ကျွန်တော့် ရူပဗေဒဆရာမလေး အပိုင်း ( ၂ )

 ကျွန်တော့် ရူပဗေဒဆရာမလေး အပိုင်း ( ၂ )

ရေးသားသူ - ချမ်းကို (Chan Ko)

အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်ပြီးး နောက်ပိုင်း ကျနော့်ရူပဗဒဆရာမလေးနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ကို မဆုံဖြစ်တော့ဘူးဗျ။ ဘာလို့ဆို ဒီကြားထဲ ပြဿနာတစ်ခု တက်လိုက်သေးတာကိုး။ အဲ့ဒီခေတ်က ထုံးစံအတိုင်း လောင်းကစားဝိုင်းတွေနဲ့တွဲထားတဲ့ ဘုရားပွဲတွေက ဒီနားလုပ်လိုက်၊ ဟိုနားလုပ်လိုက်၊ ဝိုင်းကြီးပတ်ပတ် ဒူဝေဝေ ဖြစ်နေတာဆိုတော့ကာ မြို့စွန်ဘုရားပွဲပြီးတော့ မြို့အလယ်ခေါင်မှာ ထပ်လုပ်ပြန်တယ်။

တစ်ည ဖိုးတေနဲ့ကျနော် နှစ်ကောင်သား ပွဲဈေးတန်း လမ်းလျှောက်ရင်း အကြော်ဆိုင်တစ်ခုမှာထိုင် (ဆရာရွှေဘ ပါမလာတော့ လောင်းကစားဝိုင်းတွေဖက် ခြေဦးမလှည့်ဖြစ်ဘူး) ရေနွေးကြမ်းအိုးထဲ ဒိုင်လျှိုထည့်ရောင်းတဲ့ ရှမ်းကောက်ညှင်းအရက်လေးမော့ရင်း ဟိုငေးဒီငေး လုပ်နေကြရာကနေ ပြဿနာတက်ချင်တော့ ပြည်သူ့ရဲတွေက ပွဲခင်းထဲ အရက်ရောင်းတဲ့ဆိုင်တွေ လိုက်ဖမ်းရင်း ကျနော်တို့ ထိုင်နေတဲ့ဆိုင်ကို ရောက်လာပါလေရော။ 

အမှန်ကဗျာ ဆိုင်ပိုင်ရှင် ရှမ်းအဘွားကြီးက ပေါ်တင်ရောင်းတာလည်း မဟုတ်ရှာပါဘူး။ သူများတကာမှာ မရှိဆင်းရဲလို့ အကြော်စုံလေးနဲ့ ရှမ်းအရက်လေးကို ရေနွေးခရားထဲ ထည့်ရောင်းနေရှာတာကို အတင်းဝင်ဖမ်းတယ်။ ပြည်သူ့ချဉ်ဖတ်တွေပြီပြီ ဟိန်းလားဟောက်လားနဲ့လည်း လုပ်သေးဆိုတော့ အဘွားကြီးခင်မျာ တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ဖြစ်နေရှာတာ။ မအေဘေးတွေက ဆက်ကြေးပေးထားတဲ့ ဆိုင်တွေကြတော့ ရောင်းချင်သလိုရောင်း မဖမ်းဘူးလေ။ ကျနော်လည်း စပ်မြင်ကတ်ကတ်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။

“ ဟရောင်! မင်းတို့ ပွဲဈေးထဲ အရက်ပေါ်တင်ရောင်းနေတဲ့ ရဲသက်သာ ရံပုံငွေဆိုင်ကိုကော ဝင်ဖမ်းပါလား။ ရီးပဲကွာ သူများက မရှိဆင်းရဲလို့ ဒါလေး ရောင်းစားနေတာကြတော့ ဒုက္ခလာပေးနေတယ်”

လို့ အဲ့လိုလည်းပြောလိုက်ကော “စမူဆာ” ဆိုတဲ့ နယ်ထိန်းနဲ့ သူ့တပည့်ရဲနှစ်ကောင်က ဗြူးဗြဲလာလုပ်ကော။

“ ဘာကောင်တွေလဲကွ ဝတ္တရားနှောက်ယှက်မှုနဲ့ ဖမ်းလိုက်ရမလား”

“ ဖမ်းရဲရင် လာဖမ်းလေ”

ဆိုပြီး ပြန်ပြောလိုက်တော့ အနားကပ်လာတယ်။ လက်ထိပ်တွေဘာတွေ ထုတ်နေတုန်းပဲ ရှိသေးတယ် ဂွပ်ကနဲ အသံနဲ့ ရဲတစ်ကောင် ငိုက်ကျသွားကော။ (ဟိုကောင် ဖိုးတေက ဘာမပြောညာမပြော ခွေးခြေခုံနဲ့ မျက်ခွက်ကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်တာကိုး အဟီး။ ကိုယ့်လူကလည်း လက်က အဲ့လိုမြန်တာ)

ကျနော်ကလည်း စကားများနေကတည်းက မသိမသာ ချွတ်ထားတဲ့ ခါးပတ်နဲ့ (ခါးပတ်ခေါင်းက ကြေးနီသတ္တုခေါင်း) ကျနော့်ဆီပြေးလာတဲ့ “စမူဆာ” ရဲ့ နားထင်ကို ဖျောင်းကနဲ ချပစ်လိုက်တယ်။ ဆက်ပြီး နှစ်ယောက်နှစ်ယောက်ချင်း ဖုန်းဒိုင်းဂွမ်းနေတဲ့အချိန်မှာ ကျန်တဲ့ရဲတစ်ကောင်ကတော့ ထွက်ပြေးသွားရော။ လုံးထွေးသတ်ပုတ်ရင်း ဆိုင်ထဲကနေ ပွဲလမ်းမပေါ်ထိ ရောက်လာတယ်။ လူတွေကလည်း ဝိုင်းအုံပြီးတော့ကို အားပေးနေတာ အဟီး။

သိပ်မကြာလိုက်ဘူး ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ရဲနဲ့အတူ ရဲတွေ အုပ်လိုက်ကြီး ရောက်လာတယ်။ ဘာပြောကောင်းမလဲ သူရဲကောင်းနှစ်ကောင် ကောင်းကောင်း အဘေခံရတော့တာပေါ့။ တိုတိုပြောရရင် လက်ထိပ်တန်းလန်းနဲ့ ရဲစခန်းထဲ ပါသွားတယ်။ အချုပ်ထဲရောက်တော့မှ စိမ်ပြေနပြေဗျင်းတာ ခံရတော့တာပဲ။

ည ၁၂ နာရီလောက်မှ ကယ်တင်ရှင် ရောက်လာတယ်။ လူလည်း သေကောင်ပေါင်းလဲ ဖြစ်နေပြီ။ အဲ့ဒီခေတ်မှာ တန်ခိုးအတော်ထွားစပြုလာတဲ့ အမ်အိုင်က အကောင်တစ်ကောင် လာထုတ်သွားတာဗျ။ ကျနော်နဲ့ ဘယ်လိုပတ်သက်နေသလဲ ဆိုတော့ကာ အဲ့ဒီအရာရှိက ဖဲတော်တော်ရိုက်တော့ ဖဲဝိုင်းတကာလှည့်နေတဲ့ ချာတိတ်လေးကျနော့်ကို အတော်ခင်တာကိုး။ သူ့ဖာသူ ခရီးသွားဟန်လွှဲ ညသန်းခေါင်တရေးနိုး ပွဲခင်းထဲ မုန့်လာစားရင်း သူ့ဖဲရိုက်ဖော်ရိုက်ဖိုက် သတင်းကြားတော့ မနေနိုင်ပဲ လိုက်လာတာဆိုလား ဟီးဟီး။

ခင်ဗျားတို့သိတဲ့အတိုင်းပဲ အဲ့ဒီအဖွဲ့က ဘယ်သူ့မှ လူမထင်တဲ့ အချိန်ဆိုတော့ သူနဲ့သူ့လူတွေ ဝင်လာတာနဲ့ ရဲတွေလည်း နေစရာကိုမရှိဘူး ပျာယာခတ်နေတာပဲ။ စခန်းမှူးကအစ xင်ခံ တော့မယ့် မျက်နှာနဲ့။ အချုပ်ခန်းထဲက ဖူးယောင်ပြီး ထွက်လာတဲ့ ကျနော်နဲ့ ဖိုးတေကလည်း ထီမထင်ဟန်နဲ့။ (အားကိုးအားထား ရသွားပြီကိုး ဟဲဟဲ)

အပြင်ရောက်တာနဲ့ ခုနက လူအုပ်နဲ့ ဝိုင်းရိုက်ထားတဲ့ မအေဘေးရဲတွေကို တစ်ယောက်ချင်းထိုးမယ် လာလေ ဟေ့ကောင်တွေ ဘာညာပေါ့။ နယ်ထိန်း “စမူဆာ” ကိုလည်း အင်္ကျီရင်ဘတ်ဆွဲပြီး

“ ဟေ့ကောင် မင်းငါတို့နဲ့ အပြင်မှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လို့ကတော့ အသေပဲ”

ဆိုပြီး ကြိမ်းဝါးခဲ့သေးတာ ဟီဟိ။ တိုတိုပြောရရင် အဲ့ဒီ ဟိုလေးတကြော် ပြဿနာကြောင့် အိမ်ကလူကြီးတွေက အပြင်မထွက်ရဆိုပြီး အမိန့်ချလိုက်တော့ ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ အဆက်အသွယ်ပြတ်ပြီး ခြေငြိမ်လိုက်ရတယ်။ စတာလင်နစ် ကြီးဒေါ်တွေရဲ့ “သံကန့်လန့်ကာ” အောက်က ပြည်သူလေး မောင်ဖိုးသက်ပေါ့ ဟီး။

တစ်လလောက်ထိ ခြေငြိမ်ပြီး အိမ်မြဲနေရတော့ ဆရာမလေးကိစ္စကလည်း ကိစ္စပြတ်သလိုလို ဘာလိုလို ဖြစ်နေရော။ အိမ်အလုပ်တွေဘာတွေ နည်းနည်းပါးပါး ကူလုပ်ပြလာတော့ အောက်ပတ်စ်ကလေးဘာလေး နည်းနည်းရပြီး အပြင်ကို ဟိုခိုင်းဒီခိုင်း ပြန်လွှတ်စပြုလာတယ်။

တစ်ရက်တော့ လမ်းမှာ ကျော့ကျော့မော့မော့စတိုင်နဲ့ စက်ဘီးလေးနင်းလာတဲ့ ဆရာမလေးနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံရောဆိုပါတော့။ ဖျတ်ကနဲမြင်တာနဲ့ ကျနော့်ကို ပြုံးပြလာတယ်။ ကျနော်လား ချက်ချင်း မိုးပေါ်ကို မော့ကြည့်ပစ်လိုက်တာ အဟိ။ ကောင်းကင်ထဲက မိုးတိမ်တွေကို စိတ်ဝင်စားနေတာလိုလို ဘာလိုလိုပေါ့လေ။ ( မာနကြီးချက်များ ပြောပါတယ် ) ဟုတ်တယ်လေဗျာ။ သူပြောသလိုဆို ကျနော်က မိန်းမတကာကို အဖုတ်လိုက်လျက်နေတဲ့ကောင်ဆိုတာကိုး။ ပတ်ကိုမပတ်သက်ချင်တော့ဘူး။ ရေလည်တင်းနေတာ။

နောက်တစ်နေ့ ကျနော်ကိုယ်တိုင် ကျူရှင်သွားအပ်ထားပေးတယ်ဆိုတဲ့ ဖိုးထွေးဆိုတဲ့ ချာတိတ် ရောက်လာတယ်။

“ ကိုဖိုးသက်! ဆရာမက ခဏလာခဲ့ပါတဲ့”

ဆိုပြီး လာခေါ်ရော။

“ ဟရောင် ရှုပ်ရှုပ်ရှက်ရှက်ကွာ၊ ရီးမှမလာဘူးလို့ ပြောလိုက်”

ဆိုပြီး အော်လွှတ်လိုက်တယ် ဟိဟိ။ ညနေစောင်းတော့ ဒီကောင်ထပ်လာတယ်။

“ ကိုဖိုးသက်! ဆရာမကပြောတယ်။ ဆဲတာတော့ ဘယ်ကောင်းမလဲတဲ့။ အဲ့လိုတော့ မရိုင်းစိုင်းပါနဲ့တဲ့”

ဆိုပြီး လာပြောရော။ (တကယ့်ကောင်ဗျာ ရီးမှမလာဘူး ဆိုတာကို အတိအကျ ပြန်သွားပြောသတဲ့။ တကယ့်ကလေး ဟားဟား)

“ မင်းလည်း တကယ့်ကောင်ပဲကွာ”

ဆိုပြီး ထိုင်ရယ်နေမိတယ်။ ကံဆိုးချင်တော့ ဒီကောင် အဲ့လိုလာပြောနေတဲ့အချိန် ဘေးမှာ ကိုရွှေဘ ရှိနေတယ်ဗျ။

“ ဘာတွေလဲကွ လုပ်စမ်းပါဦး”

ဆိုပြီး အင်တာဗျူးတော့တာပဲ။ ချာတိတ်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး ဇာတ်စုံခင်းပြရတော့တာပေါ့။ ဆရာသမားက တဟီးဟီးနဲ့ ရယ်တော့တာပဲ။ ကိုရွှေဘက

“ ချိုမေက ငါတို့နဲ့ ဆယ်တန်းတုန်းက အတူတူကွ။ အနေတည်သလောက် မာနက ခပ်ကြီးကြီးရယ်။ ယောကျာ်းတွေနဲ့လည်း ခပ်ကင်းကင်းပဲဟ”

ကျောင်းနေဖက်လိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ မသာကြီး သူဖြင့်ဆယ်တန်းကို ၄ ခါလောက်ကျတာကိုတော့ ထည့်မပြောဘူး။

“ သူ့ဖာသူ ဘာဖြစ်ဖြစ်လေ။ ကျနော့်ကိုပြောပုံက ကောင်းသလားဗျ”

“ ဟ! မင့်လုပ်ပုံကိုလည်း ကြည့်ဦးလေ။ သူများအခန်းကို ကျော်ဝင်..၊ ဟိုကသနားလို့ ပြန်ကြိုက်မလိုလုပ်ရုံရှိသေး အဖုတ်လျက်ပစ်ရတယ်လို့ ..။ ဟကောင် ဟိုကအရှက်အကြောက်ကြီးတဲ့ ဆရာမလေးကို မင်းလုပ်ပေါက်က ဟုတ်မှမဟုတ်တာပဲ ခွီး”

“ ကျနော်လည်း သူအပါအဝင် နှစ်ယောက်ပဲ လျက်ဖူးတာကို.. သူပြောသလို မိန်းမတကာ လျှောက်လျက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး ဟဲဟဲ..”

“ ဒီမှာတင် အဖြေပေါ်နေပြီလေ။ သူပြောတာလည်း မမှားပါဘူး။ မင်းလည်း ကောင်းတဲ့ကောင်မှ မဟုတ်ပဲ။ ရှက်ရမ်းရမ်းမနေနဲ့ မအေဘေးလေး”

“ ဟီးဟီး”

“ မင်းလို ကလေကဝကောင်ကို ဒီလောက်ထိ လိုက်လျောတာ တော်လှပြီ..။ လူကြီးလူကောင်းတွေ လာကမ်းလှမ်းတာတောင် သူက အပျိုကြီးပဲလုပ်မှာဆိုပြီး ငြင်းတာဆိုလား။ သောက်ကြီးသိပ်ကျယ်မနေနဲ့ ဟုတ်ပြီလား။ ခေါ်နေတာ သွားတွေ့လိုက်”

“ အို! မသွားဘူး”

“ စပ်မြင်ကတ်တာကွာ။ မင်းကိုမင်း ဇာတ်လိုက်မင်းသား မှတ်နေသလား။ သောက်ရူး မသွားလဲနေကွာ လခွေးပဲ”

အဲ့ဒီလိုပဲ နေလာလိုက်တာ နောက်ထပ် ၃-၄ ရက်လောက်နေတော့ ဇာတ်လမ်းထဲ ရေးခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ ဟိုချာတိတ်လေး ဖိုးထွေးက ဂွင်ဆင်လာပြန်တယ်။

“ ကိုဖိုးသက် ရေစက် ပျက်နေလို့ လိုက်ပြင်ပေးပါ”

“ မင်းအိမ်က ရေစက်လား”

“ မဟုတ်ဘူး ကျနော့်အသိအိမ်က”

ကျနော် သိတာပေါ့ဗျာ။ ဘာဆိုတာ ဟဲဟဲ။ ဒါပေမယ့် ခပ်တည်တည် ရှုတင်းတင်းနဲ့ ဂွအိတ်ကလေးဆွဲပြီး လိုက်သွားလိုက်တယ်။ ဒေါ်ခင်ချိုမေ့ အိမ်ရှေ့ရောက်မှ

“ ဟရောင်.. မင့်ဟာက ဘာလဲကွ”

ဆိုပြီး ဟောက်လိုက်သေးတာ။

“ ဆရာမက အမှန်တိုင်းမပြောပဲ ခေါ်ခဲ့ဆိုလို့ပါဗျာ။ ကျနော်လည်း ခင်ဗျားတို့ကြားထဲမှာ စိတ်ညစ်လာပြီ”

ဆိုပြီး ခေါင်းကုတ်ဖင်ကုတ် ဖြစ်နေရှာတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျစ်ဆံမြီးအရှည်ကြီး တရမ်းရမ်းနဲ့ ဆရာမလေး ပြေးထွက်လာတယ်။

“ စက်ဆရာ ပါလာပြီကိုး။ ကဲ သားဖိုးထွေး ကျောင်းသွားတော့”

ဆိုပြီး ဟိုချာတိတ်ကို နင်လွှတ်လိုက်ကော။ ဟိုကောင်လည်း ဒိုးသွားကော.. မချိုမချဉ် ဆရာမလေးက

“ စက်ဆရာလေး ခြံထဲကြွပါရှင့်”

တဲ့။ ကျနော်လည်း ခပ်တည်တည်နဲ့ ခြံထဲလိုက်သွားတယ်။ မျက်နှာက ခပ်မာမာပဲ ဟဲဟဲ။ ရေတွင်းဘေးက ရေစုပ်ပန့် လေမလုံတာကို ထိုင်ပြင်နေတာကို ဘေးကနေ ထိုင်ကြည့်ရင်း မထိတထိတွေ လာပြောနေတာဗျ။ အသံလွင်လွင်လေးနဲ့ အူမြူးနေတာ ကျနော့်မှာ အံ့သြလို့။ မျက်နှာတင်းတင်းနဲ့ အပျိုကြီးပေါက်စ ဆရာမလေးက မြီးကောင်ပေါက်မလေးလို လုပ်နေတာကိုး။ ကျနော်လာမှာမို့လို့လား မသိဘူး ရေမိုးချိုး သနပ်ခါးပါးကွက်ကလေးနဲ့ မွှေးမွှေးပျံ့ပျံ့ လှတပတလေးနဲ့ ချစ်စရာလေးဖြစ်အောင် စတိုင်က ထုတ်ထားသေးတာ။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် လူက စိတ်ကိုလှုပ်ရှားနေပေမယ့်လို့ ဟန်ကိုယ့်ဖို့ဆိုတာလို မျက်နှာကိုတင်းထားပြီး သေချာကိုမကြည့်ပဲ မျက်နှာလွှဲပြီး လုပ်စရာရှိတာ လုပ်နေလိုက်တယ်။ ရေစက်လည်းကောင်းသွားကော

“ ဟာ.. ရေလာပြီ၊ တော်လိုက်တာနော်”

ဘာညာနဲ့ လာပလူးနေသေးတယ်။ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဂွတွေသိမ်းပြီး ထပြန်ဖို့လုပ်တော့

“ စက်ပြင်ခ ဘယ်လောက်ကျတုန်း” တဲ့။

“ ကျုပ်က ပိုက်ဆံနဲ့ ပြင်စားတာ မဟုတ်ဘူးဗျ”

လို့ ခပ်တင်းတင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

“ သြော်! ဟုတ်သားပဲ။ အပျော်စက်ပြင်တာ.. ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဖဲသမားဆိုတာ မေ့နေတယ်”

တဲ့။ ငါ့ကို လာရိပြန်ပြီဆိုပီး စိတ်ကတိုတိုနဲ့ လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးပြီး ရန်ထောင်မလို့

“ ခင်ဗျား!!!”

ဆိုပြီး ပြောလိုက်ကာရှိသေး ထိုးထားတဲ့ ကျနော့်လက်ညှိုးကို အတင်းဖမ်းဆုပ်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ် လက်ညှိုးလေးတင်ပြီး “ရှူးးး” တဲ့။ (မျက်လုံးလေးပါ ပြူးပြလာတာ။ ကျနော်လည်း ချစ်စရာမျက်နှာပေးလေး မြင်ရတော့ ဆက်မအော်ပဲ ရပ်သွားတယ်) ပြီးတာနဲ့ ကျနော့်လက်ကိုဆွဲပြီး မီးဖိုခန်းထဲ ခေါ်သွားတယ်။ ငှက်ပျောထောပတ်ကြော်နဲ့ ကော်ဖီတွေပြင်ထားတာ ကျွေးတယ်။ ရေလည် စားကောင်းတယ်ဗျာ။

ကျနော် ဗိုက်ဆာဆာနဲ့ အားရပါးရ စားနေတာကို ပြုံးပြီး ရပ်ကြည့်နေတယ်။ ပလုတ်ပလောင်းနဲ့ စားပြီးတာနဲ့ ကော်ဖီမွှေးမွှေးလေးမော့ရင်း ကျနော်လည်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်မိတော့ စကားစလာတယ်။

“ စားလို့ကောင်းလား ကိုဖိုးသက်လေး”

“ အရမ်းကောင်းတယ်ဗျ”

“ နောက်ကော စားချင်သေးလား”

“ ဝသွားပါပြီ ဗိုက်ကိုအင့်နေတာပဲ”

“ ဟင့်အင်း! ချိုပြောတာ နောင်တသက်လုံး အခုလို လုပ်ကျွေးတာမျိုး စားချင်လားလို့ မေးနေတာ”

ပြောရင်း အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ပြီး မချင့်မရဲဟန်လေး ဖြစ်နေပြန်တယ်။

“ ဟုတ်!”

“ ကိုဖိုးသက်လေးကို ရှင်ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ မိန်းမက မဆိုးမမိုက်ရဘူးလို့ ပြောရင် လိမ္မာပြီး ပြောစကား နားထောင်မှာလား”

“ ထောင်မှာပေါ့ဗျာ”

ကျနော် ရင်တွေခုန်လာတာ အရမ်းပဲဗျာ။

“ ကတိပေးရဲလား ကဲ!”

“ အို ဘာလို့မပေးရဲရမှာလဲ… ပေးတယ်ဗျာ”

“ ဒါဆို ကိုဖိုးသက်လေးကို ချို.. ချို ချစ်တယ်…”

အဲ့လိုလည်းကြားကော ထမင်းစားပွဲမှာထိုင်ပြီး ကော်ဖီမော့နေရာကနေ ကျနော် ဆတ်ကနဲထရပ်၊ မတ်တပ်ရပ်လျှက် လက်ကလေးပိုက်နေတဲ့ ဆရာမလေးကို အားရပါးရ ဆွဲဖက်ပစ်လိုက်တော့တာပဲ။ ကျစ်ဆံမြီးအရှည်ကြီးနဲ့ ပါးကွက်ကြား ဆရာမချောချောလေး ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ မြုပ်သွားတဲ့အထိ အတင်းဖက်ပစ်လိုက်တာပေါ့။ ပျော်ထှာဗျာ။ အမလေး အဲ့ဒီတော့မှ

“ ကိုဖိုးသက်လေး မကောင်းဘူးသိလား။ ချို့ကို ချစ်တယ်လို့လည်းပြောသေး ပစ်ပြေးသွားတယ်။ ချို ဘယ်လောက်ဝမ်းနည်းခဲ့ရလဲ ရှင်လေးသိလား”

ဆိုပြီး ကျနော့်ရင်ဘတ်ပေါ် မျက်နှာအပ်ပြီး ငိုပါလေရောလား ဆရာတို့ရယ်။ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း တသိမ့်သိမ့် တုန်နေတာပဲ။ ရေလည်ဝမ်းနည်းနေရှာတာ ဟီဟိ။ အီဖေကိုယ်ကလည်း..

