမျှ ဝင်သွားသဖြင့် အတွေ့အကြုံမရှိဘဲ ခံချင်သည်ကိုသာ သိသောစိုးစိုးမွန်မှာ ဦးခေါင်းကို ဘယ်ညာယမ်းလျက် ရဲနိုင်၏ရင်အုပ်ကျယ်ကြီးအား ဆီးတွန်းထားမိ၏။ရဲနိုင်သည် သူမလက်နှစ်ဖက်ကို အသာဖက်ပြီး မို့မှောက်ချွန်ကားနေသော နို့နှစ်လုံးအား တလှဲ့စီစို့ ပေးနေရာမှ သူမမှာ တဖြေးဖြေးခါးကော့တက်လာသဖြင့် အကြိုက်တွေ့လာသည်မို့ ရဲနိုင်သည် နောက်တစ်ချက် ခပ်ပြင်းပြင်း ဆောင့်ချလိုက်၏။

“ သေပါပြီတော့”

သူမတစ်ကိုယ်လုံးမှာ တဖျတ်ဖျတ်လူးနေ၏။ လီးကြီးမှာ တဝက်သာသာ ဝင်နေသဖြင့် ရဲနိုင်က ဆက်မဆောင့်သေးဘဲ န၍တ်ခမ်းချင်းတေ့၍ စုပ်ပေးလိုက်ရာ သူမသည် တဖြေးဖြေး ငြိမ်ကျသွား၏။ ၎င်းနောက် ရဲနိုင်သည် သူ၏ဖင်ပိုင်းကို ကွပြီး၊ တအားဆောင့်ထိုးလိုက်၏။

“ ကျမဟာလေး ကွဲပါပြီ အမေရဲ့” 

ဟူသောအသံနှင့်အတူ စောက်ပုတ်ထဲသို့ ရဲနိုင်လီးကြီးမှာ အဆုံးအထိ ဝင်သွား၏။ ရဲနိုင်သည် လီးကြီးကို စောက်ခေါင်းထဲတွင် တတ်လျက်နှင့်ပင် နို့နှစ်လုံးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆုတ်ချေပေးနေသဖြင့် သူမ၏စောက်ဖုတ်န၍တ်ခမ်းသားနှစ်ခုမှလည်း ပွစိ ပွစိနှင့် ဖြစ်လာသလို စောက်ခေါင်းအတွင်းမှ အရာဝတ္ထုက ရဲနိုင်၏လီးထိပ်ဖျားကို ရစ်ပတ်နေ၏။

“ ကိုနိုင်...” 

“ ဘာလဲ အမွန်”

“ မမကို လုပ်တုံးက ဒီလိုဘဲလား ဟင်”

“ ဟုတ်တယ် အစတော့ နဲနဲနာတာပေါ့ နောက်တော့ ကောင်းတယ်ဆိုပြီး ဆောင့်ခိုင်းတော့တာဘဲ”

“ ဒါဖြင့် ကျွန်မကိုလဲ ဟာ ရှက်စရာကြီး” 

အကြောင်းသိပြီးဖြစ်သော ရဲနိုင်ကသူမ နို့နှစ်လုံးကို ဆုတ်ချေရင်း တချက်ခြင်း မှန်မှန်ဆောင့်ပေးနေ၏။

“ ကောင်းရဲ့လား အမွန်”

“ သိပ်ကောင်း - အရမ်းကောင်း” 

“ နောက်ဆို ဒါထက်ကောင်းအုံးမယ်”

ရဲနိုင်သည် မှန်မှန်ဆောင့်ပေးနေရာ အားမလို အားမရဖြစ်နေသော စိုးစိုးမွန်သည် ရဲနိုင်၏ ကြောပြင်ကြီးကို ပွတ်သပ်ယင်း -

“ မြန်မြန်လေး ဆောင့်ပါ ကိုနိုင်ရယ် ကျမဟာထဲက သိပ်ယားနေလို့ပါ”

“ ဒါကြောင့် ထင်ပါရဲ့ အမွန်စောက်ခေါင်းထဲက အကိုလီးကြီးကို စုတ်နေတာ အဲ့ဒါ ဘာလဲ ဟင်”

သူမ၏စောက်မျှော့မှာလည်း လီးအရသာတွေ့လာပြီး ဖြစ်သဖြင့် လီးထိပ်ဖျားကို ရစ်ပတ်ကာ တမျှင်မျှင်စုတ်လာရာ ရဲနိုင်မှာ အရသာထူးကဲလာသဖြင့် သူသိလိုသော စောက်မျှော့ကို မေးလိုက်၏။

“ အဲဒါကို ကျမအတတ်မပြောနိုင်ဘူး မိန်းမချင်း ပြောပြောနေကျတဲ့ စောက်မျှော့လားမသိဘူး ကိုနိုင်ရဲ့”

“ အေး စောက်မျှော့ဆိုတာ ဒါဘဲဖြစ်ရမယ်”

ပြောပြောဆိုဆို စောက်မျှော့က စုပ်နေပြန်သဖြင့် စောက်မျှော့ဒဏ်ကို ကြာရှည်မခံနိုင်သော ရဲနိုင်က သူမ၏ပုခုံးနှစ်ဖက်အား ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုတ်ကိုင်ပြီး မနားတမ်းဆောင့်လိုးလိုက်တော့၏။

“ ဖွတ် - ဖွတ် - ဖွတ် - ဖွတ်” 

ဟူသော အသံများမှာ တခန်းလုံးကို ဆူညံနေသလို သူမ၏တင်ပါးကြီး နှစ်လုံးကလည်း မြောက်ချီနှိမ့်ချီ ပြုလုပ်ပေးနေသဖြင့် ရဲနိုင်မှာ စောက်မျှော့ဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ -

“ ကောင်းလှချည်လား အမွန်ရယ် အကိုမနေနိုင်တော့ဘူး”

ဟူသော အသံနှင့်အတူ ရဲနိုင်သည် သူမခန္ဓာကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သဖြင့် သူ၏လီးထိပ်မှ ပန်းထွက်လိုက်သော သုတ်ရည်များအား မြိန်ယှက်စွာစုပ်ယူလိုက်၏။ နှစ်ယောက်သားလီးကိုမချွတ်သေးဘဲ စောက်ခေါင်းထဲတွင် တပ်လျက်နှင့်မိန်းနေကြ၏။ထိုအချိန်တွင် မမအေးမှာ အပြင်သွားရာမှ ပြန်လာရာ မိမိအခန်းထဲတွင် ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်နေကြသော ညီမနှင့်ချစ်သူကို ပက်ပင်းတိုးမိလေသည်။

“ ရက်စက်လှချည်လား ညီမရယ် - ညီမမှာ ဒီပြင်လီးရှာလို့ မတွေ့တော့ဘူးလား မမခံလို့ကောင်းတဲ့ လီးကြီးကိုမှ ညီမက အလိုး ခံရက်သလား”

မမအေးမှာ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ ကိုနိုင် လီး ကြီးက ကြီးတော့ ညီမလဲ မမလို အလိုးခံချင်တာပေါ့ မမရယ် ..ရေငတ်တုံးရေတွင်းထဲ ကျသလို မမ မရှိတုံး ကိုနိုင်က အလာမို့ ခုလိုဖြစ်တာပါ.. ညီမလေး ကိုနိုင်ကို သိပ်ချစ်နေပြီ အထူးသဖြင့် ကိုနိုင် လိုးတာ သိပ်ခံလို့ကောင်းတာဘဲ .. အလိုး အညောင့် အဆောင့်တွေကလည်း လီးကြီးတော့ သားအိမ်ကိုပါထိပြီး အီစိမ့်သွားတာဘဲ... ညီမကို ကိုနိုင်နဲ့ နေ့တိုင်းလိုးခွင့်ပြုပါ မမရယ် .. နော်”

“ မရဘူး မရဘူး ငါတယောက်ထဲ အလိုးခံမယ် နင့်ကိုပေး မလိုးနိုင်ဘူး”

ညီမနှစ်ယောက်ပြောနေသည်ကို ရဲနိုင်ငြိမ်ပြီး နားထောင်နေရာမှ -

“ ဟုတ်သားဘဲ မမအေးရယ် အမွန်လဲ မမအေးလို ခံချင်ရှာနေမှာပေါ့ တယောက်တလှဲ့စီ ကျွန်တော် လုပ်ပေးပါမယ်.. နောက်ပြီး မမအေး စိတ်တိုင်းကျ ကျွန်တော် လိုးပေးပါ့မယ်”

ရဲနိုင်မှာ အကွက်ဆိုက်လာသဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်၏။

“ အမယ် မောင်လေးကပါ သူ့ဖက်က လိုက်နေပြီပေါ့ စောက်ပတ်အသစ်လိုးရတော့ မဲနေတဲ့ စောက်ပတ်အဟောင်းကို ပစ်ပြီပေါ့ဟင် - ဟုတ်လား “

“ မဟုတ်ပါဘူး မမအေးရယ် နှစ်ယောက်စလုံးကို လိုးပေးမှာပါ မမအေးက ဒါမှ မကျေနပ်သေးရင် သူ့ကို တခါလိုးရင် မမအေးကို နှစ်ခါ လိုးပေးပါမယ်”

မမအေးမှာ အတန်ကြာစဉ်းစားနေ၏။ စိတ်ထဲကလည်း

“ အင်း - သူကတော့လျော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး အေး လေ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ငါကြိုက်တဲ့ လီးကြီးနဲ့ လက်မလွှတ်သွားတာဘဲ ကံကောင်းတယ်” 

ဟု တွေးယင်း

“ ကဲ ဒီလောက်တောင်ပြောမှတော့ မောင်လေးသဘောအတိုင်းပါဘဲတဲ့ ရှင့်”

“ အေး ဒါမှ မမအေးကွ” 

ရဲနိုင်ရော အမွန်ပါ ဝမ်းသာနေပြီး လက်ခုတ်လက်ဝါးတီးလိုက်ကြ၏

“ ကဲ ဒါဖြင့် ကျွန်တော်ပြန်အုံးမယ် မမအေး”

“ အံမယ် ဘယ်ပြန်လို့ရမလဲ မမ အလှည့်ကျန်သေးတယ်လေ”

“ ကျွန်တော် တော်တော် မောသွားလို့ နောက်နေ့မှ လိုးပေးပါ့မယ်”

“ အေးပေါ့လေ ငါကို ဘယ်လိုးချင်တော့မလဲ”

မမအေးမှာ ချာကနဲလှည့်ထွက်သွား၏။ ဒီတော့ ရဲနိုင်က မမအေး၏ အနောက်မှ အတင်းလိုက်ဖက်ပြီး

“ ကျီစားတာပါ မမအေးရယ်၊ ကဲ မမအေး စိတ်ကျေနပ်အောင် စိတ်တိုင်းကျလိုးပေးပါမယ် နော်” 

ဟုချော့လိုက်တော့မှ မမအေးက ပြန်လှည့်လာ၏။

“ ကဲ ညီမလေး အမွန် အဝတ်အစားလဲ ရေချိုးချီတော့” 

ရဲနိုင်က အမွန်ဘက် လှည့်ပြောလိုက်၏။

“ ဟုတ်ကဲ့” 

