အဲ့ဒီနေ့က ကျောင်းမသွားဖြစ်ခဲ့ပါ (စ/ဆုံး)

အဲ့ဒီနေ့က ကျောင်းမသွားဖြစ်ခဲ့ပါ (စ/ဆုံး)

ရေးသားသူ - ဘုံခုနှစ်ဆင့်

ကျောင်းသွားခါနီး ကျောင်းဝတ်စုံလေးဝတ်ပီး မှန်တင်ခုံရှေ့ မှာ ကိုယ်ကို တပတ်လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အိမ်ထောက်ကျခဲ့ပီးသား ဆိုပေမယ့် လှဆဲပဆဲ ယု ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုကြည့်ပီး ကျေနပ်မိတယ်။ ဒီနေ့ မေမေ က အစောကြီးကတည်းက ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ထွက်သွားသည်မို့ အိမ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ အိမ်ထောင်ကွဲပီးကတည်းက မေမေရယ် ယုရယ် နှစ်ယောက်သား အတူတူနေတဲ့အိမ်လေးပေါ့။ 

ရူးရူးမိုက်မိုက်နဲ့ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပေမယ့် သဘောထားခြင်း ဆီနဲ့ရေလို ကွာခြားမှုကြောင့် အိမ်ထောင်သက်တမ်း ကြာကြာမခံခဲ့။ အတိတ်ကို ပြန်မတွေးချင်တော့သည်မို့ သက်ပြင်တစ်ချက်ချလိုက်ရင်း ဆံထုံးလေးကို သေချာပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ကြိမ်ဆွဲခြင်းတောင်းလေးထဲ လိုအပ်တာတွေ ဖြည့်ပီး စောနေသေးသည်မို့ အခန်းထဲ အဝတ်တွေ ခန သိမ်းလိုက်နေလိုက်တုန်း အိမ်ရှေ့တံခါးခေါက်သံကြားသည်မို့ သွားဖွင့်လိုက်မိတယ်။ 

“ အော်… ကိုကြီး တစ်ယောက်ထဲလား မမ မပါဘူးလား  ”

ယုအမရဲ့ ယောင်္ကျား ကိုစိုး ပေါ့။ 

“ မပါဘူး ညီမလေး အမေ့အတွက် အားဆေးတွေလာပို့တာ ယုကျောင်းသွားတော့မလို့လား အမေတို့ရော ”

“ ဟုတ်… စောသေးလို့ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေတာ ထိုင်ဦးလေ ကိုကြီး အမေတို့ အစောကြီးကတည်းက ဘုန်းကြီးကျောင်းထွက်သွားကြတယ်  ”

ကိုစိုးက အိမ်ထဲ ဝင်လိုက်ပီး မျက်လုံးတွေက ယုတစ်ကိုယ်လုံးကို သိမ်းကျုံးကြည့်ရင်း

“ ယုက အရင်ထက်တောင် ပိုပိုလှလာတယ်နော် ကျောင်းဆရာမဝတ်စုံလေးနဲ့ အရမ်းလိုက်တယ် ချစ်ဘို့ကောင်းတယ်  ”

ကိုစိုးက ဆေးထုပ်တွေပေးရင်းပြောသည်။လည်ကတုံး ရှပ်အင်္ကျီ လက်ရှည်နဲ့ ပုဆိုးကိုသပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်ထား တဲ့ကိုစိုးကလဲ တကယ်ကို ခန့်ပါတယ်။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ယု အိမ်ထောင်မကျခင် မမ နဲ့ ကိုစိုးအိမ်ထောင်မပြုခင်က ကိုစိုးကို ကြိတ်ကြွေခဲ့ဖူးတာ။မမနဲ့ ကိုစိုးယူတော့ ယု စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့ရသေးသည်။ ယု အိမ်ထောင်ကျပီး အဆင်မပြေတော့လဲ ကိုစိုးက ကူညီခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်ကွဲတော့လဲ ကိုစိုးက နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့လို့ ကျေနပ်မိခဲ့သည်။ 

“ မမ က ပိုချစ်စရာကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား  ”

“ ယုက ပိုလှတာပေါ့ သူ့ကိုသွားမပြောနဲ့နော်  ”

“ ဟွန်းးး နော်   ”

ယုက နှာခေါင်းလေးတွန့် နုတ်ခမ်းလေးတွန့်ကာ မျက်စောင်းလေးထိုးပြလိုက်သည်။ 

“ ထိုင်ဦးလေ ကိုကြီး ယု ကော်ဖီဖျော်လိုက်မယ်လေ ဘာစားပီးလဲ  ”

“ ယု ကျောင်းနောက်ကျနေပါ့မယ်နော်  ”

“ ရတယ်ကိုကြီး ဒီမနက်ပိုင်း ယုအတန်းချိန်လဲ မပါဘူး စောလဲစောသေးလို့ သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေတာ  ”

ယုလဲ ကော်ဖီဖျော်ဘို့ မီးဖိုခန်းဆီသွားလိုက်တယ်။ယုနောက်ကို ကိုစိုးလိုက်လာပီး ကော်ဖီဖျော်နေတာကို မီးဖိုအခန်းဝကနေ ကိုစိုးကကြည့်နေခဲ့တယ်။ အဖြူရောင်ခါးတို ရင်ဖုံးလေးနဲ့ တင်းကြပ်နေအောင်စည်းထားတဲ့ ကျောင်းစိမ်းထမိန်အောက်က တင်းကားထွက်နေတဲ့ ယုရဲ့တင်ပါးတွေကို ကြည့်နေခဲ့တယ်။ 

ခယ်မ မို့စည်းစောင့်နေခဲ့ပေမယ့် ယုရဲ့ အလှတွေက ကိုစိုးကို ဖမ်းစားနေတယ်။ အိမ်ထောင်သက်ခနလေးနဲ့ ကွဲကွာခဲ့တာမို့ တင်ပါးတွေက တင်းတင်းရင်းရင်းရှိနေဆဲ။ ကျောင်စိမ်းထမိန်ကို တင်းကြပ်နေအောင် စည်းနှောင်ထားသည်မို့ အောက်ခံဘောင်းဘီမျှောကြိုးရာလေးက တင်ပါးမှာ အထင်သားပေါ်နေတယ်။ 

ကိုယ်ခန္ဓာလှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ခါးတိုအင်္ကျီ နဲ့ ထမိန်ကြားက ဖြူဝင်းဝင်း ခါးသားလေးတွေပေါ်ပေါ်လာတာက ချစ်စရာကောင်းနေသည်။

ယုရဲ့ နောက်ပိုင်းကို ကိုစိုးကြည့်နေမှန်း ယု ရိပ်မိသည်မို့ ကော်ဖီဖျော်တာကို အချိန်ဆွဲပီး ဖျော်နေမိသည်။ ကော်ဖီဖျော်ပီး လှည့်ထွက်လာတော့ ကိုစိုးက ယုကိုစူးစိုက်ပီးကြည့်နေသည်မို့ အကြည့်ချင်းဆုံမိသည်။ တော်တော်ကြာအောင် အကြည့်စုံနေမိပီး ယုက ပြုံးပြလိုက်ကာ 

“ ရော့ကိုစိုး ကော်ဖီသောက်ဦး  ”

ကော်ဖီခွက်ကိုလှမ်းယူရင်း ယုလက်ကိုပါ ကိုင်လိုက်သေးသည်။ တစ်အိမ်ထဲမှာ နှစ်ယောက်ထဲ ဆိုတဲ့အသိရယ် ယောင်္ကျားနဲ့မိန်းမ လက်ချင်းတို့ထိမိလိုက်သည်က ယုအတွက် ဓါတ်လိုက်သလို တုန်ရင်နေမိတယ်။

“ ယု …  ”

“ ရှင်… ကိုကြီး  ”

“ ယု က တကယ်လှတယ်  ”

“ ဟုတ်…  ”

“ ယု အိမ်ထောင် ထပ်ပြုဦးမှာလား  ”

“ အို ကိုကြီးကလဲ မပြုပါဘူး ဘာလို့လဲ ”

“ အော်…ယု အလှတွေ နောက်တစ်ယောက်လက်ထဲမှာ ပျက်ဆီးကုန်မှာ နှမျောမိလို့ပါ  ”

“ ဟွန်းးးး ကိုကြီးကလဲ ယုက အကြာကြီးတော့ လှနေမှာမ မဟုတ်တာ ကဲပါ လာပါကိုကြီးရဲ့ ထိုင်ပါဦး မျက်လုံးတွေလဲ ကျွတ်ထွက်ကုန်ဦးမယ်   ”

ယုနဲ့ကိုစိုး ကော်ဖီအတူတူထိုင်သောက်ရင်း စကားတွေပြောဖြစ်သည်။ ကိုစိုးကတော့ ယုကိုပဲ စိတ်ကြည့်နေသည်။

“ အော်.. ကိုကြီး လာတုန်း အကူအညီတောင်းရဦးမယ် အခန်းထဲက သေတ္တာလေးနေရာရွှေ့ချင်နေတာ တစ်ယောက်ထဲ မနိုင်လို့ ကူပေးပါလား  ”

“ အော်.. ရပါတယ် ယုရဲ့ ဒါလောက်များ  ”

ယုအခန်းထဲကို ကိုစိုးလိုက်လာတယ်။ သန်ရှင်းရေးလုပ်ပီးကာစမို့ ယုအခန်းလေးက သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပေမယ့် အဝတ်လှမ်းစင်ပေါ်မှ ယု အောက်ခံတွေက မသိမ်းထားရသေး။ အတွင်းခံပန်တီတွေနဲ့ ဘော်လီတွေ စီရီနေသည်။ အောက်ခံပန်တီတွေက အနက်ရောင်တွေချည်းပဲများတယ်။