ဆောရီးပါ ဆရာမလေးရာ။ ကျနော် စိတ်တိုလို့သာ ရှောင်နေရတာ ရင်ထဲမှာတော့ ဘာပြုပါတယ် ညာပြုပါတယ်ပေါ့။ ကိုင်း! တိတ်တော့ ပါးကွက်တွေ ပျက်ကုန်ပါပြီ ငါ့ဆရာမလေးက ကလေးပေါက်စလေးကြနေတာပဲ ဘာညာနဲ့ ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်တွေကို ကျနော်ပါးနဲ့ပွတ်ပြီး သုတ်ပေးပစ်လိုက်တယ်။ မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး ငြိမ်ခံနေရှာတဲ့ မျက်နှာဖူးဖူးလေးကို လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်နဲ့ ညှပ်ထားရင်း တဆတ်ဆတ် တုန်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းရဲရဲလေးကိုပါ ပလွတ်ကနဲ စုပ်နမ်းပစ်လိုက်တယ်။ ခြေဖျားထောက် ခါးလေးကော့ပေးလာတော့ ခါးကျင်ကျင်လေးကိုပါ သိုင်းဖက် ကျောပြင်လေးကိုပါ ပွတ်ပေးနေမိတာပေါ့။ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ခြံနဲ့ဝန်းနဲ့ ဆိုတော့ လေအဝှေ့မှာ သစ်ပင်တွေဆီက သစ်ရွက်တွေလေတိုးတဲ့အသံ တရှဲရှဲကလွှဲပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတော့ လုံးဝရိုမန့်တစ်ပဲ။ ဒန်ဒန့်ဒန် ပေါ့ဗျာဟီဟိ။

—————————————

မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အချစ်နလံထနေကြတဲ့ ရူပဗေဒဆရာမလေးနဲ့ သူချစ်တဲ့ကောင်ဆိုးလေး ဖိုးသက် (ပြောရတာ အရသာရှိလိုက်ထှာ ဟိ)

အပေါ်မှာရေးခဲ့တဲ့ အခြေအနေအတိုင်းဆို ရေလည်ရိုမန့်တစ်နေကြပြီဆိုတော့ တွယ်များတွယ်ကြတော့မလားလို့ ခင်ဗျားတို့ တွေးမိပြီး မျှော်နေကြမယ်နဲ့တူတယ်။ တကယ်တမ်းက မတွယ်ဖြစ်ဘူးဗျ။ (ဟာ.. ဒင့်မေဂလွှား အဟုတ်မှတ်ပြီး စောင့်ဖတ်နေတာ မအေဘေးချိုကန်း) ဒါက အောဇာတ်လမ်း ရေးနေတာမှ မဟုတ်တာ ညီအစ်ကိုတို့ရာ။ ချစ်ကိုယ်တွေ့ပါဆိုနေမှပဲ ဟီးဟီး။ ဘာမပြောညာမပြောနဲ့ သူ့အခန်းထဲ ကျော်ဝင်ပြီး အဖုတ်လျက်ပစ်ခဲ့တာကတော့ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုမှ အချစ်ဇာတ်လမ်းက စရတာကိုးဗျ။

တကယ်တမ်းပြောရရင် ဘာမှတောင် မဘာရသေးဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် အုပ်တဲ့အဆင့်ထိ ရောက်မှာတုန်းလို့။ ခင်ဗျားတို့လို သူလိုငါလို သမီးရည်းစား စဖြစ်ကြတဲ့ အခြေနေလိုပါပဲ။ ပွေ့ဖက်ထားပြီး ကတုန်ကယင်တွေ ဖြစ်နေခဲ့ကြတာနဲ့တင် လူက ကျေနပ်နေပြီလေ။

နမ်းတာတော့ နမ်းတာပေါ့။ ကိုယ်လုံးအိအိလေးကို အတင်းပွေ့ဖက်တာ၊ နဖူးပြောင်တင်းတင်းလေးကို ပါးနဲ့ပွတ်တာ၊ ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို ဆရာမလေးက အမြတ်တနိုး တရွှတ်ရွှတ်နဲ့ နမ်းတာလောက်နဲ့တင် ကျေနပ်နေကြတာပေါ့။ လက်ဖဝါးချင်းကပ်ထားပြီး ဆုပ်နယ်ကြ၊ သူ့လက်မောင်းအိုးဖြူ အိအိလေးတွေကို စိတ်ယားနေတဲ့ ကျနော်က ဆွဲဆွဲပြီး ဆတ်ကနဲကိုက်၊ သူက လန့်ပြီးအော်၊ ကျမရဲ့ ကိုဖိုးသက်လေးက ပြုံးလိုက်ရင် ချစ်စရာလေးရှင်လို့ ခပ်တိုးတိုး ရှက်ဝဲ၀ဲလေးပြောရင်း (သည်းခံကြပါ ခင်ညာ) ကျနော့်ပါးနှစ်ဖက်ကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်မွှေး (ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကို သူမနမ်းရဲဘူးဗျ ရှက်နေပုံရတယ်)၊ ကျနော်ကလည်း ပွဲဈေးမှာ မိုးပျံပူပေါင်းဝယ်ပေးဖို့ ပူဆာတာရလာတဲ့ ကလေးပေါက်စလေးလို အဟိအဟိနဲ့ ပြုံးပျော်နေတာပေါ့ဗျာ။ ဒါနဲ့ပဲ ကျောင်းဆင်းချိန်ရောက်လာတော့ သူ့တပည့်မလေးတွေ ပြန်လာခါနီးပြီမို့ မခွဲချင်ခွဲချင်နဲ့

“ ကိုဖိုးသက်လေး ပြန်တော့နော်”

ဆိုပြီး ပြောလာရော။ ပြောတာပြောနေတာ ကျနော့်ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးထဲ ပါးလေးအပ်ပြီး အတင်းဖက်ထားတာကိုတော့ မလွှတ်ဘူးရယ်။

“ ပြန်ချင်ဘူး ဆရာမလေးရာ”

လို့ စူပုပ်ပုပ်မျက်နှာနဲ့ ပြောလိုက်တော့

“ လိမ္မာပါတယ်ကွာ။ ချိုလည်း ဘယ်ပြန်လွှတ်ချင်ပါ့မလဲ။ ခဏနေရင် တပည့်မတွေ ပြန်လာတော့မှာဟ”

ဆိုပြီး မျက်နှာလေးက ခပ်ပျက်ပျက် ဖြစ်သွားရှာတယ်။

“ ဒါဆိုလည်း ပြီးကောဗျာ”

လို့ ပြောရင်း ဆရာမလေးရဲ့ ခါးကျင်ကျင်လေးကို ခပ်တင်းတင်းဖက်ရင်း နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲလေးကို အားရပါးရစုပ်ပြီး နမ်းပစ်လိုက်တာ အကြာကြီးပဲ။ အားရသွားမှ နှုတ်ခမ်းချင်းဆက်ထားတာ လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။

“ မောလိုက်တာ ကိုဖိုးသက်လေးရာ။ ချို ဒူးတွေမခိုင်တော့ဘူး။ ရှင်လေး တော်တော်ဆိုး”

လို့ ပြောရင်း ရင်ဘတ်ကို မနာအောင် ထုလာတယ်။ အဲ့ဒီ ရှက်ဝဲ၀ဲရင်ဖိုနေတဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ မျက်နှာပေးလေးကို အခုထိတောင် မြင်ယောင်နေမိပါသေးတယ်ဗျာ။

ဒါနဲ့ပဲ ပြုံးပျော်နေတဲ့ ကျနော် အိမ်ကို ဘယ်လိုပြန်ရောက်လာမှန်းတောင် မသိပါဘူး။ မယုံနိုင်စရာ အခြေအနေကြီးကိုးဗျ။ တစ်မြို့လုံးသိတဲ့ မျက်နှာထားတင်းတင်း ရူပေဗေဒဆရာမ ချောချောတောင့်တောင့် ဖြောင့်ဖြောင့်လေးက ကိုယ့်ရည်းစား ဖြစ်နေပြီလေ။

ငါ့လခွေး ချမ်းကိုရာ မင်းဟာကြီးက ဇာတ်မျှောကြီး ဘာမှလည်း မပါပါလားလို့ ကလော်ဆဲချင်နေကြပြီလား ညီအစ်ကိုတို့။ လာမယ်လေဗျာ။ ဇာတ်ကြမ်းတွေလာတော့မှာ ခဏစောင့်။

နောက်ရက်တွေမှာ နေ့လည်တစ်နာရီ ကျောင်းတက်ခေါင်းလောင်းသံကိုပဲ နားစွင့်နေတော့တာဗျ။ ဆရာမလေးရဲ့အိမ်က ကျောင်းသူတွေ နေ့လည်စာထမင်းပြန်စားပြီး ကျောင်းပြန်သွားတဲ့ အချိန်လေ။ နေ့လည်တစ်နာရီထိုးတာနဲ့ အီဖေကိုယ်တို့က လှစ်ကနဲ ပျောက်သွားတော့တာပဲ။ ဆရာမလေးအိမ်ကို ပြေးတာလေ။ သုံးနာရီဆယ့်ငါ့း ကျောင်းဆင်းချိန်အထိ အဲ့ဒီမှာသွားပြီး ရင်ဖိုစရာ သမီးရည်းစားသဘာ၀ အတို့အဆိတ်လေးတွေ သွားသွားလုပ်နေတော့တာပေါ့။

ပထမပိုင်းရက်တွေမှာတော့ ဖက်တာနမ်းတာလောက်နဲ့တင် ပွဲက ပြီးပြီးသွားတယ်ဗျ။ ရှေ့ဆက်ပြီး မတိုးရဲသေးဘူး။ ဟိုအဖုတ်လျက်လိုက်ကတည်းက ကိုယ့်ကိုပြောထားတာဆိုတော့ လန့်နေတာကိုး အဟိ။ နေ့လည်နေ့ခင်း သူလုပ်ကျွေးတဲ့ သားရည်စာ မုန့်လေးတွေစား၊ ကော်ဖီသောက်၊ ပွေ့လိုက်ဖက်လိုက် လုပ်တာနဲ့တင် သက်ပြင်းတွေချချပြီး ပြန်လာရတာချည်းပဲ။ ဂွေးတော့ နည်းနည်း အောင့်တောင့်တောင့်ပေါ့လေ ဟီး။

ဒီလိုနဲ့ တစ်ရက် ကျနော်ရောက်သွားတဲ့အချိန် ဆရာမလေး ရေမိုးချိုးအဝတ်တွေလျှော်ပြီး ခြံထဲက ကြိုးတန်းမှာ လှန်းနေတဲ့ အချိန်ဗျ။ သိတဲ့အတိုင်း ထမီရင်ခေါင်းလျားလေးနဲ့ ရေတွေက စိုထားတော့ ကိုယ်လုံးက တင်းတင်းရင်းရင်းလေး။ ဒီကကောင် ရေလည်ဖီးလ်ဖြစ်လာတာပေါ့။ မီးတောက်တော့မတတ် မျက်လုံးတွေနဲ့ ထိုင်ကြည့်နေတာ ဟီး။

သူလည်း ရိပ်မိပုံရတယ်ဗျ။ ကျနော် ခေါ်တောတစ်ထောင်အားနဲ့ စိုက်စိုက်ကြည့်နေတာကို မျက်လွှာလေးချ အောက်နှုတ်ခမ်းလေး ကိုက်ပြရင်း ကိုဖိုးသက်လေးနော် ကိုဖိုးသက်လေးနော်နဲ့ အော်အော်ငေါက်နေတာ ဟီဟိ။ မထူးတော့ဘူးဆိုပြီး ဉာဏ်ဆင်တော့တာပေါ့။

“ ဆရာမလေး ကျနော့်ကို ကော်ဖီဖျော်တိုက်ပါ”

လို့ ပြောလိုက်တော့

“ ခဏလေးကွာ ရေချိုးပြီးစ ထမီရင်ခေါင်းလျားမို့ အိမ်ပေါ်တက်ပြီး အဝတ်လဲဦးမယ် စောင့်ဦး”

“ ဟင့်အင်း အခုဖျော်တိုက် အရမ်းဆာနေပြီ”

“ ဟွန်း!”

ဆိုပြီး အဝတ်ဇလုံအလွှတ်ကလေးကိုင်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားရော။ အနောက်ကနေ အသာလေး လိုက်သွားတဲ့ ကျနော်ကတော့ ထမီရေစိုအောက်က လှုပ်လီလှုပ်လှဲ့ တင်ပါးအိစက်စက် ထွားထွားကြီးကိုကြည့်ပြီး ဂလုဂလုပေါ့။ မီးဖိုခန်းထဲရောက်သွားကြတော့ ကော်ဖီနှပ်ဖို့ပြင်နေတဲ့ ထမီရင်ခေါင်းလျား ဆံပင်ဘီးဆံပတ်ကြီးနဲ့ ဆရာမချောချောလေးကို အသာလေး အနောက်ကနေ ပြေးဖက်လိုက်တယ်။

“ ဟာကွာ!”

လို့ တစ်ခွန်းပဲ အော်နိုင်တယ်။ တစ်ကိုယ်လုံး တွန့်တက်သွားရော။ အောက်က မာန်ဖီနေတဲ့ ကျနော့်ဒုံးပျံနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် အနောက်ကနေ တင်ပါးကို ထောက်လိုက်တာကိုး။ အော်တာအော်တယ် တွန်းတာတွေ ရုန်းတာတွေ မလုပ်ဘူးဗျ။ အနောက်ကနေ အဲ့လို အထောက်ခံထားရတဲ့အပြင် ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်ကွာဆိုပြီး ဂျိုင်းအောက်ကနေ လက်နှစ်ဖက်နဲ့လျှို တစ်ခါမှ မထိဖူးမကိုင်ဖူးသေးတဲ့ ချိုဗူးနှစ်လုံးကိုပါ ထမီရင်ခေါင်းလျားပေါ်ကနေ အုပ်ကိုင်ပစ်လိုက်တယ်။ ဘီးဆံပတ်ထုံးထားလို့ ပြောင်ရှင်းရှင်းလေးဖြစ်နေတဲ့ လည်တိုင်ကျော့ကျော့ ဖြူဝင်းဝင်းလေးကိုပါ နှုတ်ခမ်းနဲ့ ရွရွလေးတွေ လျှောက်ဖိနမ်းပစ်လိုက်တော့ အသက်ရှူသံတွေ ပြင်းလာရော။

ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲ မျက်နာချင်းဆိုင်ဖြစ်သွားအောင် ဆရာမလေးရဲ့ ကိုယ်လုံးကို ဆွဲလှည့်ပစ်လိုက်တော့ တဆတ်ဆတ်တုန်နေတဲ့ အောက်နှုတ်ခမ်းကို သွားနဲ့ အတင်းဖိကိုက်ထားတဲ့ ရီဝေဝေ မျက်နှာချောချောလေး။ နှုတ်ခမ်းချင်း စုပ်ပစ်လိုက်တယ်။ ဒူးကိုနည်းနည်းကွေးပြီး (ကျနော်က ပုဆိုးဝတ်ထားတာဆိုတော့ ဒုံးပျံက အတော်ထောင်ထွက်နေတာ) အဖုတ်နေရာလောက်ကို စိတ်မှန်းနဲ့မှန်းပြီး ကပ်ဆောင့်လေး ဆောင့်ထိုးပေးနေလိုက်တယ်။ လက်နှစ်ဖက်ကလည်း လုံး၀မထိဖူးသေးတဲ့ ရေစိုထမီအောက်က တင်ပါးဝိုင်းဝိုင်းအိအိကြီးတွေကို စုံကိုင်ပြီး အတင်းဆုပ်ချေနေတာပေါ့။ အသက်ရှူသံတွေပြင်းချက်ကဗျာ ရှူးရှူးရှဲရှဲကို ဖြစ်နေကြတာ။

အဲ့လိုပွဲကြမ်းနေရင်း လက်မြန်ခြေမြန်နဲ့ သူ့ထမီရင်ခေါင်းလျားကို ဆတ်ကနဲ ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ပြေကျသွားတဲ့ ထမီကို အတင်းဆွဲတင်ဖို့ လုပ်ပေမယ့် ကျနော်က အတင်းဆွဲချပစ်လိုက်တာ ခါးနားအထိ ရောက်သွားရော။ အဲ့ဒီတော့မှ ဒေါ်ခင်ချိုမေရဲ့ အချစ်ဗူးကြီးနှစ်လုံးကို သေချာမြင်ဖူးတော့တာ ဆရာတို့ရေ။ နည်းတာကြီးတွေလားဗျာ။ ထွားလိုက်တာ။ တင်းရင်းပြီး ဝိုင်းစက်ချက်။ နို့သီးခေါင်းလေးတွေက ပုစိကွေးလေးတွေ။ ဝါဝင်းစိုပြေချက်ကလည်း နေမထိလေမထိ ဘော်လီအင်္ကျီအောက်က သိမ်းထုပ်ထားတာတွေဆိုတော့ ဘာပြောကောင်းမလဲ။ လူကို မှင်တက်သွားတာ ဖူးးး။

လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်ပြီး လှမ်းကိုင်လိုက်တာတောင် လက်မဆန့်ဘူးဗျ။ တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ကိုင်ကြည့်ရင်း သာသာဖွဖွလေး ဆုပ်နယ်ပေးလိုက်တာ

“ အဟင်းးး”

ဆိုပြီး မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး ငြီးသွားတယ်။ နို့သီးခေါင်းသေးသေးလေးတွေကို လှိမ့်ပြီးချေပေးတော့ တုန်တုန်တက်သွားရော။ လူလည်းဘယ်လိုမှ မအောင့်နိုင်တော့ဘူး။ တစ်ဖက်က ချိုဗူးတစ်လုံးကို အားရပါးရ အုပ်ကိုင်ထားရင်း ကျန်တဲ့ ချိုဗူးတစ်လုံးကို တပြွတ်ပြွတ်နဲ့ နို့ဆာနေတဲ့ကလေးလို အသေစို့ပစ်တာပေါ့။ ဆရာမလေးဆီက

“ ကိုဖိုးသက်လေး.. ရှင် ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ ကိုဖိုးသက်လေး မကောင်းဘူးကွာ..။ အိုကွာ..”

အဲ့လို ငြူစူတဲ့ အသံလေးတွေ ကြားနေရပေမယ့် ဂရုကိုမစိုက်တော့တာလေ။ ဘယ်ညာပြောင်းပြီးကို ချိုစို့ပစ်လိုက်တယ်။ အားရပါးရစို့နေရင်း ခါးအထိ လျှောကျနေတဲ့ထမီ (သူ့လက်တစ်ဖက်က ပြေနေတဲ့ ထမီကိုကိုင်ထားရင်း ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်က ကျနော့်ဆံပင်တွေကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတာ) အောက်ကိုလျှိုပြီး ဟိုတခါက လျက်ထားဖူးတဲ့ ဖုတ်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းဆီကို လက်နဲ့လှမ်းနှိုက်လိုက်တော့ အရည်ချွဲပျစ်ပျစ်တွေ စီးကျနေမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ အဖုတ်ကို တစ်ချက်နှစ်ချက်လောက်ပဲ ပွတ်ပေးရသေးတယ် အတင်းတွန်းလွှတ်ကော။ အဲ့ဒါနဲ့ လူချင်းခွာလိုက်ပြီး

“ ဘာလဲဗျာ.. ကျနော်မနေနိုင်တော့ဘူး၊ ဆရာမလေးကို အသားကုန်ချစ်ချင်နေပြီဗျာ”

လို့ ဆူဆောင့်ဆောင့်လေး ပြောလိုက်တော့ ခါးရောက်နေတဲ့ ထမီကို ရင်ခေါင်းပြန်လျားလိုက်ရင်း မချိုမချဉ်မျက်နှာပေးနဲ့

“ ရှင့်ကို မချစ်ရဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ..။ ဒါပေမယ့် ဒီ မီးဖိုခန်းမှာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ချို့အခန်းထဲမှာ.. တစ်မိနစ် အချိန်ပေးမယ် ဒါပဲ..”

လို့ပြောရင်း လှစ်ကနဲ ထွက်ပြေးသွားတယ်ဗျ။ ပုဆိုးအောက်က ဒုံးပျံကြီးငေါက်တောက်နဲ့ အူကြောင်ကြောင်ငေးရင်း ကျန်ခဲ့တဲ့ ကျနော်လည်း အဲ့ဒီတော့မှ သတိဝင်လာတယ်။ သိတဲ့အတိုင်းပဲ လူက လိင်စိတ်တက်လာပြီဆို ရင်တွေပူ အာခေါင်တွေခြောက်တတ်တာမလား။ မီးဖိုခန်းထဲက ရေအိုးစင်မှာ ရေတစ်ခွက်ခပ်သောက်ပြီး အသာလေး အိမ်ပေါ်ထပ်ကို တက်သွားလိုက်တယ်။ ငါတော့ ငါ့ချစ်ချစ် ဆရာမအပျိုကြီးလေးကို တွယ်ရတော့မှာပါလားဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကိုမြန်လို့ ဆိုပါတော့ဗျာ။

အိမ်အပေါ်ထပ်က ဆရာမလေးအခန်းရှေ့ ရောက်သွားတော့ တံခါးပိတ်ထားတယ်ဗျ။ အသာလေး တွန်းလိုက်တော့ ကျွိကနဲပွင့်သွားတယ်။ အထဲမှာ ဘယ်သူမှလည်း ရှိမနေဘူးရယ်။ အဲ့ဒီမှာဗျာ အခန်းထောင့် အဝတ်ဖြူအုပ်ထားတဲ့ ဆင်းဂါး အပ်ချုပ်စက်ကြီးက အလိုလို ဘီးလုံးလှည့်သွားတာ တွေ့လိုက်တော့ ပြုံးပြီး အသာလေး အခန်းတံခါးကို ချက်ထိုးလိုက်တယ်။ ချက်ထိုးပြီးမှ အပ်ချုပ်စက်နားကပ်သွားပြီး အုပ်ထားတဲ့ အဝတ်စကို ဆတ်ကနဲ ဆွဲဖယ်လိုက်တော့ အပ်ချုပ်စက်အောက်က ခြေနင်းခုံပေါ် လေးဖက်လေးထောက်ပြီး ဝင်ပုန်းနေတဲ့ ဆရာမလေးကို ဘွားကနဲ တွေ့လိုက်ရတယ် အဟီး။ ဘီးဆံပတ်ထုံးထားတာ ပြေကျလို့ ဆံပင်ရှည်ကြီးတွေက ကပိုကရိုနဲ့၊ ထမီရင်ခေါင်းလျားလေးနဲ့ မျက်လုံးလေးပြူးပြီး ပုန်းနေတဲ့ ချစ်စရာအပျိုကြီးလေး။

“ အဲ့ဒါဘာလုပ်နေတာလဲ ဆရာမလေး..။ အခုထွက်ခဲ့..”

“ ဟင့်အင်း! ချိုကြောက်တယ်… သူများကို ဘာလုပ်တော့မှာလဲ မသိဘူး… မလာဘူး…”

တဲ့ ဟားဟား။ ၁၆ နှစ်သမီး အကြောက်ပိုနေတဲ့ ဟန်ပန်ကလေးဗျာ။ အသာလေးငုံ့ပြီး ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို စုံကိုင်ပြီး ဆွဲထုတ်တော့ အပ်ချုပ်စက်ခြေနင်းခုံကို အတင်းကိုင်ထားပြီး တင်းခံနေသေးတယ်။ တကယ့် ဟာသ။ နောက်ဆုံး အားချင်းမမျှတော့မှ ကျနော့်လက်ထဲ ပါလာတော့တာ။ ဆွဲထူမပြီးတာနဲ့ ကုတင်ပေါ်ကို ပွေ့ခေါ်သွားပြီး ကုတင်စောင်းပေါ် တင်ပေးလိုက်တယ်။ ကျနော့်ကို မကြည့်ရဲလို့လားမသိဘူး ကုတင်စောင်းမှာ ခြေချထိုင်ရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ရပ်နေတဲ့ ကျနော့်ကို ခါးကနေ အတင်းဖက်ထားတာ မလွှတ်ဘူး။

ကျနော်လည်း ကျောပြင်လေးကို ပွတ်ပေးနေရင်း ထမီကိုပြန်ဖြေချ၊ ချိုဗူးတွေကို လက်ဆော့ပေးနေလိုက်တယ်။ ခုနက ခဏပြန်ပျော့သွားတဲ့ ဒုံးပျံက ပြန်မတ်လာပြန်ပြီ။ ဒါနဲ့ မထူးပါဘူးကွာဆိုပြီး ဆရာမလေးနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်နေရာကနေ အသာလေး နောက်ဆုတ်ပြီး ကျနော့်ပုဆိုးကို ချွတ်ချပစ်လိုက်တယ်။ ပုဆိုးတင်မကဘူး အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုပါ ချွတ်ပစ်လိုက်တာ။ အောက်က ဒုံးပျံက ဖြောင်းကနဲ ထွက်ကျလာပြီး လေထဲမှာ တရမ်းရမ်းရယ်။

“ ဟာ!!” 

ဆိုတဲ့ အာမေဋိတ်သံလေးနဲ့ ဆရာမလေးခင်မျာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရှာတယ်။ နီရဲရဲထိပ်ဖူးကြီးနဲ့ ဒုံးပျံကြီးကို မှင်တက်ပြီး စိုက်ကြည့်နေတာ။ ခပ်တည်တည်ပဲ ကျနော်လည်း အပေါ်ကဝတ်လာတဲ့ အင်္ကျီကိုပါ ချွတ်ပစ်လိုက်တော့ တစ်ကိုယ်လုံး တုံးလုံးပေါ့။ ဆံပင်ရှည်တွေ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ တုံဏှိဘာဝေဖြစ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ဆရာမလေးဆီ ကပ်သွားတယ်။ အသာလေး ကုတင်ပေါ် ပက်လက်ဖြစ်သွားအောင် တွန်းလှဲလိုက်ပြီး ပြေကျနေတဲ့ထမီကို အတင်းဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်ကော။ အဲ့ဒီတော့မှ ဟိုအရင်တစ်ခါက လျက်ဖူးခဲ့တဲ့ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးက အမွှေးပါးလျလျလေးအောက်မှာ ဘွားကနဲပဲ။ အရည်လေးတွေတောင်စို့နေတာ။

ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး အရည်တွေစို့နေတဲ့ အပျိုကြီးပေါက်စလေးရဲ့ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းပေါ်ကို ကျနော့်ဒုံးပျံ အချောင်းလိုက်တင်ပြီး ၄-၅ ချက်လောက် ပွတ်ပစ်လိုက်တော့ ရှူးရှူး ဆိုတဲ့ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းနဲ့အတူ ကျနော့်လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဆရာမလေး အတင်း ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လာတယ်။ လုံးဝတင်းနေပြီဖြစ်တဲ့ ဒုံးပျံကို အရင်းကကိုင်ပြီး အဖုတ်ဝမှာ တေ့ထားလျှက်ကနေ ရှေ့ကို ဆတ်ကနဲ တိုးလိုက်တာ ထိပ်ဖူးလေး မြုပ်ဝင်သွားတယ်။ အိအိနွေးနွေးအရသာလေးနဲ့အတူ ချွဲပျစ်ပျစ် ချောဆီတွေကြောင့် လျှောလျှောလျှူလျှူပဲ။

ထပ်ပြီး ထိုးထည့်တော့မှ မဝင်တော့ပဲ ဒုံးပျံတစ်ချောင်းလုံး ကွေးတက်လာပြီး ပလောက်ကနဲ ချော်ထွက်သွားတယ်။ ဆရာမလေးဆီက နာကျင်မှုတစ်ဝက် အားမလိုအားမရတစ်ဝက် ရောလျှက်နေတဲ့ အော်သံလေး ကြားလိုက်ရတယ်။

“ အာ့!! ကိုဖိုးသက်လေးရာ …”

——————————————-

အဲ့ဒီလိုနဲ့ အီဖေကိုယ်တို့ ချွေးပြန်တဲ့အကွက် ဆိုက်တော့တာပါပဲလား ဆရာတို့ရာ။ ရေလည်တိုင်ပတ်နေတော့တာဗျို့။ ထပ်ပြီး ဆရာမလေးရဲ့ အဖုတ်ဝမှာတေ့တယ်။ ဖိသွင်းတယ်။ ရမ်ဘိုထိပ်ဖူးတော့ မြုပ်တယ်။ အိကနဲပဲ။ အားနဲ့ ထပ်ဖိထိုးထည့်လိုက်ရင် ဒုံးပျံတစ်ချောင်းလုံး ကွေးကောက်သွားပြီး ပလောက်ကနဲ မြည်သံပေးပြီး ချော်ချော်ထွက်ကုန်တာ အဟီး။ ကျနော့်အပျိုကြီး ဆရာမလေးခင်မျာ ကပိုကရို ဆံနွယ်ရှည်ကြီးတွေ ပြေကျနေတဲ့ကြားထဲက ကုတင်ပေါ် ပက်လက်လှန်အိပ်နေရာကနေ တံတောင်ဆစ်နှစ်ဖက်ထောက်၊ အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို တင်းတင်းကိုက်ရင်း ခေါင်းထောင်ပြီး အောက်က အဆီအငေါ်မတဲ့ အပေါက်အလမ်းမတည့် ဖြစ်နေတဲ့ကိစ္စကို အံကြိတ်ပီး ပန်းသွေးရောင်တောက်နေတဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ လှမ်းလှမ်းကြည့်လာပြီ။ ကျနော်လည်း ကြိုးစားတာပဲဗျ။ မရဘူး။ ဒုံးပျံကို ချော်မထွက်သွားအောင် လက်နဲ့တင်းတင်းဆုပ်ပြီး သေချာတေ့ပြီး ထိုးသွင်းတော့လည်း

“ အမလေး နာလိုက်တာ ကိုဖိုးသက်လေးရာ..”