ဟု ပြန်ဖြေယင်း အခန်းထဲမှ ထွက်သွား၏။ ရဲနိုင်က အခန်းတံခါးပိတ်လိုက်ပြီး -

“ ကဲ မမအေး အဝတ်အစားချွတ်လေ ” 

နှစ်ယောက်စလုံး အဝတ်အစားများ ချွတ်ချလိုက်၏။ ဗလာကျင်း နေသော ကာမ သားကောင်နှစ်ယောက်မှာ တယောက်ကို တစ်ယောက် တဏှာခိုးလျှံနေသော မျက်လုံးများ ဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။ ထို့နောက် ရဲနိုင်က

“ ကဲ မမအေး ဒီတခါတော့ တော်သလင်းလိုးနည်း လိုးမယ်၊ မမအေးက လေးဘက်ထောက်ပြီး ကျွန်တော်က အနောက်ကနေ လိုးမယ်”

“ မောင်လေး သဘောအတိုင်း ဖြစ်ရပါစေမယ်”

မမအေးမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် လေးဘက်ထောက် ကုန်းပေးလိုက်ရာ စောက်ဖုတ်ကလေးမှာ ပေါင်နှစ်လုံး ကြားမှ အနောက်သို့ စောင်းပြီး ပြူးထွက်နေ၏။

“ လုပ်မှာဖြင့် လုပ်လေ မမအေး ယားလှပြီ မနေနိုင်တော့ဘူး ဟင်း - ဟင်း - ဟင်း”

ရဲနိုင်သည် မမအေး၏ အနောက်ဖက်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး မမအေး၏ ပေါင်နှစ်လုံးကို လက်နှစ် ဖက်ဖြင့် ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ စောက်ခေါင်း၀ ပြူးထွက်လာပြီး အဝတွင် စောက်ရည်ကြည်များ စိုရွှဲနေ၏။ ဒီတော့မှ လီးကြီးကို အပေါက်ဝတွင် တေ့ပြီးဆောင့်ထဲ့လိုက်ရာ လီးကြီးးမှာ အဆုံးအထိ ဝင်သွား၏။

“ အမလေး နော် ကောင်းလိုက်တာ ဘယ်လိုကောင်းမှန်းမသိဘူး”

ဒီလိုနှင့်နောက်မှနေ၍ ခပ်ပြင်းပြင်းလေး ဆောင့်ထဲ့လိုက် မှန်မှန်ဖြေးဖြေးချင်း ဆောင့်ထဲ့လိုက် လုပ်ပေးနေရာမှ

“ မမအေး ပြီးတော့မလား ကျွန်တော်ပြီးတော့မယ်”

“ ပြီးဘို့ နေနေသာသာ အခုမှ ခံလို့ကောင်းတုံး ရှိသေးတယ် ဆောင့်ပေးစမ်းပါအုံး - နာနာဆောင့် ဟုတ်ပြီ ဆောင့်ဆောင့် ကောင်းလိုက်တာနော်”

မမအေးမှာ မျက်စေ့နှစ်လုံးမှိတ်ပြီး ဇိမ်တွေ့နေ၏။ တအောင့်လောက်ကြာသောအခါ -

“ ကဲ မမလဲပြီးကာနီးပြီ မနားတမ်း ခပ်သွက်သွက်လေး ဆောင့်စမ်းကွာ”

ရဲနိုင်မှာ မမအေးပြောသလို မနားတမ်း ဆောင့်ပြီး လိုးနေတော့၏။ တခဏနေတော့ နှစ်ယောက်သား ပြိုင်တူ ပြီးသွားကြတော့၏။ ရဲနိုင်က လီးကြီးးကို  နှုတ်သေးဘဲ စောက်ဖုတ်ထဲသို့ မြုပ်ထားပြီး နောက်မှနေ၍ မမအေး၏ခါးကို တအားဖက်ထားပြီး နှစ်ယောက်သား ကုတင်ပေါ်သို့ ဘေးတိုက်လှဲချပြီး လီးတပ်ရက်နှင့်ပင် မှိန်းနေကြ၏။

“ ဒီလောက်ဆို တော်လောက်ပြီနော် ကျွန်တော် ပြန်အုံးမယ် မမလဲ ကျေနပ်တော့ ဟုတ်လား”

“ ကျေနပ်ပါပြီတဲ့ရှင့် ကျေနပ်ပါပြီတဲ့” 

ရဲနိုင်မှာ မမအေးအား န၍တ်ဆက်ပြီး ထွက်သွားသလို မမအေး မှာလည်း ရေမိုးချိုးရန် အဝတ်များယူပြီး ရေချိုးခန်းဖက်သို့ ထွက်သွားလေတော့သည်။

.........................................................................................................................................

အချိန်ကတော့ ည(၁၁)နာရီရှိပါပြီ အခန်းထဲတွင်တော့

“ ကိုနိုင် လိုးလို့ ကောင်းရဲ့လား ဟင် အမွန်တော့ ခံလို့ ကောင်းတာဘဲ”

“ အား သိပ်ကောင်း အမွန့် စောက်ပတ်ကလေးက ကျဉ်းတော့ ပိုလိုးလို့ ကောင်းတယ် - အားသိပ်ရတယ် - သိပ်ကောင်းတာဘဲ”

“ ဒါဘဲနော် အမွန်ခံချင်တိုင်း အမြဲလိုးပေးရမယ် - မမအေးကိုချည်းဘဲ လိုးမနေရဘူးနော်..”

“ စိတ်ချပါ အမွန်ရယ် မမအေးကိုလဲ နေ့တိုင်းမလိုးပါဘူး အမွန်တယောက်ထဲကိုဘဲ လိုးမယ် ကောင်းကောင်း လိုးမယ်”

“ ကဲ ဒါဖြင့် ကိုနိုင် စိတ်တိုင်းကျ အားရပါးရ လိုးပေတော့”

စိုးစိုးမွန်က ထိုသို့ပြောယင်း ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ဖြဲပေးလိုက်၏။ ရဲနိုင်ကလည်း အစွမ်းကုန် လိုးနေ၏။

“ ကိုနိုင် - လိုး - လိုး တအားလိုး - အင်း ကောင်းလှချည်လား ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ် ပြီး - ပြီးတော့မယ်- ပြီးတော့မယ် “ 

ဟုပြောယင်း မကြာခင်ပြီးသွားကြ၏။နှစ်ယောက်သား မှိန်းနေကြ၏။ အတန်ကြာသော် နှစ်ယောက်စလုံးထထိုင်ကြပြီး

“ အမွန် ယားနေသေးသလား” 

“ သိပ်တော့..မယားတော့ဘူး ဒါပေမဲ့ စောက်ခေါင်းထဲက ရွစိ ရွစိဖြစ်နေတယ်”

“ ဒါဖြင့် ကိုနိုင် ယားအောင် လုပ်ပေးမယ်”

ဟု ပြောယင်း အမွန် စောက်ခေါင်းဝကို လက်ဖဝါးဖြင့် ပွတ်တိုက်လိုက် လျာဖြင့်  နှုတ်ခမ်းသားတလျှောက်ယှက်ပေးဖြင့် ပြုလုပ်ပေးနေ၏။ လက်နှစ်ဖက်ကလည်း အငြိမ်မနေဘဲ နို့နှစ်လုံးကို နှယ်ပေးနေ၏။

တဖြေးဖြေးနှင့် အမွန်စောက်ပတ်ကလေးမှာလည်း ဖေါင်းကားလာပြီး ရဲနိုင် လျာကြီးမှာလည်း စောက်စေ့ထိပ်ကလေးကို ထိုးပြီး ကလိပေးနေရာ -

“ ယားလိုက်တာ ကိုနိုင်ရယ် ဘယ်လိုလုပ်နေတာလဲ အမွန် မနေတတ်တော့ဘူး သိပ်ခံချင်လာတာဘဲ”

“ ကောင်းရဲ့လား အမွန် ကိုနိုင်လေ အမွန်ကို အမြဲတမ်း ဒီလိုဘဲလုပ်ပေးနေချင်တယ် ဒီတခါ အမွန့် အလှည့်ဘဲ ကိုနိုင် လီးကို စုပ်ပေးနော် အရသာသိပ်ရှိတယ် မယုံယင် စုပ်ကြည့်လေ -”

“ ဒီလို မညစ်ပတ်နဲ့ ကိုနိုင်ရယ် လိုးရတာ အားမရလို့ အခုလို စုပ်ခိုင်းနေတာလား”

အမွန်သည် အရသာခံချင်လှသဖြင့် မရွံ့တော့ဘဲ ကိုနိုင်၏လီးကို ငုံ၍ တချက်စုပ်လိုက်၏။ ကိုနိုင်မှာရှုံ့မဲ့သွားလေ၏။ တဖြေးဖြေး လီးဒစ်နှင့်လီးပတ်လည်ကို လျာဖြင့် ယက်ပေးလိုက်စုပ်လိုက်နှင့် အတန်ကြာလုပ်ပေးလေရာ လီးမှ ထွက်လာသော သုတ်ရည်များက အမွန်ပါးစပ်ထဲသို့ ထွက်လာလေ၏။ အမွန်သည်မရွံမရှာသည့်အပြင် မျိုချလိုက်ပါတော့သည်။



...........................................⭐⭐⭐⭐⭐........................................ 

ပြီးပါပြီ။



Thursday, July 3, 2008

ကမ္ဘာတည် ဓါတ်စာ (စ/ဆုံး)

ကမ္ဘာတည် ဓါတ်စာ (စ/ဆုံး)

ရေးသားသူ - ကမ္ဘာကျော်ရတနာဝင်းထိန်

ထွန်းရီ တစ်ယောက် အိပ်ပြန်ချိန်နီးပြီမို့ လှန်ထားသော နွားထီးနှစ်ကောင်နှင့် နွားမသားအမိကို ပြန်ခေါ်ရန် တဲအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ နွားတွေက ယာခင်းနှစ်ကွက်ကျော်မှာ ရှိနေသည်မို့ အတန်ငယ် လှမ်းသည်။ သူ့ယာခင်းတွေက တောင်မြေမှာပင် ကပ်လျှက်ရှိသည်။

အထီးတစ်ကောင်က ကြိုးလွတ်ပြီး အတော်ဝေးဝေးရှိ တောင်ခြေလျှိုကြားမှာ ရောက်နေသဖြင့် ဆွဲခေါ်ရန်သွားစဉ် ဘယ်ဘက်တောင်ခါးပန်းရှိ အလွန်ထူထပ်သော ဝါးရုံတောကြားဆီမှ…

“ ရှုး…..ရှုး……ကျစ်……ကျစ်…….”