ကိုစိုးက သေတ္တာကို မရွှေ့ပေးလိုက်ပီး ယုဘက်လှည့်ကာ 

“ ယုက အနက်ရောင်ကြိုက်တယ်ထင်တယ်နော်   ”

“ ရှင်.. ကိုကြီး ဘာလို့  ”

“ အော်.. အောက်ခံတွေ အကုန်အနက်ရောင်တွေချည်းပဲမို့လို့လေ အခုရော အနက်ရောင်ပဲ ဝတ်ထားတာလား  ”

“ အာ အောက်ခံဘောင်းဘီပဲ အနက်ရောင်ပါ အပေါ်က ဘော်လီအဖြူလေ ကျောင်းသွားရမယ့်ဟာကို အယ်… ဘာတွေ လျောက်ပြောမိပါလိမ့်  ”

ယု ရှက်ပီး ခေါင်းငုံလိုက်မိသည်။

ကိုစိုးက ယုနားကို တိုးကပ်သွားကာ ယုရဲ့ ပုခုံးနှစ်ဘက်ကို လက်နဲ့စုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း 

“ ယုက အသားဖြူတော့ အနက်ရောင် အောက်ခံလေးနဲ့ အရမ်းလိုက်မှာပဲနော်  ”

“ အို ကိုကြီးကလဲ ဘာတွေ လျောက်ပြောနေတာလဲ  ”

ယုခေါင်းငုံ့ထားလိုက်မိသည်။ 

“ ယု….ကိုကြီးလေ… ယုကို…..  ”

တုန်ရင်စွာပြောသည်။ ခေါင်းမော့လာတဲ့ ယုရဲ့ ပါးပြင်လေးကို နမ်းလိုက်သည် ။

“ အို…ကိုကြီး…  ”

“ ကိုကြီး စိတ်တွေ မထိန်နိုင်တော့ဘူးကွာ ယုရဲ့အလှတွေကို …. ”

ယုကို ရင်ခွင်ထဲဆွဲသွင်းကာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ ယုလဲ အလိုက်သင့်ပါသွားသည် ။

“ ကိုကြီးကို စိတ်မဆိုးနဲ့နော် ယုကို ချစ်တယ်ကွာ   ”

ကိုစိုးရဲ့ရင်ခွင်ထဲမှာယုပါးလေး အပ်ထားလိုက်မိသည်။ ကိုစိုးရင်ခုန်သံတွေကိုကြားနေရသည်။ မှားလားမှန်လား ယုမသိချင်တော့။ ဟိုးအရင်ကတည်းက ကိုစိုးရင်ခွင်ထဲမှာ နေချင်ခဲ့မိတာလေ 

“ ယု ကျောင်းနောက်ကျလို့ရလားဟင်…  ”

ရင်ခွင်ထဲမှ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိသည်

“ ဟိုးးးအရင်ကတည်းက ယုကို ကျောင်းဝတ်စုံလေးနဲ့ အခုလို ဖက်ထားချင်ခဲ့တာ ခနခနပဲ  ”

တင်းကြပ်နေအောင် ဖက်ထားသည်မို့ ကိုစိုးရဲ့လိင်တံကြီးက ယု ဘိုက်သားကိုလာထောက်နေသည်။ကိုစိုးလက်တွေက ယုတင်ပါးတွေကို ထမိန်ပေါ်ကနေ ပွတ်ပေးနေသည်မို့ ကြက်သီးပင်ထမိသည်

“ ချစ်တယ် ယုရယ် … ”

တင်ပါးတွေကိုပွတ်ရင်း ယုနုတ်ခမ်းတွေကိုနမ်းတယ်။ ကိုစိုးရဲ့လျာနဲ့ယုရဲ့လျာ နှစ်ခု ရစ်သပ်မိလိုက်သည်။ ဒီလိုနေ့ရောက်ဘို့ခနခန ရင်ခုန်စောင့်ဆိုင်းနေမိတာကို ကိုကြီးကိုပြောပြချင်သေးသည်။ ယု တင်ပါးနှစ်ခြမ်းကြား ကို လက်နှိုက်ပီး ပွတ်နေသည်။ ကိုစိုးရဲ့ ကျောပြင်ကြီးကို သိုင်း ဖက်ထားမိသည်။ 

ယုဘိုက်သားနဲ့ ကိုစိုးရဲ့ လိင်တံကြီးကို ဖိကပ်ထားမိသည် ။

“ ယု…. ကိုကြီးကို ခွင့်ပြုတော့နော် ကိုကြီး မနေနိုင်တော့ဘူး  ”

အနမ်းကိုခနခွာက ကိုစိုးက ပြောသည်။ အိမ်ထောင်သည်တွေမို့ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို ရှင်းပြစရာပင်မလိုပေ။ ကိုစိုးရဲ့လက်က ယုရဲ့ကျောင်းစိမ်းထမိန် အထက်ဆင်စလေးကိုဆွဲကာ ဖြေချလိုက်သည်။ ထမိန်လေး ခြေရင်းကို ကွင်းလုံးကျွတ်ကျသွားသည်။ ထို့ပြင်ကိုစိုးက သူ့ပုဆိုးကိုပါ ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်ပြန်သည်။ 

လုံးဝန်းတင်းခဲနေသာ တင်ပါးတွေကို မနိုင်ဝန်ထမ်းထားသည့် အောက်ခံပန်တီ အနက်ရောင်လေးပေါ်မှာ တင်ပါးတွေကို ကိုစိုးလက်နှစ်ဘက်ဖြစ် ဖျစ်ညှစ်နေသည်။ ကိုစိုးရဲ့လိင်တံကြီးကလဲ သူ့အောက်ခံ ဘောင်းဘီအောက်မှ ဖုဖုဖောင်းဖောင်းတိုးထွက်နေသည်။

ယုနဲ့ကိုစိုးအောက်ပိုင်းမှာ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး တွေသာ ကျန်တော့သည်။ နုတ်ခမ်းတွေကိုနမ်းလိုက် ပါးတွေကိုနမ်းလိုက် လည်ပင်းဂုတ်သားတွေကို နမ်းလိုက် နဲ့ ကိုစိုး အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

ကျမ အဖုတ်ထဲမှာတော့ ချွဲကျိကျိဖြစ်နေပီ။ ယုတင်ပါးတွေကိုလဲ ကိုစိုးက ခပ်ကြမ်းကြမ်းစုပ်နယ်နေတယ်။ အတွင်းခံပန်တီမျော့ကြိုးထဲကို ကိုစိုးလက်တွေ ထိုးဝင်လာပီး ယုတင်ပါး အသားစိုင်နေကိုစုပ်နယ်တယ်။ ဖင်နှစ်ခြမ်းကြားထဲလက်ထိုးထည့်ကာ အမြှောင်းလိုက်ပွတ်ဆွဲပြန်တယ်။ 

အတော်ကြာနမ်းရှုပ်ပွတ်သပ်ပီးနောက် ကိုစိုးက ယုကို ကုတင်ပေါ်မှာလှဲစေလိုက်သည်။ ယုနဲ့ကိုစိုး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တပ်မက်တဲ့ မျက်လုံးတွေဖြင့်ကြည့်မိကြသည်။ နှစ်ယောက်သား အသက်ရှူသံတွေလဲ တစ်ယောက်နားတစ်ယောက်ကြားနေရသည်။

“ ချစ်တယ် ယုရယ်…..  ”

ကိုစိုးက ယုရဲ့ အောက်ခံပန်တီလေးကို မျှော့ကြိုးမှ ဆွဲကာ အောက်သို့ချွတ်ချလိုက်သည်။ တုတ်ခိုင်ဖြူဖွေးလှတဲ့ ပေါင်တံနှစ်ခုကြားမှာ မဲနက်နေတဲ့ အမွှေးအုံခပ်ထူထူက ပေါ်လွင်နေသည်။ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ပေါင်တံမှာ သွေးကြောစိမ်းစိမ်းလေးတွေပင် ပေါ်လွင်နေသေးသည်။

ကိုစိုးက အဖုတ်ကို အရင်လှမ်းမကိုင်။ ပေါင်တွင်းသားလေးတွေကို လက်ဖြင့်ဖွဖွပွတ်သည်။ ထို့နောက် အဖုတ်မွှေးလေးများကို ပွတ်သပ်သည်။ ပီးနောက် သူ့ရဲ့ အောက်ခံဘောင်းဘီကိုချွတ်လိုက်သည်။ 

ကိုစိုးလီးတံကြီး ငေါက်ကနဲထွက်လာသည်။ လုံးပတ်တုတ်သလို ရှည်လဲရှည်သည်။ ကိုစိုးလီးမှာ အမွှေးသိပ်မရှိ ရိတ်ထားသည်မှာ မကြာသေးသလို။ လီးတံအရှည်မှာ တစ်ထွာသာသာလောက်ရှိမည်။ကိုစိုးလီးတံကြီးကိုကြည့်ပီး ယု တံတွေးမျိုချမိသည်။ ပက်လက်လှန်ထားသည့် ယုဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ကာ ယုရဲ့ အဖုတ်အမွှေးလေးတွေကို ပွတ်သပ်ကစားနေရင်း 

“ ယု… ကိုင်ကြည့်လေ  ”

ယု ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပီး ကိုစိုးလီးတံကို လက်ဖဝါးနဲ့သာသာဖွဖွ ကိုင်လိုက်သည်။ အရမ်းကိုမာတောင့်နေပီး ဒစ်ဖျားမှာ အရည်စိုစိုလေးတွေထွက်နေသည်။ ယုလက်ဖဝါးနဲ့ အပြည့်ပင်ဖြစ်သည်။ 

လက်နဲ့စုပ်ကိုင်ကာ လီးအရည်ပြားကို အောက်သို့ဆွဲချလိုက်တော့ ဒစ်ခေါင်းက သိသိသာသာပေါ်ထွက်လာသည်။ အောက်ဆွဲချလိုက် အပေါ်ဆွဲတင်လိုက်ဖြင့် သာသာဖွဖွလေး လုပ်ပေးလိုက်တော့ လီးတံကြီး တဆတ်ဆတ်တုန်လာတာသတိပြုမိလိုက်သည်။