ဆိုတဲ့ အော်သံလေးထွက်လာတာနဲ့ ထပ်မထိုးထည့်ပေးရက်တော့ပဲ ဆွဲထုတ်လိုက်ရပြန်တယ်။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ထည့်ပြန်တော့လည်း ဒီတိုင်းပဲ..

“ နာလိုက်တာရှင်!”

ဆိုတဲ့ အော်သံလေးကြားတာနဲ့ ဆက်မလုပ်ရဲပြန်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ကိုလျှော့ချလိုက်ပြီး ကိုယ်ပါ ကုတင်ပေါ်တက်ပြီး ခြေပစ်လက်ပစ် ဝုန်းကနဲ သူ့ဘေးမှာ လှဲအိပ်လိုက်မိရော။ စဉ်းစားကြည့်ကြပါဗျာ။ ဒီလောက် ချောမောကျက်သရေရှိပြီး တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့် အပျိုကြီးပေါက်စ သန့်သန့်စင်စင်လေးကို စိတ်ရှိတိုင်း ချစ်ခွင့်ရနေကာမှ မအောင်မမြင် ဖြစ်နေတာကိုး။ သူက မလုပ်နဲ့လို့ တွန်းထိုးငြင်းဆန်တာ တစ်ခုမှမလုပ်ဘူးနော်။ ဒါပေမယ့် ဘာလို့မှန်းကိုမသိဘူး သနားစဖွယ်လေး နာလိုက်တာ ကိုဖိုးသက်လေးရာ လို့ အော်လာရင် မလုပ်ပေးရက်တော့တာမျိုးဗျာ။

ကျနော့်မှာ သူနဲ့မတိုင်ခင်က မမတစ်ယောက်ရှိခဲ့ဖူးပြီး အိပ်လည်း အိပ်ခဲ့ဖူးပြီးပါပြီ။ လိင်ကိစ္စမှာ မကျွမ်းကျင်ပေမယ့်လို့ အစိမ်းသက်သက်မှ မဟုတ်တော့တာ။ ဒါပေမယ့် မသိဘူးဗျ ဒီရူပဗေဒဆရာမလေးကိုတော့ တစ်မျိုးပဲ။ မေတ္တာတရားက လိင်စိတ်ကို အနိုင်ယူယူနေတာလို့ ပြောရမလား မသိဘူးရယ်။ (ဒီမအေဘေး ချိုကန်း ပလီပြန်ပြီလို့ ဆဲချင်လည်း ဆဲကြပါဗျာ) အတင်းကြီး ဆက်မလုပ်ရက်ဘူး။ သနားတယ် အဲ့ဒါပါပဲ။

ဆရာမလေးရဲ့ဘေးမှာ လှဲအိပ်နေရင်းက မျက်နှာလေးကို ဖုံးထားတဲ့ ဆံနွယ်ရှည်တွေကို ဆွဲဖယ်ပြီး ငေးကြည့်နေမိတယ်။ မချင့်မရဲဟန်လေးကနေ ကြင်နာသနားစိတ်တွေ ယိုဖိတ်နေတဲ့ မျက်လုံးလေးတွေနဲ့ ကျနော့်ကိုငေးနေတဲ့ ဆရာမလေးရယ်လေ။ အဝတ်မဲ့ဖြစ်နေတော့ အိစက်ထွားကျိုင်းလွန်းတဲ့ ချိုဗူးကြီးနှစ်လုံးက ထင်းနေတာပဲ။ ဘေးတိုက်လှဲအိပ်ထားတာတောင် တအားတွဲကျမနေဘူး။ ခါးသိမ်သိမ်လေးအောက်မှာ ကားစွင့်တဲ့တင်ပါးကြီး ဖြူဖွေးနေတာပဲ။ ချက်နက်နက်ကလေးရဲ့ အောက်ခြေမှာက ဆီးခုံအမွှေးခပ်ပါးပါးလေးရယ်၊ အဲ့ဒီအောက်မှာမှ အဆီတဝင်းဝင်းနဲ့ ဖောင်းအိနေတဲ့ အပျိုကြီးအဖုတ်ဖောင်းဖောင်း။

နို့ကြီးတွေကို ချေမွှဆုပ်ကိုင်ပစ်၊ ဆံနွယ်အရှည်ကြီးတွေကို မွှေးပစ်၊ တင်ပါးကားအိအိကြီးကို ဖျစ်ညှစ်..။ အဲ့လိုမချင့်မရဲတွေ အတင်းလုပ်ပစ်လိုက်ပြီး ပက်လက်လှန်အိပ်ပြီး ခဏငြိမ်နေလိုက်မိတယ်။ ကိုယ်ခူးမယ့်ဟန်ပြင်နေတဲ့ စံပယ်ဖူးလေးကို မခူးဆွတ်လိုက်ရတော့ မချင့်မရဲဖြစ်တဲ့ စိတ်တစ်ခုနဲ့ စံပယ်ပင်ရဲ့ အကိုင်းအခက်၊ ရိုးတံတွေကို သိမ်းကြုံးပွေ့ဖက် နမ်းရှုံ့ပစ်နေမိသလိုမျိုးပေါ့။ (ဟိဟိ မောင်ထင်မောင်ထင်.. အမလေး ငရဲတွေကြီးကုန်တော့မယ် ကန်တော့ပါ ဆရာကြီးခင်ဗျာ )

ခဏလောက်ကြာတော့မှ ကျနော့်ရူပဗေဒဆရာမလေး ခေါင်းထောင်ထလာပြီး ပက်လက်အိပ်နေတဲ့ ကျနော့်ကို အပြုံးချိုချိုလေးနဲ့ ငေးကြည့်ရင်း ကျနော့်ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ သူ့လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးတွေနဲ့ စာရေးသလို ဟိုခြစ်ဒီခြစ်လုပ်ပြီး ဆော့ကစားနေတယ်။ လိင်ဆာလောင်မှု မပြေပျောက်လို့ နေရထိုင်ရခက်နေတဲ့ ကျနော်ကတော့ ကိုယ့်လက်ကို ကိုယ်ခေါင်းအုံးပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့ သူ့မျက်နှာလေးကို ငေးနေမိတယ်။

“ ဘာလို့ ဆက်မလုပ်တာလဲ ကိုဖိုးသက်လေး”

မပွင့်တပွင့်လေးနဲ့ ရှက်ဝဲ၀ဲလေး မေးလာတယ်။

“ ဆရာမလေး မခံနိုင်မှာစိုးလို့ပါဗျာ”

ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးပြီး ကျနော်ပြန်ဖြေတယ်။

“ ဘယ်သူက မခံနိုင်ဘူးလို့ ပြောသလဲရှင် နာတယ်ဆို”

“ ဒါနဲ့ပဲ မလုပ်ရက်တော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား”

ကျနော် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။

“ ချိုက ကိုဖိုးသက်လေးကို အရိုင်းဆန်လွန်းတဲ့ ဇွတ်တရွတ် ကောင်ဆိုးလေးမှတ်နေတာ သိလား”

ကျနော် ပြုံးပြနေမိတယ်။

“ တကယ်တမ်း ကျမရဲ့ကိုဖိုးသက်လေးက..”

ပြောရင်း အသံက တိမ်ဝင်သွားရော။ မျက်ရည်တွေက ဝဲနေသေးတယ်။ ကြည်နူးနေတဲ့ အပြုံးလေးနဲ့။

“ ကျမ ကိုဖိုးသက်လေးကို အရမ်းချစ်မိနေပြီကွာ..”

လို့ အံကြိတ်ထားတဲ့ လေသံလေးနဲ့ပြောရင်း ကျနော့်ရင်ဘတ်ပေါ်ကို ပါးအပ်ရင်း ဖိအိပ်လာရော။ ချောမွှတ်နေတဲ့ လက်မောင်းအိုးအိလေးနဲ့ ကျောပြင်လေးကို ပွတ်ပေးရင်း ကျနော်သူ့ကို ဖက်ထားပေးလိုက်တယ်။ ခဏနေတော့ အပ်ထားတဲ့ ပါးကိုခွာပြီး ကျနော့်ပါးပြင်တွေကို တရွှတ်ရွှတ်နဲ့ နင့်နင့်သီးသီး နမ်းတော့တာပဲ။ လက်ထောက်ပြီး ကျနော့်ကို မိုးထားတာဆိုတော့ သူ့ချိုဗူးကြီးနှစ်လုံးက တရမ်းရမ်းနဲ့ ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို ထိမိနေတာပေါ့။ ပါးတွေကို နမ်းပြီးတာနဲ့ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကို သူအရင်စပြီး စုပ်နမ်းတော့တာပဲ။ အားရပါးရ စုပ်ရုံတင်မကဘူး လျှာချွန်ချွန်လေးလုပ်ပြီး ထိုးထည့်ပီး လျှောက်မွှေတော့တာ။ လူကို သည်းတုန်အူတုန် ဖြစ်တယ်။ (နောက်တော့မှ အဲ့လို လျှာကစားတာ ဘယ်ကတတ်လာတာတုန်းဆိုပြီး နောက်တောက်တောက်မေးတော့ ရှင်လေရှင် ကျမကို အဲ့လိုလာလာလုပ်ပြီး သင်သင်ပေးထားတာလေတဲ့ ဟီဟိ)

ကျနော်လည်း အလူးအလှိမ့်ဖြစ်လာတော့ ကျနော့်ရင်ဘတ်နဲ့ထိနေတဲ့ သူ့ချိုဗူးထွားထွားနှစ်လုံးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ပင့်ကိုင်ထားပြီး ချေတော့တာပေါ့။ ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကျောပြင်ကိုပွတ်၊ သူနမ်းစုပ်တာကြမ်းလာရင် ကြမ်းလာသလို တင်ပါးအိအိကို လှမ်းကိုင်ပြီ ချေ။ အဲ့လိုမျိုးတွေ ပြန်ဖြစ်လာကြရော။ အရှိန်ပြန်တက်လာကြပြန်ပြီ ဆိုပါတော့ဗျာ။

နှုတ်ခမ်းချင်းနမ်းနေရင်းကနေ အောက်က ထောင်ထလာတဲ့ ဒုံးပျံကို မသိသလိုဘာလိုလိုနဲ့ လှမ်းပြီးကိုင်ရော။ ပထမတော့ မရဲတရဲ တုန်တုန်ရီရီရယ်။ နောက်တော့ ခပ်တင်းတင်းပဲ ဆုပ်ကိုင်ထားတော့တာ။ အဲ့ဒီမှာ သူ့လက်အပေါ်က ကျနော့်လက်ကိုအုပ်ကိုင်ပြီး ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်လုပ်နည်း ပြပေးလိုက်တော့ သူသဘောပေါက်သွားတယ်။ နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ် လျှာကစားရင်း အောက်က ဒုံးပျံလျှောတိုက်ပေးတဲ့ အနေအထား ရောက်သွားတယ်။ နဂိုထဲက ရေလည်တင်းထားတဲ့စိတ်ကြောင့် ဘယ်ကြာကြာခံနိုင်ပါ့မလဲ။ ကျနော် ပြီချင်လာရော။ အသက်ရှူသံတွေပြင်းလာပြီး သူ့နို့တွေကို ဆုပ်ထားတာ တအားတင်းလာတာကို သတိထားမိလို့လားမသိဘူး နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်နေတာကိုရပ်ပြီး ခွာလိုက်တယ်။ မျက်နှာချင်းကပ်ထားရာကနေ ကျနော်မအောင့်နိုင်တော့ဘူး။

“ ဆရာမလေးရာ မြန်မြန်လေး မြန်မြန်လေး..”

လို့ ဖီလင်တအားတက်နေတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောမိလိုက်တော့မှ အောက်က လျှောတိုက်ပေးတာ တဖတ်ဖတ်နဲ့ မြန်လာတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ဘယ်လိုမှမအောင့်နိုင်တော့လို့

“ ဟားးး ထွက်ပြီ ထွက်ပြီ”

လို့ ပါးစပ်က အော်လိုက်မိတော့ လက်ကလျှောတိုက်ပေးနေလျှက်နဲ့ ကိုယ်ကိုမတ်ပြီး ထိုင်လျှက်နဲ့ အောက်ကဒုံးပျံကို ဆရာမလေး လှမ်းကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ဖွေးကနဲဖွေးကနဲနေအောင် ကျနော့်ဟာတွေက ပန်းထွက်လာပါလေရောလားဗျာ။ ကျနော့်ရူပဗေဒဆရာမလေးနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်ဟာ လက်နဲ့ပြီးလိုက်ရပေမယ့်လို့ အီစလံဝေသွားအောင်ကို ကောင်းတယ်။ ထွက်လိုက်တဲ့ဟာတွေကလည်း များချက် အဟီး။ သူ့လက်တွေကို အကုန်ပေပွကုန်တာပဲ။

ပန်းထွက်ထွက်လာချင်း သူ့ကိုယ်လုံးလေးက ဆတ်ကနဲတောင် တုန်သွားသေးသလိုပဲ။ (အပျိုကြီးက ယောကျာ်းနဲ့ တစ်ခါမှ မတစ်ခါဖူးတော့ ဒါမျိုးလည်း မြင်ဖူးတာမှ မဟုတ်တာ ဟီဟိ) လန့်သွားဟန်တူပါရဲ့။ ဂွင်းလုံးချွတ်ချထားတဲ့ သူ့ထမီလေးကို ယူပြီး လက်ကိုသုတ်၊ ဒုံးပျံက ရွှဲနေတဲ့ ချွဲပျစ်ပျစ်တွေကို အကုန်ပြောင်အောင် သုတ်သင်ပေးနေရင်း သုတ်ထွက်သွားပေမယ့် မပျော့မမာ နီရဲရဲတင်းပြောင်နေဆဲ ဒုံးပျံထိပ်ဖူးကို ဆတ်ကနဲ ပါးစပ်နဲ့ကောက်ငုံပြီး ပြွတ်ဆိုကောက်စုပ်ပြီး ချက်ချင်းဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်တော့ ကျနော့်မှာ အလန့်တကြားနဲ့ အံ့သြမှင်တက်သွားမိသေးတယ်။ လူလည်း ဘယ်လိုကြီးမှန်းမသိဘူးရယ်။ ရှက်ပြုံးလေးပြုံး နှာခေါင်းလေးရှုံ့ပြလာရင်း…

“ ဘာလဲ.. မကျေနပ်ဘူးလား။ ရှင်လည်း ချို့ဟာကို အဲ့လိုလုပ်တာပဲ ဟွန်း”

တဲ့။ ချစ်စရာလေးဗျာ ကျနော့်မှာ မအောင့်နိုင်တော့ပဲ အဟားကနဲ အော်ရယ်လိုက်ရင်း သူ့ကို အတင်းဆွဲလှဲပြီး ဖက်ထားလိုက်မိတယ်။ အဲ့ဒီလိုဖက်ထားရင်း ရင်ခွင်ထဲကနေ ခေါင်းလေးမော့ပြီး အတည်အပေါက်နဲ့ မေးလာသေးတယ်။

“ ကိုဖိုးသက်လေး ချိုတို့နှစ်ယောက် အိမ်ထောင်ပြုလို့ ဖြစ်ပါ့မလား”

“ ဟမ်! ဘာလို့မဖြစ်တာတုန်း”

“ ဟိုလေ! ဝင်မှမဝင်တာ.. ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ကျနော့်မှာ ရယ်လိုက်ရတာဗျာ။ သူကတော့

“ ဘာရယ်တာလဲ.. ဟုတ်တယ်လေ.. ရှင်လေးကလည်း မလုပ်ရက်..။ ကျမဟာလည်း အပေါက်ကကျဉ်း..။ ထိပ်ဖျားလေးနဲ့တင် နာလိုက်တာ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘယ်လိုကလေးမွေးကြမတုန်း”

တဲ့။ အတည်အပေါက်နဲ့ ပြောနေတာဗျ။ ကျနော့်မှာ သူ့ကိုဖက်ဖက်ပြီး တဟားဟားနဲ့ကိုဖြစ်ရော။ ခဏငြိမ်ကျသွားပြီး ဆတ်ကနဲ ကိုယ်လုံးလေးကို တွန့်ပြီး

“ ကိုဖိုးသက်လေး.. ရှင့်ဟာကြီးက ကြီးလွန်းတာကော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား”

တဲ့၊ မေးလာပြန်တယ်။ ကျနော့်မှာ မအူမလည် ကလေးမလေးနဲ့ တွေ့နေရသလိုလိုကိုဖြစ်ပြီး တဟီးဟီးနဲ့။

“ ဟုတ်ဘူး ဆရာမလေးဟာက အပေါက်ပိတ်နေတာဖြစ်မယ်”

လို့ နောက်လိုက်တော့

“ ဟမ်! ဟုတ်လား”

တဲ့ အဟီး။ အဲ့ဒီနေ့က အဖြစ်အပျက်ကတော့ အဲ့ဒီလောက်ပါပဲ။ အဆုံးစွန်ထိတွယ်ပြီထင်ပြီး ဝင်ဖတ်တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေတော့ ဆဲချင်နေကြမလား မသိဘူး။ တကယ့်လက်တွေ့ဘဝနဲ့ အောဇာတ်လမ်းက မတူဘူးဗျ။ ပထမအကြိမ်မှာ လျှောကနဲဆိုတာ အာလူးဗျ။ နှစ်ယောက်စလုံး အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားဆိုရင်တော့ ဟုတ်တာပေါ့။ တကယ်တမ်း နှစ်နှစ်ကာကာချစ်ကြပြီး ဘာမှအတွေ့အကြုံမရှိကြတဲ့ စုံတွဲတွေမှာတော့ မလွယ်လှပါဘူးဗျာ။

ဒီလိုနဲ့ပဲ (ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ) နောက်ထပ်တစ်လလောက်နီးပါး ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ဖြစ်နေကြရော။ ဖင်တုံးလုံးချွတ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မမြင်ဖူးတဲ့နေရာ မကျန်တဲ့အထိတော့ အဆင့်ရောက်လာကြပြီဆိုတော့ သူကျနော့်ကို လက်နဲ့လုပ်ပေးတာ၊ နောက်ပိုင်းပါးစပ်နဲ့စုပ်ပေးတာ၊ ကျနော်ကလည်း ဖုတ်ဖုတ်လျက်၊ အစိစုပ်ပေး.. အဲ့လိုနဲ့ပဲ နှစ်ယောက်သား စိတ်ဖြေဖြေနေရတာပေါ့။ ထည့်တော့ထည့်ကြည့်ကြတာချည်းပဲ မရဘူးရယ်။ တစ်ပတ်ကိုတစ်ခါလောက်တော့ ထည့်စမ်းကြည့်တယ်။ ထုံးစံအတိုင်း အဝတင်ပဲ၊ ထိပ်ဖူးမြုပ်၊ ထပ်ထိုးထည့်ရင် အော်၊ သနားတော့ ရပ်ပစ်လိုက်နဲ့ သံသရာကိုလည်နေတာ ဟီးဟီး။

အဲ့လိုဖြစ်ပြီး နောက်နေ့ဆို ဆရာမလေးခင်မျာ ရေဆေးရင်တောင် အဖုတ်က စပ်ဖျင်းဖျင်းနဲ့ သွေးစလေးတွေ တွေ့တယ်တဲ့။ ကျနော်က ဘာမှမဖြစ်ရဘူး ကျနော့်ချစ်သူဆရာမလေးက စိတ်ဓာတ်တွေကျလို့ပေါ့။ ကျမ အိမ်ထောင်မပြုဖြစ်တော့ဘူးလား မသိပါဘူး ဆိုတာချည်းပဲ ညည်းနေရှာတာ အဟီး။ ကျနော်ကတော့ တဟားဟားပဲ ရယ်နေလိုက်တယ်။ အပျိုကြီး ခွတီးခွကျလေးကိုး တကယ်တမ်း ကျနော်လုပ်ချင်ရင် (နာချင်နာ မနာချင်နေ စိတ်မျိုးထားလိုက်ရင်) မဝင်ပဲနေမလားဗျာ။ ချစ်လွန်းလို့ သနားလို့ပါဆိုနေ ထားလိုက်ပါတော့။

ဘုမသိဘမသိ အဆင်ပြေချင်တော့လည်း နေ့ခင်းဖက်ကြီး သူ့ဆီရောက်သွားရင်း

“ ဒိန်ချဉ်သောက်ချင်တယ် ကိုဖိုးသက်လေးရာ”

လို့ ပူဆာလို့ ဒိန်ချဉ်ထွက်ဝယ်ပေးပြီး ပြန်ရောက်လာတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း နေ့ခင်းဖက်ဆိုတော့ သူ့အိမ်မှာ သူတစ်ယောက်ထဲပေါ့။ မီးဖိုဆောင်အနောက်က တရုတ်စကားပင် အရိပ်အောက်က ကွပ်ပျစ်ကလေးပေါ် ဒိုင်ချဉ်သောက်ရင်း ပူးကပ်နေကြရာကနေ ကျနော်က ဘေးမှာထိုင်နေရင်း ချိုဗူးတွေဘာတွေကို လက်ဆော့၊ ဂုတ်ပိုးတွေနားရွက်တွေကို လျှောက်နမ်းနေတာဗျ။

“ ကိုဖိုးသက်လေး ငါဒိန်ချဉ် ကောင်းကောင်းသောက်ပါရစေ..။ လက်မဆော့နဲ့ကွာ”

ဆိုပြီး ဟောက်လာတယ်။ အိမ်နောက်ဖေးဆိုပေမယ့် အနောက်ဖက်မှာ ချုံတွေသစ်ပင်တွေနဲ့ အရှေ့ဖက်က မြင်ကွင်းကိုတော့ မီးဖိုဆောင်က ကွယ်ထားတော့ လုံခြုံတဲ့မြင်ကွင်း ဖြစ်နေတာဗျ။ သူတွန်းတွန်းလွှတ်နေပေမယ့် ကျနော်က ပိုပိုဆိုးလာတယ်။ အတင်းလျှောက်နှိုက်တော့တာပဲ။

ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲကွာ ဘာညာနဲ့ ပထမတော့ ညောင်သေးတယ်။ နောက်တော့ ငြိမ်ပြီး မသိချင်ယောင်ဆောင် ဒိန်ချဉ်အေးအေးလေးကို တရွှတ်ရွှတ်နဲ့သောက်ရင်း အနှိုက်ခံနေရော ဟီးဟီး။ ဒိန်ချဉ်တစ်ခွက်လည်းပြောင်ကော တင်ပလင်ခွေထိုင်နေတဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ ထမီကိုဖြေပြီး အဖုတ်ကိုစမ်းလိုက်တာ အရည်တွေလည်း ရွှဲနေပြီ။

“ ကိုင်း! ဒိန်ချဉ်လည်းကုန်ပြီ။ ဟိုဒင်းလည်း ဖြစ်လာပြီ။ အိမ်ပေါ်သွားကြမလား ကိုဖိုးသက်လေး ..”

ဆိုပြီး မချိုမချဉ်ရုပ်ကလေးနဲ့ မေးလာတယ်။ (အဖုတ်လျက်ခံချင်ပြီပေါ့လေ ဟီး) အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျနော်က ရေလည်တောင်နေပြီဗျ။ အခုလို ခြံဝင်းထဲကြီးမှာ ပေါ်တင်ကြီး လျှောက်နှိုက်နေရတာကို ဖီးလ်တက်နေတာဆိုတော့ ထမီကို အတင်းဆွဲလှန်ပစ်လိုက်ကော။

“ ကိုဖိုးသက်လေး.. ဘာလုပ်တာလဲ သူများမြင်လိမ့်မယ်”

လို့ အော်ရော ဟီးဟီး။ မရတော့ဘူးဗျာ လူကိုစိတ်တအားထလွန်းလို့ တုန်လာတာ။ ဒါနဲ့ ကွပ်ပျစ်ပေါ်ဆွဲလှဲချ၊ ထမီဆွဲလှန်လိုက်တော့ (နေ့ခင်းကြောင်တောင် ခြံထဲမှာကြီးနော်) အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီး ဘွားကနဲပဲ။ ဘာမှပြောမနေတော့ပဲ ကျနော့်ပုဆိုးကိုဖြေချ ဒုံးပျံမာတင်းတင်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး အရည်စို့နေတဲ့ အဖုတ်ဝမှာတေ့ပြီး ခါတိုင်းလို ဖိသွင်းကြည့်လိုက်တယ်။ အရင်လိုပဲ မျှော်လင့်ထားတာဗျ။ ထိပ်ဖူးလေးမြုပ်ရုံ ရသေ့စိတ်ဖြေလေးပေါ့။ အဲ့ဒီမှာ မမျှော်လင့်ထားပဲ အဆုံးထိ ပလွတ်! ဆိုပြီး ဝင်သွားရောဗျာ။ လူကိုဟာကနဲကြီး ဖြစ်သွားတယ်။ ခုနက ဟာကွာဘာညာနဲ့ ညောင်နေတဲ့ ဆရာမလေးခင်များ အီးကနဲအော်ပြီး ကြပ်လိုက်တာကွာ လို့တစ်ခွန်းပဲအော်ပြီး ငြိမ်ကျသွားရော။

————————————

နှစ်ပေါင်းများစွာသာ ကြာသွားခဲ့တယ်။ ကျနော့်ဘယ်ဖက် ရင်အုံတစ်ခုလုံးဟာ အဲ့ဒီနေ့က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးလိုက်တိုင်း တဆတ်ဆတ် တုန်နေသေးတယ် ညီအစ်ကိုတို့ရာ။ နားရွက်တွေ၊ ပါးပြင်တွေဟာ ထူပူတက်လာတယ်။ လူတစ်ကိုယ်လုံးလည်း ကတုန်ကယင်ကြီးရယ်။ ခင်ဗျားတို့ စဉ်းစားကြည့်ကြပါ။ အတော်များများသော မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းတွေရဲ့ အတွေ့အကြုံက ခါးသီးခဲ့ကြတာများတယ်။ သူတို့ချစ်ဦးသူတွေရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်တွေကို ဆိုလိုတာပါ။ ကွဲပြဲကုန်တာက ခပ်များများ ၉၀% ဆိုပါတော့။

ကိစ္စပြီးတာနဲ့ တဖက်သား မိန်းကလေးခင်မျာ ငါတော့ အပျိုမဟုတ်တော့ပါလားဆိုတဲ့ ဝမ်းနည်းစိတ်တွေ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုတွေ အကုန်ပေါင်းပြီး မျက်ရည်ကျတာတို့၊ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပစ်လိုက်တာတို့ ဖြစ်ကြတာချည်းပဲဆိုတာ ကျနော် ကြားဖူးခဲ့တာကိုးဗျ။ ကျနော်နဲ့ ကျနော်ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ ရူပဗေဒဆရာမလေးတို့ရဲ့ အဖြစ်အပျက်က အဲ့လိုတွေမှ မဟုတ်ခဲ့တာကိုး။ ဆက်လုပ်လို့မရရင် ရှေ့ဆက်မတိုးတော့ပဲ အောင့်အီးသည်းခံ၊ လိင်ဆာလောင်မှုကို ရှေ့တန်းမတင်၊ အရိုင်းမဆန်ခဲ့မိလို့လားတော့ မသိဘူး၊ တကယ်တမ်း အဆင်ပြေပြေ ဖြစ်သွားခဲ့ကြတဲ့အခါ အင်မတန် ကြည်နူးရတဲ့အပြင် “သေတောင်မမေ့ဘူး” ဆိုတာလို ဖြစ်ခဲ့ရတာဗျ။

ကျနော် မှတ်မိသလောက် ပြန်ပြောရရင်..