ဟူသော အသံကြားရသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။အေးမူက အသံမထုတ်ဘဲ သူ့ကို လက်ရပ်ခေါ်နေသဖြင့် နွားကို သစ်ငုတ်တစ်ခုတွင် ချည်ထားလိုက်ပြီး အေးမူရှိရာသို့ သမန်းပင် ဝါးရုံပင်များကို ကွေ့ဖြတ်ကျော်ရင်း

“ ဒီကောင်မ တစ်ယောက်ထဲ ဘာလုပ်နေတာပါလိမ့်…”

ဟူသော အတွေးဖြင့် အေးမူရှိရာသို့ တက်လာခဲ့သည်။

မိုးကောင်းသော ရာသီမို့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျခတ်ဝါးပင်များက ပိန်းပိတ်အောင် စိမ်းစိုထူထပ်လျှက် ရှိနေပါသည်။ အကြံအဖန်လုပ်ရန် အလွန်ကောင်းသော ဂျက်တစ်ခုပါလားဟု တွေးရင်း ထွန်းရီ ကျားပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

ကိုယ့်အလုပ်နှင့်ကို မအားလပ်သည်မို့ ဒီနေရာသို့ ထွန်းရီ မရောက်ဖြစ်ပါ။ ယခုမူ သစ်တောဋ္ဌာနမှ ထင်းမခုတ်ရန် အတင်းအကြပ် တားမြစ်ထားသည်မို့ ပို၍ပင် မရောက်ဖြစ်တော့။ အေးမူရှိသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ပို၍ပင် အံ့သြရပြန်သည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝါးရုံပင်တွေက ထူထပ်စွာ ပေါက်နေသလောက် အလယ်ရှိ ၁၀ ပေပတ်လည်ခန့် ကွက်လပ်မှာမူ ရှင်းလင်းနေသည်။ မျှစ်ချိုးသူ၊ မှိုရှာသူတို့၏ စခန်းချရာ နေရာမို့လားမသိ အောက်ခြေတွင် မြေဇာမြက်ပင်များမှတစ်ပါး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိနေပါသည်။ ဘေးဝဲယာရှိ ဝါးရုံကိုင်းဖျားတို့က အုပ်ဆိုင်းယှက်မိုးထားသဖြင့် အမိုးသဖွယ်လည်း ဖြစ်နေပြန်သည်။

ထွန်းရီတစ်ယောက် သူဖတ်ဖူးသော တောထဲက ထင်းခွေသမ တစ်ယောက်နှင့် ဖိုးသူတော်တစ်ပါးတို့၏ ကာမဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ်ကို သွားသတိရလိုက်မိသည်။ အင်း နေရာတိုင်းမှာ ကာမရှိသည်ဆိုသလိုပါလား။ အေးမူက ထွန်းရီကို တွေ့သောအခါ……

“ လာပါအုံးဟဲ့ ဒီမှာ ငါ့မျှစ်စည်း ပင့်ပေးစမ်းပါ… များတော့ တစ်ယောက်ထဲ မနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်…..”

ဟုတ်တော့ ဟုတ်သည်။ မျှစ်စည်းက အတော်ကြီး၏။ လက်တပွေ့စာပင်မက။ နောက်ပြီး မှိုဥနက်တွေကလည်း ကျန်ကျောင်းကျွတ်ကျွတ်အိတ်ကြီးနှင့် တစ်လုံး။ တော်တော် လောဘကြီးတဲ့ အေးမူဟု ထွန်းရီ စိတ်ထဲထင်လိုက်သည်။ အေးမူက အပေါ်မှ ထပ်ဝတ်ထားသော ရှပ်အင်္ကျီလက်ရှည် ခပ်နွမ်းနွမ်းကို ခေါင်းခုလုပ်ရန် ချွတ်လိုက်သည်။ အတွင်းက ဝတ်ထားသော အင်္ကျီက နီညိုရောင် ခါးတိုလက်ပြတ် တက်တရွန် အင်္ကျီဝတ်ထားသော ထဘီကလည်း နက်ပြာရောင် လေယာဉ်မောင်စ။ တော်ဝတ်ထဘီ အင်္ကျီ များဖြစ်၍ အရောင်ကတော့ အတော်လွင့်ပျယ်နေပါပြီ။

သို့သော် …စိုပြေဖြူဝင်းသော သူမ အသားအရေနှင့် အလွန်လိုက်ဖက်လှသည်။ သူမ၏ မိန်းမပီသသော စွဲမက်စရာ အလှများကို အဝတ်အစားနွမ်းတို့က ဖုံးကွယ်ထားနိုင်စွမ်း မရှိပါပေ။ အေးမူ၏ အဖုအထစ်၊ အမို့အမောက်၊ အရှိုက်အဟိုက် အစွင့်အကားတို့က တောဝတ်အနွမ်းတို့ကို ထွင်းဖောက်၍ ထင်းထင်းကြီး ပေါ်လွင်နေပါသည်။ ထို့အပြင် သွေးသားဆူဖြိုးပြီး အလှတွေ တိုးနေသည့်အတွက် ထွန်းရီစိတ်တွေ ဗလောင်ဆူ လှုပ်ခတ်လာ၏။ အင်းလေ……… တစ်ချိန်က ရွာ၏ ကွမ်းတောင်ကိုင် ဆိုတော့လည်း သည်လောက်တော့ ရှိပေမပေါ့။

အေးမူ အသက်က ထွန်းရီနှင့် မတိမ်းမယိမ်း (၂၆) နှစ် ဝန်းကျင်သာ ရှိသေး၏။ သူမယောကျ်ား ခင်မောင်ဝင်းက ကချင်ပြည်နယ်ဘက် ကျောက်တူး ထွက်သွားရာ (၆) လကျော်ရှိပြီ။ ယခုအချိန်ထိ ပြန်မလာပေ။ ငှက်ဖျားမိပြီး သေသလိုလို၊ အဖမ်းခံရပြီး ထောင်ကျနေသလိုလို၊ အသတ်ခံရ သလိုလို သတင်းတွေ ထွက်သော်လည်း ဘာမှတော့ သဲသဲကွဲကွဲ မသိရ။ ရွာသူရွာသားတွေအဖို့ သည်မျှအထိ မျက်စိရေးမပေါက်ကြပါ။

အေးမူမှာ သားတစ်ယောက်သာ ရသေး၏။ သူ့သားက အခုမှ (၂) တန်းသာ ရှိသေး၏။ ခင်မောင်ဝင်း မိဘများနှင့် အတူနေရ၏။ ခင်မောင်ဝင်း ထွက်သွားပြီး (၃) လ အကြာတွင် ခင်မောင်ဝင်း အမေလည်း သွေးတိုးရောဂါနှင့် ဆုံးသွားသည်။

ခင်မောင်ဝင်းအဖေ အေးမူယောက္ခမ နာမည်က ဦးထွန်းဟန်။ အသက်က (၄၈) နှစ်ခန့်ရှိပြီ…။ တောင်သူလယ်လုပ်၊ ဆေးလည်းကု၊ ပယောဂလည်း ကုသည်။ ခင်မောင်ဝင်းက တစ်ဦးတည်းသော သားမို့ အမွေကိစ္စ အရှုပ်အရှင်းလည်း မရှိသည့်အတွက် အေးမူအဖို့ အတော်လေး အဆင်ပြေလှသည်။ မြေယာအကွက်တွေက ထွန်းရီတို့လောက် မရှိတော့သည့်တိုင် (၁၅) ဧက ကျော်လောက်တော့ ရှိသည်။

ဦးထွန်းဟန်ကိုယ်တိုင် သန်တုန်း မြန်တုန်း ကျန်းမာတုန်းမို့ လိုအပ်သော အခါမှသာ လူငှားတစ်ယောက်ခေါ်ပြီး ယောက္ခမနှင့် ချွေးမတို့ ကိုယ်တိုင် လုပ်ကြပါသည်။ သူတို့ ယာခင်းများက ရွာအနီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာသာ ရှိသည်။

ထွန်းရီတစ်ယောက် အိမ်က မိန်းမက ဗိုက်ကြီးနှင့်မို့ မိန်းမနဲ့ ကင်းပြတ်နေသည်မှာ အတော်ကြာပြီ။ ဒါက ဒုတိယဗိုက် ဖြစ်၏။ ပထမကလေးက အေးမူသားနှင့် အသက်တူ အတန်းတူ မိန်းကလေးဖြစ်၏။

ဘာကြောင့်လဲတော့မသိ။ သူ့မိန်းမသာ တစ်ဗိုက် ထွက်လာသည်။ အေးမူကတော့ တစ်ဗိုက် မပေါ်သေးပါ။ တစ်ယောက်ထဲသာမွေးပြီး သွေးသားဆူဖြိုး အလှတွေ တိုးနေသည့် အေးမူ စောက်ဖုတ်က သူ့မိန်းမ စောက်ဖုတ်ထက် သာပေတော့မည်။

ဒီတစ်ဗိုက် မွေးရပြန်လျှင် သူ့မိန်းမ စောက်ဖုတ်က တစ်ခါပြဲရ ကျယ်ရဦးမည်။ စောက်ဖုတ် ကျဉ်းလာအောင်ဆိုပြီး ထိကရုံး၊ ပဉ္စငါးပါး ပြုတ်ရေဖြင့် ဆေးရကျောရ စိမ်ရတာလည်းအမော။ ကလေးများတဲ့ မိန်းမ စောက်ဖုတ်ဆိုသည်မှာ ထုံးစံအတိုင်း ပြဲမည်။ စောက်ခေါင်း ကျယ်မည်။ ဒီတော့ လီးသေးတဲ့ ကောင်တွေအဖို့ လုပ်ရတာ ဘယ်ကောင်းတော့မည်နည်း။ ဒီကြားထဲ ကိုယ့်ထက်လီးကြီးတဲ့ အကောင်နဲ့ တွေ့သွားလို့ကတော့ သွားကရောမှတ်။ တော်တော့ တော်ပါသေး၏။ ထွန်းရီလီးက စံချိန်လွန် မဟာစူပါလီးကြီးမို့သာ။

တစ်ခါက မထင်မှတ်ဘဲ ကလေးရှစ်ယောက်အမေ မလှသိုင်း စောက်ဖုတ်ကြီးကို အချောင် လိုးလိုက်ရသည်။ စဉ်းစားကြည့်ပေ့ါ။ ကလေးရှစ်ယောက် ထွက်ထားတဲ့ စောက်ဖုတ် ဘယ်လောက် ကျယ်မလဲဆိုတာ။ သို့သော် ထွန်းရီ လီးနှင့်တော့ အံကျဂွင်ကျပင်။ မလှသိုင်းသည်ပင် ထွန်းရီလီးအရသာကို စွဲသွားသည်။ အခွင့်သာရင် သာသလို လာလာလိုးဘို့ လိုလိုလားလားပင် ဖိတ်ခေါ်ထားသည်။

မလှသိုင်း ဆိုတာက အခု အေးမူရဲ့ အဒေါ်အရင်း။ တဏှာကလည်း အလွန်ကြီးသည်။ ခြေသလုံးတုတ်တုတ် ဖင်ဆုံကြီးကြီး နို့အုံကြီးကတွဲတွဲ လက်ချောင်းတွေက တုတ်တုတ်နှင့် ဟတ္ထနီ အမျိုးအစားကြီးလားတော့ မသိ။ အခုချိန်ထိ ရုပ်ရေမကျ။ လိုးချင်စရာကောင်းတုန်းပင်။

အခုလို လူသူကင်းဆိတ်တဲ့ တောတွင်း တစ်နေရာမှာ အဖုအထစ် အမို့အမောက်၊ အရှိုက်အဟိုက်၊ အစွင့်အကားတွေနှင့် တစ်လုံးတခဲကြီး ပြည့်စုံလှသော သွေးသားဆူဖြိုးပြီး အလှတွေ တိုးချင်တိုင်း တိုးနေသည့် တပ်မက်ဖွယ်ရာ သက်တူရွယ်တူ အေးမူက ထွန်းရီကို မျှစ်စည်းပင့်ပေးရန် ခေါ်သည်ဆိုသော်လည်း ယခုအချိန်ထိ အေးအေးဆေးဆေးပင်။

လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ထားပြီး ညာဘက်ခြေကို ခပ်ကွေးကွေးလေး စဉ်းလျှက် ဘယ်ဘက်ဒူးကို ထောက်ကာ မို့မောက်ဖောင်းတင်းနေသော ရင်အစုံကို ကော့ပြီး ခပ်ကားကား ခပ်ဟဟကြီးများတောင် ထိုင်နေလိုက်သေးသည်။ ထွန်းရီကိုလည်း တစ်စုံတရာ ပြောရန် စိတ်ကူးရှိနေပုံရ၏။

စောစောက ချွတ်ထားသော ရှပ်အကျီလက်ရှည်ဖြင့် သူမမျက်နှာနှင့် လည်ပင်းတဝိုက်က ချွေးများကို ပြောင်စင်အောင် သုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်မောင်းနှင့် ဂျိုင်းတဝိုက်က ချွေးစများပါမကျန် သုတ်ပစ်လိုက်လေသည်။ ပြီးမှ စောစောကအတိုင်းပင် ပြန်ထိုင်လိုက်ရင်း………………………

“ ဟူး…..ဖူး….. မောလိုက်တာဟာ…. အခုချိန်မှာတော့ နင့်မိန်းမက ဇိမ်ကျနေတာဘဲ….. ကောင်မက ဗိုက်တစ်လုံးနဲ့ဆိုတော့ စားလိုက် ဖြဲကားအိပ်လိုက်နဲ့ အတော်ဟုတ်နေတာ….”