“ ယု ပေါင်တံလေးတွေက လှလိုက်တာကွာ ဖြူဖွေးနေတာပဲ  ”

ပြောလဲပြော ပေါင်တွင်းသားလေးတွေကို နုတ်ခမ်းနဲ့ ကုန်းနမ်းကာစုပ်သည်။ ပေါင်မှာရှိတဲ့ မွှေးညှင်းလေးတွေ ထောင်ထသွားရသည်။ ယုရဲ့ ပေါင်တွင်းသား နေရာအနှံ့ကို ကိုစိုးက လျာနဲ့လိုက်ယက်သည်။ စုပ်သည်။ တကယ်လဲ ယုရဲ့ ပေါင်သားလေးတွေက ဖွေးဥပီး နမ်းချင်စရာကောင်းသည်မို့ ကိုစိုး သေသေချာချာ ကို ယက်လိုက် နမ်းလိုက် လုပ်နေမိသည်။ 

ထို့နောက် ကိုစိုးက ယုပေါင်ကြားသို့ နေရာယူလိုက်သည်မို့ ကိုစိုးလီးတံကို ယု လွှတ်ပေးလိုက်ရသည်။ ယုပေါင်နှစ်ချောင်ကို ကိုစိုးလက်နှစ်ဘက်နဲ့ ဘေးသို့ ဆွဲကားလိုက်သည်။ ပေါင်နှစ်ဘက်ကားသွားသည်မို့ ယုအဖုတ်လေးက အမွှေးထူထူတွေအောက်မှ ခပ်အာအာ လေး ပေါ်လွင်လာသည်။ အရည်တွေစိုကာ ပြောင်လက်နေသည်။

အစိထိပ်လေးကို အတိုင်းသားမြင်နေရသလို ခပ်အာအာ ဖြစ်နေသဖြင့် စောက်ခေါင်းသား နီရဲရဲလေးကိုပါမြင်နေရသည်။ စောက်ပတ်နုတ်ခမ်းသားလေးတွေ က ရှိတယ်ဆိုယုံလောက်သာ ။ ပြဲလန်နေခြင်းမျိုးမရှိ။ယု စောက်ပတ်ကို သေချာစွာကြည့်ရင်း အစိထိပ်လေးကို လက်မနဲ့ချေလိုက်သည်။ ယု တစ်ယောက် ဓါတ်လိုက်သလိုမျိုး ကိုယ်လုံးလေး ခါထွက်သွားသည် ။

“ အားးး ကိုကှီးးးးး  ”

ယု အော်ညည်းမိသည့်အခါ ကိုစိုးက အစိကို ပိုပွတ်သည်။ အရည်တွေ အရမ်းစိုလာလေသည်။ ထို့နောက် အဖုတ်နုတ်ခမ်းသားနှစ်ဘက်ကို လက်နဲ့ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ ကိုစိုးဘာလုပ်တော့မည်ကို ယုသိနေသည်။ ပေါင်ကို ပိုမိုကားပေးမိလိုက်သည်။

ကိုစိုးက ယု စောက်စိပေါ်သို့ ပါးစပ်ဖြင့်အုပ်ကာ စုပ်လိုက်တော့သည်။

“ ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်  ”

“ အားးး အမလေးးးကိုကြီးရယ် အားးးရှီးးးး  ”

“ ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်  ”

“ အားးး ဘယလှိုကှီးလဲ အားးး ကိုကှီး အားးးး  ”

ယုလဲ တင်ပါးကိုမြှောက်ကာ အဖုတ်ကို ကော့ပေးရင်း ကိုစိုခေါင်းမှ ဆံပင်တွေကိုဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ လိင်မဆက်ဆံရသည်မှာ ကြာပီမို့ထင် အဖုတ်ထဲမှ အရည်တွေ တအားထွက်လာရသည်။ ကိုစိုးက လျာကို ခပ်ဆတ်ဆတ် လုပ်ရင်း ယက်သည်။ စောက်ပတ်ကြီး အမြုံလိုက်ကိုစိုး ပါးစပ်ထဲ ပါသွားသည်ပင်ထင်မိသည်။ 

“ အားး ကိုကြီးရယ် အ အ အ အ အားးး ကျွတ်ကျွတ်  ”

ကမှ ကျောင်းသွားမှာမို့ ရေချိုး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားသည်မို့ ယု အဖုတ်က အနံ့အသက်ကင်းကာ သန့်ရှင်းနေသည်။ ကိုစိုးလဲ ခယ်မဖြစ်သူရဲ့ အဖုတ်ကို အားရပါးရယက်သည်။ 

ဟိုး အရင်ကတည်းက ခယ်မ ဖြစ်သူကို လုပ်ချင်နေခဲ့တာ ကြာပီ။ ခယ်မဖြစ်သူ ယုရဲ့ ဖင်တွေ ရင်တွေ ကို ခနခန ခိုးကြည့်မိသည်။ ခယ်မဖြစ်သူ အိမ်ထောင်ကွဲပီးကတည်းက အစစအရာရာ ကူညီပေးနေသည်မှာ စေတနာလဲ ပါသလို ခယ်မကို ဝိုက်ချင်နေသည်လဲပါသည်။

တခါတလေ မိန်းမနှင့်လိုးနေရင်းမှ ခယ်မ ကိုလိုးနေသည်ဟုပင်စိတ်ထဲ တွေးကာ လိုးခဲ့တာ ခနခနပင်ဖြစ်သည်။ အခုတော့ ခယ်မဖြစ်သူကို အပိုင်ရလေပီ။ ခယ်မဖြစ်သူ ယုရဲ့ တင်ပါးတွေကို ကိုင်ချင်နေသည်မှာကြာပီ။ အဖုတ်ကို နှိုက်ကြည့်ချင်နေသည်မှာကြာပီဖြစ်ပေသည်။ ဒီနေ့တော့ စည်းတွေကျော်ကာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရပီမို့ ယုရဲ့ အဖုတ်ကို ကိုင်ယုံတင်မက သေချာယက်ပေးနေဖြစ်သည် 

“ ပလက် ပလက် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပလက်  ”

“ အားးကိုကြီး အားးး ကောင်းလိုက်တာ အားးးရှီးးးး အမလေးးးး  ”

ယုရဲ့ ညည်းညူသံကြားရလေ စိတ်တွေ ပိုထပီး ပိုယက်မိလေဖြစ်နေသည်။ အစိထိပ်ကို လျာဖျာလေးနဲ့ယက်လိုက် စောက်ခေါင်းအတွင်းထဲထိုးထည့်လိုက်လုပ်သည်။ စောက်ပတ်နုတ်ခမ်းသား သေးသေးလေးကို နုတ်ခမ်းဖြင့် တပြွတ်ပြွတ် မြည်အောင်ဆွဲစုပ်မိသည်။ 

ဆီးခုံပေါ်မှ အဖုတ်မွှေးတွေကိုပါ နမ်းရှိုက်ဖြစ်သည်။ အရင်ကတည်းက တွေးနေခဲ့ဖူးသည်။ ခယ်မလေးဖြစ်သူက အသားဖြူတယ် အဖုတ်မွှေးထူထူ လေးရှိနိုင်တယ်လို့တွေးခဲ့ဖူးသည်။တကယ်ပင် ခယ်မဖြစ်သူ ယုရဲ့ အဖုတ်မွှေးတွေက ခပ်ထူထူ လေးတွေ့လိုက်ရသည်မို့သဘောကျမိသည်။

“ ပြွတ် ပြွတ် ပလက် ပလက် ပြွတ် ပြွတ်  ”

“ အားးး အ အ ရှီးးး အားး ကိုကြီးးး အားးး မရတော့ဘူး ယုကိုလုပ်ပါတော့ အားးမနေတတ်တော့ဘူး ကိုကြီး လိုးပေးတော့နော် လိုးတော့နော် ကိုကြီး အားးးး  ”

တကယ်ပင် ယုမနေတတ်တော့သည်မို့ ပြောချလိုက်တော့သည်။ ဆက်ယက်နေရင် ခံနိုင်တော့မည်မဟုတ်။ စိတ်တွေ အရမ်းထကြွနေချိန်တွင် လီးတံကြီး ထိုးသွင်းရမှ အာသာပြေတော့မည်ဖြစ်သည်။ ကိုစိုးကို အတင်းဆွဲတင်လိုက်သည်။ 

ကိုစိုးလဲ ယု အရမ်းလိုချင်သည့်အချိန်ရောက်ပီမို့ လီးတံကြီးကို လက်ဖြင် တစ်ချက်နှစ်ချက် ဂွင်းထုကာ နေရာယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒစ်ဖျားဖြင့် ယု စောက်စိကို လေးငါးဆယ်ချက်လောက်ပွတ်လိုက်သည်။

“ အ အ အားးးကိုကှီးရယှ အားးး  ”

“ ဘွတ် …ပလွတ်  ”

“ အားးးးရှီးးး ဝင်သွားပီယု  ”

“ အားးကောင်းတယ်ကိုကြီးရယ်  ”

ကိုစိုးကျောပြင်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သိုင်းဖက်ထားမိသည်။ လီးတံကြီးက ယုအဖုတ်ထဲ တရစ်ရစ် တိုးဝင်လာသည်။

ယုရော ကိုစိုရော အပေါ်အကျီတွေ မချွတ်ထားရသေးပေ။ ယု အကျီကတော့ ခါးတိုရင်ဖုံးမို့ အနှောက်အယှက်မရှိပေမယ့် ကိုစိုးရဲ့ ရှပ်အကျီက ဆီးခုံနဲ့ မလွတ်မလပ်ဖြစ်နေသည်မို့ ယုကပင်ကိုစိုးအကျီ ကြယ်သီးတွေကိုဖြုတ်ပေးကာ ဆွဲချွတ်ပေးလိုက်သည်။