တရုတ်စကားပန်း အပွင့်ဖြူလွှလွှတွေ ကြွေကျထားလို့ မွှေးမြမြရနံ့လေးသင်းနေတဲ့ အဲ့ဒီကွပ်ပျစ်ကလေးပေါ်မှာပေါ့ဗျာ။ လေအေးအေးလေးတွေက တဖြူးဖြူးရယ်။ သစ်ရွက်လေတိုးသံတွေက ဆူညံနေတာကလွှဲလို့ ခြံဝင်းကြီးထဲ လူသံသူသံတွေ တိတ်လို့။ ကျနော်ချစ်တဲ့ ရူပဗေဒဆရာမလေးက ကွပ်ပျစ်ကလေးပေါ်မှာ ပက်လက်ကလေး ဖွေးဖွေးဖြူတဲ့ ပေါင်တံလှလှလေးနှစ်ချောင်းကို အတင်းကားထားပေးတယ်။ ထမီက ခါးအထိရောက်အောင် လှန်တက်နေပြီ။ အိမ်နေရင်းဝတ် ရှပ်အနက်ရောင်လေးက ကြယ်သီးတွေ ပြုတ်ပျက်ထွက်၊ ဝါဝင်းဝင်း ချိုဗူးကြီးတွေက တစ်ခြမ်းစီပေါ်လို့။ သူ့ပေါင်ကြားထဲမှာ ဆောင့်ကြောင့်လေးထိုင်ထားတဲ့ ကျနော့်မှာ အောက်ပိုင်းဗလာနဲ့ .. အရည်တွေရွှဲနစ်နေတဲ့ အပျိုကြီးပေါက်စလေးရဲ့ အဖုတ်ဖောင်းအိအိလေးထဲ စီးစီးပိုင်ပိုင် ထိုးခွဲဝင်ရောက်နေတဲ့ ဒုံးပျံမာတင်းတင်း နီရဲရဲကြီးရဲ့ အဝင်အထွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၊ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်၊ ဆရာမလေးရဲ့ခါးကျင်ကျင်လေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ စုံကိုင်ထားရင်း ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်ကို ဖြေးဖြေးလေးပဲ လုပ်နေမိတာပေါ့ဗျာ။

လင်းလင်းချင်းချင်း နေ့လည်ခင်းကြီးမို့ မူလက တစ်ယောက်ယောက် တွေ့သွားမလားဆိုတဲ့ စိုးထိတ်တဲ့စိတ်က နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ရှိတော့ဟန် မတူတော့ဘူး။ ခြံထဲလူဝင်လာရင်တောင် ကိုယ်က အရင်အသံကြားရပေမယ့် ကိုယ့်ကိုမမြင်နိုင်တဲ့ မီးဖိုဆောင်အကွယ်လေးမှာပါဆိုတဲ့ စိတ်အပြင် အောင်မြင်တော့မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်က ကြီးစိုးထားပြီမို့လားမသိဘူး အသံထွက်ပြီကို ညည်းညူနေကြတာဗျ။ ဟားးးး …. ဆိုတဲ့ လေမှုတ်ထုတ်သံရယ် …၊ ရှီးးးး ဆိုတဲ့ လေရှူသွင်းသံတွေဟာ နှစ်ယောက်စလုံးဆီကနေ အကျယ်ကြီးပဲ ထွက်ကုန်ကြပီ။

“ ဆ.. ဆရာမလေး!! နာလားဟင်… နာရင်ပြောနော်..”

“ တစ်… တစ်ဆို့ဆို့ကြီး ကိုဖိုးသက်လေးရာ!! ချိုလေ.. ချိုမောလိုက်တာ။ သေမလိုကြီး ဘယ်လိုကြီးမှန်း မသိဘူးဟာ… အင်းးး”

ပက်လက်ကလေးလှန်ရင်း အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်ထားတဲ့ ဆရာမလေးက တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ပြန်ပြောလာတယ်။

“ ဝင်တယ်သိလား အဆုံးထိ.. အိနေတာပဲ အထဲမှာ.. ဖူးးး !!”

ကျနော် အဲ့လိုပြောလိုက်တော့ အသာလေး ခေါင်းထောင်ထလာပြီး အောက်ကိုလှမ်းကြည့်တယ်။ အရည်တွေနဲ့ ပြောင်လက်နေတဲ့ ကျနော့်ဒုံးပျံက ဖြေးဖြေးချင်း သူ့အဖုတ်ထဲ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်။

“ အဟင်းးး !! မနာဘူး .. ဒါပေမယ့် တစ်ဆို့ဆို့ကြီးနဲ့ မောလာပြီ၊ ချို ငိုချင်သလိုလို ဖြစ်လာတယ်၊ ရင်ထဲမှာ တလှပ်လှပ် ..၊ အမေ့ .. ဘယ်လိုကြီးမှန်းမသိဘူး ကိုဖိုးသက်လေးရာ”

“ နည်းနည်းလေး မြန်ကြည့်မယ်နော်.. မခံနိုင်ရင်ပြောနော် ဆရာမလေး”

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ဆီးခုံချင်းရိုက်သံ ဖန်းကနဲ ထွက်လာတဲ့အထိ နှစ်ချက်လောက် ခပ်သာသာ ဆောင့်လိုက်မိတယ်။

“ အင်းးး ရှီးးး”

ပထမဆုံးအကြိမ် အားပါပါ အဆောင့်လိုးခံလိုက်ရလို့လားမသိဘူး အလန့်တကြားလေးနဲ့ သူ့ခါးကျင်ကျင်လေးကို စုံကိုင်ထားတဲ့ ကျနော့်လက်ဖျံတွေကို လက်နဲ့ဖမ်းဆုပ်လာတယ်။ နာများနာသွားရှာလေသလားလို့ စိုးရိမ်သွားတဲ့ ကျနော်က သူ့မျက်နှာကို လှမ်းအကဲခတ်လိုက်တော့ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ပြတ်ထွက်မတတ် ကိုက်ထားရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ ဘာမှမဖြစ်ဘူး မနာဘူးပေါ့လေ။ အဲ့ဒါအပြင် ကျနော့်လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဆွဲယူသွားပြီးး ရှပ်အင်္ကျီဟပြဲထဲ ထိုးထည့်ပေးတယ်။ ချိုဗူးအိစက်စက်ကြီးအပေါ် အုပ်ပြီးကိုင်ခိုင်းထားတာ။

အင်္ကျီရင်ဘတ်ဟပြဲထဲကနေ ဘရာပျော့ပျော့ကို လိမ္မော်သီးအခွံနွှာတဲ့အခါ လှန်သလို ဆွဲချပြီး လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်ကိုင်ထားရင်း နို့သီးခေါင်းသေးသေးလေးနှစ်ခုကို လက်ညှိုးလက်မနဲ့ညှပ်ပြီး လှည့်ပေးချေပေးရင်း အောက်က ပုံမှန်လေး ဆက်ဆောင့်နေလိုက်တယ်။ မိန်းမအတွေ့အကြုံ အတန်ငယ်ရှိခဲ့ဖူးပြီဖြစ်တဲ့ ကျနော့်အတွက် ဒီအခြေအနေဟာ အစစအရာရာ အဆင်ပြေသွားပြီဆိုတာ ရိပ်မိလိုက်ပြီ။ ပေါင်ကြားနှစ်ခုထဲ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ထားရင်း နို့နှစ်လုံးကိုစုံဆွဲပြီး ဖြေးဖြေးချင်း ဆောင့်တဲ့အရှိန်ကိုတင်တော့တာပဲ။ ထစ်ထစ်ထစ်ထစ်အရသာနဲ့ စီးကနဲစီးကနဲ ဝင်ဝင်သွားတာ ဘယ်လိုအရသာမှန်းကို မသိပါဘူးဗျာ။ ၁၀ မိနစ် ၁၅ မိနစ်လောက် ကြာလာတော့ အတော်ကြီးကို အဝင်အထွက်က အဆင်ပြေသလို ငြိမ့်ငြိမ့်ညောင်းညောင်း ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်မဟုတ်တော့ပဲ ကြမ်းလာတော့တာပေါ့။ သိပ်တောင်မကြမ်းလိုက်ရပါဘူးဗျာ။ အတင်းကော့လှန်တက်သွားတယ်။ အမေရေ!! လို့ အတင်းအော်လာတယ်။ ပက်လက်အိပ်ထားရာကနေ ရုန်းကန်ပြီး အတင်းထထိုင်ဖို့ ကြိုးစားလာတယ်။ ဘာလဲဆိုတာ သိလိုက်တဲ့ ကျနော်က အတင်းရုန်းပြီး ထထိုင်မလိုလိုတွေလုပ်၊ ကပေါက်တိကပေါက်ချာ အော်သံတွေ ထွက်လာတဲ့ ဆရာမလေးအပေါ် မှောက်အိပ်ချပစ်လိုက်တော့တာပဲ။ ကျနော့်ကိုယ်လုံးနဲ့ အတင်းဖိထားတာကိုတောင် တွန်းထိုးရုန်းကန်နေတာ။ (သူ့ကိုယ်သူ ဘာလုပ်မိနေမှန်းတောင် သိပုံမရတော့ဘူးထင်တယ်)

ကိုဖိုးသက်လေးးး ကိုဖိုးသက်လေးးး ဆိုတာတွေပဲ ဆက်တိုက်ရွတ်နေတာဗျ။ ပေါင်နှစ်ချောင်းနဲ့ ကျနော့်ခါးကိုလည်း အသေညှစ်ပြီး လိမ်ထားတော့တာ။ ဒါတင်မကဘူး ကျနော့်ဒုံးပျံကိုလည်း အထဲက ညှစ်ထားချက်က တင်းကြပ်နေတာပဲ။ အဲ့ဒီတော့မှ မပြီးအောင် စိတ်ကို အတင်းထိန်းထားတဲ့ ကျနော်လည်း မရတော့ဘူး။ စိတ်ကိုလျှော့ချပစ်လိုက်ပြီး ဆရာမလေးနဲ့ ဂျိုင်းအောက်ကနေ လက်နှစ်ဖက်ကိုလျှို ပုခုံးလေးကို စုံကိုင်ပြီး (သူ့ပေါင်နှစ်ချောင်းနဲ့ အညှပ်ခံထားရတဲ့ ကြားထဲကနေ) ကြိတ်ကြိတ်ပြီး တစ်ချက်ချင်းပဲ ကလော်ဆောင့်လေးဆောင့်ရင်း ၄-၅-၁၀ ချက်အတွင်းမှာကို အဖုတ်အတွင်းသားနံရံနုနုလေးတွေရဲ့ အထိအတွေ့ရဲ့ အရသာရှိမှုကိုခံစားရင်း ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်မိတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံးအကြောတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်တက်သွားတဲ့အထိ ကောင်းလိုက်တာဗျာ။ အရည်တွေကုန်သွားပြီဆိုတာ သိနေလျှက်နဲ့တောင် အဖုတ်ထဲ ဒုံးပျံတပ်ထားလျှက် တဇိဇိနဲ့ ညှစ်ညှစ်ထုတ်နေမိတုန်း။

အပေါ်မှာရေးခဲ့သလိုဗျာ သူများတကာတွေများ ဒီအချိန်ဆို မျက်ရည်နဲ့မျက်ခွက် ဇာတ်လမ်းတွေ ဖြစ်နေလောက်ပေမယ့် ကျနော်နဲ့ ရူပဗေဒဆရာမလေးတို့ အခြေအနေက တစ်မျိုးရယ်။ နှစ်ယောက်လုံး ကျေနပ်တဲ့အဆင့်ထိ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ရောက်သွားကြပြီနော်။ ပြီးလည်းပြီးသွားကြပြီ။ လူမြင်နိုင်တဲ့နေရာကြီးမှာ သောင်းကျန်းရင်း ဖြစ်သွားကြတာ။ အဲ့ဒီမှာ ဒုံးပျံကလည်း ဒေါသတကြီး ပန်းထုတ်လိုက်ရပြီးတော့ နည်းနည်းပြန်ပျော့လာပြီ။ လုံးဝကြီးတော့ အရောင်မလျော့သေးဘူး။ အဲ့ဒါကို နှစ်ယောက်စလုံးက မချွတ်ချင်ဘူးရယ် အဟိ။

ကျနော်က မှောက်အိပ်နေရာကနေ ပါးလေးကို ရွှတ်ကနဲနမ်းပြီး ထထိုင်ဖို့လုပ်တယ်နော်။ သူက အတင်းဖက်ထားတယ် မထနဲ့ဦးပေါ့။ ကျနော်လည်း စိမ်ထားပြီး ဇိမ်ခံနေလိုက်တယ်။ နောက်တော့မှ သူလည်း တွေးမိမယ်ထင်တယ်..။ မဟုတ်သေးပါဘူး လူမိနိုင်တဲ့ အနေအထားကြီး ထမှဖြစ်မယ် ဆိုပြီး သူက ကျနော့်ကို တွန်းပြီး ထဖို့လုပ်ပြန်တယ်။ ကျနော်က အတင်းဖိထားပြန်တယ်။ နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်ပြီး အောက်က ၂ ချက် ၃ ချက်လောက် ညှောင့်လိုက်သေးတာ ဟီး။ ပြီးတော့ မျက်နှာချင်းခွာ၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စိုက်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြနေကြတာဗျ။ အောင်ပြီ အောင်ပြီပေါ့လေ အဟိ။

ကိုင်း ခင်ဗျားတို့ဘယ်လိုမြင်လဲ၊ ပျော်စရာ ကြည်နူးစရာ မကောင်းဘူးလားဗျာ။ ကျနော့်ဘဝမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အဖြစ်အပျက်တွေအများကြီး ရှိခဲ့ဖူးတယ်ဗျ။ အင်မတန်မျှော်လင့်တောင့်တနေတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ရလိုက်တာမျိုးတွေအပြင် သေတွင်းက လွှတ်ခဲ့တာမျိုးတွေလည်း တစ်ပုံကြီးပဲ။

(ဥပမာပြောရရင် အဲ့ဒီခေတ်က နာမည်ကျော် ရှမ်းသင်္ကြန်တစ်ခုမှာ မူးမူးနဲ့ ကိုယ့်ရပ်ကွက်ထဲ ရေလာကစားတဲ့ ယူနီဖောင်းဝတ်ကိုကိုတွေ မူးရူးပြီး အမျိုးသမီးတွေကို လက်သရမ်းတာကနေ အုပ်စုလိုက် ခုတ်ကြထစ်ကြ၊ လုံးထွေးသတ်ပုတ်ကြရင်း ကျနော်နဲ့ လုံးထွေးနေတဲ့ ကိုကိုက ရင်ဘတ်ပေါ်တက်ထိုင်ပြီး ထိုးတာခံနေရတော့ မနိုင်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ ရိပ်မိပြီး လက်ပစ်ဗုံးပင်ကို ဖြုတ်ပစ်လိုက်တယ်..။ ကျနော့်ကိုလည်း မလွှတ်ဘူး အဟီး။ လက်ပစ်ဗုံးပင်က ပြုတ်သွားပြီ.. လက်က ညှစ်ထားတာကိုလွှတ် ပစ်လိုက်လို့ကတော့ နှစ်ယောက်လုံးအသေပဲ..။ နှစ်ဖက်လုံးက လူတွေလည်း ပြေးကုန်ပြီ..။ ကုသိုလ်ကံအကြောင်းတရားလေးကြောင့်သာလျှင် မသေခဲ့တာပေါ့ဗျာ) မဆိုင်တာတွေ လျှောက်အာလူးဖုတ်မိပြန်ပြီ အဟီး။

ပြောချင်တာကဗျာ အဲ့လို တစ်စက္ကန့်အတွင်း သေသွားနိုင်တဲ့ အခြေအနေက ကံကောင်းထောက်မပြီး လွှတ်ခဲ့တာမျိုးတွေတုန်းကတောင် စိတ်သိပ်မလှုပ်ရှားသလိုလိုပဲ။ အခုလို ကိုယ်ချစ်တဲ့ ဆရာမလေးနဲ့ အောင်အောင်မြင်မြင် ဖြစ်သွားတဲ့ အရသာက တစ်ဘဝလုံးမှာကြုံခဲ့တဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာတွေထက် အပုံကြီးသာနေတယ်ဗျာ။ ကျနော်ပြောချင်တာ ညီအစ်ကိုတို့ သဘောပေါက်မလားတော့ မသိဘူး အဟီး။

နားမလည်ဘူးဟ နင့်ဟာက မဆီမဆိုင်ကြီးလို့ ပြောမယ်ဆိုလည်း ကျနော် မရှင်းပြတတ်တော့ဘူး။ ဆိုလိုချင်တာက ဘဝတစ်ခုလုံးမှာ အဲ့ဒီတုန်းက ကွပ်ပျစ်ပေါ် ဖြစ်ခဲ့တာလေးလောက် ဘယ်အရာကမှ ကျနော့်ကို ပိုမိုတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှု မပေးနိုင်တော့ဘူး အဲ့လိုဗျာ။ ချိုကန်းတို့ ထုံးစံအတိုင်း ချော်တောငေါ့မိသွားပြန်ပြီ ချောဒီး။ ဆက်ပြောမယ်။

တော်တော်ကြာတော့မှ အပျိုကြီးဖုတ်ဖုတ်နဲ့ သန်မြန်ဆဲ ချာတိတ်လေးရဲ့ဒုံးပျံ ဂဟေဆက်ထားတာကို ဆွဲချွတ်ပစ်ကြတယ်။ အဝတ်တွေဘာတွေကို နေသားတကျ ဝတ်ပြီးတော့မှ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဖက်တွယ်ထားရင်း တရုတ်စကားပင် ပင်စည်ကို မှီပြီးထိုင် ပြုံးချိုချို မျက်နှာပေးလေးတွေနဲ့ “မောင်မောင်မမ ချစ်မဝ” (အောဝတ္ထုနာမည် ဟီး) ဂိုက်ပေးလေးတွေနဲ့ သာယာနေကြတာဗျ။ ရင်ထဲမှာလည်း ဘယ်လိုကြီးမှန်းကို မသိတာ။ ပျော်နေကြတာပေါ့လေ။ ဘယ်လိုနေလဲ ဘာညာပေါ့။ အပြန်အလှန်ဗျူးနေကြတာ။ နှစ်ယောက်စလုံးက စိုးရိမ်နေတဲ့ပုံရယ်ဗျ။ သူများငါ့ကို ကျေနပ်ရဲ့လားဆိုတာမျိုး (တကယ်ချစ်တဲ့သူတွေက အဲ့လိုပဲထင်ပါရဲ့ဗျာ)

“ ဆရာမလေး .. ဘယ်လိုနေလဲဟင် ကောင်းလားဗျ”

“ သိဘူးလေ ငိုချင်သလို ရယ်ချင်သလိုကြီးရယ်၊ မောတာဟာ..၊ ကိုဖိုးသက်လေးကော ဟောဟဲ ဟောဟဲ ဟောဟဲ ဖြစ်နေတာလေ ဟိ”

ဟောဟဲဆိုတာကို လျှာလေးထုတ် ရင်ဘတ်လေးဖိပြီး လုပ်ပြနေတယ်။ သေချင်းဆိုးမလေး ဟားဟား။

“ ဟားးး”

စိတ်ယားလာလို့ ဟားကနဲအော်ရင်း အတင်းဆွဲဖက်ထားလိုက်မိတယ်။

“ ဆရာမလေးကကော ဘာထူးလို့လဲ၊ အတင်းရုန်းပြီး ထထိုင်လာတာလေ၊ အဲ့ဒါဘယ်လိုဖြစ်တာလဲဟင်”

“ လှပ်လှပ်လှပ်လှပ်ကြီးဟာ “အာကာတ” ထဲ ရောက်သွားတာလိုလိုကြီး” (အာကာသလို့ ပြောချင်တာ သူက “သ” သံ မထွက်တတ်ဘူး အဟီး)

“ အံမယ် အာကာသထဲ ရောက်ဖူးသလိုလို ဟားဟား”

“ ကိုဖိုးသက်လေးနော် ဟွန်း”

ကျနော့်လက်မောင်းကို ရှက်ပြုံးလေးပြုံးစိစိနဲ့ ထုလာတယ်။

“ အရမ်းပျော်တာပဲ ဆရာမလေးရာ”

“ တူတူပဲ”

လို့ ပြောရင်း ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲ အတင်းတိုးဝင်လာတယ်။

“ ကိုဖိုးသက်လေး ကျမရှင့်ကို ရှင်နဲ့တူတဲ့ စာတတ်ပေတတ် ဖဲသမားသေးသေးလေး မွေးပေးမယ်သိလား အဟိ”

“ ဟင့်အင်း မလိုချင်ပူး”

“ ဟမ်! ရှင်နော်၊ ချို့ကို အပျော်ကြံတာလား ဒါဆို.. အု!!”

စွာတာတာ အသံလေးကို လက်ဖဝါးနဲ့ လှမ်းပိတ်ပေးလိုက်တာ။

“ ကျနော်က ဆံပင်နက်နက်ရှည်ရှည်လေးနဲ့ စွာတေးမလေးပဲ လိုချင်တာ..။ ပါးဖောင်းဖောင်း အသားဖြူဆွတ်ဆွတ်..၊ မျက်နှာထားက မာမာ၊ ကျနော့်ကိုပိတ်ပိတ်ဟောက်တဲ့.. ရူပဗေဒဆရာမသေးသေးလေး အဲ့ဒါမျိုးလေးရရင် သေပျော်ပါပြီဗျာ ဟီး”

“ ဟေ့အေး! မရဘူးဟာ ဖဲသမားသေးသေးလေးပဲ မွေးမယ်”

“ ရူပဗေဒဆရာမ သေးသေးလေးပဲ ယူမယ်”

“ မရဘူး!”

“ ရဒလယ်!”

အဲ့လိုအချီအချ ငြင်းခုန်နေကြတုန်းမှာပဲ ကျောင်းဆင်းတဲ့ သံချောင်းခေါက်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျောင်းက မလှမ်းမကမ်းမှာကိုး။ သူ့တပည့်မလေးတွေ ပြန်လာတော့မယ်လေ။ နှစ်ယောက်သား အချစ်နလံထနေရာကနေ ကိုယ်ချင်းခွာလိုက်ရတယ်။ အမှန်ကတော့ ဘယ်ခွာချင်ကြပါ့မလဲဗျာ။

“ ပြန်ချင်ဘူး ဆရာမလေးရာ”

လို့ပြောတော့

“ ကျမလည်း ရှင့်ကို ပြန်လွှတ်ချင်ဘူးရယ်”

လို့ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ပြောရင်း..

“ ညဖက်ကြရင် တိတ်တိတ်လေး ဟိုးအရင်ကလို ပြန်လာခဲ့မလား”

တဲ့ အပြုံးချိုချိုလေးနဲ့ ပြောလာတယ်။

“ ဟိုဒင်းလုပ်ရမှ လာမယ်”

လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တော့

“ ဟွန်း!!”

ဆိုပြီး မျက်စောင်းက ထိုးလိုက်သေးတယ်ဟိ။ ပြီးတော့မှ

“ ရှင့်ကို ညဖက်ခေါ်ပါတယ်ဆိုမှ ဘာလုပ်ချင်တယ်ထင်လို့တုန်း”

တဲ့.. အဲ့လိုပြောပြီး ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ မျက်နှာလွှဲထားတယ်။ ရှက်ဝဲ၀ဲဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာလေးက ပန်းသွေးရောင်တောက်လို့ပေါ့ဗျာ။

“ ဒါပဲကွာ .. လစ်တော့၊ သူများမြင်ကုန်မယ်၊ ချို ရေသွားချိုးတော့မယ်၊ ပြန်တော့..”