ထွန်းရီက အေးမူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဘေးတိုက် အနေအထားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး……

“ အင်း….. အဟင်း…….. သူကတော့ ဇိမ်ကျမှာပေါ့ဟာ….. ငါ့မှာတော့ ညစာငတ်နေတာ အတော့်ကို ကြာသွားပြီဟ….. အေးမူရ…..”

အေးမူက ထွန်းရီကို စွေ့ကြည့်လိုက်ရင်း……

“ ဟင်…… နင့်ကောင်မကလဲ လွန်လှပါလားဟဲ့…… ဒီဗိုက်အကြောင်းပြပြီး ထမင်းတောင် နေ့ဘို့ညစာ မချက်ဖူးလား…..”

အေးမူ စကားကြောင့် ထွန်းရီ တဟားဟား ရယ်လိုက်သည်။

“ ဟာ…နင်ကလဲ တုံးလိုက်တာ ထမင်း၊ ဟင်းကတော့ သူမချက်လဲ ငါ့အမေက ချက်တာပေါ့ဟ…ငါငတ်နေတဲ့ ညစာက….ဒါ ဒါ ကဲ သိပြီလား….”

ထွန်းရီက လက်ညှိးနှင့် လက်မကို ရှည်ရှည်မျောမျောလေး ကွင်းပြပြီး စောက်ဖုတ်ပုံသဏ္ဍာန် လုပ်ပြလိုက်သည်။ သည်တော့မှ အေးမူက သဘောပေါက်သွားပြီး…….

“ သွား…. သေချင်းဆိုး….. အယုတ်ကောင်….. ငါက အဟုတ်မှတ်လို့…… ဟွန်း… တော်တော်ယုတ်….”

မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ အေးမူ မျက်စောင်းထဲတွင် တစ်စုံတရာကို မွတ်သိပ်မျှော်လင့် တောင့်တနေမှု အပြည့်ပါသော အရောင်လက်လက်များကို ထင်းကနဲ တွေ့လိုက်ရသည်။

“ အော်…… နင်ကလဲဟာ…. မိန်းမဒါဖြစ်နေမှတော့ ဒါ ငတ်တယ်လို့ ပြောတာများ ဘယ်ကလာ ယုတ်ရမှာလဲ….ဟဲ…ဟဲ…”

ထွန်းရီက လက်နှစ်ဖက်ကို ဗိုက်ကြီးသယ်ပုံစံမျိုး ဗိုက်ပြပြီး စောစောကလို စောက်ဖုတ်ပုံစံ လုပ်ပြလိုက်သည်။ အေးမူမျက်နှာတွင်လည်း အရှက်နှင့်ရမ္မက် ရောစပ်ထားသော ရာဂသွေးများ ဖြစ်ထွန်းလာပြီး မျက်နှာတပြင်လုံး နီမြန်းသွား၏။

“ ကဲ…… တော်စမ်းပါ….. နင့်မိန်းမ မွေးပြီးမှ ငတ်သမျှ အတိုးချစားတော့ပေ့ါ…. ငါ နင့်ကို ပြောစရာရှိလို့ တမင်အချိန်ဆွဲပြီး စောင့်နေတာဟဲ့….”

“  ဘာလဲ…. နင်က …. ငါ့ကို သနားပြီး ကျွေးချင်လို့လား….”

“ ဟွန်း… သေနာကောင် ထွန်းရီနော်….. မယုတ်မာနဲ့… ဒီနေရာက နတ်ကြီးတယ် ဘာမှတ်လဲ ပြောမရရင် ငါထလုပ်ပစ်လိုက်မှာ….”

ပြောမည်သာ ပြောရတာ အေးမူတစ်ယောက် ပြုံးဖြီးဖြီး မျက်နှာဖြင့် သူ့ကိုကြည့်နေသော တဏှာဗို့အားပြင်းသည့် ထွန်းရီ၏ ရမ္မက်မျက်လုံးများကြောင့် ကြက်သီးတဖျန်းဖျန်းထကာ နှလုံးခုန်ရင်တုန် သွားပါတော့၏။

သူမလည်း ယောကျ်ားနှင့် ကင်းပြတ်နေသော မိန်းမပဲလေ။ သူမအနေဖြင့် ထွန်းရီနည်းတူ ကာမအာသာဆန္ဒများ အမှန်ပင် ရှိနေသော်လည်း မိန်းမသားမို့သာ သိုဝှက်ဟန်ဆောင်ထားရသည်။ ဘယ်လောက်ပင် ဟန်ဆောင်ကောင်းကောင်း သူမကိုယ်နှိုက်က ထွန်းရီကို မသိမသာ မြူဆွယ်မိသော အဖြစ်ကိုကား သူမကိုယ်တိုင် မသိရှာဘဲ ဖြစ်နေတော့သည်။

အေးမူက ဖင်တုံးက ချစ်စရာ ကောင်းလွန်းလှသောကြောင့် ထွန်းရီရဲ့ အကြည့်များကို ရင်မဆိုင်ဝံ့တော့ဘဲ မျက်နှာအောက်ချကာ….

“  တကယ်ပြောတာပါဟဲ့ ထွန်းရီရဲ့…. ငါနင့်ဆီက အကူအညီ တောင်းချင်လို့….. ငါ့မှာတကယ် အခက်အခဲ ရှိနေလို့ ငွေ ၃၀၀၀ လောက် ခဏချေးစမ်းပါ…အတိုးတော့ မယူနဲ့ပေါ့ဟာ….. ၁၅ ရက်အတွင်း ပြန်ပေးမှာပါ …. ငါရစရာရှိတဲ့ ငွေ ၅၀၀၀၀ က မိခင်လှိုင်ဆီက အခုထိ မရသေးလို့….. စိတ်ချ ငါ သူ့ဆီက ပြန်ရရခြင်း နင့်ကို ပြန်ဆပ်မှာပါ “

အေးမူက သူပြောစရာရှိသည်ကို တဆက်တည်း ပြောချလိုက်ပြီး ထွန်းရီ မျက်နှာကို မသိမသာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ အေးပါ….. ရပါတယ်…… ဒါပေမဲ့ နင်ပြောသလို ၁၅ ရက်ပဲနော်…… မိန်းမက မွေးခါနီးပြီ…. ညကျလာယူလှည့်ပေါ့… ဟာ …နေဦး… နေဦး…. အိမ်လာမယူနဲ့… ခင်ကြည်တို့အိမ်လာခဲ့…. ငါအဲဒီက… စောင့်နေမယ်….. မြဝတီ ပထမကား အချိန်လောက်”

အေးမူတစ်ယောက် အခုမှ သက်ပြင်းချနိုင်ပါတော့သည်။ စုကြေးငွေ မထည့်နိုင်တာ တစ်ပတ်ကျော်ပြီ။

“ အေးပါဟယ် နင့်ကျေးဇူးကို မမေ့ပါဘူး….”

“ အံမယ်လေးဟာ….. ကြီးကျယ်လိုက်တာ…. ကိုယ့်ရွာသူရွာသား အချင်းချင်းဘဲ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး…. လိုအပ်လာရင် ကူညီရမှာပေါ့….. နင်လဲ ခင်မောင်ဝင်းနဲ့သာ မရရင် ငါ့မယား ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာ……. အေး…. တစ်ခုတော့ ရှိတယ်နော်….. နင့်…… လိုအပ်ချက်ကို ငါက….. ကူညီသလို… ငါ့ လိုအပ်ချက်ကိုလည်း…. နင်… ဖြည့်ဆည်းပေးရမယ်…….”

ထွန်းရီက အေးမူနား တိုးကပ်လိုက်သည်။ အေးမူကို ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး ပါးကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် နမ်းပစ်လိုက်သည်။ အေးမူကလည်း ငြင်းဆန်ဘို့ စိတ်ကူးမရှိပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကြောင်ခံတွင်းပျက်နှင့် ဆက်ရက်တောင်ပံကြိုးတွေလို ဖြစ်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။ တစ်ယောက်ကလည်း ယောကျ်ားနှင့် ကင်းကွာနေတာ ၆ လခန့် ရှိပြီ။ တစ်ယောက်ကလည်း မိန်းမဗိုက်ကြီးနေသည့်အတွက် စောက်ဖုတ်နှင့်လီး မတွေ့ရသည်မှာ ကြာလေပြီ။

ဘယ်လိုမှ မနေနိုင်သည့်အဆုံး ဗိုက်ကြီးနေသော မိန်းမကို ဘေးစောင်းကွေးအိပ်ခိုင်းပြီး နောက်မှ ခပ်ဖွဖွ လိုးရသည်။ အထဲက ကလေးကို ထိခိုက်မည် စိုး၍ လိုးရတာ အားမရ။ ထွန်းရီက အလိုးကြမ်းသည်။ သို့သော် လရည်ထွက်သွားတော့လည်း ခဏတော့ အာသာပြေငြိမ်းသွားသည်ပင်…။ ဗိုက်ထဲက ကလေးက အထီးလား အမလားတော့ မသိ အမေနှင့်အဖေ လုပ်သူတို့၏ သောင်းကြမ်းလှသော ကိလေသာ ကာမတဏှာဓာတ်တွေကတော့ ကလေးကို ကူးစက်မှာ သေချာလှသည်။

ထွန်းရီက အေးမူကို ဖက်ထားရာမှ နားနားကပ်ပြီး…….

“ အေးမူ…. ဒို့ လုပ်ကြရအောင်နော်….”