လီးတံကြီးက အဖုတ်အတွင်းသို့ အဆုံးထိနစ်ဝင်သွားပီ။ ကိုစိုးက ခါးရိုက်ကာ သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက် စလုပ်တော့သည် ။

“ ဖွတ် ဖွတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်  ”

“ အ အ အ အ ရှီးးး အ အမလေးးး  ”

“ ကောင်းလားယု ကိုကြီး လုပ်တာကောင်းရဲ့လား  ”

“ ကောင်းတယ် အားးး အ အ ကိုကြီး အားးးကောင်းတယ်ကွာ   ”

အဖုတ်ထဲကို လီးတံကြီး တဇွိဇွိ ဝင်ထွက်နေသည်။ ယုလဲ ပေါင်ကို အတတ်နိုင်ဆုံးကားကာ အဖုတ်ကို ကော့ပေးထားမိသည်။ အလိုးမခံရတာကြာတာလဲဖြစ် ချစ်ရသူ ခဲအိုကြီး လိုးနေတာလဲ ဖြစ်သည်မို့ ကာမရမ္မက်တွေ ထန်နေရသည်။ 

မခံစားရတာ ကြာပီဖြစ်တဲ့အတွက် အရမ်းကို ကောင်းလွန်းနေသည်။ ကိုစိုးအနေနဲ့လဲ ခယ်မ ဖြစ်သူကိုလိုးနေရသည်မို့ စိတ်ခံစားမှု တမူထူးခြားနေသည်။

“ ဇွိ ဇွိ ဇွပ် ဇွပ် ဘွတ် ဘွတ် ဖတ် ဖတ်  ”

ဆီးခုံနှစ်ခုရိုက်သံရော အဖုတ်ထဲလီးဝင်သံရောကြားနေရသည်။ ကိုစိုးက ယုမျက်နှာကို အပေါ်မှ မိုးကြည့်ရင်း လီးတံနဲ့စောက်ပတ်ထဲ ဆောင့်လိုးပေးနေသည်။ 

ယုရဲ့မျက်နှာက တဏှာအခိုးအငွေ့တွေကို အတိုင်းသား မြင်နေရသည်။ လီးတံကို အဆုံးထိ ဆောင့်ထည့်လိုက်တိုင် ယုတစ်ယောက် ပါးစပ်လေးဟ ပီး တအားအား အော်နေသည်ကိုက စိတ်ထစရာပင်။ ယုရဲ့ စောက်ပတ် စောက်ခေါင်းသားကြွက်သားတွေက ကိုစိုးလီးကို ဆွဲညှစ်ပေးနေတာ ခံစားသိမိနေသည်။

ခယ်မလေး သူ့လီးနဲ့ စိတ်တအားပါနေသည်ကို သိရလို့ ကိုစိုးလဲ မနားတမ်း ဆောင့်လိုးနေမိသည်။

“ ဖွတ် ဖွတ် ဖွတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်  ”

“ အ အ အ အားးး ကောင်းတယ် ဆောင့်ပါကိုကြီး ယု ကောင်းတယ် အားးး အမလေးး  ”

“ အင့် အင့် အင့် အားးကောင်းလိုက်တာ ယု စောက်ပတ်ကို ကိုကြီးလိုးနေပီနော် ကိုကြီးလီးကောင်းလား   ”

“ အင်းး အားး ကောင်းတယ်ကိုကြီး အားးး တအားဆောင့်ပေး အားးး  ”

“ ဖွတ် ဖွတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်  ”

“ ဇွိ ဇွပ် ဇွိ ဇွပ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်  ”

ဆက်တိုက်ဆောင့်လိုးနေကြသည်မှာ နှစ်ယောက်သားချွေးစေးတွေပင် ပျံလာသည်။ အသက်ရှူသံတွေလဲ ပြင်းထန်နေရသည် ။

“ ယု ဖင်ကုန်းပေးပါလား ယုဖင်ကိုကြည့်ပီး လိုးချင်တယ်နော်  ”

“ ဟုတ် ကိုကြီး  ”

ကိုစိုးလဲ ယုအဖုတ်ထဲမှ လီးတံကို ဆွဲနုတ်လိုက်သည်။

“ ဘွတ်…ပလွတ်  ”

စောက်ပတ်ထဲ အရည်တွေနဲ့ ဟာတာတာ ဖြစ်သွားသည်။ ယု စောက်ပတ်ကိုကြည့်လိုက်တော့ စောစောကထက် ပိုပီအာနေတယ် စောက်စိကလဲ ပိုထောင်နေသလိုဖြစ်နေတယ်။ စောက်ဖုတ်တဝိုက်မှာတော့ အရည်တွေစိုရွဲနေလေသည်။ ယုလဲ လေးဘက်ထောက်ကာ ဖင်ကုန်းပေးလိုက်သည်။ 

ဖင်ကုန်းလိုက်တော့ လုံးဝန်းဖြူဖွေးလှတဲ့ယုရဲ့ တင်ပါးတွေက ပိုပီး ကားထွက်လာသည်။ ဖင်နှစ်ခြမ်းကြားက ညိုတိုတိုစအိုပေါက်လေး ကလဲ အသည်းယားစရာကောင်းလှသည်။ ဒီဖင်ကြီးကို ခနခန ခိုးကြည့်နေခဲ့ရတာ အခုတော့ သူ့ရှေ့မှာ ဖင်ကုန်းထားလေပီ။

လှလိုက်တဲ့ဖင် တောင့်လိုက်တဲ့ဖင်။ တင်ပါးနှစ်ခြမ်းကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ထို့နောက် တင်ပါးနှစ်ခြမ်းကြားလီးအမြှောင်းလိုက်ထည့်ကာ ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။ စအိုပေါက်ကို လီးနဲ့ပွတ်ပေးနေသလို ဖြစ်နေသည်။

“ ယုရယ် လှလိုက်တာကွာ ယုဖင်က အရမ်းလှတာပဲ အားးး) 

“ အားးး ကိုကြီးရယ် လိုးပါတော့ကွာ မနေတတ်တော့ဘူး ဘယ်လိုကြီးလဲကွာ  ”

“ လိုးမယ်နော် ယုဖင်ကို အမြဲ စိတ်ထဲ မှန်းနေရတာ တအားလိုးမယ်နော် ညီမလေး  ”

“ အင်းးကိုကြီး စိတ်ကြိုက်လိုးပါတော့နော်  ”

ကိုစိုးလဲ ယုစောက်ပတ်အဝမှာ လီးတေ့လိုက်ပီး ပလွတ်ခနဲ တစ်ချက်ထဲ အဆုံးထိုးသွင်းလိုက်သည်။

“ အားးးးရှီးးးးကောင်းလိုက်တာ ကိုကြီးရယ်  ”

လီးတံကို ပြန်ဆွဲမနုတ်သေးပဲ အဆုံးထိ ဖိထားလိုက်ကာ စအိုပေါက်ကို လက်ခလယ်ထိုးထည့်လိုက်သည်။

“ အားးး ကိုကှီးးးး အ  ”

ခယ်မလေး တင်ပါးကြီး တွန့်ခါသွားသည်။ လက်ခလယ်ကို စအိုပေါက်ထဲမှာ ကစားပေးလိုက်သည်။

“ အားးးကိုကြီး  ”

လက်ခလယ်ကို တော်တော်ကြာအောင် ကစားပီးမှ စောက်ဖုတ်ထဲမှ လီးကို အထုတ်အသွင်းလုပ်လိုက်သည်။ 

“ အားးး ရှီးးး ကောင်းတယ်ကိုကြီးရယ် ချစ်တယ် အားးးး  ”

ဖင်ပေါက်ထဲမှ လက်ချောင်းကို ပြန်ဆွဲနုတ်ကာ ယုရဲ့ ခါးစပ်နေရာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မိမိရရ ကိုင်ပီး တဖန်းဖန်း မြည်အောင် ဆောင့်လိုးလိုက်သည် ။

“ ဖန်း ဖန်း ဖန်း ဖန်းးးး  ”

တင်ပါးကြီးတွေ ရေလှိုင်းသဖွယ် တုန်ခါနေသည်မှာ ကြည့်လို့ကောင်းနေသည်။

“ အင့် အင့် အင့် အားးး ယုဖင်ကြီးကို ကြိုက်လိုက်တာကွာ အင့် အင့် အင့်  ”

“ ဖန်း ဖန်း ဖန်းးး  ”

“ ဖွတ် ဖတ် ဖွတ် ဖတ် ဖွတ် ဖတ်  ”

“ အားးး အ အ အ ကောင်းတယ်ကိုကြီး ဆောင့် အားး ထိလိုက်တာကွာ အားးချစ်တယ် အားးး  ”

ယုလဲ စိတ်တွေ ထကြွကာ လေးဘက်ကုန်းရင်းက တင်ပါးကြီးတွေကို နောက်ပြန်ဆောင့်ပေးနေမိသည်။

“ ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်  ”

“ အားး ဟုတ်တယ် အဲ့လို ပြန်ဆောင့်ပေး ကောင်းလိုက်တာ ညီမလေးရယ် အားးး  ”

“ ဖွတ် ဖတ် ဖွတ် ဖတ်  ”

ကိုစိုးလီးတံထိပ်က ယုရဲ့ သားအိမ်ခေါင်းကိုပါ လာလာထောက်မိသည်။ ယုက တင်ပါးနဲ့ ပြန်အဆောင့် ကိုစိုးက လီးထိုးအသွင်းနဲ့ စည်းချက်မှန်လှသည်။ 