လို့ လှမ်းပြောပြီး လှစ်ကနဲ ပြေးသွားတယ်။ ကျနော်လည်း ပွဲဦးထွက်မှာ ပိုလန်ကို သိမ်းလိုက်နိုင်တဲ့ ဂျာမန်နှုတ်ခမ်းမွှေးကြီးရဲ့စတိုင်နဲ့ ရင်ကိုကော့ ခေါင်းကိုမော့ပြီး အိမ်ကိုသုတ်ချေတင်လာခဲ့တယ်။ (ဒူးတော့ နည်းနည်းချောင်ချင်နေတယ် ဟီးဟီး) အိမ်ခဏပြန်ပြီး မျက်နှာပြ အလုပ်တွေကူလုပ်လိုက်ဦးမယ်ဗျာ။ ဒီနေ့ညဖက် ဆရာမလေးဆီပြန်သွားရင် တိုက်ပွဲတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရဦးမှာမလား။ စစ်ဦးဘီလူးဆိုတာကိုး။ အချစ်ဒုတိယကမ္ဘာစစ်က အခုမှ စမှာလေ ဟဲဟဲ။

ကိုင်း! ညီအစ်ကိုတို့ သူများတွေကတော့ အပျိုရည်ပျက်ပျက်ချင်း ဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့ကြတယ် မသိဘူး။ ချိုကန်းတို့ ရူပဗေဒဆရာမလေးတို့တုန်းကတော့ မနာမကျင်၊ မကွဲမပြဲနဲ့ ကြည်နူးစရာ ဘယ်လိုကောင်းတယ်ဆိုတာလေး ဆက်ရေးပြပါဦးမယ်။ ဘာလို့ဆို အဲ့ဒီညက ပထမဆုံးအကြိမ် ဆရာမလေးနဲ့ တစ်အိပ်ယာထဲ အိပ်မိခဲ့တာကိုး။ ကျနော်အတိကျလေး စီကာပတ်ကုံးရေးပြပါဦးမယ်ဗျာ။

ခင်ဗျားတို့ကိုချစ်တဲ့
မောင်ချိုကန်း

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

တကယ်တမ်း ပြောရရင် အဲ့ဒီတုန်းက ကျနော့် အသက်ကလေးမှ ၂၀ မပြည့်တပြည့်ရယ်ဗျ။ ဆရာမ လေးက ၂၆-၂၇ ထင်တာပဲ။ ဒါပေမယ့် တခြားသူတွေလို သမီးရည်းစားဖြစ်ကြ ချစ်ကြပြုကြလောက်တင်မကဘူးရယ်။ ကျနော်ပြောခဲ့သလိုပဲ သူက ခပ်ထက်ထက် ခပ်စွာစွာ ရှုတင်းတင်း အရှက်အကြောက်ကြီးတဲ့ ဆရာမလေး။ ကျနော်က ခပ်ဆိုးတေတေနဲ့ လူရမ်းကားလေး..။ အဲ့လို အခြေအနေတွေကနေ ချစ်မိခဲ့ကြလေတော့ အရူးအမူးဆိုကြပါတော့ဗျာ။ ငယ်ရွယ်မိုက်မဲတဲ့ အရွယ်မို့လားမသိဘူး ဆရာမလေးကို ချစ်မိပြီဆိုတာနဲ့ ရချင်နေတာဗျ။ ရချင်တယ်ဆိုတာ တစ်ခါထဲ အိမ်ထောင်ကျပစ်ချင်တာ ပြောတာ။

သူနဲ့ကျနော် ချစ်သူစဖြစ်ပြီဆိုကတည်းက အဘွားတို့၊ ဒေါ်ကြီး၊ ဒေါ်လေးတို့ကို ပေါ်တင်သွားပြောထားတာမျိုး။ ဆရာမလေး ဒေါ်ခင်ချိုမေနဲ့ သားသားနဲ့ ချစ်နေကြပြီလို့ ဟီဟိ။ ဘယ်သူက ယုံမှာတုန်း။ ဟဲ့ အရူး နင်ဖြစ်ချင်တာတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့ သူများ သိက္ခာကျနေမယ်တဲ့ ဟီး။ ဟိုကဖြင့် ရုပ်ချော ပညာတတ် ဆရာမလေး၊ လာကြောင်းလှန်းတဲ့ ဂုဏ်သရေရှိတွေကို ပုံလို့၊ နင့်လို အော့ကြောလန် ကလေးပေါက်နစကိုများ စဉ်းစားနေပါဦးမယ် ဆိုလား။ မယုံရင်လည်းပြီးကော ကြည့်ထားလိုက်ပါ တစ်နေ့နေ့တော့ မိန်းမလိုက်တောင်းပေးဖို့ ပြင်ထားကြပါလို့ ရာဇသံပေးထားလိုက်တယ် အဟိ။

အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ကျနော့် အမူအရာတွေက ထူးခြားလာတာကို အိမ်သားတွေ သတိပြုမိလာတယ်။ ကိုရွှေဘနဲ့ ပေါင်းပေါင်းပြီး တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု မကောင်းတာတွေ လျှောက်လုပ်ကြတာတွေကို လျှော့လာတာမျိုး။ အသုဘဖဲဝိုင်းတို့၊ အရက်ဆိုင်တို့ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ မသွားဖြစ်ကြတော့ဘူး။ ထစ်ကနဲရှိ ပွဲဆူတတ်တဲ့ အကျင့်တွေ ဖျောက်စပြုလာတာမျိုး။ ကျနော့်မူလဗီဇက ကိုယ်နဲ့ဆိုင်ဆိုင် မဆိုင်ဆိုင် မတရားဘူးထင်ရင် ဝင်ဝင်ပါတယ်ဗျာ။ Don Quixote ဝတ္ထုထဲက ပေါတောတော သူရဲကောင်းပေါ့လေ။

ဥပမာ ပြောရရင်ဗျာ ညဖက်မြို့လယ်ခေါင်မှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ကောင်တွေက အတင်း ဂျစ်ကားပေါ် ဆွဲတင်နေတာမြင်တော့ ဟေ့ရောင်တွေ ကောင်မလေးကို လွှတ်လိုက်ပေါ့ ဟီး။ ရုပ်ရှင်ထဲကအတိုင်းဆို နှောက်ယှက်နေတဲ့ကောင်တွေနဲ့ ကျနော်နဲ့ ချကြနှက်ကြ၊ ကောင်မလေးက အမလေး ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ အစ်ကိုရယ် ဘာညာပေါ့။ တကယ်တမ်းကြတော့ အဲ့ဒီကောင်တွေနဲ့ ကျနော် ပြဿနာတက်ပြီဆိုတာ မြင်သွားကြတာနဲ့ ကျနော့်ဘော်ဒါတွေက အုပ်စုလိုက်ဝိုင်းလာ၊ ဆော်ကြချကြတွေဖြစ်၊ သူတို့ဂျစ်ကားပေါ်ဆွဲတင်နေတဲ့ ကောင်မလေးက ဈေးငြှိမရတဲ့ ဖာသယ်မဖြစ်နေ၊ တစ်မြို့လုံး သတင်းပျံ့သွားတဲ့အခါ ဖိုးသက်တို့ကောင်တွေ ဖာသယ်မလုရင်း မြို့လယ်ကောင်မှာ ရိုက်ကြတယ်ပေါ့။ အဲ့ဒါမျိုးတွေဗျ ဟီး။ အဲ့လိုမျိုးတွေ ဖြစ်လာရင်လည်း မဖြေရှင်းဘူး မင်းတို့ဖာသာ ထင်ချင်သလိုထင်ဆိုတဲ့ မျက်နာပေးနဲ့ရယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂွတိုက်ချင်တဲ့ အရွယ်လေးကိုးဗျာ။

တကယ်တော့ အဲ့ဒီတုန်းက ကျနော်ဟာ မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်ပဲ။ ဆင်ခြင်တုံတရား ပြည့်ဝပြီး အကိုင်အတွယ်တတ်တဲ့ ဂျော်ကီဆရာမလေးနဲ့ တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ ပြိုင်မြင်းတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့တာပေါ့။ ရေစက်ပြင်ပေးရင်း ချစ်သူစဖြစ်ခဲ့ရတဲ့နေ့ကစပြီး ဆရာမလေးကို ဇနီးတော်ချင်တယ်ဗျာလို့ တောင်းဆိုလိုက်တိုင်း ပြုံးစိစိနဲ့ ဖဲရိုက်ကျွေးမှာလား ကိုဖိုးသက်လေးဆိုပြီး ဇာတ်လမ်းစလာတော့တာဗျ။ ဟိုဟာမလုပ်နဲ့ ဒါမလုပ်နဲ့ တစ်ခွန်းမှ မပြောဘူးနော်။ မထိတထိနဲ့ သူဖြစ်စေချင်တဲ့ အခြေအနေရောက်အောင် ပဲ့ပြင်သွားတာ။

ကျနော်တို့က မိရိုးဖလာ ကုန်သည်တွေဆိုတော့ အိမ်အလုပ် ပွဲရုံအလုပ်တွေကို အသားကုန် ဝင်လုပ်ပြီး ကြိုးစားတော့တာကိုး။ ပိတ်ထားတဲ့ကျောင်း ပြန်ဖွင့်မဖွင့်ဖို့ကလည်း မရေရာတော့တဲ့ အချိန်ဆိုတော့ တက္ကသိုလ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မေ့ထားလိုက်ပြီ။ အိမ်အလုပ်တွေ အကုန်တတ်ကျွမ်းပြီး ငါ့ခြေငါ့လက်ဖြစ်တဲ့နေ့ မိန်းမယူမယ်ပေါ့ဗျာ။ ကျမရဲ့ ကိုဖိုးသက်လေးက တော်လိုက်တာရှင် လိမ္မာလာပြီကော ဆိုတဲ့ စကားလေးရယ်၊ ဒါမှ ချို့ကောင်လေးဆိုပြီး အတင်းဖက်ထားရင်း မွှေးမွှေးပေးတာလေးနဲ့တင် လူက မြှောက်တက်နေပြီ ဆိုပါတော့။ အဲ့လို အခြေအနေတွေကြောင့်ပဲ ကျနော့်ကို အလိုလိုက်လာရာကနေ အပေါ်မှာရေးပြခဲ့သလို လက်လွန်ခြေလွန်အဆင့်ထိ ရောက်လာတာလို့ဆိုရမယ် ထင်တယ်။ အဲ့ဒီတော့ကာ သူများသမီးရည်းစားတွေနဲ့ မတူတာတွေ ဖြစ်ကုန်တယ်ဆိုပါတော့။

မတူဘူးဆိုတာက ဒီလိုဗျ။ အတော်များများသော စုံတွဲတွေက ပထမဆုံး လိင်ဆက်ဆံဖူးစဥ်က ကျနော်တို့ ပြောသလိုတွေ မပြောဘူးထင်တာပဲ။ ကလေးမွေးမယ်တို့ ဘာတို့ ဆိုတာတွေလေ။ ချစ်ကြ ကြိုက်ကြ လူကျီစယ်ကြရင်း ဖိုမသဘာ၀အရ လိင်ဆက်ဆံဖြစ်သွားကြတယ် ဆိုတာလောက်ပဲ ရှိမယ်ထင်တာပဲ။ ကျနော်နဲ့ရူပဗေဒဆရာမလေးတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ခဲ့စဥ်က အဲ့လိုတွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကလေးတွေ ဘာတွေ မွေးချင်နေကြတာ အဟီး။ ဘယ်လိုကြီးမှန်း မသိဘူး။ သူက ကျနော်နဲ့တူတဲ့ ခပ်ဆိုးဆိုး သားလေးလိုချင်၊ ကျနော်က ရူပဗေဒဆရာမလေးနဲ့တူတဲ့ သမီးလေးလိုချင် အငြင်းတွေတောင် ပွားကုန်ကြတာဗျာ။ အောင်အောင်မြင်မြင် ပထမဆုံး ဖြစ်သွားတာနဲ့တင် ကြည်နူးပြီး စိတ်ကူးတွေယဥ်ကုန်ကြပြီ တစ်မျိုးတော့ တစ်မျိုးရယ်။

ချော်တောငေါ့ရရင် အတ္တဘဝမှန်ဝါဒီတွေ ပြောတဲ့ “ဖြစ်တည်မှု” မတူဘူး ဆိုတာဗျာ ..။ လူနဲ့ အရာဝတ္ထုတွေရဲ့ ဖြစ်တည်မှုက ကွဲပြားတယ်။ ဥပမာ ဓားတစ်ချောင်းကို ထုမယ့် ပန်းပဲဆရာဟာ မလုပ်ခင် ဓားရဲ့ပုံသဏ္ဍန်ကို အရင်တွေးတယ်။ ဘယ်အရွယ်အစား၊ ဘာပုံစံ၊ ဘယ်လို သံအမျိုးအစားနဲ့ လုပ်မယ်ပေါ့။ အဲ့လို ယူဆချက်က အရင်လာပြီးမှ ဓားတစ်ချောင်းဆိုတာ ဖြစ်တည်လာတာ။

လူတွေမှာတော့ အဲ့လိုမဟုတ်ကြဘူး။ လူယောကျာ်းနဲ့ မိန်းမ လိင်ဆက်ဆံကြတယ်။ ဘာဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ အရင်မတွေးဘူး လိင်စိတ်သက်သက်နဲ့ လိင်ဆက်ဆံရာကနေ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်တည်လာတယ်။ အဲ့ဒီမှာ အနှစ်သာရနဲ့ ဖြစ်တည်မှု ကပြောင်းကပြန် ဖြစ်နေတဲ့အတွက် လူနဲ့ အရာဝတ္ထုတွေရဲ့ ဖြစ်တည်မှု ကွဲတယ် ဘာညာပေါ့။ ( သေချာတော့ မမှတ်မိပါဘူး၊ ငယ်ငယ်က ဖတ်ဖူးတာ၊ တော်ကြာ ကန့်တို့ဟိုက်ဒေးဂါးက ဘာပြုတယ် ညာပြုတယ်ဆိုပြီး ကိုပေါကြီး ဝင်ဗျင်းမှာလည်း ကြောက်ရသေး၊ မောင်ချမ်း ရွှီးနေတာနော် ဟီးဟီး )

ပြောချင်တာက အဲ့ဒီအယူအဆက ကျနော်နဲ့ရူပဗေဒဆရာမလေးတို့အတွက် မမှန်ဘူး အဲ့ဒါပဲ။ စပြီးလုပ်ကြကတည်းက ရှင်နဲ့တူတဲ့ဟာလေး လိုချင်တာ.. ဆရာမလေးနဲ့ တူတဲ့ဟာလေး လိုချင်တာ အဲ့လိုတွေဖြစ်ပြီး ပျော်နေကြတာဗျ။ ပန်းပဲထုသလိုပေါ့ အဟိ။

အဲ့ဒီမှာ ဘာကွာသလဲဆိုတော့ ဒီအပေါက်ထဲ ဒီအတံ သွင်းကြတာချည်းပါပဲ။ တစ်ချက်ချင်းသွင်းရင်း သူ့မျက်နှာ ကိုယ့်မျက်နှာလေး စိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ လိင်ဆက်ဆံလို့ ရလာတဲ့ ဖီလင်တစ်ခုထဲတင်မကဘူး မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ဗျာ၊ ရင်ထဲ တလှပ်လှပ်ကိုဖြစ်ပြီး ကြည်နူးလိုက်ရတာ အရမ်းပဲ။ ကျနော် ပြောတာတွေက ခင်ဗျားတို့အတွက် နားလည်ရ ခက်ချင် ခက်နေလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ခံစားချက်က ကျနော် ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ။

ကိုင်း! တော်ပါပြီ အုပ်တဲ့ဟာလေးတွေ ဖတ်ချင်လို့ပါဆိုနေ မဆိုင်တာတွေ အာလူးဖုတ်တာ များကုန်ပြီထင်တယ် အဟီး။ အပေါ်က အဆက်ကလေး ဆက်ပြောကြစို့။ မူးမူးနဲ့ လျှောက်ရွှီးတာ လက်လွန်သွားတယ်။ ဆောရီးပဲ ညီအစ်ကိုတို့။

အဲ့ဒီညက ဆရာမလေးဆီ ပြန်သွားတဲ့ အကြောင်းလေး ဆက်ပြောမယ်နော်။ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး ဖိန့်ဖိန့်နဲ့ ဂိုဒေါင်မှာ လော်လီတွေ ကုန်လာတင်တာကို တာလီမှတ် ဘာညာတွေ ဝင်လုပ်ပေးတာ မိုးစုံးစုံး ချုပ်သွားတယ်။ အားလုံးပြီးတော့မှ ရေမိုးချိုး ထမင်းစား၊ တစ်နေ့တာ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို အဒေါ်တွေဆီ ရီပို့တင်၊ လူလိမ္မာလေးအထာနဲ့ ဧည့်ခန်းထဲထိုင်နေတဲ့ အဘွားကို ဇက်ကြောလေး ဘာလေး ပလက်ကင်ဆွဲ၊ စကားစမြည်ပြော အစရှိတာလေးတွေ လုပ်ပြီးတော့မှ အိမ်သာတက် သွားတိုက် ခြေလက်ဆေး ခပ်တည်တည်နဲ့ အိပ်ယာဝင်တော့မလိုလို လုပ်ပြီး လူပျိုဆောင်ဖက် ဝင်လာခဲ့တယ်။ ( အိမ်မကြီးမှာ လူကြီးတွေနေပြီး ခြံဝိုင်းထဲမှာပဲ နောက်ထပ် အိမ်တစ်ဆောင် ဆောက်ထားပြီး ကျနော့်ဖာသာ တစ်ယောက်ထဲ အိပ်တာ ) နည်းနည်းလေး လူခြေတိတ် ညဥ့်နက်လာတော့မှ တံခါးကို အသာလေးဖွင့်ပြီး လစ်ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ဆရာမလေးအိမ်ဖက်ကို ပုန်လျှိုးကွယ်လျှိုး ဒိုးလာခဲ့တာပေါ့။ နေ့လည်က အဆင်ပြေထားတာဆိုတော့ လူလည်း အပျော်လွန်နေတော့ကာ လမ်းမနဲ့ခြေထောက် ထိတယ်လို့တောင် မထင်ဘူး။ လှစ်ကနဲ လှစ်ကနဲကို ဖြစ်နေတော့တာပဲ။

ဆရာမလေးရဲ့ခြံဝင်းထဲ ကျော်ဝင်လိုက်ပြီးတာနဲ့ ခြေသံလုံလုံနဲ့ အိမ်ဘေးကနေပတ်ပြီး နောက်ဖေး လှေကားကနေ အသာလေး အသံမမြည်အောင် တက်သွားလိုက်တယ်။ အိမ်အပေါ်ထပ် နောက်ဖေးတံခါးမကြီးက သာသာလေး စေ့ရုံစေ့ထားပေးတာကိုး။ ဟိုတခါကလို အပင်ပေါ် တွယ်တက်ဖို့ မလိုတော့ဘူး ဟီး။

ဆရာမလေးရဲ့ အိပ်ခန်းရှေ့ရောက်တော့ မီးရောင်လေး ထွက်နေတာနဲ့ တံခါးကို အသာလေး ဖိတွန်းကြည့်လိုက်တော့ ပွင့်သွားတယ်။ အခန်းထဲရောက်သွားပြီး တံခါးကို ဂျက်ထိုးလိုက်တယ်။ ဘေးဘီဝဲယာကို အသာလေး အကဲခတ်လိုက်တော့မှ ကုတင်ပေါ်မှာ နံရံကိုမှီပီး စာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်နေတဲ့ ဆရာမလေးကို မီးချောင်းရောင်ဖွေးဖွေးအောက်မှာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကုတင်ဘေးက စာကြည့်စားပွဲပေါ်မှာ တရုတ်ကက်ဆက်ကလေးနဲ့ သီချင်း မတိုးမကျယ်လေး ဖွင့်ထားသေးတယ်။ ကျနော် အမှတ်မမှားဘူးဆိုရင် ဟယ်ရီလင်းရဲ့ အချစ်ရယ် ပေါင်မုန့်တစ်လုံးရယ်.. ဘဝကို ငါရောင့်ရဲတယ်.. ဆိုတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ် ထင်ပါတယ်။

ကုတင်နားကပ်ပြီး ရပ်၊ လက်ပိုက်ပြီး ကြည့်နေလိုက်တော့ ဖတ်လက်စ စာအုပ်လေးကိုချ၊ အပြုံးချိုချိုလေးနဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ကမ်းပေးတယ်။ ကိုဖိုးသက်လေး ချို့ဆီလာပါဦးကွယ် ဆိုတဲ့ ဟန်ကလေးပေါ့ဗျာ။ ကျနော်လည်း ဟန်ကိုမဆောင်နိုင်ပါဘူးဗျာ။ ကုတင်ပေါ် အတင်းတက်ပြီး အိစက်စက် ကိုယ်လုံးလေးကို ဆွဲဖက်ပစ်တော့တာပါပဲ။ သနပ်ခါး ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး လိမ်းထားလို့လား မသိဘူး မွှေးလိုက်တာမှ အရမ်းပဲ။ ရေမိုးချိုး ခေါင်းလျှော်ထားတော့ ဆံနွယ်အရှည်ကြီးတွေဆီက တရော်ကင်မွန်းနံ့လေးကလည်း သင်းမြမြရယ်။ သူအမြဲဝတ်နေကြ အိမ်နေရင်း ရှပ်အင်္ကျီလေးကို ခပ်မြန်မြန်ပဲ ကြယ်သီးဖြုတ်ပစ်လိုက်မိတယ်။ အောက်က ဘာမှမဝတ်ထားဘူးဗျ။ ဝါဝင်းနေတာပဲ ချိုဗူးထွားထွားကြီးတွေက။

မီးရောင်အောက်မှာဆိုတော့ အပျိုကြီးက ရှက်သွားလား မသိဘူး။ ကျောဖက်ရောက်နေတဲ့ ဆံပင်အရှည်တွေကို ရင်ဘတ်အရှေ့ဖက်ကို ဆွဲယူပြီး ချိုဗူးတွေကို ဖုံးလိုက်ရင်း အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြလာသေးတယ်။ ဘယ်ရမလဲဗျာ နေ့လည်က အရသာခံပြီး ချစ်ခဲ့ရတာ မဟုတ်တော့ အခုလို လွတ်လွတ်လပ်လပ်မှာ အားရပါးရ ဖင်တုံးလုံးချွတ်ပြီး ချစ်တော့မှာဆိုတော့ ဆံပင်တွေကို ဆွဲဖယ်ပစ်ပြီး အသေအချာ ကြည့်တော့တာပေါ့။ လက်နဲ့ပင့်ကိုင်ပြီး အသေအချာကို လေ့လာတော့တာ ဟီဟိ။ တထွေးကြီးဗျာ အိစက်စက်ကြီး ကိုင်လို့ကောင်းလိုက်တာ။ သူ့လက်ကိုဆွဲယူပြီး ကျနော့်ပုဆိုးကို ဖြေချ၊ အောက်ကမာန်ဖီစပြုလာတဲ့ ရမ်ဘိုထိပ်ဖူးကိုလည်း ကိုင်ခိုင်းထားလိုက်တယ်။

“ အရမ်းဖြစ်လာပြန်ပြီ မြန်လိုက်တာ”

လို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလာတယ်ဗျ။ ကျနော့်ကောင် တအားတောင်လာတာကို ပြောချင်တာ အဟိ။ သူ့ကိုပြန် မဖြေအားတော့ဘူး။ ချိုဗူးကြီးနှစ်လုံးကို ဘယ်ညာပြောင်းစို့ရင်း အလုပ်များနေပြီလေ။ အပေါ်ကလည်း စို့နေသလို သူ့ထမီလေးကို ဖြေပြီး အဖုတ်ကိုလည်း လှမ်းကလိကြည့်တယ်။ စိုအိအိ ဖြစ်နေပြန်ပြီဗျ။ ကျနော် မရောက်လာခင်ကတည်းကကို စိတ်ကူးယဥ်နေတယ် နေမယ်။

ကျနော့်အင်္ကျီကို ဆွဲမပြီး ရင်ဘတ်ကို လက်ဖဝါးတစ်ဖက်နဲ့ ပွတ်ပေးနေပြန်တယ်။ လက်တစ်ဖက်က ရင်ဘတ်ကို ပွတ်ပေး၊ နောက်တစ်ဖက်က ဂွင်းထုပေးနေတော့ အတော်ဇိမ်ကျတာဗျား။ ကျနော်ကလည်း ချိုဗူးကိုချေရင်းစို့၊ အဖုတ်နှိုက်နဲ့ အလုပ်ကိုများနေတာ။

အဲ့လိုတစ်ဆင့်ချင်း အရသာခံနေရာကနေ ဆရာမလေးက ကျနော့်ကို အတင်းတွန်းလှဲတော့တာပဲ။ အိပ်ယာပေါ် ကျနော် ပက်လက်ဖြစ်သွားတယ်။ ရင်ဘတ်ဟပြဲဖြစ်နေတဲ့ သူ့ရှပ်အင်္ကျီကို ချွတ်ပစ်လိုက်၊ ခါးက ထမီလေးကိုပါ ဂွင်းလုံးချွတ်ပစ်လိုက်တော့ ဖင်တုံးလုံးဖွေးဖွေးလေးကို ဖြစ်ကရောပဲ။ ကျနော့် အင်္ကျီနဲ့ ပုဆိုးကိုပါ ကူချွတ်ပေးလိုက်တော့ ကျနော်ပါ ဖင်တုံးလုံးပေါ့။ ပြီးတာနဲ့ ပက်လက်လှန်နေတဲ့ ကျနော့်ကို တက်ခွတော့တာပဲ။ တက်ပြီး ထည့်တာလည်း မဟုတ်ဘူးရယ်။ ကျနော့်မာတင်းနေတဲ့ ဒုံးပျံအချောင်းလိုက် ဗိုက်မှာကပ်နေတာကို အဖုတ်နဲ့ဖိပြီး တက်ပွတ်နေတာဗျာ။ ဘယ်လိုကြီးမှန်းကိုမသိဘူး ခံရတာ။ အဖုတ်အမြောင်းလိုက်နဲ့ ဒုံးပျံအချောင်းကို ဖိကပ်ထားတာ စိုအိအိကြီး အဲ့ဒါကို ဖိပြီး တဇွိဇွိနဲ့ ပွတ်တာ။

ကျနော်လည်း သူလုပ်ချင်တာ လုပ်ပါစေဆိုပြီး လွှတ်ထားပေးလိုက်တယ်။ ငုံ့ငုံ့ပြီး ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကိုလည်း စုပ်သေးတယ် အောက်ကလည်း ဖိပြီးပွတ်သေးတယ် ရှုပ်နေတာပဲ။ တအင်းအင်းနဲ့လည်း ညည်းသံလေးက ထွက်နေသေးတာ။ ခဏကြာတော့ ကျနော်လည်း မအောင့်နိုင်တော့ဘူး။ လက်ထောက်ပြီး ထထိုင်၊ ဆရာမလေးကို ဆွဲလှဲပြီး လှဲအိပ်ခိုင်းလိုက်ကော။ ပြီးတာနဲ့ ပေါင်ကြားထဲ ဒူးထောက်ပြီး တန်းထည့်တော့တာပဲ။

ဖြေးဖြေးချင်းပေါ့။ ဝင်တယ်ဗျာ။ စီးပြီး အိကနဲအိကနဲပဲ တစ်ဝက်လောက်ထိ ပုံမှန်ပဲ ဝင်ချသွားတယ်။ ပြန်ထုတ်တယ် ထပ်ဖိထည့်တယ်။ ၅ ချက်လောက် လုပ်ပြီးတာနဲ့ အဆုံးထိ ဆောင့်ချလိုက်တာ ဆီးခုံချင်းကပ်တဲ့ အထိပဲ။ ကောင်းလိုက်တာဗျာ။ လူကိုငြိမ့်နေတာပဲ။ အသာလေး ကိုယ်ကိုကိုင်း ခေါင်းငုံ့ပြီး လက်တစ်ဖက် ချိုဗူးကိုချေ၊ ကျန်တဲ့ချိုဗူးတစ်လုံးကို စို့၊ ဖွဖွလေး မနာအောင် ကိုက်ကစားရင်း ဇိမ်နဲ့လိုးတော့တာပဲ။ အခုမှ ဒုတိယအကြိမ်မြှောက် အရသာခံရတာဆိုတော့ မြန်မြန်မပြီးချင်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့်မကြမ်းပဲ ဇိမ်နဲ့လုပ်တော့တာ။

သူကလည်း ကျနော့်ကျောပြင်ကို သိုင်းဖက်ပြီး ပွတ်သပ်ဆော့ကစားလိုက်၊ ကိုဖိုးသက်လေးရာ.. ချစ်လိုက်တာကွာ ဆိုပြီး နားရွက်နား ကပ်ပြောလိုက်နဲ့ အချစ်သည်းပြနေတော့ ဘယ်လိုမှန်း မသိပါဘူးဗျာ။ မိနစ် ၂ဝ လောက် အဲ့လိုလေး လိုးနေရင်းနဲ့ ဆရာမလေး ကျနော့်ကို အတင်းဖက်တွယ်လာရင်း တွန့်တွန့်တက်၊ သက်ပြင်းမောကလေး ခပ်ရှည်ရှည်ချသွားတာနဲ့ ကျနော်လည်း အောင့်ထားသမျှ လျှော့ချလိုက်တယ်။ ပူနွေးနွေး အချစ်ရည်တွေက အဖုတ်အသစ်စက်စက်ကလေးထဲ နွေးကနဲ နွေးကနဲ ပန်းကုန်ရော။ ဒီလိုနဲ့ငြိမ်ပြီး ဇိမ်ယူနေလိုက်ကြသေးတယ်။ တော်တော်လေးကြာတော့မှ ဆွဲချွတ်ပြီး ထမီနဲ့ ကျနော့်ဒုံးပျံကို သေချာသုတ်ပေး၊ သူ့အဖုတ်ကအရည်တွေပါ ပြောင်အောင် သုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ အဝတ်တွေတော့ ပြန်မဝတ်ဖြစ်ကြတော့ပဲ ဖင်တုံးလုံးလေးတွေနဲ့ ဖက်အိပ်ပြီး မှိန်းနေကြတာတာပေါ့။