အေးမူက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ အချိန်ကြာကြာ နူးနပ်နှိုက်ဆွမနေတော့ဘဲ အခြေအနေအရ မြန်မြန်လုပ်မှဖြစ်မှာမို့…

“ အေးမူရ….. အချိန်သိပ်မရှိဘူးဟ… အဲဒီတော့ နင်က မျှစ်စည်းပေါ် လက်ထောက်ပြီး ဖင်ကုန်းပေး…… ဒါမှ တို့နှစ်ယောက်လုံး အားရမှာ….. အောက်က အခင်းလဲ မရှိတော့ ပက်လက်လှန် လိုးရင်လည်း နင်လဲ ကျောနာမယ်…. ငါလည်း ဒူးပွန်းမယ်… ဒီမယ်ကြည့်ပါဦး… ငါ့ကောင်ကြီးကော….”

ထွန်းရီ အေးမူကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ့လီးကြီးပေါ် အုပ်တင်ပေးလိုက်သည်။ ပုဆိုးတွင်းမှ မာန်ဟုန်ပြင်းပြင်း တောင့်တင်းမာတောင်မတ်နေသော လီးတုတ်ရှည်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိရာ အေးမူတကိုယ်လုံး ဖျဉ်းကနဲ ဖျဉ်းကနဲ ကြက်သီးမွှေးညင်းတွေ ထသွား၏။

ထွန်းရီ လီးကြီးက သူ့ယောကျ်ားလီးထက် အဆမတန် ကြီးသည်ကို အလိုလို သိလိုက်သည်။ စိတ်ထဲမှာလည်း အလွန့်အလွန့် ကျေနပ်သွားတော့၏။ အမှန်အားဖြင့် အေးမူမှာ ထွန်းရီထင်သလို လီးနှင့်ပြတ်နေသူ မဟုတ်ပါ။ သူ့အကြောင်းနှင့်သူ ရှိပြီးဖြစ်၏။

“ ပြစမ်း…. နင့်စောက်ဖုတ်ကကော ဘယ်လိုနေလဲ မသိဘူး…”

ထွန်းရီက ထဘီအောက်မှ လက်ရှိုပြီး အေးမူစောက်ဖုတ်ကို လက်ဝါးနှင့် စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ခုံးထဖောင်းအိနေသော အတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသား တစ်ဝိုက်တွင် စိမ့်စိုနေသော စောက်ရေ စေးစေးပျစ်ပျစ်တို့ကိုပါ စမ်းမိလိုက်၏။

မဆွတော့ဘူးဟု ဆုံးဖြတ်ပြီးကာမှ မနေနိုင်လွန်းသဖြင့် စောက်စေ့လေးကို လက်ခလယ်ထိပ်ဖြင့် ပွတ်ထိကလိ ဆွပေးလိုက်ရာ အင့်ကနဲ အသံထွက်ပြီး ဟင်းကနဲ သက်ပြင်းချကာ အေးမူတကိုယ်လုံး ဆတ်ကနဲ တုန်ခါသွား၏။

“  ကဲ.. ထဟာ…. အဲဒီမျှစ်စည်းပေါ်မှာ လက်ထောက်ပြီး ကုန်းပေးထား… ငါနောက်ကနေ လိုးပေးမယ်…. ဒါမှအားရပါးရရှိတာ…. နင့်ကောင်က ဒီလိုလိုးပေးဘူးလား…”

“ အင်း…. တခါတလေတော့… လိုးတယ်….”

အေးမူက ခေါင်းငြိမ့်ပြောရင်း မတ်တပ်ထကာ ထွန်းရီအလိုကျ မျှစ်စည်းပေါ်တွင် လက်ထောက်လျှက် ကုန်းပေးထားလိုက်သည်။ ထွားကားနေသော ဖင်ဆုံကြီးက ထွန်းရီ၏ ရမ္မက်စိတ်တို့ကို ပိုမိုထကြွ ပြင်းထန်စေသည်။ ထွန်းရီက ထဘီကို အောက်မှ ပင့်လှန်လိုက်ပြီး ခါးဆီသို့ပို့ကာ စုညှပ်ထားလိုက်၏။ အခုမှ အိစက်ဖြူဖွေး ထွားကားလှသော ဖင်သားဆိုင်ကြီးတွေက ထင်းကနဲ လင်းကနဲ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ထွန်းရီက ပုဆိုးကို ကွင်းလုံးချွတ်လိုက်ပြီး အောက်တွင် ပုံထားလိုက်သည်။ အေးမူ၏ တင်ပါးကြီးနှစ်ဖက်ကို သူ့လက်ဖဝါးဖြင့် နှစ်ချက်လောက် ဆတ်ကနဲ ပုတ်လိုက်ပြီး ထောင်မတ်နေသော သူ့လီးကြီးကို စောက်ဖုတ်အဝနှင့်တေ့ကာ လက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်၍ လှည့်ပတ်မွှေနှောက်ပေးလိုက်သည်။ စောက်ရေတို့က အိုင်ထွန်းမတတ် စိုရွှဲနေပြီမို့ …..

စွိ…. စွပ်…. ပြွိ… ပြွတ်…. စွပ် စွပ် ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကလေးမွေးဖူးသော အအိုစောက်ပတ် ဖြစ်သော်လည်း ထွန်းရီ၏ စံချိန်လွန် မဟာစူပါလီးကြီးက ကြီးလွန်းသဖြင့် လျှောလျှောရှုရှု ဝင်ဘို့ ခဲယဉ်းသည်။ ထွန်းရီက လီးကို စောက်ဖုတ်အတွင်းသို့ ထိုးမသွင်းသေးဘဲ နှုတ်ခမ်းဝတစ်ဝိုက်တွင်သာ ပွတ်ဆွ ကလိနေသည်မို့ အေးမူတစ်ယောက် မရိုးမရွနှင့် အခံရခက်နေသည်။ စောက်ဖုတ် တစ်ခုလုံးလည်း ခံချင်စိတ်ကြောင့် ယားကြွပွထလာ၏။

ထွန်းရီက စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းအလိုက် သူ့လီးကြီးကို ထက်အောက်ဆွဲချလိုက်ပြီး စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်းခြင်း အဆုံးထိဝင်အောင် ဖိကာ ဖိကာ သွင်းလိုက်သည်။ ဒစ်လှန်နေသော လီးကြီး၏ အရေပြားနှင့် စောက်ဖုတ်အတွင်းသား အတွန့်များ ပွတ်တိုက်ထိခိုက်သွားသဖြင့် ဗျစ်ကနဲ…. အသံပေး၍ လီးကြီးက အဆုံးထိအောင် မြုပ်ဝင်သွားသည်။

အေးမူခင်မျာလည်း စောက်ဖုတ်နှင့်လီးက တင်းကြပ်နေသည်မို့ ကာမအရသာကို နင့်နေအောင် ခံစားလိုက်ရသည်။ လီးကို စောက်ဖုတ်အတွင်းသို့ အဆုံးထိသွင်းကာ ဖိကပ်ထားလိုက်ပြီး အေးမူခါးကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် အကျအန ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လီးကြီးကို တဝက်ကျော်ကျော်ခန့် ပြန်နုတ်လိုက်ပြီး အဆုံးထိ ပြန်ဖိသွင်းသည်။ ဤနည်းအတိုင်း အဝင်အထွက် ချောမောပြေပျစ်ရန် လေးငါးချက်ခန့် စမ်းသပ်ပြီးနောက် ခပ်သွက်သွက်ပင် ဆောင့်ပါတော့သည်။

ဆောင့်ချက်အားတွေက တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန် မြန်ဆန်လာသည့်အတွက် အေးမူ၏ခါးမှာ ညွတ်၍ ညွတ်၍ သွားပြီး ပင့်ထိုးကော့ပေးနေသော ဖင်ဆုံကြီးက မြောက်မြောက်တက်လာသည်။

“ ဘွတ်… ဘွတ်…. ဘွတ်…. ဖွတ်….. ပလပ်….. ဖွတ်……”

“ အင်း…. ဟင်း….. အမလေး…. အင့်… အ…. အား…. ရှီး….. ကျွတ်…. ကျွတ်….”

သူတို့နှစ်ယောက်၏ အဆောင့် အကော့ အပေးအယူများက ပြင်းထန်သွက်လက် လာသည်နှင့်အမျှ အသံမျိုးစုံတို့ကလည်း ဆူညံလျှက် ရှိပါတော့သည်။

“ ဘွတ်…..ဖွတ်…..ဘွတ်……ဗြွတ်……..”

“ အမလေး…. အီး… ဟင့်… အား….. ရှီး… ကျွတ်…. ဆောင့်… ဆောင့်…. အား…. ပြီးတော့မှာ…. ဆောင့်…. ဆောင့်….. အ…. အား…”

အေးမူက ထိုသို့အသံပြုရင်း မျှစ်စည်းပေါ်တွင် တံတောင်နှင့်ထောက်ကာ ခေါင်းစိုက်သွားပါတော့သည်။ တင်ပါးခွက်ကြီးတွေက ရှုံ့တက်သွားပြီး တင်သားဆိုင်ကြီးတွေက တဆတ်ဆတ် တုန်နေသည်။ ခါးက အနည်းငယ် အောက်သို့ ထိုးစိုက်သွားသဖြင့် အနေအထားတစ်မျိုး ဖြစ်သွားကာ လီးဝင် လီးထွက်မှုမှာ ပို၍ကြပ်သွား၏။ မည်သို့ပင် ဖြစ်ဖြစ် ထွန်းရီက ဆောင့်သည့် အရှိန်ကို လုံးဝမလျော့သည့်အပြင် ပို၍ပင် မြင့်တင်လိုက် သေးသည်။ သန်မာလှသော နွားသိုးတစ်ကောင်၏ အားမာန်ပါပါ ဆောင့်နေသည်နှင့် အလွန်တူလှပေသည်။

အချက်ငါးဆယ်ခန့် မနားတမ်း အသားကုန်ကြုံး၍ ဆောင့်လိုးလိုက်ရာ သူ့လချောင်းတစ်ခုလုံး ယားယံလာပြီး အောင်းထားသမျှ လရေပူတွေကို အေးမူ စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ ဒလဟော ပန်းထုတ်လိုက်လေသည်။ ထွန်းရီ၏ အပြီးနှင့် အေးမူ၏ ဒုတိယအကြိမ် အပြီးတို့မှာ တထပ်တည်းကျသွားပြီး အပြီးခြင်းဆုံကာ ကာမ အထွတ်အထိပ် အရသာကို အကောင်းဆုံး ခံစားလိုက်ကြရတော့သည်။

ပြတ်နေသည်မို့လားမသိ အရသာက အီဆိမ့်ရှိန်းဖိန်းနေအောင် ကောင်းလွန်းလှပါတော့သည်။ ထွန်းရီ လီးတုန်ရှည်ကြီးက အရှိန်မသေသေးဘဲ အေးမူ စောက်ခေါင်းထဲတွင် ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ လှုပ်နေပါသေးသည်။ ထွန်းရီက အခြေအနေ အချိန်အခါအရ ဆက်ပြီး ဇိမ်မခံသင့်သည့်အတွက် အေးမူ စောက်ခေါင်းအတွင်းမှ သူ့လီးကြီးကို ပလွတ်ကနဲ ဆွဲနုတ်လိုက်သည်။ ခါးလည်တွင် စုံညှပ်ထားသော အေးမူ၏ ထဘီကို အသေအချာ ပြန်ဖုံးပေးလိုက်ပြီး အသာအယာပင့်မလျှက် အေးမူကို မတ်ထူပေးလိုက်သည်။

ကျေနပ်ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာနွမ်းနွမ်းဖြင့် အေးမူက ထွန်းရီကို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။ သိပ်ကောင်း တအားကောင်း…. အရမ်းကောင်း… အလွန်ကောင်းတာဘဲဟု နှုတ်က ထုတ်မပြောဘဲ အမူအယာဖြင့် ပြလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ထွန်းရီ လီးကြီးမှာ ယခုအချိန်ထိ မာန်ဟုန်မပြေသေးဘဲ တလှုပ်လှုပ် တရမ်းရမ်း ရှိနေပါသေးသည်။ ထွန်းရီ ပုဆိုးကို ကောက်ဝတ်လိုက်ပြီး..