လီးတံကြီး စောက်ပတ်ထဲ ဝင်ထွက်နေသည်ကို ကိုစိုးငုံ့ကြည့်ရင်းလိုးနေသည်။ လီးတံကြီး ပြန်ဆွဲနုတ်လိုက်တိုင်း စောက်ပတ်နုတ်ခမ်းသားတွေက လီးတံနဲ့ ကပ်ပါလာသည်ကို တွေ့နေရသည်။ လီးတံနဲ့ အဖုတ်မှာ စောက်ရည်တွေ တော်တော်ရွှဲလာသည်။

“ ဖွတ် ဖတ် ဖွတ် ဖတ် ဖွတ် ဖတ်  ”

“ အားး ကောင်းတယ် ကိုကြီး အားး တအားဆောင့်လိုးပေး  ”

လိုးလိုက်တိုင်း လှိုင်းထ နေသည့် တင်ပါးတွေကို ဖျစ်ညှစ်လိုက်သည်။

“ အားးးယုရယ် လှလိုက်တဲ့ ဖင်ကြီးကွာ အင့် အင့် အင့်  ”

“ ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖွတ် ဘွတ် ဘွတ် ဘွတ် ဖတ်  ”

“ အင့် အင့် အင့် အားးး ညီမလေးကို လိုးနေပီနော် အားးး ကောင်းလိုက်တဲ့ ဖင်ကြီး အင့် အင့်  ”

“ အ အ အားး ကောင်းတယ်ကိုကြီး အားးး  ”

“ ဒီဖင်ကြီးကို လိုးချင်နေတာကြာပီ အင့် အင့် အင့်  ”

“ အားးး လိုးကွာ လိုးးး မညှာနဲ့ကိုကြီး တအားလိုးပေး  ”

“ ညီမလေး ယု ဖင်ကြီးနဲ့ ပြန်ဆောင့်ပေးစမ်းပါ အရမ်းကြိုက်တယ်   ”

“ အင်းးးး အင့်အင့် အင့် အင့် ကောင်းလားကိုကြီး   ”

“ ဖွတ် ဖွတ် ဖွတ် ဖွတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်  ”

“ အားး ကြိုက်တယ်ကိုကြီး  ”

“ ကောင်းလား ညီမလေး … အင့်အင့် ညီမလေး ကိုကြီးနဲ့ခံချင်နေတာကြာနေပီမလား  ”

“ အင်းးး ကောင်းတယ် ဟုတ်တယ် ခံချင်နေတာကြာပီ အားးး ကိုကြီးလဲ လိုးချင်နေတာ ကြာပီမလားးး ယု ဖင်ကို ခိုးခိုးကြည့်နေတာ သိတယ် အားးး လိုးးးး  ”

“ အင်းးးး ဟုတ်တယ် အင့်အင့် ယု ဖင်ကိုကြည့်ရတာ စိတ်တအားထလို့ အင့်ကွာ အင့်အင့်  ”

ယုတင်ပါးကြီးနှစ်ဘက်ကို လက်နဲ့ တအားစုပ်နယ်ရင်း ဆောင့်လိုးနေသည်။ 

“ ဖွတ် ဖတ် ဖွတ် ဖတ် ဖွတ် ဖတ်  ”

“ ဇွိ ဇွပ် ဇွိ ဇွပ် ဇွိ ဇွပ်  ”

“ ဖန်း ဖန်း ဖန်း ဖန်း  ”

တခန်းလုံးလိုးသံတွေ ဆူညံနေလေသည်။ ဘယ်နှစ်ချက်တောင် ဆောင့်လိုးနေမိသည်ကို မရေတွက်နိုင်တော့။ လိုးချက်တွေကလဲ ထိမိလှသည်။

နှစ်ယောက်သား ကာမ အရသာ ကောင်းကောင်းခံစားမိနေသည်။ ကိုစိုး ဆောင့်လိုးရင်း နဲနဲ မောဟိုက်လာသဖြင့် လီးတံကို ဆွဲနုတ်လိုက်သည်။ ယုရဲ့ စောက်ရည်တွေ လီးတံမှာ ပေပွနေသည်။ အကြောအပြိုင်းပြိုင်းထနေသည့် လီးတံကြီးမှာ ယုရဲ့စောက်ရည်တွေဖြင့် ပြောင်လက်ချောမွတ်နေသည်။

“ ကိုကြီး မောသွားလား  ”

“ အင်းးး ရတယ် ဆက်လိုးပေးမယ်  ”

ယုက ဖင်ကုန်းထားရာမှ ကိုစိုးဘက်ကိုလှည့်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။ မျက်နှာမှာ ချွေးစေးလေးတွေ ပျံနေသည်။ အသက်ရှူသံလဲ ပြင်းနေသည်။ အပေါ်ပိုင်း ရင်ဖုံးအကျီအဖြူလေးမှာ မို့လိုက်ရှိုက်လိုက်နဲ့ အသက်ပြင်းပြင်းရှူ နေလေသည်။ 

ကိုစိုးက မွေ့ယာပေါ် ထင်ထိုင်ချလိုက်ရင်း လီးတံကိုကိုင်ကာ ပြန်မကျသွားစေရန် ဂွင်းတိုက်နေသည်။ ကိုစိုးရဲ့ လီးကိုင်ထားတဲ့ လက်ကို ယုလက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်ပီး 

“ ညီမလေး နမ်းပေးမယ်နော်  ”

အလိုက်သိတတ်တဲ့ယုကို ကိုစိုးသဘောကျသွားမိသည်။ ကိုစိုး လက်ကို လီးတံပေါ်မှ ဖယ်လိုက်ပီး ယုလက်ဖြင့် တစ်ချက်နှစ်ချက်ပွတ်သပ်လိုက်ပီး ဒစ်ဖျားကို ငုံစုပ်လိုက်သည်။ ယုရဲ့ နွေးထွေးလှတဲ့ အာခံတွင်းအရသာကို ခံစားမိလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဒစ်ထိပ်ဖူးကို ရစ်သပ်လိုက်သည့် ယုရဲ့ လျာနွေးနွေးလေးရဲ့အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။ ယုက ဒစ်ထိပ်ဖျားကိုလျာနဲ့မွှေထိုးပေးသည်။ ယုပါးစပ်ထဲမှာတော့ ယုရဲ့သုတ်ရည်ရော ကိုစိုးရဲ့လရေအရသာရော ခါးသက်သက်လို အရသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ လီးအရင်းထိ ငုံပီး စုပ်လိုက်သည်။

“ ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်  ”

“ အားး ကောင်းလိုက်တာ ယုရယ်  ”

ယုရဲ့ ဆံထုံးလေးကို ကိုစိုးက ဖြေချပေးလိုက်သည်။ ဆံနွယ်တွေကို လက်ဖြင့်ထိုးဖွရင်း ခေါင်းကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။ လီးတံကို လက်နဲ့ကိုင်ကာ သေချာ စုပ်ပေးနေသော ယုကို ကြည့်မိသည်။ ပါးလေး ပိန်လိုက် ဖောင်းလိုက်နဲ့ ဒစ်ဖျားကိုယက်လိုက် တစ်ချောင်းလုံးစုပ်လိုက်လုပ်နေသည်။

“ စုပ်လို့ကောင်းလား ယု  ”

မျက်လုံးလေး လှန်ကြည့်ကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ ပါးစပ်ထဲမှ လီးတံကို မချွတ်ပေ။ ယု လီးစုပ်နေသည်မှာ အရမ်းကြမ်းကြမ်းကြီးမဟုတ် ချောချောမွေ့မွေ့နဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုရှိသည်။

လီးတံတလျောက် စိုစွတ်အောင်လုပ်ပီး စုပ်ပေးနေခြင်းမျိုးဖြစ်သည်။ တာဝန်ကျေ စုပ်ပေးနေခြင်းမျိုးမဟုတ်ပဲ ကိုစိုး အရသာခံလို့ကောင်းအောင် စုပ်ပေးနေခြင်းမျိုးဖြစ်သည်။ ပါးစပ်ထဲ အထုတ်အသွင်းလုပ်ပေးပီးစုပ်ယုံတင်မဟုတ် လျာက လီးတံကို ရစ်ပတ် ကစားပေးရင်းစုပ်နေလေသည် ။

“ အားးး ကောင်းလိုက်တာယုရယ် လုပ်တတ်လိုက်တာ အားးးအီးးးး  ”

“ ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်  ”

“ အားးး ကောင်းလိုက်တာ ယုရယ် အားးရှီးးး အားးး ကောင်းတယ်  ”

ယုရဲ့စုပ်ချက်တွေက အဖုတ်ထဲလိုးရတာထက်ပင်ကောင်းနေလေသည်။

ချောမွေ့နေတဲ့လီးကို နုတ်ခမ်းလေးဖြင့် ဖိကာ အထုတ်အသွင်းလုပ်ပေးနေသလို အတွင်းမှ လျာကလဲ ကစားပေးနေတော့ ကိုစိုး အရမ်းကောင်း လီးထိပ်ဖျားမှာ ကျင်တက်လာသည်။ ယုခေါင်းကို ကိုင်ပီး အဖုတ်ထဲလိုးသလို လီးတံဖြင့် ညှောင့်လိုးနေရင်းမှ 

“ အ အ အားးးရှီးးးကောင်းတယ် ယု အားးညီမလေးးအ အားးး ထွက်….ထွက်ကုန်ပီ အားးအမလေးးး  ”

ဘယ်လိုမှ ထိန်းမထားနိုင်တော့သည်မို့ ယုပါးစပ်အတွင်း မှာပင် လရေပျစ်ခဲခဲတွေကို ပန်းထုတ်မိလိုက်တော့သည် ။ လီးတံကို ယုပါးစပ်အတွင်းမှာ ငြိမ်သက်စွာ ထားရင်း လရေတွေ ကုန်ဆုံးသွားသည် အထိ ပန်းထုတ်နေမိသည်။ ယု လည်ချောင်းအတွင်းထိ လရေတွေ တဖျောဖျော ပန်းထွက်နေသည်။

“ ဂလု …အွတ် အွတ် ….  ”