ကျနော် ခဏလောက် အိပ်ပျော်သွားသေးသလား မသိဘူး။ တော်တော်ကြာတော့မှ ကျနော်မှိန်းနေရာကနေ ဆတ်ကနဲ ဖြစ်လာတယ်။ စကတည်းက ကျနော် အဖုတ်လျက်တာကို ရှက်ရှက်နဲ့ ခံလာတဲ့မိန်းမက ပြုံးစိစိနဲ့ ကျနော့်ပေါင်ကြားထဲဝင်ပြီး ဒုံးပျံကို လျှာနဲ့ဆော့နေတာဗျား။ သန်တုန်းမြန်တုန်း အရွယ်ဆိုတော့ ချက်ချင်း ပြန်တောင်လာတော့တာပေါ့။ ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတော့ သေချာတော့ ဘယ်လုပ်တတ်ပါ့မလဲ။ တခါတခါသွားနဲ့ ခြစ်ခြစ်မိတိုင်း လူကို တွန့်တွန့်တက်သွားတယ်။ ဒါနဲ့ အသာလေး သူ့လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ဆွဲယူပြီး ကျနော့်ပါးစပ်နဲ့ စုပ်ပြလိုက်တယ် အဟီး။ သွားနဲ့ခြစ်တာ မဟုတ်ဘူး နာတယ်။ နှုတ်ခမ်းနဲ့ သွားတွေကို ဖိပြီး ကာထားပြီး စုပ်ရတယ်ဆိုတာမျိုး လုပ်ပြလိုက်တယ်။ (ချမ်းကို နင်လုပ်ဖူးလို့လားတော့ လာမမေးကြေး။ ကြိုပြောထားတယ်နော် ဟိုမသာကြီးတွေကို ကြောက်လို့ ဟီးဟီး)

အဲ့ဒီတော့မှ အဆင်ပြေသွားတာ သွားနဲ့မခြစ်မိတော့ဘူး။ တော်တော်ကြီး မခံနိုင်တော့ပဲ မာတင်းလာတော့မှ ကုတင်စောင်းမှာတင်ပြီး ထပ်လိုးတယ်။ ကျနော်က ကြမ်းပြင်မှာ မတ်တပ်ရပ် သူ့ကို ကုတင်စောင်းမှာ ပေါင်ကြားပက်လက် အိပ်ခိုင်းပြီးတော့ပေါ့။ နို့နှစ်လုံးကို စုံကိုင်ပြီး ဆောင့်ဆောင့်လိုးတော့တာပဲ။ လူကို အီစိမ့်နေတာပဲ ကောင်းချက်။ အရှက်သည်းလွန်းတဲ့ အပျိုကြီးပေါက်စလေးကို မီးချောင်းအလင်းရောင်အောက်မှာ ဖင်တုံးလုံးချွတ်ပြီး အားရပါးရ လိုးပစ်တာကိုး ဟီး။ နို့တွေမှာ လက်ချောင်းရာတွေတောင် ထင်သွားမလား မှတ်ရတယ်။ အားရပါးရ ညှစ်ချေပြီး အောက်ကလည်း ကော်ကော်ပြီးကို လိုးပစ်တာ။ သူကလည်း ကြမ်းလိုက်တာဟာ.. ကြမ်းလိုက်တာဟာနဲ့ကို ဖြစ်နေရော။

အဲ့ဒီမှာတင် နောက်ထပ်တစ်ချီ ထပ်ပြီးသွားပြန်တယ်။ ပြီးသွားလို့ ခပ်တင်းတင်းဖက်ပြီး မှိန်းနေကြရင်း

“ ကိုဖိုးသက်လေး ချို့ကိုချစ်လား ချို့ကိုချစ်လား”

လို့ ခဏခဏ မေးတယ်။ ကျနော်ကလည်း တရွှတ်ရွှတ်နမ်းရင်း

“ ချစ်တာပေါ့ဗျာ၊ ချစ်လို့ စစချင်းမှာတင် ဖုတ်ဖုတ်လျက်ပစ်တာ မှတ်မိတယ်မလား”

လို့ ရယ်ချင်လျှက် ပက်ကျိအသံနဲ့ ပြောလိုက်တော့..

“ အကျင့်ပုတ်လေး ပါးစပ်ကြမ်းလိုက်တာ”

ဆိုပြီး အတင်းပါးစပ်ကို လက်ဖဝါးနဲ့ လာလာပိတ်တယ် ဟီး။ ဒီလိုနဲ့ပဲ အိပ်လိုက်၊ နှိုးလာလိုက်၊ ထပြီးလိုးလိုက် လုပ်နေကြတာ မိုးလင်းတဲ့အထိပဲ ဆိုပါတော့။ ယောကျာ်းနဲ့မတွေ့ဖူးတဲ့ အပျိုကြီးပေါက်စ တောင့်တောင့်လေးနဲ့ လူပျိုပေါက်ကလေးကိုးဗျာ။ အသေအကြေ လုပ်နိုင်တာပေါ့။ သွားပါပြီတော်.. လူကို ဖွတ်ဖွတ်ကို ကြေပါကောလားရှင်တဲ့ ပြုံးစိစိလေးနဲ့ ပြောပုံလေးကို မှတ်မိနေပါသေးတယ်လေ။

မနက်ဝေလီဝေလင်းအထိ စုစုပေါင်း ၆ ခါလောက်ရှိမယ် ထင်တာပဲ။ နားလိုက် လိုးလိုက် လုပ်နေကြရင်း မိုးကိုလင်းသွားတာ အဟိ။ ဖင်ကိုကြိမ်းပြီး လူကိုမျှော့နေတာပဲတဲ့ ဟီးဟီး။ (အဖုတ်လို့မပြောရဲဘူး ရှက်နေတာ)

“ ဆရာမလေး ကျနော့်ကို ကြောက်သွားရောလား”

လို့ မေးတော့

“ အို! ကြောက်နေပါဦးမယ်။ ဒါအကုန်ပဲလား အားမရလိုက်တာတော်”

ဆိုပြီး မျက်နှာပြောင်ချော်ချော်လေး လုပ်ပြပြီး နောက်နေသေးတာဗျ ဟားဟား။ မိုးလင်းခါနီးလေးမှ အသာလေး အိမ်ထပြန်လာခဲ့လိုက်တယ်။ စစချင်းဆိုတော့ ပိုဇေရှင်စုံအောင် မစမ်းရသေးဘူးဗျာ။ တကယ်တမ်း ဆရာမလေးရဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ခါးကျင်ကျင်လေးနဲ့ တင်ပါးအိအိကားကားလေး ဆံပင်အရှည်ကြီးက တင်ပါးဖုံးတဲ့အထိရှည်လို့ ဆိုတော့ကာ လေးဖက်ထောက်ပြီးသာ ဆော်လိုက်ရလို့ကတော့ ဆိုတာမျိုး တွေးခဲ့တာတွေ လက်တွေ့ အကောင်အထည် မဖော်ရသေးဘူး။ နောက်နေ့တော့ တွေ့ပြီပေါ့လေ အဟိ။

အဲ့လိုချစ်ရေးချစ်ရာတွေ အလွန်အဆင်ပြေခဲ့ကြပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ မမထားနဲ့အပါတို့ (ဆူပါအိုက်စ်ကို ပြောတာ မဟုတ်ပါ) မိုးမမြင်လေမြင်ပေါ့။ အီဖေကိုယ်ကလည်း ထစ်ကနဲဆို ဖြောင်းကနဲ ထထောင်တတ်တဲ့ အရွယ်မို့လားဗျာ။ သူကလည်း မောင်ဆိုးဆိုးလေး တစ်ယောက်လို ချစ်တာပါ သိလား ဘာညာနဲ့သာ ပြောနေတာ လူလစ်လို့ ကျနော်အနားကပ်ပြီး လက်ဆော့လိုက်တာနဲ့ အောက်ကရွှဲနစ်နေပြီ အဟိ။ (သိပ်မခံချင်ရှာဘူး)

စအဆင်ပြေပြေချင်း တစ်ရက်နှစ်ရက်မှာဆို မီးပွင့်မတတ် အုပ်မိခဲ့ပေမယ့် (၂ ယောက်လုံး အပျော်ကြီး ပျော်နေကြတာ) နောက်ပိုင်းရက်တွေကြတော့ နည်းနည်းလျှော့လိုက်ရတယ်။ ဆရာမလေးက မနိုင်ရင်ငံတွေ လျှောက်လုပ်တာ အရေးမကြီးဘူး ကြာရင် ရိုးကုန်အီကုန်မယ် ကိုဖိုးသက်လေး.. တဲ့ အဟီး။ ရှင်လေးက ကလေးပဲရှိသေးတာ ကျမကိုရိုးသွားလို့ ပစ်ပြေးသွားရင် ချိုသေလိမ့်မယ် ဆိုလားဗျာ။ အဲ့လိုပြောလာရင် စိတ်ပေါက်ပေါက်နဲ့ ဘာမပြောညာပြော အတင်းဖက်ဖက်နမ်းပေးလိုက်တယ်။ ငြိမ်ခံနေပြီး လွှတ်ပေးလိုက်တော့မှ ဪ! မိချိုမေ ညည်းလည်း တသက်လုံး အရှက်ကြီးသမျှ အခုတော့ ရှုံးပါပေါ့လားတဲ့ သူ့ဖာသာသူ ရေရွတ်ရင်း ကျနော့်ကို ချစ်မဝတဲ့ မျက်ဝန်းနက်နက်ကလေးတွေနဲ့ ငေးကြည့်နေတတ်ပြန်တယ်။

ကျနော်ကလည်း မပေးရင် အတင်းမယူပါဘူး။ တကယ်ချစ်တာကိုး။ တခါတလေ သူ့အိမ်ရောက်သွားပေမယ့် လက်ဖျားနဲ့တောင်မတို့ပဲ စကားလေးဘာလေး ထိုင်ပြော၊ သူအိမ်မှုကိစ္စလေးတွေ လုပ်နေတာကို ကြည့်ကောင်းကောင်းနဲ့ ထိုင်ငေးကြည့်ရင်း ကြည်နူးနေတာပါပဲ။ ပြန်ခါနီးမှ နဖူးလေးကို ရွှတ်ကနဲ မွှေးမွှေးပေး၊ ကိုဖိုးသက်ရဲ့ ဇနီးလောင်းဆရာမလေး တာ့တာဆိုပြီး နောက်တောက်တောက်လုပ် နှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်ခဲ့တာမျိုးပေါ့။ အဲ့ဒါက လျှို့လျှို့ဝှက်ဝှက်လေးနေရတဲ့ သမီးရည်းစားဘဝမှာပေါ့ဗျာ။ ယူဂျီအချစ်ပေါ့ ဟီး။

နောက်သိပ်မကြာလိုက်ဘူး မြေပေါ်ရောက်သွားရော။ ကျနော်တို့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို ပြောပါတယ်။ နားတွေရှုပ်ကုန်ပြီလား မသိဘူး။

ကျနော့်မူလပင်ကိုယ်စိတ်က တစ်ခုခုဆို ဇွတ်လျှောက်လုပ်တတ်တဲ့ သောက်ကျင့်ရှိတယ်ဗျ။ တိတ်တိတ်လေး လူမသိသူမသိ ကြိုက်နေတာ ၃ လလောက်ကြာမယ် ထင်တယ်။ တစ်ရက် ကျနော်တို့ အိမ်က ကထိန်ခင်းရော ဆိုပါတော့။ မနက်ဖြန် ကထိန်ဆိုရင် ဒီနေ့လိုက အချက်အပြုတ် ဘာညာကိုး။ ခြံကကျယ်တော့ ခြံထဲမှာပဲ ဆွေမျိုးမိတ်သဟာတွေနဲ့ တရုန်းရုန်း ချက်ကြပြုတ်ကြ ဖြစ်နေတယ်။ ကြုံလို့ပြောရရင် ကျနော့်အဘွားမှာ မောင်နှမ ၁၄ ယောက်ရှိတယ်။ အဲ့ဒီ ၁၄ ယောက်က ပေါက်ဖွားလာတာတွေ အကုန်ပေါင်းလိုက် ဘယ်လောက်အမျိုးတွေများလိုက်မလဲ စဉ်းစားသာကြည့်ကြပေတော့ အဟီး။ ဒါတောင် ဟိုဖက်ဒီဖက်တွေ မပေါင်းထည့်ရသေးဘူး။ ထားလိုက်ပါတော့။

အဲ့ဒီမှာ မိသားစုကထိန်ဆိုတော့ ခင်ရာမင်ရာတွေပါ ချက်ရေးပြုတ်ရာမှာ လာကူကြတဲ့အခါ ကျနော့်ရူပဗေဒဆရာမလေး ဒေါ်ခင်ချိုမေကလည်း ကျနော့်ဒေါ်လေးဘော်ဘော်ဆိုတော့ ဟင်းရွက်လှီးတဲ့ ဓားလေးကိုင်ပြီး မနက်ခင်းကတည်းက စက်ဘီးလေးနဲ့ ရောက်လာပြီး လာဝင်ကူနေတယ် ဆိုပါတော့။ ပထမတော့ ကျနော်လည်း ကိုရွှေဘတို့နဲ့ အသားငါး ခုတ်ထစ်၊ ဒယ်ကြီးမွှေ၊ ဟိုလုပ်ဒီလုပ် ကာလသားတွေစုစုနေရာမှာ ခပ်တည်တည် လုပ်နေသေးတယ်။ ဆရာမလေးက ကြက်သွန်နွှာ၊ ဟင်းရွက်လှီးတဲ့နေရာမှာ ကျနော့်အမျိုးထဲက ကြီးဒေါ်တွေ၊ အစ်မဝမ်းကွဲတွေနဲ့ အဖွဲ့ကျနေတာပေါ့။ ကျနော့်ကို တစ်စက်ကလေးမှ လှည့်မကြည့်ဘူးရယ်။ ဒီကောင်က သူများ ကိုယ့်ကို အခါတိုင်းလို ချစ်ရည်ရွှန်းလဲ့နေတဲ့အကြည့်မျိုးနဲ့ တစ်ချက်တစ်လေ ရှိုးလာမလား မျှော်နေတာ သောက်ဖက်တောင် မလုပ်ဘူး။ လူက နည်းနည်း ကျွဲမြီးတိုလာရော ဆိုပါတော့။

ဒါနဲ့ နေ့လည်ထမင်းစားချိန် ရောက်သွားတော့ ချက်ပြုတ်တဲ့လူတွေ ထမင်းဟင်းစားသောက်ပြီး ထုံးစံအတိုင်း ခဏနား ကွမ်းဆေးလက်ဖက်လေး၊ရေနွေးကြမ်းလေးမော့၊ တဝါးဝါး တဟားဟား လုပ်နေကြတဲ့အချိန်၊ ပက်လက်ကုလားထိုင်လေးနဲ့ ခြံထဲဆင်းထိုင်ရင်း လက်ဖက်ရည်အချိုလေးမော့၊ စီးကရက်လေး တစ်ဖွာဖွာနဲ့ တပြုံးပြုံးလုပ်နေတဲ့ အာဏရှင် မယ်မယ်ခင့်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။ (ကျနော့်အဘွားကို ပြောတာပါ အဟီး၊ အားလုံးက ကြောက်ရတာကိုး အဲ့ဒီအဘွားကြီးကို)

အဲ့ဒီမှာ ကျနော့်ခေါင်းထဲက ဘတ်သီး ဖျတ်ကနဲ လင်းသွားတယ်။ လူတွေကလည်း စုံနေတယ်လေ။ မထူးပါဘူးပေါ့။ ကျစ်ဆံမြီး တုတ်တုတ်ရှည်ရှည်၊ သနပ်ခါးပါးကွက်ကျား တစ်ပတ်နွမ်းခါးတိုအင်္ကျီ ကျောက်စိမ်းရောင်၊ ထမီအဝါဖျော့ဖျော့လေးနဲ့ လူတွေကြားထဲ အပြုံးချိုချိုလေးနဲ့ထိုင်နေတဲ့ ရူပဗေဒဆရာမလေးအရှေ့ သွားရပ်ပြီး လက်ဆွဲပစ်လိုက်ကော အဟီး။ လန့်သွားတဲ့ မျက်နှာလေးကို အခုထိတောင် မြင်ယောင်မိသေး။ မသိမသာလေး ရုန်းသေးတယ်။ ဘယ်ရမတုန်း အတင်းကိုဆွဲထူမပြီး အဘွားရှေ့ကို ခေါ်သွားလိုက်တယ် ဟဲဟဲ။ လူတွေကလည်း ဟာကနဲဖြစ်ပြီး ဝိုင်းကြည့်နေကြတာပေါ့။ စီးကရက်လေး လက်ကြားညှပ်ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ ကြည့်နေတဲ့ အဘွားကို

“ အဘွား! ဒါသားရဲ့ချစ်ချစ်လေ၊ သိတယ်မလား ဆရာမလေးကို အဟဲ ..”

ဆိုပြီး မျက်နှာပြောင်တိုက်ပစ်တာ။ အဘွားက

“ ဟေ! အဟုတ်လား”

ဆိုပြီး အံ့ဩနေတဲ့ပုံစံနဲ့ ဖြစ်နေရော။ ဒေါ်ခင်ချိုမေလေးခင်မျာ ခေါင်းလေးငုံ့ မျက်နီာလေးက ဇီးရွက်လောက်ပဲ ရှိတော့တယ် ဟားဟား။ ကျနော်သာ လက်အတင်းမကိုင်ထားရင် ထွက်တောင်ပြေးမလားပဲ။ အသားကဖြူဆွတ်ဆွတ်ဆိုတော့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းတဲ့အထိ ရှက်နေတာ။

“ ဆရာမလေး ကျမမြေးလေးပြောတာ ဟုတ်ရဲ့လား..”

ဆိုပြီး အဘွားလှမ်းမေးတာကို ပြန်မဖြေရဲရှာဘူး။ ခြေတုန်လက်တုန်နဲ့ ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။

“ အလိုတော်.. ထူးဆန်းချက် အဟေးဟေး”

လို့ ပြောပြီး အဘွားက မျက်လုံးတွေ ပိတ်သွားမတတ် ရယ်နေပါလေရော။ သူ့မြေး ပေါက်လွှတ်ပဲစားလေးကို ဘယ်လိုလုပ် ကြိုက်သွားပါလိမ့်ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့လေ။ ကျနော့်လုပ်ပေါက်ကြောင့် ခြံထဲကလူတွေကလည်း တခွိခွိ တခစ်ခစ်နဲ့ တီးတိုးသဖန်းပိုး ဖြစ်ကုန်ကြပြီ။

“ အဘွား.. ဆရာမလေးကို သဘောကျတယ်မလား”

ဆိုပြီး မေးလိုက်တော့ ဒေါ်ခင်ခင်က

“ ကျပါ့တော် ကျပါ့၊ ကျက်သရေရှိပြီး ချောချောလှလှကလေးပဲဟာ၊ ငါ့မြေးလို လူဆိုးကို ဘယ်လိုထိန်းမလဲ ကြည့်ချင်စမ်းပါဘိ” တဲ့။

“ ဒါဆို သဘောတူတယ်ပေါ့”

လို့ ထပ်မေးလိုက်တော့ အဘွားက

“ ငါ့မြေးသဘောပါအေ၊ ကလေးမလေးအတွက်တော့ စိတ်မကောင်းဘူးဟဲ့ ဟေးဟေး”

ဆိုပြီးး နောက်နေပြန်သေးတာ။ အဲ့ဒီတစ်နေ့ခင်းလုံး ရှိသမျှလူအကုန် ကျနော်နဲ့ ရူပဗေဒဆရာမလေးကိုပဲ ဝိုင်းစနေကြတာ ဒေါ်ခင်ချိုမေလေးခင်မျာ ခေါင်းတောင် မဖော်နိုင်ရှာတော့ပါဘူး။ ကျနော့်ကိုလည်း ဇွတ်လျှောက်လုပ်ရမလားဆိုပြီး အတော်ဒေါဖောင်းသွားပုံရတယ်။ အံတကြိတ်ကြိတ်နဲ့ ဂျိုကြည့်ကို လှမ်းလှမ်းကြည့်နေတာ ဟီးဟီး။ ကျနော့်အဒေါ်တွေကအစ ဟဲ့ တူမလေး ဘာညာနဲ့ ဝိုင်းကြပ်တာခံနေရတော့ ရှက်ရှာမှာပေါ့။ နဂိုက မျက်နှာကျောမာမာနဲ့ အပျိုကြီးဟန်ရှုတင်းတင်းလေး အထာနဲ့ နေလာတာကိုး။

အချက်အပြုတ်ကိစ္စတွေ ပြီးခါနီးတော့ ဆရာမလေး ပြန်ဖို့ပြင်တယ်။ စက်ဘီးလေးထုတ် အဘွားကို နှုတ်ဆက်နေတုန်း ကျနော်ကလည်း ခပ်တည်တည်နဲ့ အမျိုးတွေရှေ့မှာ သုတ်ကနဲထပြီး လိုက်သွားတော့တာ။ အချစ်ကို အိမ်လိုက်ပို့လိုက်ဦးမယ်နော် ဘာညာနဲ့ သောက်ခွက်က ပြောင်လိုက်သေး ဟီး။ အမျိုးတွေ တဝါးဝါး တဟားဟား လုပ်နေတဲ့ကြားထဲကနေ ဆရာမလေးရဲ့ စက်ဘီးကို ဆွဲလုပြီး

“ လာ ချို! မောင်လိုက်ပို့မယ်”

လို့ အဟိ အဘွားရှေ့မှာ အဲ့လို ပိတ်ပက်ပြောပစ်တာ ဒေါ်ခင်ခင်ကတော့ တဟေးဟေးနဲ့ သဘောတွေကျနေတာပေါ့။

မှတ်မှတ်ရရ အဲ့ဒီညနေက ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကိုယ့်ချစ်သူဆရာမလေးကို စက်ဘီးနဲ့တင်နင်းပြီး လူရှေ့သူရှေ့ ပေါ်တင်တွဲပစ်လိုက်တာပေါ့။ အိမ်ကို တန်းမပြန်ဘူးရယ်။ မြို့ကိုပတ်ပြီး စက်ဘီးလျှောက်နင်းပစ်သေးတယ်။ တလောကလုံး သိစေသတည်းပေါ့။ တစ်မြို့လုံးက မြင်ကုန်ရော။ ကျနော်ကလည်း ပြုံးပြုံးကြီးရယ် ဟီဟိ။ ဗိုက်ကျောကတော့ ပြတ်ထွက်မတတ်ပဲ ဆရာတို့ရေ။ စက်ဘီးကယ်ရီယာ အနောက်ကနေ ထိုင်လိုက်လာတဲ့ ဆရာမလေးက အသားကုန် ဆွဲဆွဲလိမ်တာလေ။ အလိုလေး အမလေး တ တ ရင်း နင်းတာပဲ။ မြို့လယ်ခေါင်မှာ ညနေစောင်းမှဖွင့်တဲ့ ဘဲသားဆန်ပြုတ်တွေဘာတွေ ဝင်သောက်ပစ်သေးတာ။ (ဆန်ပြုတ်သောက်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကြွားတာ ကြွားတာ အဟီး) မျက်စောင်းလေးတစ်ထိုးထိုးနဲ့ ကျနော်ဘာပြောပြော စကားကို ပြန်မပြောတော့ဘူး။ အပျိုကြီးဆရာမလေး ရှက်ရမ်းရမ်းနေတာ ဟဲဟဲ။

အိမ်ပြန်ရောက်သွားတော့ အိမ်အောက်ထပ်မှာ စက်ဘီးထောင်နေတုန်း သူ့ဖာသူ ကျနော့်ကို မစောင့်တော့ပဲ အိမ်အပေါ်ထပ်အခန်းထဲ ပြေးတက်သွားတယ်။ တန်ဆောင်တိုင်ပွဲတော် ကာလဆိုတော့ သူ့ကျောင်းသူတွေလည်း အိမ်ခဏပြန်နေကြတော့ လူရှင်းနေတယ်။ ကျနော်လည်း ချော့မှရတော့မယ်ဆိုပြီး အသာလေး လိုက်သွားတယ်ဆိုပါတော့။ အခန်းထဲရောက်သွားမှ ကောင်းကောင်း အဆူအဆောင့် ခံရတော့တာဗျို့။ ကိုဖိုးသက်လေး ရှင်ကျမကို ဘာလို့ အရှက်ခွဲတာတုန်း ဘာပြုတယ် ညာပြုတယ်ပေါ့။

ကျနော့်ခြံထဲ ချက်ပြုတ်တဲ့နေရာ ကူလာတာဆိုတော့ တစ်ကိုယ်လုံး ညစ်နေတာတွေကြောင့် ရေချိုးတော့မယ့်ဟန်နဲ့ အဝတ်လေးတွေချွတ် ထမီရင်ခေါင်းလျားလေးနဲ့ ကျစ်ဆံမြီးဆံပင်လေးကို ခွေပြီး ခေါင်းပေါ်တင် ဗျစ်တောက်ဗျစ်တောက်နဲ့ ညောင်နေတာ။ ကျနော်ကလည်း ဘယ်လိုစိတ္တဇမှန်းကို မသိဘူး။ အဲ့လို ဆူဆူဆောင့်ဆောင့်လေး လုပ်နေတဲ့ မိန်းမဆို သိပ်သဘောကျပြီး အုပ်ချင်တာ ဟီဟိ။ ကြာပါတယ်ကွာဆိုပြီး ဘာမှပြန်မပြောတော့ပဲ ရေချိုးဖလား၊ ဆပ်ပြာခွက်၊ ကြေးတွန်းတဲ့ သပွတ်အူလေးတွေ စင်ပေါ်က လှမ်းယူနေတဲ့ ဆရာမလေးကို အတင်းနောက်ကနေ ဝင်ဖက်ပစ်လိုက်တယ်။

“ လွတ်စမ်းကွာ.. သူများတစ်ကိုယ်လုံး နံနံစော်စော်နဲ့ ရွှံစရာကြီး အခုလွှတ်”

ဆိုပြီး ရုန်းတယ်။

“ ဟင့်အင်း မလွှတ်ပူးဗျာ”