“ ကဲ… သွားစို့ဟာ….. အပြန် သိပ်နောက်ကျနေရင် မကောင်းဘူး….”

ထွန်းရီ အပြောကြောင့် အေးမူက မျက်စောင်းထိုးကာ…….

“ ဘာလဲ နင်က အခုမှ နင့်မိန်းမ …. ဗိုက်ကြီးသည်ကို ကြောက်နေတာလား… ဟွန်း…. မသိရင်ခက်မယ်….”

“ အောင်မာ…. အပိုတွေ မပြောနဲ့….. အေးမူ… ငါ့အတွက် မဟုတ်ဘူး…. နင့်အတွက် ပိုအရေးကြီးလို့ ပြောနေတာ… ငါက သိပ်တွက်တဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး…. ဒီမယ်ကြည့် ငါ့ကောင်က ကျေနပ်သေးတာမှတ်လို့….”

ထွန်းရီက ပုဆိုးတွင်းမှ တောင်မတ်လာပြန်သော သူ့လီးကြီးကို ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ လုပ်ပြလိုက်သည်။ အေးမူက ထွန်းရီအပြောကို ကျေနပ်စွာ ပြုံးကြည့်ရင်း ရှပ်အင်္ကျီကို ခေါင်းခုလုပ်ရန် စုခွေလုပ်နေသည်။ ပြီးနောက် သူ့ခေါင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်ရင်း……

“  လာလေ…. ပင့်ပေးတော့….”

“ အဟင်း ဟင်း…. မိအေးမူတို့ ဉာဏ်ကတော့ စံပဲကွာ ထပ်ပြီး အလိုးခံချင်တယ်လို့ မပြောဘူး…. မျှစ်စည်းပင့်ခိုင်းလို့လေး…. ဘာလေးနဲ့…..”

ထွန်းရီက အေးမူကို မခံချင်အောင် စလိုက်၏။

“ အံမယ်… သေချင်းဆိုး….. ငါဖေနဲ့ကိုင်တုတ်လိုက်ရ… သူ့ဖာသာသူ နန့်နန့်တက် လုပ်ချင်နေပြီးတော့…. ဟွန်း….. ဒီက သနားလို့….”

အနိုင်မခံချင်စိတ်ဖြင့် ပြန်ပက်လိုက်ရသော်လည်း ၉၅ ရာခိုင်နှုန်းက မှန်နေသည်မို့ အေးမူ ရှေ့ဆက်မပြောတော့ဘဲ မျက်စောင်းကြီးထိုးကာ……

“ ဟင်း…..ကဲ…..လာ…..လာပင့်ပေးတော့….”

ဆောင့်ဆောင့်အောင့်အောင့် ပြောလိုက်သည်။

“ နင့်ကြည့်ရတာ…အေးမူရာ အားကုန်ပင်ပန်းနေသလိုဘဲ…. နိုင်ပါ့မလား… တော်ကြာ အဆင်းမှာ ချော်လဲနေပြီး ဒူးကွဲရုံတင်မက စောစောက လိုးထားတဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးပါ ကွဲပြဲသွားလို့ ဆက်မလိုးရဘဲ နေဦးမယ်…. အဟင်းဟင်း…. နေနေ အဲဒီမှိုအိတ်သာ ယူပြီးဆင်းနှင့်တော့…. ပြီးတော့ နွားတွေလည်း နင်ပဲဆွဲသွား…… ငါ့ဖာသာ မျှစ်စည်းထမ်းခဲ့မယ်……”

ထွန်းရီက ပြောပြောဆိုဆို မျှစ်စည်းကိုမပြီး ပခုံးပေါ် ထမ်းတင်လိုက်သည်။ မျှစ်စည်းက အတော် လေးနင့်သည်။ ရှေ့ လေးငါးလမ်းခန့် ရောက်နေသော အေးမူကို လှမ်းခေါ်လိုက်ရာ နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး

“ ဘာလဲ့ဟဲ့…..ဘာဖြစ်လို့တုန်း….”

အေးမူက ပြူးတူးပြာတာနှင့် မေးလိုက်သည်။

“ အော်….. ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး….. ယောကျာ်းဆိုတာ ဟောဒီလို သန်မှလို့ ပြချင်လို့ပါ…. ဒို့လိုကောင်မျိုးကတော့ ပျားအုံလဲမလိုဘူး….. ကွက်လပ်ဖြည့်ပါလဲ… ခေါင်ထားဘဲ… ဟား… ဟား…. ဟား….”

“ အောင်မယ်….. သေနာက…. တဏှာရူးတယ် မပြောဘူး…. အသားယူနေလိုက်တာ”

အေးမူက ပြန်တွယ်သည်။

“ နင်ရော…. မရူးဘူးလား….”

ထွန်းရီက ပြန်နှက်သည်။

“ သိဘူး… သွား..”

အေးမူ ရှေ့ဆက်မပြောတော့ဘဲ ကျေနပ်ပြုံးတွေဖြစ်ကာ ရှေ့ဆက် ဆင်းသွားတော့၏။ ထွန်းရီ တစ်ယောက် အဆီတွေစုကာ ထွားအိကားကော့ နေသော အေးမူ၏ နိမ့်တုံမြင့်တုံဖြင့် လှုပ်ရမ်းတုန်ခါနေသော ဖင်ဆုံကြီးကို ကြည့်ကာ လီးကြီးက တောင်သည်ထက် တောင်လာပြန်သည်။ အေးမူ၏ ဖင်ဆုံကြီးကို အခုလို အရသာခံ ကြည့်ချင်၍လည်း နောက်မှ တမင်ချိန်၍ လိုက်လာသည်။

အေးမူက ချည်ထားသော နွားလေးကောင်ကို ဖြုတ်၍ ရှေ့မှ ဆက်သွားသည်။ နွားလေးကောင်ကလည်း ပြန်ချင်ဇောကြောင့်လား အလိုက်သိ၍လား မပြောတတ် အေးမူက ဆွဲမခေါ်ရဘဲ အေးမူရှေ့မှ သွားကြသည်။ အေးမူက နောက်မှ အသာကြိုးကိုထိန်းလိုက်ရုံသာ။

သည်တော့ အချက်ကျစွာ နိမ့်တုံမြင့်တုံနှင့် လှုပ်ရမ်းနေသော အေးမူ၏ ဖင်ဆုံ ထွားထွားကားကား ကော့ကော့ကြီးက ထွန်းရီကို မြူဆွယ်ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်နေပါ၏။ တင်အနေအထားကို ကြည့်၍ မိန်းမတွေ၏ စောက်ခေါင်းအနက်ကို တိုင်းတာပြသော စာအုပ်ထဲက နည်းအတိုင်း ထွန်းရီတစ်ယောက် စိတ်ကူးဖြင့် တိုင်းထွာကြည့်လိုက်၏။ စောက်ဖုတ်နှင့် ပြတ်နေသော သူ့လီးကြီးက တစ်ချီလောက် လိုးရရုံနှင့် လုံးဝမကျေနပ်ကြောင်း ဆန္ဒပြသည့် အနေဖြင့် ပို၍ ပို၍ မာန်ထန်တောင်မတ် လာပါတော့သည်။

တဲသို့ရောက်သောအခါ အေးမူက နွားများကို မယ်ဇလီပင်တွင် ချည်ထားလိုက်ပြီး မှိုအိပ်ကိုတော့ လှည်းပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။

“ ထွန်းရီရေ…. သောက်ရေရှိလား….. ငါ ရေဆာတယ်ဟာ……”

“ အေး…… ရှိတယ်….. ရေအိုးထဲမှာ…… တဲပေါ်က ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ….”

အေးမူက ရေသောက်ရန် တဲအတွင်း ဝင်သွားစဉ် ထွန်းရီကလည်း မျှစ်စည်းကို တန်းပေါ်တင်၍ အေးမူနောက်သို့ ခပ်သွက်သွက်ကြီး လိုက်သွားသည်။ ထွန်းရီပုံစံက ခလုတ်တိုက်လဲချင်စရာ ကောင်းလှ၏။

တဲတွင်းရောက်သောအခါ အပေါက်ဘက် မျက်နှာမူလျှက် ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် ခြေတွဲလောင်းချထိုင်ရင်း ရေသောက်နေသော အေးမူဘေးတွင် ပူးကပ်ထိုင်လိုက်ပြီး…

“ အချစ်ရေ….. တစ်ချီတော့….. ထပ်ကျွေးပါဦးလားကွာ……. နော်…. မောင် စားရတာ မဝသေးဘူး……”

အေးမူက ထွန်းရီအပြောကြောင့် သဘောကျ ကျေနပ်သွားပြီး……

“ ဟွန်း…. လူကိုများ သူ့မိန်းမကျလို့…… အချစ်ရေ…. မောင်ရေနဲ့…. ပိုင်စိုးပိုင်နင်း….. ရော့….. ရေဘဲသောက်……”

အေးမူက ရေတခွက်ငှဲ့၍ ထွန်းရီသို့ ပေးလိုက်သည်။ ရေသောက်ပြီးသောအခါ ထွန်းရီက အေးမူကို ဆွဲဖက်၍ ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် နှစ်ယောက်သား လှဲချလိုက်သည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေအထားဖြစ်အောင် ပြင်လိုက်ပြီး အေးမူ၏ ဖောင်းအိနီထွေးသော နှုတ်ခမ်းထူထူလေးကို ဖိစုပ်ပစ်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား သူတပြန်ကိုယ်တပြန် တင်းနေအောင် ဖက်ထားရင်း အေးမူ၏ လျှာဖျားလေးက ထွန်းရီ၏ လျှာဖျားကို တို့ထိကလိပေးလေသည်။

ဤအထာက တစ်ချီထပ်လိုးပါလို့ နှုတ်ကမပြောသည့်တိုင် အမူအယာနှင့် သက်သေပြလိုက်သည် မဟုတ်ပါလား…။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် နှုတ်ခမ်းစုပ်နေရင်းကပင် ထွန်းရီလက်များက အေးမူ၏ တင်သားဆိုင်များကို ဆုတ်ချေ ပွတ်သပ်ပေးနေ၏။ ထို့အတူ အေးမူကလည်း ဆန္ဒလည်းရှိ အလိုက်တသိပင် ထွန်းရီ၏ လီးကြီးကို ပုဆိုးအပြင်မှနေ၍ ခပ်တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကာဆုပ်ကာ ဆွပေးနေပါသည်။