ယု လဲ လရေတွေကို မျိုချမိလိုက်သည်။ လီးတံကြီး တဆက်ဆက်တုန်နေရာမှ ငြိမ်ကျသွားသည်။ ယုလဲ လီးတံကိုပါးစပ်ထဲမှ ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။

“ ဆောရီးနော် ညီမလေး ကိုကြီး မထိန်းနိုင်တော့လို့   ”

လရေတွေကို အကုန်မျိုချရင်း 

“ ဟုတ် ရပါတယ်ကိုကြီး ယုလဲ ကြိုက်တယ်   ”

နုတ်ခမ်းကို လျာနဲ့သပ်ရင်း မေးစေ့မှာ ပေနေတဲ့ အရည်တွေကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့်သပ်ယူကာ စုပ်လိုက်သေးသည်။

“ ချစ်လိုက်တာယုရယ် … ”

ယုကိုယ်လုံးလေးကို ဆွဲယူရင်း နုတ်ခမ်းချင်း နမ်းလိုက်သည်။ 

“ ယုရော ပီးရဲ့လား ကိုကြီး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သွားလား  ”

“ ပီးပါတယ်ကိုကြီး ခုနက ကုံးပီး လိုးနေထဲက ယု ပီးနေတာ ကိုကြီးပီးအောင် ဆက်နေပေးနေတာလေ ယု ပျော်တယ်သိလား ခနနော် ကိုကြီး  ”

ကုတင်ဘေးစားပွဲပေါ်မှ ဟမ်းဖုန်းလေးလှမ်းယူကာ နံပါတ်တွေနှိပ်လိုက်ပီး 

“ ဟလို … ဟုတ်ကဲ့ ဆရာမကြီး ယု ဒီနေ့ နေမကောင်းဖြစ်နေလို့ ခွင့်လှမ်းတိုင်တာပါဆရာမကြီး ဟုတ်… ဟုတ်ကဲ့ … ယု အတန်းချိန်က နေ့လည်မှ နှစ်ချိန်ထဲပါ ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမကြီးနောက်ရက်တွေ အစားပြန်ဝင်ပေးလိုက်ပါ့မယ်ရှင်  ”

ဟမ်းဖုန်းလေး ပြန်ချထားလိုက်ပီး 

“ ယု…ဒီနေ့ ကျောင်းမသွားတော့ဘူး ကိုကြီး  ”

........................................⭐⭐⭐⭐⭐........................................

 ပြီးပါပြီ။

ကျွန်တော့် သူနာပြုဆရာမလေး အပိုင်း ( ၅ )

 ကျွန်တော့် သူနာပြုဆရာမလေး အပိုင်း ( ၅ ) 

{ ဇာတ်သိမ်းပိုင်း }

ရေးသားသူ - ချမ်းကို (Chan Ko)

ငယ်ငယ်ကကြည့်ခဲ့ဘူးတဲ့ ကောင်းဘွိုင်ရုပ်ရှင် ဇာတ်ကားထဲက သေနတ်ချင်းယှဉ်ပစ်ခါနီး ဇာတ်ဝင်ခန်းလိုပဲ.. လူသူလေးပါး ရှင်းလင်းလွန်းတဲ့ မြစ်ကမ်းပါးအစွန်က ခုံအပြာလေးပတ်ချာလည်မှာ ထိုင်နေကြတဲ့ လူ ၃ ယောက်ဟာ တိတ်ဆိတ်လို့နေတယ်။ မိုးနံ့သင်းသင်းလေးပါတဲ့ လေပြေလေးကအဝှေ့၊ ကျနော့်ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျနော်ချစ်တဲ့ မိန်းမနှစ်ယောက်ရဲ့ ဆံနွယ်တွေက တဖျတ်ဖျတ် လေထဲမှာ လွှင့်လို့ပေါ့။ တော်ရုံ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ တွေ့တာတောင် တည်ငြိမ်တတ်တဲ့ ကျနော် အခုတစ်ကိုယ်လုံး တဖျင်းဖျင်းထလာတဲ့အထိ တုန်လှုပ်နေမိပြီ။ ပြုံးချိုနေတဲ့ မျက်နှာတွေနဲ့ ကျနော့်ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ဆရာဝန်မလေးနဲ့ နာ့စ်မလေး..။

“ အအေးသောက်မလား ညီမလေးနီနီချို…”

လို့ ပုံ့ပုံ့က ခပ်ပြုံးပြုံးလုပ်ရင်း စကားစပြောတယ်။

“ ရတယ် မမ..။ ဒီမှာ အစ်ကို့ဆီက နည်းနည်းမျှသောက်လိုက်မယ်…”

လို့ ပြန်ဖြေရင်း ရုတ်တရက် ကျနော်သောက်လက်စ ဖျော်ရည်ခွက်ကို ဆွဲယူပြီး ကောက်မော့ပစ်လိုက်တယ်။ ကျနော် အထိတ်တလန့်နဲ့ ပုံ့ပုံ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ လုံးဝမျက်နှာမပျက်ပဲ ကျနော့်ကို တစ်ချက်လောက် စိုက်ကြည့်ပြီး မျက်နှာလွှဲသွားတယ်။ အနီလေးကလည်း သူဘယ်လောက် ကျနော့်ကိုပိုင်ကြောင်း ပြချင်နေပုံပဲ။

ဖူး…… ကျနော် သက်ပြင်းခိုးချနေမိတယ်။ ဘာမှစကားဆက်မပြောပဲ ဒီအတိုင်း ငြိမ်ကျသွားပြန်တာ ၅ မိနစ်လောက် ရှိသွားပြန်ပြီ။ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာတော့ ၅ ကမ္ဘာလောက်တောင် ကြာသွားပြီလို့ ထင်နေမိတယ်။ ကျနော် ကံကောင်းနေတာတစ်ချက်က ကျနော်ပြိုင်တူချစ်မိခဲ့တဲ့ မိန်းမနှစ်ယောက်လုံးဟာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ပညာတတ် မိန်းမတွေ ဖြစ်နေလို့ပါ။ မဟုတ်ပဲ သာမန်မိန်းမနှစ်ယောက်သာဆို နေရာမှာတင် ထပြီး သတ်ကြတော့မလားပဲ။ အခုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ခပ်ပြုံးပြုံးနဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ်နေကြတယ်ဗျာ။

“ မနက်ကပဲ ကျမတို့နှစ်ယောက် စကားပြောပြီးကြပြီ မောင်ရေ…”

လို့ ပုံ့ပုံ့က စကားစတယ်။

“ ညီမလေးနီနီချိုက ဘာတစ်ခုမှ ဖုံးကွယ်မထားပဲ ပုံ့ကို အကုန်ပြောပြခဲ့တယ်လေ…။ မနေ့က ပုံ့တို့သုံးယောက် ဆုံလိုက်ကတည်းက ပုံ့ ရိပ်မိပါတယ်။ မောင်… တစ်ခုခု ပြောချင်သေးလား…”

…………. ….. ….. …… ………..

“ အစ်ကို! မမရီကို ပြောပြလိုက်လေ..။ အနီလေးကို အစ်ကို အရမ်းချစ်တဲ့အကြောင်း..။ အနီလေးကို ဘယ်လိုဂရုစိုက်တဲ့အကြောင်း….။ ဘယ်လိုရည်ရွယ်ထားတယ်ဆိုတာတွေ ပြောပြလိုက်ပါ အစ်ကိုရ….”

ရယ်သလိုမောသလိုနဲ့ ကျနော့်သူနာပြုဆရာမလေးကစပြီး တိုက်စစ်ဆင်ပြီဗျာ။ ကျနော် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ပဲ တိတ်နေမိတယ်။

“ ဟင်းဟင်း! ဟုတ်လား ညီမလေးအနီချိုရ..။ မမကိုလည်း အတူတူပါပဲဟ..။ သိတဲ့အတိုင်း ဖိုးသက်က မမရဲ့ ငယ်ကျွမ်းဆွေလေ..။ မမကိုဆို အနိုင်လည်းတော်တော်ကျင့်တယ်..။ သံယောဇဉ်လည်း ကြီးရှာတယ်လေ..။ အဲ့လိုခပ်ဆိုးဆိုး ချစ်သူမျိုးကို မမ တသက်လုံး ပဲ့ပြင်ထိန်းကျောင်းသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား..။ ပြီးတော့ သူကလည်း ဘယ်လောက်ဆိုးဆိုး မမကိုတော့ တော်တော်လေး ချစ်ရှာတယ်ဟ။ ဟုတ်တယ်မလား မောင်…”

ဆိုပြီး ကျနော့်ကို မေးငေါ့ပြီး ပြောလာပြန်တယ်။

“ အနီလေးကတော့ အစ်ကို့ကို လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်.. မမရေ..။ ဒါနဲ့ စကားမစပ်… အစ်ကိုက မမကို ငယ်သူငယ်ချင်းမှန်းသိပြီး သံယောဇဉ်ဖြစ်သွားတာ မကြာသေးဘူးဆို.. ဟုတ်လား..”

“ အာ.. မဟုတ်ပါဘူး ညီမလေးရာ..။ အမှန်က ဖိုးသက် ဒီမြို့ကိုရောက်လာပြီး ဘာမှမကြာလိုက်ဘူး…။ တစ်ညနေ ရေတွင်းမှာ.. မမတို့နှစ်ယောက် ချစ်သူဖြစ်ခဲ့တာပါ..။ မောင်က ညီမလေးကို မပြောပြဘူးထင်တယ်.. ဟင်းဟင်း..”