ဆိုပြီး အတင်းဂုတ်ပိုးဝင်းဝင်းလေးကို တရွှတ်ရွှတ်နဲ့ နမ်းပစ်တယ်။ ထမီရင်ခေါင်းလျားကို ဆွဲဖြေချပစ်တယ်။ ဟာကွာ ဟာကွာနဲ့ ဆူဆောင့်ဆောင့်နဲ့ အော်တယ်။ ကိုယ်ကိုတွန့်လိမ်ပြီး ရုန်းတယ်။ ဘယ်ရမလဲ အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်ထားရင်း ချိုဗူးတွေကို နှိုက်ပစ်၊ တင်ပါးလုံးအိအိလေးကို ကပ်ညှောင့်ပစ်လိုက်တယ်။ ဟင့်!ကနဲ တစ်ချက်ဖြစ်သွားပြီး လက်ထဲကိုင်ထားတဲ့ဟာတွေကို စင်ပေါ်ပြန်တင်၊ ကျနော်ဖက်ထားတာကို ရုန်းထွက်သွားပြီး ကုတင်ပေါ်တက် ဝုန်းကနဲ လှဲအိပ်ချလိုက်တယ်။ ကျောပေးလျှက်ကလေး ခွေခွေလေး ဟီး။

ဆူအောင့်အောင့်လေးဆို အသေအုပ်ပေးချင်တဲ့ ကျနော် လှစ်ကနဲ ကုတင်ပေါ် တက်ပစ်လိုက်ရော။ စိတ်ကောက်နေတဲ့ ဆရာမလေး ဟိုဖက်ကိုလှည့် ထမီပြေလျော့လျော့လေးနဲ့ ခွေခွေလေး လုပ်နေတာကို အသာလေး ဘေးတိုက်လှဲအိပ်ပြီး အနောက်ကနေ ချိုဗူးကို လှမ်းနှိုက်တော့ ပုတ်ချတယ်။ ရတယ်လေ ဆက်မနှိုက်တော့ဘူး။ အောက်ကထမီကို ဆွဲလှန်ပစ်လိုက်တယ်။ ဖင်ဖွေးဖွေးကြီး ဘွားကနဲ ပေါ်လာကော။

ကျနော့်ရှော့ပန်ကို အတွင်းခံနဲ့ရောပြီး ချွတ်ပစ်လိုက်တယ်။ လူက သောက်ရမ်းတင်းနေပြီဆိုတော့ ဒုံးပျံက ငေါက်ကနဲပဲ။ လူကို အောက်နည်းနည်းလျှော ဒုံးပျံကို အရင်းကနေကိုင်ပြီး တင်ပါးဖွေးဖွေးအိအိကြီးနဲ့ ပွတ်လိုက်၊ ဖင်နှစ်ခြမ်းကြားထဲ အမြောင်းလိုက် လျှောတိုက်လိုက် လုပ်ပေးရင်း ဆော့နေလိုက်တော့ စိတ်ကောက်နေတဲ့ ဆရာမလေးဆီက အသက်ရှူသံ ခပ်ပြင်းပြင်းတွေ ထွက်လာပြီ။ ဒုံးပျံကို ကိုင်၊ ဖင်နှစ်ခြမ်းကြားထဲက အဖုတ်ကို ထိပ်ဖူးနဲ့ ပွတ်သလိုလို ထိသလိုလို ၃-၄ ချက်လောက် သွားသွားဆွပေးလိုက်တော့ တင်ပါးက ကော့ကော့စပြုလာတယ်။ အဲ့လိုဖြစ်လာတိုင်း အသာလေးပြန်ဆွဲထုတ် တင်ပါးပေါ်ကို ဒုံးပျံအချောင်းနဲ့ တဖတ်ဖတ်ရိုက်ပြီး ဆော့နေလိုက်၊ နှစ်ခါလောက် လုပ်လိုက်တော့ ကျွတ်! ဆိုတဲ့ စိတ်မရှည်သံလေး ထွက်လာရော အဟိ။

“ ဆရာမလေး”

“ ဘာလဲ”

“ ချစ်ရတော့မလားဟင်”

“ အပိုတွေ.. ဟွန်း! အင့်”

ခပ်ဆောင့်ဆောင့် အဲ့လိုအပြောမှာ စူဖောင်းဖောင်း အရည်စို့နေတဲ့ အဖုတ်ထဲ ဒုံးပျံကိုဖိ .. ခါးကိုကော့ပြီး သွင်းပစ်လိုက်တာ အီစိမ့်သွားတာပဲဗျာ။ ကောင်းလိုက်တာ။ ဘေးတိုက်တစ်စောင်းလေး ကပ်ညှောင့်ညှောင့်ရင်း လုပ်နေရတာ လူကိုဇိမ်ကျနေရော။ သူလည်း ခံလို့ကောင်းလာမှန်း သိသာလာတယ်။ ကျနော့်လက်ကို လှမ်းဆွဲပြီး သူ့ချိုဗူးတွေပေါ် တင်ပေးတယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ပဲ ချိုဗူးတွေကို လှမ်းဆွဲရင်း ကော့ကော့ လိုးနေလိုက်တယ်။

၁ဝ မိနစ်လောက် အဲ့လိုလေးလုပ်နေရင်း ခါးနည်းနည်းညောင်းလာတော့ ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ခံလို့ကောင်းတုန်း ဘာလုပ်တာလဲဆိုတဲ့ အလိုမကျတဲ့ အကြည့်လေးနဲ့ ဆတ်ကနဲ လှည့်ကြည့်လာတယ်။ ကျနော်လည်း ဘာမှကိုပြောမနေတော့ဘူး ခါးအထိလှန်တက်နေတဲ့ သူ့ထမီလေးကို အတင်းဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်တော့ တင်ပါးကြွပေးလာတယ်။ သူ့စိတ်ထင် လှေကြီးထိုးလုပ်တော့မယ် ထင်နေလား မသိဘူး။ ပက်လက်လှန်ပေးတဲ့အပြင် ခေါင်းကပြေကျလာတဲ့ ကျစ်ဆံမြီးအခွေလေးကို ခေါင်းရင်းဖက် ဖျတ်ကနဲ လွှဲတင်လိုက်သေးတယ်။ ကာမဂုဏ် မီးတောက်လာလို့လား မသိဘူး နှစ်ယောက်လုံး ချွေးစက်ကလေးတွေ စိုစပြုလာတယ်။ ဒါပေမယ့် သနပ်ခါးနဲ့ချွေး ရောထားတဲ့ သူ့ကိုယ်သင်းနံ့လေးက ချိုအီအီလေးရယ်။ ပက်လက်လှန်ပေးနေတာကို တန်းမထည့်သေးပဲ ဒုံးပျံတရမ်းရမ်းနဲ့ ဒူးထောက်နေတဲ့ ကျနော့်ကို ဘာလုပ်နေတာလဲဆိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ လှမ်းကြည့်လာမှ..

“ လေးဖက်ထောက်ပေး”

“ ဟာကွာ.. ပေါက်ပေါက်ရှာရှာ”

ဆိုပြီး မျက်နှာလေး ရှုံ့ပြတယ်။

“ ဟေ့အေး.. လေးဖက်ထောက်ပြီး လိုးချင်တာ ကြာလှပြီး။ ကျစ်ဆံမြီးတွေကိုဆွဲ တင်ပါးဝိုင်းဝိုင်းကြီးတွေကို ဖြဲပြီးလုပ်မယ်”

“ အဲ့ဒါ လူလုပ်တာနဲ့ မတူဘူးကွာ တော်ပြီ”

ဆိုပြီး စိတ်အိုက်သွားသလိုလိုနဲ့ စူပုပ်ပုပ်လေး လုပ်ပြတယ်။

“ ဆရာမလေး ကျနော့်ကို ချစ်တယ်ဆို အလိုလိုက်တယ်ဆို..”

“ ကျွတ်! အတတ်ဆန်းလွန်းတယ်”

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ လေးဖက်ထောက်ပေးလာတယ် အဟီး။ ခါးက ကိုင်းကိုင်းလေးလုပ်နေတော့ အဆင်မပြေဘူး။ ဒါနဲ့ လက်နဲ့ဖိချပစ်လိုက်တော့မှ ဟားးး တင်ပါးထွားထွား ဖြူဖြူကြီးက ဝုန်းကနဲပဲ အနောက်ကို ထွက်လာတာဗျာ။ ခါးလေးက သေးကျင်ကျင်လေးဆိုတော့ စဉ်းစားသာကြည့်ကြပေတော့။

ဘာမှ မစဉ်းစားတော့ဘူး ဖင်နှစ်ခြမ်းကိုဖြဲပြီး အဖုတ်ဝကိုတေ့ ဖိသွင်းတော့တာပဲ။

“ အမလေး ကျွတ်ကျွတ်!”

လို့ အော်သံထွက်လာသလို ကျနော့်နားထဲကလည်း လေတွေတောင် ထွက်လာတယ်။ ကြပ်လိုက်တာဗျာ။ ဖြေးဖြေးချင်းပဲ အထုတ်အသွင်း လုပ်နေရတယ်။ အဲ့ဒါတောင်

“ ကိုဖိုးသက်လေး ကိုဖိုးသက်လေး ကြပ်လိုက်တာ ကြပ်လိုက်တာ ဖြေးဖြေး ဖြေးဖြေး”

ဆိုပြီး အော်ရင်း နည်းနည်းရုန်းနေသေးလို့ တင်ပါးလေးပွတ်၊ ကိုယ်ကိုနည်းနည်းကိုင်းပြီး ချိုဗူးတွေလှမ်းကိုင် အဲ့လိုလေးတွေလုပ်ပြီး ချော့နေရသေးတယ်။ အချက်၂၀-၃ဝ လောက် အသွင်းအထုတ်လုပ်လိုက်မှ တော်တော်လေး အဆင်ပြေလာတယ်။ အဲ့ဒီမှာတင် သူ့အဖုတ်က ရှုံ့ပွပွတွေ ဖြစ်လာပြီ။ သူပြီးတော့မယ်ဆိုတာ ရိပ်မိလိုက်တော့ ဖင်တုံးအိအိတွေကို ကိုင်ပြီး ခပ်သွက်သွက် ဆောင့်ပေးနေမိပြီ။

နောက်ပိုင်း မြန်လာတဲ့အပြင် ဆောင့်ချက်တွေပါ ကြမ်းလာတယ်။ နို့တွေကိုပါလှမ်းဆွဲ ခပ်ကြမ်းကြမ်းချေပြီး တဖန်းဖန်းဆောင့်လိုး ၊ နည်းနည်းညောင်းလာရင် ကျစ်ဆံမြီးအရှည်ကြီးတွေကိုပါ လက်နဲ့ရစ်ပြီးဆွဲ (တအားတော့ မဆွဲပေးရက်ဘူး) စိတ်ကူးထဲကအတိုင်း အရိုင်းဆန်ဆန် လုပ်လိုက်ရတော့ ကြာကြာကို မအောင့်နိုင်တော့ပါဘူး။ မီးကုန်ယမ်းကုန် ပိတ်ပိတ်ဆောင့်ရင်း ကျနော့်အချစ်ရည်တွေကို ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်မိတယ်။ လူတစ်ကိုယ်လုံးကို ဓာတ်လိုက်သလိုပဲ ကျင်တက်သွားပြီး သုတ်ရည်တွေ တထုတ်ထုတ်နဲ့ ပန်းထည့်ပစ်လိုက်မိတာဗျာ။

ပြီးသွားပြီဆိုတာနဲ့ ကျနော်လည်း လက်ကလွှတ်လိုက်ရော ဆရာမလေးနဲ့ မှောက်လျှက်ကလေး ကုတင်ပေါ် ဝုန်းကနဲပဲ။ အဖုတ်နဲ့ဒုံးပျံ တပ်ထားလျှက် ဖိကျသွားရင်း သူ့နားရွက်ကလေးတွေကို ဖွဖွကိုက်

“ ချစ်တယ်နော် ဆရာမလေး”

လို့ မောနေတဲ့ကြားထဲက ပြောလိုက်မိသေးတာဗျ။ ဆရာမလေးခင်မျာ တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်တုန်ပြီး ပြီးသွားတဲ့ အရသာ၊ အရှက်အကြောက်ကုန်တဲ့အထိ ဖင်ကုန်း ဆံပင်ဆွဲပြီး အလိုးခံလိုက်ရပြီဆိုတဲ့ အသိစိတ်ရယ်ပေါင်းပီး တိတ်တိတ်လေး မှိန်းနေလိုက်တာ အသံကိုတိတ်လို့ပေါ့လေ။

..........................................................

အဲ့ဒီလို လူသိရှင်ကြား ဖြစ်ပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ကျနော်နဲ့ ကျနော့်ရူပဗေဒဆရာမလေးဟာ ခင်ဗျားတို့ အသေအချာ မသိလောက်တဲ့ တောင်တန်းတွေဝန်းရံထားတဲ့ မထင်မရှားမြို့ကလေးမှာ လူတကာ ငေးမောအားကျရတဲ့ စုံတွဲလေး ဖြစ်လာတယ်ပေါ့ဗျာ။ ငချိုကန်းရယ် ကြွားပြန်ပြီလို့ ဆိုချင်လည်း ဆိုကြပါတော့။ ကြွားလက်စနဲ့ ဆက်ကြွားပါရစေတော့။ 

ပေတိပေစုတ် ဖြစ်ကတတ်ဆန်းနေတတ်တဲ့ ကျနော့်ပုံစံတွေ ပြောင်းလာတာကိုးဗျ။ ရှည်လျားလွန်းတဲ့ ဆံပင်ကို မဖီးမသင်၊ အဝတ်အစား ဖြစ်သလိုဝတ်တတ်တဲ့ ကျနော့်ပုံစံက အမြဲတမ်း လမ်းသရဲရုပ်ပေါက်နေတတ်တာကနေ ဆရာမလေးလက်ချက်နဲ့ ဆံပင်ဂုတ်ထောက်၊ ဘေးခွဲ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ညှပ်( ကိုဖိုးသက်လေးက အခုမှ ရေလည်သန့်သွားတယ်၊ ကျမကောင်ချောလေးဆိုပြီး ချော့မော့တော့ ပျော်တာပေါ့ဗျာ ။( သည်းခံပြီး ဖတ်ပါ) 

ကျနော့်ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်တွေကအစ မာတင်ရှပ်အဖြူ မီးအိုးထိုးပြီးသား၊ လက်အဖျားကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ခေါက်၊ အောက်က သော့တံဆိပ်ကုလားပုဆိုး အပြာနုနုလေးနဲ့၊ တခါတလေ အဲရိုးစပို့ရှပ်နဲ့ ဂျင်းပင်န်..၊ ပွဲရုံမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ ခေါင်းလောင်းဘောင်းဘီနဲ့ ဂျင်းရှပ်ကြပ်ကြပ်ကလေးကို တံထောင်ဆစ်အထိခေါက် အဲ့လိုလေးတွေပေါ့ဗျာ။ သူဆင်ပေးတာဗျ။ သူက ဒါဝတ်ဆို ဝတ်ရတာမျိုးပေါ့။ 

ကျနော့်ချစ်သူ ဒီဇိုင်နာဆရာမလေး။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်နဲ့ လူတကာ ငေးလောက်အောင် ဝတ်စားဆင်ယင်တတ်တာကိုး။ ဆံပင်အရှည်တစ်ထွေးကြီးကို ကျစ်ဆံမြီးအရှည်ကြီး တန်းလန်းချ၊ ခါးတိုအင်္ကျီ၊ ထမီအဆင်လှလှလေး ပိပြားအောင်ဝတ်၊ ပါးကွက်လှလှလေးနဲ့ ခေါင်းမှာ စံပယ်ပန်းတွေဝေနေအောင် ပန်ချင်ပန်ထားတတ်တာမျိုးဆိုတော့ အလုပ်အားလို့ ကျနော်တို့နှစ်ယောက် ညနေဖက် စက်ဘီးလေးနဲ့ မြို့ပတ်ကြပြီဆို တစ်မြို့လုံး ဝိုင်းငေးနေကြတာရယ်ဗျ။ စုံတွဲမိုက်မိုက်လေးပေါ့။ ပြောရရင် ဒဏ္ဍာရီဆန်ကုန်မယ်ထင်တယ် အဟီး။ 

နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားပြီးတဲ့နောက် မွေးရပ်မြေကို ကျနော်ပြန်သွားတဲ့အထိ အဲ့ဒီခေတ်ကိုမှီတဲ့ လူတွေက ကျနော့်ကိုမြင်ရင် တဖွဖွနဲ့ စမြုံ့ပြန်ကြတုန်းပဲ။ (အမလေးနော်! အဲ့ဒီတုန်းက ကိုဖိုးသက်နဲ့ ဆရာမလေး မြို့ထဲစက်ဘီးနင်းပြီး ဘဲသားဆန်ပြုတ်လာသောက်မယ့် ညနေစောင်းအချိန်ကို မျှော်နေရတာ ကျမတို့ ကလေးတွေကော၊ အစ်မတွေ အဒေါ်တွေကအစ..။ 

ဟဲ့ဟဲ့ ဟိုမယ် လာပြီ လာပြီ ဆိုတာနဲ့ အိမ်ရှေ့ဝရံတာကနေ ထွက်ထွက်ငေးကြတာ၊ ဖြူဖြူချောချော အင်မတန်လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲကလေးကိုး အားကျစရာပေါ့ ဘာညာပေါ့ဗျာ အဟီး) ကျနော့်အိမ်က လူကြီးတွေကလည်း ဆရာမလေးလက်ချက်နဲ့ လူရုပ်ပေါက်လာတဲ့ ကျနော့်ကိုကြည့်ပြီး သဘောတွေကျနေကြတာပေါ့လေ။ 

အဖွားကဆို ဆရာမလေး ဆရာမလေး ကျမမြေး ချွေးမလောင်းလေးဆိုတာ ပါးစပ်ဖျားက မချတော့ဘူး။ အိမ်ကိုတံခါးမရှိ ဓားမရှိ အတင်းဝင်ခိုင်း ထွက်ခိုင်းနေတော့တာပဲ။ နောက်တစ်ခုက ကျနော့်ဇာတ်လမ်းတွေ ဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ညီအစ်ကိုတို့ သတိထားမိမယ်ထင်တယ်။ ကျနော်ဟာ ငယ်စဉ်က အင်မတန် violence ဖြစ်တဲ့ ချာတိတ်ဗျ။ နှုတ်ကြမ်းသလို လက်ကလည်း ပါတတ်တယ်။ "သစ်သားရုပ်ထု" ဇာတ်လမ်းထဲက ရေးခဲ့ဖူးတဲ့ ရူပဗေဒဆရာမလေးရဲ့ ငယ်ငယ်က ယောကျာ်းလေးသူငယ်ချင်း ဆိုတာလေ။ အဲ့ကောင်ကို ကျနော့်ချစ်သူနား ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်ရပါ့မလားဆိုပြီး (ခေါင်ရည်မူးမူးနဲ့) လက်လိမ်ချိုးလိုက်မိတယ်။ 

အူတိုတာပေါ့ဗျာ။ မူးမူးနဲ့ သွားသောင်းကျန်းတုန်းက သောင်းကျန်းပြီး ဆရာမလေး ဒေါပွတော့ လစ်ပြေး၊ ၃-၄ ရက်လောက် ရှောင်နေလိုက်တယ်။ နောက်တော့ မနေနိုင်ပါဘူး။ တစ်ညနေ ကြောက်ကြောက်နဲ့ သွားတွေ့တော့ စကားကိုပြန်မပြောတော့ဘူး။ ဒေါဖောင်းနေတာ။ တစ်နေကုန် ပေကပ်ပြီး အိမ်မပြန်ပဲ ကပ်နေနေတော့မှ နောက်ဆုံး စိတ်ဆိုးပြေသွားတယ်။ အဆစ်အနေနဲ့ ပါးတစ်ချက်တော့ အချခံလိုက်ရတယ် အဟီး။ 

စိတ်ဆိုးမပြေသေးတာကို ချော့တယ်ဆိုပြီး မီးဖိုခန်းထဲကျောပေးရင်း ဟင်းချက်နေတဲ့ ဆရာမလေးကို ဂျိုင်းအောက်က လက်လျှိုပြီး ချိုဗူးသွားနှိုက်လိုက်တာ။ (မသိဘူးလေဗျာ အဲ့ဒါမျိုးလုပ်ရင် မိန်းမတွေက စိတ်ကောက်ပြေတယ်ဆိုလား ကိုရွှေဘမြှောက်ပေးတာ ဟီး) တစ်ခါထဲ ဆတ်ကနဲလှည့်လာပြီး ဟင်းမွှေနေတဲ့ ယောင်းမကို ညာလက်ကနေ ဘယ်လက်ပြောင်းကိုင်.. ငါ့ကိုဘာမှတ်နေသလဲဟင် ဆိုပြီး ညာလက်နဲ့ အားရပါးရလွှပြီး ပါးပိတ်ချပစ်တာ မျက်လုံးထဲ မီးကိုပွင့်ကရောပဲ။ အီဖေကိုယ်တို့က အဲ့ဒီချာတိတ်အရွယ်ကတည်းက မူယာမာယာက ခပ်များများရယ်ဗျ။ 

အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ပြီး ကျန်တဲ့ပါးတစ်ဖက်ကို ထပ်ထိုးပေးရင်း 

" မကျေနပ်သေးရင် ထပ်ချလိုက်ဦး တစ်ဖက်ကျန်သေးတယ်" 

ဒေါသထွက်နေရာက ကြောင်ကြည့်နေရော။ 

" ဟိုနေ့က ရန်ရှာမိတာ ချစ်လွန်းလို့ပါဗျာ"

အသံက တုန်ခါအက်ကွဲ ငိုသံတွေဘာတွေပါလို့ ဟိ။ အော်စကာစာရင်း ဝင်သွားမယ်။ မျက်နှာပျက်သွားပြီ ငါတော့ကလေးကို ပါးရိုက်မိပြီဆိုတဲ့ နောင်တမျက်လုံးတွေနဲ့ငေးကြည့်နေတယ်။ 

" ဆရာမလေး ပြောဖူးပါတယ်။ ကျနော်က ဘာမှမသိ နားမလည်သေးတဲ့ ချာတိတ်လေးပါဆို ကျနော်မှားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ခုတော့ ဂတိပေးတယ်။ ကျနော့်ဖက်ကတော့ ကျနော်ချစ်တဲ့ ဆရာမလေးကို ဘယ်တော့မှ လက်နဲ့တောင်မရွယ်ဘူး သိလား" 

မျက်ရည်တွေရစ်ဝဲပြီး ခြေတုန်လက်တုန်နဲ့ ကျနော့်ရှေ့မှာ ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်နေပြီ။ 

" ကျနော်က ချစ်ရတဲ့ကောင်ကိုးဗျာ။ တုန်နေအောင်ကိုချစ်တာ သိလား" 

ပြောရင်း ဆတ်ကနဲ လှည့်ထွက်ပစ်လိုက်တယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ အမလေး .. ကိုဖိုးသက်လေး မသွားရဘူးဆိုပြီး အော်ခေါ်ပါစေပေါ့ အဟိ။ အော်တော့မခေါ်ဘူး မီးဖိုခန်းအပေါ်ဝအရောက် လူက အပြင်မရောက်လိုက်ဘူး။ အနောက်ကနေ အတင်းဖက်ပြီး ဆွဲထားတာ။ ကျောပေးထားတော့ ကျနော့်မျက်နှာ သူဘယ်မြင်မလဲ။ ကြိတ်ပြုံးလေး ပြုံးနေတာပေါ့။ ငါကွပေါ့ ဟဲဟဲ။ 

အမလေး ပြန်လှည့်ပြီး ရင်ချင်းအပ် ဖက်ထားလိုက်တော့ ငိုလိုက်တာ တသိမ့်သိမ့်ကို တုန်နေရော။ ချို့ကို စိတ်နာသွားပြီလား၊ ချို မကောင်းဘူးနော်၊ ချို မကောင်းဘူး၊ ကိုဖိုးသက်လေး အရမ်းနာသွားပြီလား ဘာညာနဲ့ မျက်ရည်တွေကြားထဲကနေ ကျနော့်ပါးကိုမော့ပြီး လက်ဖဝါးနဲ့ ဖွဖွပွတ်ရင်း ချော့ချက်။ ကိုယ်ကလည်း ဒိုင်ကြောင်တွေ ပြန်ပစ်တာပေါ့။ အသာစီးပြန်ရထားပြီ မဟုတ်လား ဟဲဟဲ။ 

မနာပါဘူး ဒါလေးများ၊ ဆရာမလေး ဓားနဲ့ထိုးတောင်ခံရဲတယ်၊ ချစ်တာကိုး ဒါပေမယ့် ရင်ထဲတော့ ဘယ်ကောင်းမလဲ ငါ့ကိုရိုက်ရက်တယ်လို့ ကျဉ်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ အခု ကျနော် အိမ်ပြန်တော့မယ်ဗျာ လွှတ်တော့.. ဘာညာပေါ့။ အို! မပြန်ရပါဘူး ချို့ကို စိတ်နာသွားပြီ ကိုဖိုးသက်လေး ပစ်သွားတော့မှာ ချိုသိတယ်။ 

ဒီမယ်ကြည့်စမ်း ချို့မျက်နှာကိုကြည့် (အံကြိတ်ပြီး မျက်နှာမော့ထားလိုက်တယ်။ သူက အတင်း ကျနော့်မျက်နှာကို လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်နဲ့ ညှပ်ပြီး ငုံ့ခိုင်း) ချို့ကိုချစ်တယ်ဆို၊ ချစ်တယ်ဆို၊ ခွင့်လွှတ်နော် မသွားရဘူး ချိုသေမှာသိလား။ ပြွတ်ပြွတ် (အတင်း ခြေဖျားထောက်ပြီး နမ်း) မီးဖိုခန်းထဲ အဲ့လိုတွေ ဖြစ်ပျက်ပြီးသကာလ။ တအင့်အင့် ရှိုက်သံတွေ တဖြေးဖြေး တိုးတိတ်လာ၊ တောင့်တောင့်ကြီးဖြစ်နေတဲ့ ကျနော်ကလည်း မူလကီသွန်နီ လုပ်နေရာကနေ လျော့သွား။ 

အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ တူးနေတဲ့ ကြက်သားအာလူးဟင်း မွှေးမွှေးလေးနဲ့ နယ်ဖတ်ထားတဲ့ ထမင်းလေးကို ခွံ့နေတဲ့ မျက်ရည်စီးကြောင်းနဲ့ မျက်နှာငယ်ငယ် ရူပဗေဒဆရာမလေးရယ်။ သူခွံ့ကျွေးတာကို ခန့်ခန့်ကြီးစားနေတဲ့ ဇာတ်လိုက်ကျော် မောင်ဖိုးသက်ရယ်ပေါ့။ 