အတော်ကြာသောအခါ ထွန်းရီ ထထိုင်လိုက်ပြီး အေးမူကို ပက်လက်အနေအထား ဖြစ်အောင် ပြင်ပေးလိုက်သည်။ အပေါ်အင်္ကျီ နှိပ်သီးများကို တစ်လုံးချင်း ဖြုတ်သည်။ အတွင်းခံ ဘော်လီချိတ်ကို ဖြုတ်မနေတော့ဘဲ ဘော်လီကို အထက်သို့ ပင့်လှန်၍ ပြည့်တင်းဖောင်းအိသော နို့အုံဖွေးဖွေးကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဘော်လီအင်္ကျီအောက်မှ ဖြူဖွေးဖောင်းအိသော နို့ကြီးနှစ်လုံးက တင်းတင်းရင်းရင်း ဝင့်ဝင့်ထယ်ထယ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာပါတော့သည်။ သူကြည့်ဖူးသည့် ကိုးရီးယား အပြာဇာတ်လမ်းထဲက ကောင်မလေးတွေထက် သာ၏။

ထွန်းရီက ခါးကုန်း၍ နို့သီးများကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် ခပ်ကြာကြာလေး စို့ပေးလိုက်သည်။ နို့သီးများနှင့် စောက်ဖုတ်မှာ ဘယ်လိုအကြောချင်း ဆက်သွယ် နေသည်တော့ မသိ။ နို့သီးဖျာကိုစို့၍ လျှာဖျားထိပ်ဖြင့် တဆတ်ဆတ် ကလိလိုက်တိုင်း အေးမူ စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ယားကြွဖောင်းအာလာသည်။ သူမ တစ်ခါမှ မခံစားဘူးသေးသော ထွန်းရီ၏ အယုအယ အကြင်နာများကြောင့် ကြည်နူးကျေနပ်စိတ်နှင့်အတူ ရာဂရမ္မက်သွေးတို့ကလည်း တစတစ ဆူပွက်လှုပ်ရှားလာပါတော့သည်။

ထွန်းရီက သူ့မိန်းမအပေါ်မှာ ကြင်နာယုယသည့် အတိုင်းပင် အေးမူကို ကြင်နာယုယပြလိုက်သည်။ သူလည်း တစ်ချိန်က အေးမူကို စိတ်ဝင်စားမိ ချစ်ခဲ့မိသည် မဟုတ်ပါလား………။

နို့သီးဖျားလေးတွေကို စို့ထိကလိနေရာမှ ရပ်လိုက်ပြီး နို့အုံကြီး နှစ်ဖက်ကို တရှိုက်မက်မက် နမ်းပစ်လိုက်သည်။ ပြီးမှ ပြန်ထိုင်လိုက်ရင်း…

“ ငါလေ….. နင့်ယောကျ်ား ခင်မောင်ဝင်းကို မခံချင်စိတ်နဲ့ ရွှေရည်ကို ပြိုင်ပိုးရင်း ရသွားလို့ ယူလိုက်ရတာဟ…… ငါ အရင်ဆုံး တိတ်တခိုး ချစ်မိတာက နင့်ကိုဘဲ…”

အေးမူက အရောင်တဖျတ်ဖျတ်လက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ထွန်းရီကို မော့ကြည့်ရင်း…

“ တော်ပါ….. အခုမှ…. အပိုတွေ ချွဲမနေပါနဲ့….. နင်ခံစားခဲ့ရသလို ငါလည်း ခံစားခဲ့ရတာပါဘဲ … ဒါပေမဲ့…. ဒို့နှစ်ယောက်က ဖူးစာမှ မပါဘဲလေ….”

ထွန်းရီက အေးမူ၏ ဖြူဖွေးဖောင်းအိနေသာ နို့အုံကြီးကို တမက်တမော ရှိုက်နမ်းလိုက်ပြန်သည်။ ထွန်းရီ၏ အသက်ရှူသံတို့က မြန်ဆန်လျှက် ရှိနေသလို အေးမူ၏ နို့အုံကြီးတွေကလည်း ဖိုထိုးသလို နိမ့်ချီမြင့်ချီ ဖြစ်နေပါ၏။

“  ကဲ…. အေးမူရေ… အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး….”

“ အဲဒါက နင်သဘောပေါက်ရမဲ့ကိစ္စ….. ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး….”

ထွန်းရီ အပြောကို အမြင်ကပ်ကပ်ဖြင့် အေးမူက ခပ်ဆတ်ဆတ် ပြောလိုက်သည်။ ဟုတ်ပါသည် ထွန်းရီက စကားပေါလွန်း၏။ အခုတော့ ပါးစပ်ကိုပိတ်၍ အလုပ်နှင့် လက်တွေ့ပြရန် ထွန်းရီ ကွပ်ပျစ်ပေါ်ကနေ အောက်သို့ ဆင်းလိုက်သည်။

ထွန်းရီတို့တဲက သူများတဲတွေလို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း တဲမျိုးမဟုတ်။ နှစ်ခန်းပတ်လည်ကျယ်၍ ထန်းလက်နှင့် အကျအန မိုးထားပြီး ကြခတ်ဝါးတွေကို ညီညီဖြစ်၍ သံနှင့်စီရိုက်ကာ စနစ်တကျ ကာထားသည်။ ထို့ကြောင့် လုံခြုံသပ်ရပ်သည်။ ရွှေရည်နှင့် ညားခါစက အိမ်မှာထက် ပိုလွတ်လပ်သော ဤတဲဗိမာန်မှာပင် ကာမအချစ်ဇာတ်လမ်းတွေကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းခင်းခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ထွန်းရီက အေးမူထဘီကို အောက်က ချွတ်ယူလိုက်ရာ အေးမူက လွယ်ကူစေရန် ဖင်ကြီးကိုကြွ၍ ပေးလိုက်၏။ ထဘီကို ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် လုံးတင်ထားလိုက်သည်။ အောက်ပိုင်း ဗလာကျင်းသွားပြီ ဖြစ်၍ ဖြူဖွေးတုတ်ခိုင်သော ပေါင်တံကြီးတွေနှင့် ဘေးသို့ကား၍ အိထွက်သွားသော တင်ဆုံကားကြီးများ။ ထို့နောက် ပေါင်ရင်ကြားမှာ ခုံးခုံး မို့မို့ ဖောင်းကြွနေသော စောက်ဖုတ်ကွဲ ဟဟကြီးက ထွန်းရီ၏ ရမ္မက်တဏှာကို ပို၍ ထကြွလာစေပါသည်။

ထွန်းရီလည်း သူ့ပုဆိုးကို ကပျာကယာ ချွတ်လိုက်ပြီး ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်၏။ ထို့နောက် အေးမူ၏ ဒူးနှစ်ချောင်းကို မထောင်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ အနည်းငယ်ဟ ကားထားလိုက်သည်။ သူက ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင် နေရာယူကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

မဲမှောင်အုံထနေသော စောက်မွှေးတွေအောက်က မာန်ထနေသော ဖာဂုံညင်းကြီးတစ်ကောင်လို ဖောင်းကြွစူပွနေသော စောက်ဖုတ်ကြီးက ခပ်ဟဟလေးဖြစ်ကာ မာန်ထနေသော သူ့လီးကြီးကို မထီတထီဖြင့် စိန်ခေါ်နေပါပြီ။ ထွန်းရီက သူ့လီးကြီးကို စောက်ဖုတ်အဝနှင့် အသေအချာ တေ့ချိန်လိုက်ပြီး တရစ်ချင်း မြှင်း၍မြှင်း၍ ဖိကာ ဖိကာ သွင်းလိုက်ပါသည်။ လီးကြီးက

“ ဗြစ်…ဗြစ်…ဗျိ…ဗျစ်….”

မြည်သံပေး၍ တရစ်ချင်း ဝင်သွား၏။ အေးမူခင်မျာ မျက်လုံးကို မှေးစင်းလျက် သူ့စောက်ဖုတ်ထဲ တိုးဝင်လာသော ထွန်းရီ၏ လီးအရသာကို မှိန်းကာ ခံစားနေ၏။ လီးက ကြီးနေသဖြင့် အနည်းငယ် နာကျင်သော်လည်း သူ့ထက်ကောင်းသော အရသာက နာကျင်မှုကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်သဖြင့် အံကြိတ်လို့ပင် တောင့်ခံထားသည်။

ထွန်းရီ အချိန်မဖြုန်းတော့ပါ။ အချိန်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို စောင့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် အရှိန်မြင့်၍ ဆောင့်ပါတော့သည်။ ဆောင့်လိုက်တိုင်း အိကနဲ အိကနဲ တုန်ဆင်းလှုပ်ခါနေသော နို့အုံကြီးတွေက ထွန်းရီ၏ ရမ္မက်စိတ်ကို ပို၍ထကြွစေ၏။ ဆောင့်ချက်များကလည်း အံ့မခန်းပင်။

ထွန်းရီ လက်နှစ်ဖက်က အေးမူ၏ ဒူးခေါင်းပေါ်တွင် ထိန်းတင်ဖိတွန်းကာ အသားကုန်ကြုံး၍ ဆောင့်ပါတော့သည်။

“ ဖွပ်…ဖွတ်….ဖွပ်…ဖွတ်….ဖွပ်…ဖွတ်….”

ဟူသော လီးနှင့်စောက်ဖုတ် ဝင်ထွက် သွင်းနှုတ်ရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများ

“ ဖတ်…ဘတ်…ဖတ်…ဘတ်”

ဟူသော လဥနှင့် ဖင်ဆုံတို့ ရိုက်မိရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများမှာ ရွာနှင့် သုံးမိုင် ဝေးသော တောင်ခြေရှိ ယာခင်းတစ်နေရာမှ တဲငယ်လေးထဲတွင် အထီးနှင့် အမတို့၏ ကာမလွန်ကျူးပွဲ သရုပ်ကို ပီပြင်စွာ ဖော်ထုတ်နေပါတော့သည်။

လူမှုကျင့်ဝတ် စည်းကမ်းတွေ ရှိပင်ရှိညားသော်လည်း ကာမအမှောင်ကျပြီဆိုလျှင် ထိုလူမှုစည်းကမ်းသည် ချောင်းထဲမြောင်းထဲ ရောက်သွားသည်သာ။ ထွန်းရီက ဆောင့်ကေင်းနေတုန်းရှိသေး အေးမူက တစ်ချီ ပြီးသွားပြန်သည်။

“ ရွှေရည်နဲ့သာ မညားခဲ့ရင် ဟော့ဒီလီးကြီးက ငါပိုင်တဲ့ လီးကြီးဖြစ်ရမှာ… ခံစမ်း… အားရအောင် ခံလိုက်စမ်း… မိအေးမူ…. ညည်းမပိုင်ရတဲ့ လီးကြီးကို အခွင့်သာတုန်း ဝအောင် အားရပါးရ ခံလိုက်စမ်း…”

ဤသို့သော အတွေးခံစားချက်ဖြင့် အေးမူတစ်ယောက် ကော့၍ ကော့၍ ခံသည်။ ရာဂရမ္မက်စိတ်အပြင် အချစ်စိတ်တွေပါ တွဲဖက်လာသဖြင့် ထွန်းရီ၏ အသားကုန် ဆောင့်ချက်များနှင့်အညီ အားကျမခံ အစွမ်းကုန် ပင့်၍ ကော့၍ မြှောက်၍ ခံ၏။ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပင်။