ကျနော်တော့ ရူးချင်နေပြီဗျာ။ သူတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်သူမှ နောက်ဆုတ်မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူးဗျ။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဘယ်သူ့ကို ကျနော်က ပိုပါတယ်ဆိုတာကို မသိမသာ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး စကားနိုင်လုနေကြပြီ။ အမှန်က တစ်ယောက်ယောက် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ တဖြေးဖြေးနဲ့ သူတို့ပြောနေတဲ့ စကားလုံးတွေက တော်တော်လေး လွန်ကဲလာနေပြီဆိုတာ ကျနော် ကြားနေရတယ်။

“ ညီမလေးကတော့ နောက်မဆုတ်ပေးနိုင်ပါဘူးရှင်…။ အစ်ကို့ကို အရမ်းချစ်တာပါ..။ အစ်ကိုနဲ့ တသက်လုံးခွဲရရင် သေမှာ…”

“ သြော်! ဖြစ်ရလေ ညီမလေးရာ..။ မမလည်း တူတူပါပဲ..။ တသက်လုံး မျှော်ခဲ့ရတဲ့ ကောင်လေးကိုပဲ ယူမယ်လို့ ရည်စူးခဲ့တာပါကွယ်..”

အပြန်အလှန် တောင်းပန်သလို လေသံတွေနဲ့ မုန်တိုင်းတိုက်စပြုလာနေတဲ့အထိ ကြားထဲက ကျနော့်မှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ဘာဝင်ပြောရမှန်းမသိ ငြိမ်သက်လို့ပေါ့။

“ ကဲပါ.. မောင်ရေ..။ ဒီနေရာမှာ အပြတ်ပြောပါတော့နော်..”

ဆိုပြီး စကားဦးက ကျနော့်ဖက်ကို လှည့်စပြုလာပြီ။

“ အခုအတိုင်းဆို ညီမလေးလည်း သနားစရာကောင်းနေရှာပြီ..။ ပုံ့ပုံ့ကလည်း မောင့်ကို မခွဲနိုင်..။ ဒီတော့ ကာယကံရှင်ဖြစ်တဲ့ မောင်ကိုယ်တိုင် တစ်ခွန်းပဲပြောပြီး ဆုံးဖြတ်ပါတော့…”

လို့ ပုံ့ပုံ့က ကျနော့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလာတယ်ဗျာ။

………………………………………

စူးစူးရဲရဲ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေနဲ့ ကျနော့်ကို ငေးကြည့်နေတဲ့ ကျနော့်သူနာပြုဆရာမလေး နီနီချို၊တောက်ပနေတဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ သူ့ကိုကျနော် တသက်လုံး ပစ်မသွားပါဘူးဆိုတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေအပြည့်၊ ကျနော့်ကို အသည်းနင့်အောင် ချစ်ရှာတဲ့ ဘာမှအပြစ်မရှိတဲ့ ကောင်မလေး။

ဒီဖက်ကိုကြည့်ပါဦး.. ဒေါက်တာရီရီ.. ဒါမှမဟုတ် အနေတည်ပြီး မနောဖြူတဲ့ ကျနော့်ငယ်ငယ်က ပုံ့ပုံ့။ ခါးကလေး မတ်မတ်နေရင်း တောင့်တောင့်လေးထိုင်ရင်း ကျနော်ပြောမယ့်စကားကို မျှော်လင့်တကြီး ဟန်ကလေးနဲ့လေ။ ဟိုးငယ်ဘဝ ကလေးအရွယ်ကနေ အခုထိ ကျနော့်အပေါ် အနွံတာခံရှာတဲ့ ကောင်မလေးရယ် အခုကျနော့်ကို ဆွေးရိပ်သမ်းနေတဲ့ မျက်ဝန်းညိုညိုလေးနဲ့ အသနားခံနေရှာပြီ။

ကျနော် ဘာလုပ်ရမလဲဗျာ။ ဘာပြောလိုက်ရမလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ကျနော် လွန်လွန်ကျူးကျူး မလုပ်ခဲ့ရသေးဘူးဆိုရင်လည်း အဖြေကရှင်းမယ်။ အခုတော့ နှစ်ယောက်လုံးနဲ့ နယ်ကျွံခဲ့မိပြီဆိုတော့ ဘယ်သူ့ကို ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့ ဖြတ်ရမှာလဲဗျာ။

“ အစ်ကိုရေ! ဖြေလိုက်လေ…။ ဘယ်သူ့ကို ပိုချစ်သလဲ..။ ဘယ်သူ့ကို လက်ထပ်မလဲဆိုတာ.. မမရီမေးနေတယ်.. ပြောလိုက်တော့..”

ဆိုပြီး အနီလေးက စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အသံတုန်တုန်လေးနဲ့ ပြောလာပြီ။ ပုံ့ပုံ့ခင်မျာလည်း စိတ်အရမ်းလှုပ်ရှားနေတဲ့ဟန်နဲ့ အောက်နှုတ်ခမ်းကို သွားဖြူဖြူလေးနဲ့ ခပ်တင်းတင်း ကိုက်ထားရှာပြီ။ ကျနော် မခံနိုင်တော့ဘူးဗျာ။ ဒီအခြေနေကြီးကို မခံစားနိုင်တော့ဘူး။ ကျနော် ဝုန်းကနဲ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး အက်ကွဲနေတဲ့အသံနဲ့ အော်လိုက်တယ်…။

“ ငါ နှစ်ယောက်စလုံးကို မခွဲနိုင်ဘူး …။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပိုမချစ်ဘူး..။ နှစ်ယောက်စလုံးကို မြတ်နိုးတယ်..။ ငါ့ကို မင်းတို့ ချစ်တယ်ဆို အဲ့မေးခွန်းကို နောက်ထပ် မမေးကြပါနဲ့တော့..”

လို့ စိတ်ထဲရှိတာတွေ ကပေါက်တိကပေါက်ချာ ပြောလိုက်ရင်း ဆတ်ကနဲ လှည့်ထွက်လိုက်မိတယ်။ နောက်ကို ပြန်လှည့်မကြည့်မိဘူး..။ သူတို့နှစ်ယောက်ထဲ အအေးဆိုင်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။

—————————————

“ အဲ့ဒီလိုတွေ ဖြစ်ကုန်တယ်ဗျာ..။ ကျနော် ဘာလုပ်ရမလဲ…”

အက်ကွဲရီဝေ မူးယစ်နေတဲ့ ကျနော့်စကားသံက ခနော်ခနဲ့ အရက်ဆိုင်အိုလေးပေါ်ကို တဖြောက်ဖြောက်ကျနေတဲ့ မိုးပေါက်သံတွေကြားထဲမှာ မသဲမကွဲ ထွက်ကျလာတယ်။ နေ့လည်က ကျနော်နဲ့ ကျနော်ချစ်တဲ့ မိန်းမနှစ်ယောက်ရဲ့ မန်ကျည်းဖျော်ရည်ဆိုင်ထဲက ပြဿနာကို အခု ကျနော့်ရှေ့မှာထိုင်နေတဲ့ ဆံပင်ရှည်ရှည်နဲ့ ခေတ်ပေါ်ကဗျာဆရာကြီး နှစ်ယောက်ကို ရင်ဖွင့်နေမိတယ်။ ကျနော်အတော်လေး ဗျာများစပြုနေပြီဗျာ။ ဘယ်ချစ်သူကိုမှလည်း မပစ်ရက်ပြန်။ သူနာပြုဆရာမလေးကို ပိုချစ်တယ်ဆိုတာတောင်.. ဆရာဝန်မလေးကိုလည်း သနားချစ်ကလေး ချစ်မြတ်နိုးနေတော့ကာ သိပ်ခက်နေပါပြီလေ။

ကျနော့်အဖြစ်ကိုကြည့်ပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေတဲ့ ဆရာသမားနှစ်ယောက်ကတော့ နှမ်းဖတ်ချဉ်သုပ်ကို ကောက်ဝါးလိုက်၊ ဘီအီးတွေ တစ်ခွက်စီ ထပ်မော့ပြီး ဆေးပေါ့လိပ် ကိုယ်စီဖွာရင်း စဉ်းစားခန်းဝင်နေကြတယ်။ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတဲ့ ကျနော်တစ်ယောက် သူတို့မျက်နှာတွေကို တစ်လှည့်စီငေးရင်း ဘာအကြံဉာဏ်များ ပေးလာမလဲဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကလေးနဲ့ပေါ့။

“ မောင်သက်.. ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြတ်နိုင်ဘူးဆိုပါတော့ …”

ဆေးပေါ့လိပ်မီးခိုးတွေကို မှုတ်ထုတ်ရင်း ဆရာသမားတစ်ယောက်က စကားစတော့ ကျနော် ခေါင်းငြိမ့်ပြမိတယ်။

“ အိမ်း! နှစ်လမ်းရှိတယ်..ကွာ…။ မင်း နှစ်ယောက်လုံးကို တပြိုင်နက်ထဲ ယူရင်ယူ။ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေလိုက်.. ဒါပဲ..”

“ ဗျာ!!”

လမ်းမဖက် အမှောင်ထုထဲကို ငေးနေတဲ့ ကျန်တဲ့ဆရာသမားက ဆတ်ကနဲ လှည့်လာပြီး…

“ နှစ်ယောက်လုံးကို ဘယ်လိုယူမလဲ။ ဒါ ဗမာပြည်ဗျ…။ တစ်လင်တစ်မယားစနစ် ကျင့်သုံးတဲ့ တိုင်းပြည်..။ ခင်ဗျား ဘာထရန်ရပ်ဆဲလ်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့စာအုပ် မဖတ်ဖူးဘူးလား…”

“ ဟ.. မင်း ဘာထရန်ရပ်ဆဲလ်က မိန်းမဘယ်နှစ်ယောက် ယူသွားသလဲ သေချာပြန်စဉ်းစားဦး.. ချီးတဲ့မှပဲ..”