ကလေးဆိုးကြီးလို မူနွဲ့နွဲ့ရယ် ဟီး။ ဆရာမလေးခင်မျာလည်း ကလေးထိန်းနေရသလိုဖြစ်မယ် ထင်ပါရဲ့ဗျာ။ ထမင်း ပလုတ်ပလောင်းစားရင်း ပြန်ဆူလိုက်သေးတာ။ 

" ခင်ညားကို ချစ်ရတာလည်း မတန်ပါဘူးဗျာ။ ဇာတ်လမ်းအစမှာကတည်းက သနပ်ခါးတုံးနဲ့ အထုခံ၊ အခုလည်း ပါးအချခံရနဲ့ လူကို ခံဖက်ချည်းပဲ ဖြစ်နေတယ်" လို့။ 

အဲ့ဒီတော့မှ ငိုမဲ့မဲ့ဆရာမလေးက ပြုံးရယ်လာတော့တယ်။ 

" ဒါပေမယ့် ငါနင့်ကို ချစ်ပါတယ် ကိုဖိုးသက်လေးရာ။ ငါ့လမ်းသရဲ အချစ်တုံးလေး" 

လို့ ပြောရင်း ထမင်းဆက်ခွံ့နေတယ်။ ညစာစားသောက် ဆေးကြောပြီးတော့မှ အချစ်နလံထကြတယ်။ အိမ်အပေါ်ထပ် သူ့အခန်းထဲဝင် ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းရင်း ပွတ်သီးပွတ်သပ်ကလေး နေကြတာပေါ့ဗျာ။ ရန်ဖြစ်ပြီးတော့ ပြန်ချစ်ကြရတာလည်း ဖီးလ်တစ်မျိုးပဲ မဟုတ်လား။ ကျနော်ပြောခဲ့ဖူးသလိုပဲ သူက ကျနော့်ထက် ၆-၇ နှစ်နီးပါး ကြီးတယ်။ အရှက်အကြောက် ကြီးတယ်။ 

အဲ့လိုတွေထဲကမှ စွန့်စားပြီး ချစ်ခဲ့ရတာဆိုတော့ အခုလို အကြောင်းတရားတွေကြောင့် ကျနော်ထားသွားမှာ ဘာညာ စိုးပုံရတယ်။ (အပျိုကြီးလေးရဲ့ သောကပေါ့ဗျာ) အတင်းကို ချော့နေတော့တာ။ သူ့ဖာသူ တတွတ်တွတ်နဲ့ချော့၊ ကျနော့်သောက်ကျင့်ကလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ သူချော့နေတာ ပြုံးပြုံးကြီးခံ၊ ချော့တဲ့အနေနဲ့ တရွှတ်ရွှတ်မွှေးတာခံရင်း မသိမသာ ထမီကို ဖြေလျော့ရင်း အဖုတ်နှိုက်တော့တာပဲ ဟီး။ နည်းနည်းလက်ဆော့ပြီးတာနဲ့ လေသံမာမာနဲ့ ပိတ်ဟောက်လိုက်သေးတာ။

" ပါးချခံရတာ မကြေဘူး သိလား" 

(ဘလောက်စ်နိပ်စိတွေကို ဖြုတ်၊ ဘရာစီယာအောက်က ချိုဗူးကို လှမ်းနှိုက်ရင်း ပြော။ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ဘေးတိုက်လှဲအိပ်ရင်းက ပါးကိုလာကိုင်ရင်း ပွတ်ပေးနေတယ်)

" လျော်ကြေးပေး" 

" ဟုတ်"

ဘာဆက်ဖြစ်လဲဆိုတာတော့ ကိုယ့်ဖာကိုယ် ဆက်တွေးကြပေတော့ဗျာ။ 

 ---------------------------------------- 

အကယ်၍ ဒီဇာတ်လမ်းကိုဖတ်နေတဲ့ ခင်ဗျားဟာ ချမ်းကိုရေးခဲ့သမျှ စာတွေသာ ဖတ်ဖူးခဲ့မယ်ဆိုရင် ရူပဗေဒဆရာမလေးနဲ့ သူချစ်တဲ့ လူဆိုးလေးဖိုးသက်တို့ရဲ့ ဇာတ်သိမ်းကို ကြိုသိနေကြမှာပါ။ ကျနော်ရေးခဲ့ဖူးတဲ့ " ကျနော်နှင့် ထူးဆန်းသော သစ်သားရုပ်ထုလေး" ရဲ့ ဇာတ်သိမ်းခန်းကို မှတ်မိကြသေးမယ် ထင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီဇာတ်လမ်းမှာ ရူပဗေဒသင်တဲ့ ဒေါ်ခင်ချိုမေဟာ သူချစ်တဲ့ ကိုဖိုးသက်လေးနဲ့ ချစ်စခန်းအဖွင့်လွန်ရာက အမေဖြစ်တဲ့သူက မိသွားခဲ့ပြီး ညားကြလေသတည်းပေါ့။ 

ဟိုးအရင် ကျနော်ရေးသမျှ ဇာတ်လမ်းတွေ ၃-၄ ပုဒ်ရဲ့ ဇာတ်သိမ်းတွေဟာ ပျော်စရာတစ်ကွက်မှ မရှိခဲ့ကြတော့ တချို့ ကျနော့်ညီအစ်ကိုတွေက အင်မတန်ရက်စက်တဲ့လူဗျာ ဘာညာဆိုပြီး စကားတင်းဆိုခဲ့ကြတာမို့ ထူးဆန်းသော သစ်သားရုပ်ထုလေးရဲ့ ဇာတ်သိမ်းကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် သိမ်းခဲ့ပါတယ်။ 

ဇာတ်ရံဖြစ်သူ ချောချောတောင့်တောင့် မမဝါဟာ ကျနော်ချစ်တဲ့ ကိုတပ်ကြပ်ကြီးကို ညွှန်းဆိုထားတဲ့ ဇာတ်ကောင် "ဘကြီးထောင်" နဲ့ ညားလေသတည်း လုပ်လိုက်သလို တစ်ဖက်ကလည်း ဗိုက်ကလေးပူလာတဲ့ ကျနော့်ရူပဗေဒဆရာမလေးဟာ အိမ်ထောင်ဦးစီး ကိုဖိုးသက်လေးကို နိုင့်ထက်စီးနင်း လုပ်နေဟန် ချစ်စဖွယ်လေးဖြစ်အောင် ရေးပြမိခဲ့ပါတယ်။

ချဉ်ခြင်းတက်ပြီး ဖဲရိုက်ချင်တယ် ပူဆာတဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင် ဆရာမလေးနဲ့ ညအိပ်ခါနီးတိုင်း "ဟောလီးဝုဒ်" ဆွဲပေးရတယ် ဘာညာကနေ.. မွေးလာတဲ့ကလေးဟာ ဒေါ်ခင်ချိုမေ့လို ဆံပင်လှလှ အိအိလေးနဲ့ ချစ်စဖွယ် တီတီတာတာ ပြောတတ်ပြီး ဖိုးသက်လို ဇွတ်တရွတ်ဆန်တဲ့ သမီးချောလေး ဖြစ်လာပါစေဆိုပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေဟန်နဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ပိတ်သိမ်းခဲ့တာ ခင်ဗျားတို့ မှတ်မိကြမှာပါ။ ဒါပေမယ့် လက်တွေ့ဘဝက အဲ့လိုမှ မဟုတ်ခဲ့တာပဲလေ။ 

အခု ကျနော် ခင်ဗျားတို့ကို ပြောပြနေတဲ့ ကျနော့်ရူပဗေဒဆရာမလေးဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်း မဟုတ်ဘူးဗျ။ ဘဝထိုထိုမှာ မကြုံချင်သော်လည်း ကြုံဖူးခဲ့ရသော မဆုံချင်သော်လည်း ဆုံခဲ့ရသော ဖြစ်ချင်တာတွေ မဖြစ်ခဲ့ရပဲ ဖြစ်ချင်သလိုတွေ လျှောက်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံ တစ်ခုရယ်လေ။ 

 ဒီကိုယ်တွေ့ကို စရေးခါစက အင်မတန်အူရွှင်နေတဲ့ ကျနော့်ကို ခင်ဗျားတို့ သတိထားမိခဲ့ကြမလားပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ငယ်ဘဝ ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားနေရတာကိုး။ ဟာသလေးတွေဖောက် တဟီးဟီးတွေနဲ့ လျှောက်ရေးပြခဲ့သမျှ နောက်ပိုင်းရောက်လာတဲ့အခါ ဆက်မရေးရဲတော့ဘူးရယ်။ 

ကွန်ပြူတာရှေ့ ထိုင်ဖြစ်ခဲ့သမျှတွေ ပြန်တွေးကြည့်မိတဲ့အခါ ကျနော့်မျက်လုံးတွေဟာ ညအမှောင်ထုထဲကို အဓိပ္ပါယ်မဲ့ ငေးနေမိရင်း နောက်ဆုံး သက်ပြင်းချ ကွန်ပြူတာကို ပြန်ပိတ်လိုက်ရတာတွေ များခဲ့တယ်။ အခု နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ကျနော် မပြီးပြီးအောင် အားတင်းပြီး ရေးလိုက်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ဖတ်ချင်တဲ့ အိပ်ယာပေါ်က အချစ်စခန်းတွေ မပါတော့ပါဘူး။ စိတ်မရှုပ်ချင်ရင် ဆက်မဖတ်ပဲ ဒီနေရာတင်ပဲ ရပ်လိုက်ပါတော့။ ဇာတ်သိမ်းလိုက်ပါတော့မယ်။

 ------------------------------------------ 

အပေါ်မှာ ရေးခဲ့သလိုပါပဲ။ ကျနော်နဲ့ ဆရာမလေးဟာ ရန်ဖြစ်လိုက် ပြန်ချစ်လိုက်နဲ့ ကျနော်တို့မြို့ကလေးရဲ့ လူတွေငေးမော အားကျရတဲ့ စုံတွဲလေးအဖြစ်၊ မိဘအသိုင်းအဝိုင်းကအစ ဘာမှပြောစရာ မလိုတော့အောင် အဆင်ပြေနေခဲ့ကြတဲ့ နောင်အခါမှာ ပျော်ရွှင်စရာ ညားကြလေသတည်းဆိုတဲ့ နတ်သမီးပုံပြင်ထဲက ဇာတ်သိမ်းမျိုးကို မျှော်လင့်ကြတဲ့ အခြေနေမျိုးပေါ့ဗျာ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ခင်ဗျားတို့သိတဲ့အတိုင်း ပိတ်ထားတဲ့ တက္ကသိုလ်တွေ ပြန်ဖွင့်တယ်ဗျ။ ကျနော်ဟာ အိမ်အလုပ်မှာ လုံးဝနှစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ 

ဆိုလိုတာက အရာရာ ကိုယ့်ခြေကိုယ့်လက်နဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်လိုကို ဖြစ်နေတာ။ မိရိုးဖလာ ကုန်သည်ပွဲရုံဘာညာမှာ လက်လွှတ်လို့ရတဲ့ အနေအထား ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ မကြာခင် မိန်းမယူတော့မယ်ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကလည်း ရှိနေပြီ။ ပြဿနာက ဘာလဲဆိုတော့ကာ ကျောင်းပြန်တက်ဆိုတဲ့ အမိန့်ဗျ။ 

အမိန့်ဆိုတာ ကျနော့်အဖွားတို့ ကြီးဒေါ်တို့ဆီက လာတာမဟုတ်ဘူး။ ဆရာမလေး ဒေါ်ခင်ချိုမေဆီက လာတာ။ ဂွကျကုန်ရော ဆိုပါတော့။ မတက်ချင်တော့ပါဘူးဆိုတာ လက်မခံဘူးရယ်။ ကိုဖိုးသက်လေးက ကလေးပဲရှိသေးတာ မတက်လို့ရမလားဆိုပြီး ကွိုင်ရှာကော။ 

ဘွဲ့ရတော့လည်း အချိန်တန် အိမ်ပြန်ပြီး အိမ်အလုပ်ကို ဦးစီးရမှာပဲ မဟုတ်လား ဆိုပြီး ကျနော် သွားမတက်ဘူးဗျ။ ပေကပ်ပြီး နေနေတာ။ နောက်ဆုံး ဘွဲ့မရရင် ရှင်လေးကို မယူဘူးတဲ့ ခွီးတယ်လိုမှပဲဗျာ။ ကျနော်က ဒီလိုပြောတယ်။ ဒီမယ်ဆရာမလေး ခင်များအသက် ၂၆..၊ ကျနော်က အေးဆေး၊ တော်ကြာ ကျောင်းလည်းပြီးကော ခင်များလည်း ၃ဝ ကျော်ရောနော်၊ စဉ်းစဉ်းစားစားလုပ်၊ ဒီကြားထဲ ကျုပ်စိတ်ပြောင်းသွားပြီး အသစ်တွေ့လို့ကတော့ ကျန်ရစ်ဖြစ်ကုန်မယ်ပေါ့။ 

အဲ့ဒါကို ဘာပြန်ပြောလဲဆိုတော့ လျှာမရှည်နဲ့ သွားတက်ဆို သွားတက်ချေ..၊ အသစ်တွေ့တယ် ကြားလို့ကတော့ ဓားနဲ့လိုက်ထိုးမယ်..၊ ရှင့်ကို ပညာရေးတစ်ပိုင်းတစ်စနဲ့ ကျမကို လက်ထပ်တာမျိုး အဖြစ်မခံနိုင်ဘူးတဲ့။ 

ကျနော် ဘာတတ်နိုင်မှာလဲဗျာ ကိုယ်ကသူ့ကို ချစ်တဲ့အပြင် ကြောက်လည်း ကြောက်ရတာကိုးဗျ။ ဒါပေမယ့် ကျောင်းမပြီးခင် ယူမယ် ဘာညာတော့ ကတိထားရတာပေါ့။ ဒါနဲ့ပဲ အထုပ်အပိုးတွေ ပြင်ရတော့တာပဲ။ သူကိုယ်တိုင် အိမ်တိုင်ယာရောက် လာစီစဉ်ပေးတာ။ အဝတ်အစားတွေ၊ အသုံးအဆောင်တွေကအစ သူ့စိတ်ကြိုက်ထုပ်ပိုး၊ မှာစရာရှိတာတွေ မှာပေါ့။ 

စာကြိုးစား.. အဆောင်တကာလည်ပြီး ဖဲရိုက်တယ်ကြားလို့ကတော့ ပါးကွဲမယ်သာမှတ် ဘာညာဆိုတာကို ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာမ မှတ်မိပါတယ် ဆရာမပေါ့။ သူ့ဓာတ်ပုံလေးကို စာကြည့်စားပွဲပေါ် တင်ထားရမယ်။ ညအိပ်ခါနီးတိုင်း နမ်းပါ ဆိုတာမျိုးတွေလည်း ပါသေးတယ်။ 

" ကျနော် ချိုဗူးတွေဘာတွေ ဆာရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ" 

လို့ စူပုပ်ပုပ်မျက်နှာနဲ့ ညောင်တော့ 

" လျှာမရှည်နဲ့ ချို ရှင့်ကို တိတ်တိတ်လေး လာလာကျွေးရင် ပြီးတာပဲမလား၊ သစ္စာတော့ဖောက်မယ် မကြံနဲ့ နှစ်လောင်းပြိုင်သွားမယ်" 

တဲ့ ဟီးဟီး။ ကျောင်းတက်ရမယ့်မြို့ကို မသွားခင် တစ်ပတ်လောက်ကတည်းက အိမ်မှာ ညမအိပ်တော့ပဲ ဆရာမလေးဆီ သွားသွားအိပ်၊ ညစဉ်ညတိုင်း အရူးအမူး အချစ်ကြမ်းခဲ့သေးတာပေါ့ဗျာ။ အားရပါးရ ချစ်ကြပြီး အမောဖြေနေကြတုန်း ခပ်တည်တည် ကြေကွဲနေတဲ့အသံနဲ့ 

" ဆရာမလေးရဲ့ ဆံပင်တွေဆီက ချိုအီအီအနံ့လေးတွေ မနမ်းရှိုက်ရတော့ရင် ကျနော် ရူးကုန်မယ် ထင်ပါရဲ့ မသွားလို့မရဘူးလား" 

ဆိုပြီး ချွဲလိုက်ရင် 

" ရော့ တစ်ခါထဲ အဝနမ်းသွား ကျမကို ဘာမှအကြောင်းပြချက် လာမပေးနဲ့" 

ဆိုပြီး ဟောက်တယ်ဗျ။ အဲ့ဒီနောက်ဆုံးညတွေက ကျနော် မှတ်မိနေတာလေးတွေ ရှိသေးတယ်။ ကျနော့်ကို အပေါ်ကနေတက်ပြီး ရင်ဘတ်ပေါ် လက်ထောက်ထားရင်း အတင်းချစ်တယ်။ ဖရိုဖရဲ ဆံနွယ်ရှည်တွေကြားထဲကနေ တဟင်းဟင်းနဲ့ ပါးစပ်ကလည်း တတွတ်တွတ်တွေ ပြောရင်းပေါ့။

" ချို ဖိုးသက်လေးကို ချစ်တယ်၊ အရမ်းချစ်တယ်၊ ကျမကို ချစ်တယ်မလား၊ ချစ်တယ်မလား၊ အမြဲသတိရကြေးနော် ဟင်းဟင်း၊ ချစ်လိုက်တာကွာ ကျွတ် ဟင်း.." 

အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက် ကျနော့်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း တဖန်းဖန်းဆောင့်ချရင်း အဲ့လိုတွေ အော်နေခဲ့တာဗျ။ အခုချိန်ထိ မျက်စိထဲက ပျောက်မသွားသေးတဲ့ မြင်ကွင်းတွေ ဆိုပါတော့ဗျာ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ထွက်တော်မူနန်းက ခွာခဲ့ရပါတယ်။ ဇာတိမြို့ကလေးရယ် မိုက်ဖော်မိုက်ဖက် အပေါင်းအသင်းတွေရယ် (ကိုရွှေဘ အပါအဝင်ပေါ့) ကျနော်ချစ်တဲ့ ရူပဗေဒဆရာမလေး ဒေါ်ခင်ချိုမေရယ်ဟာ အဝေးမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာပေါ့။ ကျောင်းတက်ရတော့လည်း ကျနော့်အတွက် သိပ်မထူးသလိုပါပဲ။ 

အတန်းဖော်တွေကြည့်ရတာ အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ ကလေးပေါက်စတွေနဲ့ တူနေတာကိုး။ ထားလိုက်ပါတော့ အများသူငှါတွေလို ကျောင်းတက်တယ်၊ စာလုပ်တယ်၊ အားရင် အခန်းအောင်းပြီးး စာဖတ်တယ်၊ ဂစ်တာတီးတယ်ပေါ့။ ဆရာမလေးဆီ တစ်ပတ်ကို စာတစ်စောင် မှန်မှန်ပို့တယ်။ (အဲ့ဒီခေတ်က နယ်ကို ဖုန်းခေါ်ဖို့ဆိုတာ သိတယ်မလား မဖြစ်နိုင်တဲ့ခေတ်) စာထဲမှာ စကားဝှက်တွေ ဘာတွေတော့ ပါတာပေါ့။ 

" ဆရာမလေးချို ကျနော် သာကူသောက်ချင်စိတ်တွေ အရမ်းဖြစ်နေတယ်ဗျာ" (ကျနော်တို့ချင်း စကားဝှက်နဲ့ အဖုတ်လျက်တာကို ပြောတာ။ ကိုယ်က အဲ့ဒါတွေနှမြောလို့ မျိုမျိုချတာ ဟီဟိ) 

အဲ့လိုလေးတွေတော့ ထည့်ထည့်ရေးမိတာပေါ့။ ဆရာမလေးခင်ဗျား ကတိမတည်ဘူး ဟုတ်လား။ ရိက္ခာတွေ လာပို့မယ်ဆို ဘယ်မှာတုန်း ဘာညာ အဲ့လိုလေးတွေ။ ဒါနဲ့ စာသင်နှစ်တစ်ခု ပြီးရော။ ကျနော့်စိတ်တွေ မောင်းတင်ပြီး တောမြို့လေးဆီ ပြန်ပြေးခဲ့တယ်။ 

အဲ့ဒီမှာ ကျနော့်ရူပဗေဒဆရာမလေးကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ရတော့ပါဘူးဗျာ။ ပြန်မတွေ့တော့ဘူးဆိုတာက ချာတိတ်ကလေး ကျနော့်ကို ညာပြီး လင်ယူသွားတယ်လို့ မထင်ကြပါနဲ့။ (အဲ့လိုဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ဖြေသာပါဦးမယ်လေ) ကျနော့်ကို ကတိထားခဲ့တဲ့အတိုင်း စာမေးပွဲတွေအပြီးကို ချိန်ဆ၊ နွေကျောင်းပိတ်ရက်မှာ အတူတူပျော်ရအောင်ဆိုပြီး လိုက်လာခဲ့တဲ့ ဆရာမလေးဟာ မတော်တဆမှုတစ်ခုနဲ့ လမ်းမှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပါပြီ။ 

ကျနော် မြင်တောင် မမြင်လိုက်ရပါဘူး။ ဘယ်ပုံဘယ်နည်း အဖြစ်ဆိုးခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ကျနော် ပြန်မပြောချင်တော့ပါဘူး။ "နတ်သမီးပုံပြင်" ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းထဲ မူးယစ်ဆေးစွဲနေတဲ့ ဇာတ်ကောင်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်တဲ့ ဇာတ်ကွက်တွေမှာ ကျနော်ရေးပြခဲ့ဖူးတယ် ထင်တာပဲ။ ဇာတ်သိမ်းကတော့ အဲ့ဒါပါပဲဗျာ။ 

အရွယ်နဲ့မမျှအောင် ကျနော် ရင်ကွဲခဲ့ရပါတယ်။ တစ်မြို့လုံးကလူတွေ ကျနော့်ကို မြင်ရင် သနားတဲ့အကြည့်နဲ့ ငေးနေကြတာကိုလည်း ပြုံးပြပြီး တုန့်ပြန်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် အင်မတန်မာကျောတဲ့ ချာတိတ်လေးပေါ့ဗျာ။ 

ဒါပေမယ့် ဟန်ဆောင်နေခဲ့ရတာဗျ။ နောက်တော့လည်း မူးယစ်ဆေးရဲ့သားကောင် ဖြစ်သွားတော့တာပါပဲလေ။ မူးယစ်ဆေးသုံး ကိုယ့်စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာလေးထဲ ကျနော့်ဆရာမလေးချိုနဲ့တွေ့။ အဲ့လိုနဲ့ ဆိုးသွမ်းလာလိုက်တာ.. ဆေးဖိုးမရှိတော့ အိမ်ကအဖွားရဲ့ အတွင်းပစ္စည်းတွေ ခိုးပြီးပြေး၊ သင်းချိုင်းကုန်းဇရပ်ကို အိမ်လုပ်ပြီးနေ၊ ကိုရွှေဘတို့ ဝိုင်းဖမ်းပြီး အိမ်ပြန်ခေါ်လာ၊ ငယ်ငယ်က ကျောင်းမှာ ဆုရတိုင်း အဖိုးဖြစ်သူ ဆုချထားတဲ့ ဒေါ်လာပြားတွေ ဗီရိုထဲကခိုးပြီး ပြန်ထွက်ပြေး၊ လုံးချာလည်လိုက် နေခဲ့တော့တာပဲ။ ဘာလို့များ အဲ့ဒီတုန်းက မသေသွားခဲ့ပဲ အခုထိ သက်ဆိုးရှည်နေခဲ့တာလဲ မသိပါဘူးလေ။ 

အကယ်၍ ကျနော်ဟာ ဆရာမလေးဒေါ်ခင်ချိုမေနဲ့ ညားခဲ့မယ်ဆိုရင် အခုခါမှာ သာယာအောင်မြင်တဲ့ အိမ်ထောင်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နေမှာ သေချာတယ်လို့ ရိုးရိုးကလေး ယုံတယ်ဗျ။ အခုလို လူလေလွှင့်တစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ လမ်းပေါ်ရောက်နေမယ် မထင်ဘူး။ ပြန်စရာ အိမ်မရှိ၊ တွယ်တာစရာ မိသားစုမရှိ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘဝကို နေပျော်မပျော် မသေချာ မရေရာတော့တဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်နေတယ်။ 

အခု ကိုယ်တွေ့လေးကို ရေးတဲ့အခါ ခပ်သောသောလေး ရေးလာရာကနေ တုံးတိတိ ဖြတ်ချလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ဖတ်မကောင်းပေမယ့် ခင်ဗျားတို့ချစ်တဲ့ ညီလေးချမ်းကို အဖြစ်နဲ့ ခွင့်လွှတ်ကြပါဗျာ။ 

ဒါကို မနည်းအားတင်းပြီး အဆုံးသတ်လိုက်တာပါ။ မဟုတ်ရင် တန်းလန်းနဲ့ ရပ်သွားတော့မယ့် အနေအထား ဖြစ်နေလို့ပါ။ ကိုယ်တွေ့တွေဖတ်ပြီး တိုင်းလည်း ဆဲနေကြမယ် ထင်ပါရဲ့။ ဇာတ်လမ်းရေးတော့လည်း ကွဲ၊ ကိုယ်တွေ့ရေးတော့လည်း မပေါင်းရနဲ့ မင်းတော်တော် မကောင်းတဲ့ကောင်လို့ အပြစ်တင်ရင်လည်း ခံရမှာပါပဲ။ သေချာတာကတော့ ကျနော် ခင်ဗျားတို့ကို မညာခဲ့ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ကိုချစ်တဲ့ ချမ်းကို......။ 

 ---------------------------------------------- 

တစ်ခါက ရေးခဲ့ဖူးတဲ့ စာပိုဒ်လေး ထပ်ဖြည့်လိုက်ပါတယ်။ လူသေရင် ဘာဖြစ်လဲ ဆိုတာကို ဖိုးသက်ဆိုတဲ့ကောင်က အမှုန်တွေ ဖြစ်သွားတယ်လို့ ယုံကြည်သတဲ့။ ဘဒ္ဒကမ္ဘာကြီးဟာလည်း အမှုန်တွေနဲ့ပဲ ဖွဲ့စည်းထားတာလို့ အမြဲပြောတတ်သတဲ့။ တစ်စုံတစ်ရာဟာ ပျောက်ကွယ်သွားတိုင်း အမှုန်တွေအဖြစ် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းသွားတာမျိုးပါပဲလေ။ အကယ်လို့များ ခင်ဗျားတို့ ယခုအချိန်မှာ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ ဖိုးသက်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ရင် ကိုဖိုးသက်လေးချစ်တဲ့ ရူပဗေဒဆရာမလေး ဘယ်မှာလဲလို့ မေးကြည့်လိုက်ကြပါ။ 

" လောလောဆယ် သူ အခု ဒီမှာမရှိဘူး။ အမှုန်တွေအဖြစ် ဖွဲ့စည်းနေတယ်။"  လို့ ပြန်ဖြေခဲ့မှာ သေချာတယ်ဗျ။ 

End

 

........................................⭐⭐⭐⭐⭐........................................

ပြီးပါပြီ။