အချက်ငါးဆယ်ခန့် အရောက်တွင်မူ အေးမူ တစ်ချီ ပြီးသွားပြန်၏။ တကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးပြီး မူးမေ့မတတ် ကောင်းလှ၏။ အကောင်းတွေက ဆက်နေသဖြင့် ရှေ့ဆက်ပြီး ကောင်းရပြန်သည်။

“ ကဲ… အေးမူရေ… ငါ့လက်က နင့်ဒူးတွေကို ထိန်းမထားတော့ဘူး…. နင့်ဖာသာနင် ထိန်းထားပေတော့… ငါ… နင့် နို့ကြီးတွေကို ဆွဲပြီး တအားဆောင့်တော့မယ်… ငါလည်း ပြီးခါနီးပြီ… နင်ရော…”

အေးမူက ကျေနပ်နွမ်းလျှသော လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် (၂) ခါ ရှိပြီဟု ပြောသည်။ အေးမူ စကားကြောင့် ထွန်းရီ ကျေနပ်သွားသည်။ သူက အလိုးကြမ်းသော်လည်း တစ်ကိုယ်ကောင်းသမား မဟုတ်ပါ။ သူ့အရေးထက် တစ်ဖက်လူအရေးကိုသာ ဦးစားပေးလေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော အရည်အချင်းများကြောင့် သူ့မိန်းမ ရွှေရည်ဆိုလျှင် သူ့လီးကြီးကို ငုံထားမတတ် တုန်နေအောင် ချစ်ရှာသည်။

ယခုလည်းကြည့် အာဂထွန်းရီပင်။ စကားပြောနေသော်လည်း အဆောင့်က မပျက်။ ထွန်းရီက ကိုယ်ကို အနည်းငယ်ကိုင်း၍ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို အေးမူ၏ နို့အုံကြီး နှစ်လုံးပေါ်သို့ ပို့လိုက်ပြီး ပွတ်သပ်ဆုတ်ချေဆွဲကိုင်ကာ ပွဲသိမ်းခါနီးမို့ အစွမ်းကုန် ဆောင့်ပါတော့သည်။

စောစောက ဘေးသို့ ကားချထားပြီး ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသော အေးမူ လက်တွေက ယခုတော့ ထွန်းရီလက်တွေကို အုပ်မိုးဆုပ်ကိုင်လာတော့သည်။ အေးမူ၏ ဆုပ်ကိုင်လာသော လက်အား အခြေအနေကို ကြည့်သောအားဖြင့် အေးမူလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ခါနီးပြီဖြစ်ကြောင်း ထွန်းရီက သိလိုက်၏။ ထို့ကြောင့် ပို၍ ကြိုးစားရသည်။

“ ဖွတ်….ဖွပ်….ဖွတ်…ဖွပ်…ပြွတ်….ပြွလစ်…”

လီးက အကြီးကြီး စောက်ရေက စီးစီးနှင့် တွေ့ကာ သံစဉ်ကလည်း အမျိုးမျိုးပင်။ ထွန်းရီကလည်း ပြီးခါနီးပြီ။ လီးချောင်းတစ်ခုလုံးလည်း ယားကြွလာ၏။ ကြာကြာ ထိန်းနိုင်တော့မည် မထင်။ ဒါတောင် သူအဆင်သင့် ဆောင့်ထားလေ့ရှိသော ခွေးလှေးယားမြစ် အစွမ်းကို ငုံဝါးပြီး လုပ်သောကြောင့်သာ သာမာန်ထက် သုတ်ကို ထိန်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မပြီးခင် နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ဆောင့်ချက် အရှိန်ကို မြင့်လိုက်သည်။ ငါးချက်ခန့် အရောက်တွင် ထွန်းရီ လရေပူတွေက အေးမူ၏ စောက်ခေါင်းထဲသို့ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ပန်းထုတ်လိုက်ပါတော့သည်။

မျက်စိကိုမှိတ်၊ အံကိုတင်းတင်းကြိတ်၍ လရေတွေ ညှစ်ထုတ်နေသော ထွန်းရီလက်တွေက အေးမူ၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို တင်းကြပ်နေအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ တဖန် သူ့လက်တွေကိုလည်း အေးမူလက်တွေက တင်းနေအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြန်သည်။ မကြာမှီ ကိုယ်စီကိုယ်ငှ ဆုပ်ကိုင်ထားကြသော သူတို့နှစ်ယောက်၏ လက်များသည် အရှိန်ပျော့ကာ ပြေလျော့သွားပါတော့၏။

အေးမူ၏ စောက်ခေါင်းအတွင်းမှ ဒပ်ကနဲ ဒပ်ကနဲ လှုပ်လှုပ်သွားသော စောက်ဖုတ်အတွင်းသား ကြွက်သားတို့က သူပြီးဆုံးကြောင်းကို သက်သေပြနေပါတော့သည်။

ထွန်းရီတစ်ယောက် အခုမှပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းနှင့်အတူ ကျေနပ်အားရသော ကာမအရသာကို ခံစားလိုက်ရပါတော့သည်။ သူ့မျက်နှာကိုလည်း အေးမူ၏ နို့အုံကြီးပေါ်သို့ မှောက်အပ်ထားလိုက်၏။ အေးမူလက်တွေက ထွန်းရီခေါင်းမှ ဆံပင်များကို ယုယစွာ ခပ်ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးနေ၏။ ထို့နောက် မပွင့်တပွင့် လေသံလေးဖြင့်……

“ ကဲ…. ကျေနပ်အားရသွားပြီလား….. မတော်ရတဲ့ မောင်…..”

ထွန်းရီက အေးမူအပြောကို သဘောကျစွာပြုံးရင်း ဟူးကနဲ သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလျှက်

“ ကျေနပ်ပါပြီ….. တချိန်က မောင့်အချစ်လေးရယ်….. ကဲ…. ပြန်ဘို့ပြင်ကြစို့နော်….”

အေးမူက အချစ်ရည်လွှမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ထွန်းရီ အေးမူကိုယ်ပေါ်မှ ခွာလိုက်ပြီး ပွေ့ထူပေးလိုက်ရာ အေးမူလက်နှစ်ဖက်က ထွန်းရီလည်ပင်းကို ချိတ်လျက် လိုက်ပါလာ၏။ ထွန်းရီလီးကြီးမှာ ယခုမှပင် အားရကျေနပ်သွားသည့်နှယ် မာန်ဟုန်ပျော့၍ ပလွတ်ကနဲ အေးမူ၏ စောက်ဖုတ်ကြီးထဲမှ ထွက်လာ၏။

ထွန်းရီ လှမ်းပေးသော ထဘီကို အေးမူက ယူဝတ်လိုက်သည်။ သူမ ဆံပင်များကိုလည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ပြင်ထုံးလိုက်သည်။ အပြင်ထွက်နေသော သူမ၏ ပြည့်တင်းဖောင်းအိသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အတွင်းခံ ဘရာစီယာအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အပေါ်အင်္ကျီ ကြယ်သီး တပ်ရင်း ထွန်းရီလီးကြီးကို မက်မက်မောမော ကြည့်လိုက်သည်။ လီးကြီးက မာန်ပျော့ကာ အောက်သို့ ခေါင်းငိုက်လျှက် တန်းလန်းကြီး ဖြစ်နေပါသည်။

ဤအနေအထားမှာပင် အရှည်က (၆) လက်မခန့် ရှိပြီး လုံးပတ်က ထွန်းရွှေဝါ နှလုံးအားတိုးဆေးဗူးလောက် ရှိသည်။ အေးမူ တစ်ယောက် ဤကဲ့သို့သော လီးပိုင်ရှင်ကို လင်မတော်လိုက်ရသည့်အတွက် နှမြောတသ ဖြစ်မိသည်။

“ အင်းလေ ဒို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝက ဖူးစာမှ မပါဘဲ… ဒီတော့ ကံစီမံရာ အတိုင်းပေါ့..”

စိတ်ထဲမှာပင် ဖြေသိမ့်လိုက်ပါသည်။

“ ကဲ…. ပြန်ကြစို့ အေးမူ…. ဒီနေ့ကို…. ငါတသက် မမေ့ပါဘူးဟာ…. နင့်ကို ကျေးဇူး အရမ်းတင်ပါတယ်…..”

ထွန်းရီစကားကြောင့် အေးမူရင်ထဲ နင့်ကနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ အော် နင့်မိန်းမကိုယ်စား နင့်ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရလို့ ကျေးဇူးတင်တာလား ထွန်းရီရယ်… ငါလည်း နင့်ကို တကယ်ချစ်တာပါဟယ်……”

စိတ်ထဲမှာပင် ပြောလိုက်မိခြင်းပါ။ ဘယ်နည်းနဲ့မှ ပေါင်းစပ်လို့ မဖြစ်နိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေမှာ သည်ထက်ပို၍ သံယောဇဉ်တွေ အမျှင်မတန်းမိအောင် နှစ်ဦးစလုံး သတိထားရပါတော့မည်။ အချစ်သံယောဇဉ်က ရမ္မက်သွေးသား ဆန္ဒထက် ပိုပြီး ဖြတ်တောက်ရခက်ကြောင်း နှစ်ဦးစလုံး နားလည်သဘောပေါက်ထားကြသည်။ သူ့ကြောင့် ရွှေရည်၏ အပျော်ဘဝလေး မပျက်စီးစေချင်တာ အေးမူရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်း ပီသတဲ့ စေတနာပါ ရွှေရည်ရယ်……။

နှစ်ယောက်သား အခြေအနေ မပျက် ပုံမှန်အတိုင်း ရွာသို့ ပြန်ခဲ့ကြပါတော့သည်။ တော့ဓလေ့ ထုံးစံအတိုင်း ယခင်ကလည်း သည်အတိုင်းပင် မဟုတ်ပါလော။ ရွာထဲဝင်ခါနီးတွင် ထွန်းရီက………

“ အေးမူရေ… မထူးပါဘူးဟာ…. ညကျ နင်ကိုယ်တိုင် အိမ်လာပြီး ရွှေရည်ရှေ့မှာဘဲ ငွေကိစ္စ လာပြောတော့ သိလား…. နင်တို့က အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းတွေဘဲ ပုန်းရှိုးကွယ်ရှိုး လုပ်မနေနဲ့တော့….. အဲဒါက ပိုပြီး ပြဿနာတက်နိုင်တယ်… ငါပြောတာ သဘောပေါက်လား….”

“ အင်းပါ….. ငါသဘောပေါက်ပါတယ်….. ညကျရင်… ငါလာခဲ့ပါ့မယ်…..”

“ အော်….အေး…အေး…”

ထွန်းရီက အေးမူတို့ အိမ်ရှေ့တွင် မျှစ်စည်းကို ချပေးလိုက်သည်။ အလွန်လေးသော မျှစ်စည်းကြီးကိုပင် အေးမူကို မသယ်စေဘဲ သူကိုယ်တိုင် ထမ်းပို့လိုက်တော့၏။

“ ပြိုင်တူပြီးလျှင် ကောင်းနိုင်ပါသည်။ ”




........................................⭐⭐⭐⭐⭐........................................

ပြီးပါပြီ။