သူတို့နှစ်ယောက် အချီအချထပြီး ငြင်းကုန်ကြတာကိုကြည့်ပြီး ကျနော် ပိုလို့တောင် စိတ်အိုက်လာတယ်ဗျာ။ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိလို့ တိုင်ပင်မှ ပြဿနာ ထဖြစ်ကုန်ပြန်ပြီ။

“ ဘာပဲပြောပြော အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပဲဟာကို..။ ဒီတော့ မောင်သက်..။ မင်း နှစ်ယောက်လုံးကို ယူပစ်လိုက်ကွာ.. ကြာတယ်..။ ဒါမျိုးကိစ္စ လောကမှာ မဖြစ်ဖူး၊ မရှိဖူးတာမှ မဟုတ်တာ..”

“ မတတ်နိုင်ဘူး… ဘယ်သူ့ကိုမှ မပစ်နိုင်လို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ယူမယ်သာပြင်လိုက်..။ မင်းကို တကယ်ချစ်တဲ့ မိန်းမက လက်ခံလိမ့်မယ်..။ မင်းကို လိုချင်တာထက် ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုတန်ဖိုးထားတဲ့ တစ်ယောက်က နောက်ဆုတ်ချင် ဆုတ်သွားနိုင်တယ်…။ ဒါဆိုလည်း ရှင်းသွားကရော…။ ဟုတ်လား ငါပြောတာ..”

အဲ့ဒီညက မိုးတော်တော်ချုပ်မှ ကျနော် အိမ်ပြန်ရောက်သွားတယ်။ မိုးရေတွေစိုရွှဲပြီး ယိုင်တိုင်တိုင်နဲ့ ပုံ့ပုံ့အခန်းပြူတင်းပေါက်ကို သွားထုပြီး နိုးလိုက်သေးတယ်။ အိပ်ပျော်ဟန်မတူတဲ့ ပုံ့ပုံ့တစ်ယောက် ကျနော့်အဝတ်ရေစိုတွေကို ဆွဲချွတ်ပြီး တဘက်နဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးခြောက်အောင် သုတ်ပေးပြီး စောင်ပါးလေးနဲ့ပတ်ပြီး ဖက်ထားပေးတာတော့ ကျနော် မှတ်မိတယ်။ သူ ကျနော့်ကိုဖက်ရင်း ငိုနေတယ်ဗျာ။ သူ့ရင်ခွင်ထဲက ရီဝေေ၀ဖြစ်နေတဲ့ ကျနော်ကတော့ စိတ်ထဲရှိတာတွေကို မိုးသံတဝေါဝေါကြားမှာ အော်နေမိခဲ့တာပေါ့လေ….။

“ ပုံ့ပုံ့ နင်ငါ့ကို အရမ်းချစ်တာပဲလား…။ အေး အနီလေးကလည်း ငါ့ကိုအရမ်းချစ်ရှာတယ်..။ ငါကလည်း နှစ်ယောက်လုံးကို ချစ်တယ်ဟာ..”

“ မောင်!! တအားမအော်နဲ့..တော်ပြီ.. တိတ်တော့.. ပုံ့ တောင်းပန်ပါတယ်နော်..”

“ အေး.. ပုံ့ကလေး နင့်ကိုငါယူမယ်..။ အနီလေးကိုလည်း ယူမယ်။ နှစ်ယောက်လုံးကို ယူမယ်ဟာ…။ ဘယ်သူဘာပြောပြော နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို ငါ လက်ထပ်ပစ်လိုက်မယ်…”

“ မောင်ရယ်! တော်ပါတော့.. ပုံ့ ဖက်ထားပေးမယ်နော်… အိပ်တော့နော် အိပ်တော့….”

“ ဖက်ထား… အရမ်းဖက်… ချမ်းလိုက်တာ.. ပုံ့ရေ.. ငါနင့်ကို မခွဲနိုင်ပါဘူးဟာ.. နင့်ကို ငါယူမှာပါ…”

“ အင်းပါ..မောင်ရယ်… အိပ်လိုက်တော့.. အိပ်… အိပ်…”

မနက်မိုးလင်းတော့ ကျနော် ကြည်ကြည်လင်လင်ပဲ နိုးလာတယ်။ ရေမိုးချိုးပြီးတာနဲ့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ ပုံ့ပုံ့ကို ဆေးရုံလိုက်ပို့တယ်။ သူကလည်း ခပ်ပြုံးပြုံးပဲဖြစ်နေလို့ ကျနော် အံ့သြမိနေသေးတယ်ဗျ။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဂျူတီထွက်လာတဲ့ အနီလေးနဲ့ ဆေးရုံဆင်ဝင်အောက်မှာ သွားဆုံမိသေးတယ်။ သဘောထားကြီးလွန်းတာလား ဟန်ဆောင်နေကြတာလားတော့ ကျနော် နားမလည်ဘူးဗျာ…။ နှစ်ယောက်လုံးက အပြုံးမပျက် နှုတ်ဆက်နေကြတာများ.. မမရီ.. ညီမလေးအနီချို ဆိုတာတွေချည်းပဲလေ။ ပုံ့ပုံ့က ကျနော့်ဖက်လှည့်လာရင်း …

“ မောင်ရေ.. ညနေ ပုံ့ကိုလာကြိုဖို့ မမေ့နဲ့နော်.. တာ့တာ”

ဆိုပြီး ဆေးရုံထဲဝင်သွားရော..။ ကျနော်လည်း အနီ့ကို စက်ဘီးနဲ့တင်ပြီး သူ့အိမ်ဖက်ကို နင်းလာခဲ့တယ်။ လမ်းမှာ ဗိုက်ဆာတယ်ဆိုလို့ လက်ဖက်ရည်နဲ့ ပလာတာ ဝင်ဝယ်လာခဲ့သေးတယ်။ အိမ်ရောက်မှ နှစ်ယောက်သား တူတူစားသောက်ရင်း အနီလေးက ရယ်ကျဲကျဲမျက်နှာလေးနဲ့….

“ မောင်ရေ…”

လို့ စတော့ ကျနော်က

“ ဟေ့ကောင် တော်ပါဟာ”

လို့ ဟောက်လိုက်တာကို ဂရုမစိုက်တဲ့ ဟန်လေးနဲ့ တခစ်ခစ် ရယ်နေပြန်တယ်။

အိပ်ခန်း ပြူတင်းပေါက်ကို ကုတင်ပေါ်ကနေ အသာတွန်းဖွင့်လိုက်တော့ အလင်းရောင်ကောင်းကောင်း မရသေးဘူး။ မိုးရာသီရဲ့ လလယ်ရောက်နေတဲ့ မနက်ခင်းဆိုတော့ အပြင်မှာ မိုးမြူတွေ ကျဆင်းနေတာ ကြည့်လို့လှလိုက်တာဗျာ။ ခပ်မှောင်မှောင် ဝေလီဝေလင်း မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ အဖြူဆွတ်ဆွတ် မိုးမြူမှုန်တွေကို မြင်လိုက်ရတော့ ဖြူမွန်ရဲ့ကဗျာထဲက ဆွတ်ဆွတ်မှောင် ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သတိရမိသေးတယ်။

စိမ့်အေးအေးလေးဖြစ်နေတဲ့ လေနုနုလေးတွေက ညင်သာသာလေး တိုက်ခတ်တိုးဝင်လာတယ်။ ကုတင်ပေါ်က ကျနော့်ဘေးမှာ အသက်ရှူသံ ခပ်တိုးတိုး မှန်မှန်လေးနဲ့ ကျနော့်ဆရာဝန်မလေး အိပ်မောကျနေရှာတယ်။ ခပ်ကွေးကွေးလေး လှဲလျောင်းနေတဲ့ သူ့ငါးရံ့ကိုယ်လုံးလေးကို ကျနော် ငုံ့ကြည့်ရင်း ငေးနေမိတယ်လေ။ ရှည်လျားဖြောင့်စင်းပြီး လှပလွန်းတဲ့ ဆံနွယ်ရှည်လေးတွေက တစောင်းလှဲအိပ်ထားတဲ့ သူမကျောဖက်မှာ ဖြန့်ကြဲထားသလိုပဲ။ တဝက်တပျက် ပြေကျနေတဲ့ ထမီလေးအောက်က ပြူစစဖြစ်နေတဲ့ တင်ပါးအိစက်စက် ဝိုင်းဝိုင်းလေးကို ကျနော် လက်ဖဝါးနဲ့ အသာလေး ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်တော့ အေးစက်စက် အထိတွေ့ရလို့ လျှောကျနေတဲ့ ထမီလေးကို အသာပြန်မတင်ပေးလိုက်တယ်။

ကော့တက်နေတဲ့ မျက်တောင်မွှေးလေးတွေ၊ သွယ်လျတဲ့ မျက်နှာနုနုလေးရယ်၊ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း နှိမ့်တုံမြင့်တုံ ဖြစ်ဖြစ်သွားတဲ့ အင်္ကျီပါးပါးလေးအောက်က ရွှေရင်အစုံရယ်..၊ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ နံနက်ခင်း မိုးမြူတွေကြားထဲက တိတ်တဆိတ် အိပ်စက်နေတဲ့ နတ်မိမယ်ကလေးအလားပေါ့။

မနေ့ညက ထုံးစံအတိုင်း ကျနော်နဲ့ ဆရာဝန်မလေးတို့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ချစ်ခဲ့ကြတော့ တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေရှာတယ်နေမှာ။ အခု ကျနော် သူ့ဆံနွယ်ရှည်လေးတွေကို ကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်နေတာ၊ သူ့နဖူးပြောင်ပြောင်ကလေးကို နမ်းပြီး မွှေးမွှေးနေတာတောင်မှ သူမနိုးမလာဘူးဗျာ။

ကျနော် ခင်ဗျားတို့ကို ပြောပြခဲ့သလို ကျနော့်ချစ်သူနှစ်ယောက် ဇာတ်လမ်းကို နဇစ်ယောက်လုံးက မသိဟန်ဆောင်ပြီး ဒီလိုပဲ ဆက်သွားနေလာတာ ကြာလာပြီဗျ။ ပုံ့ပုံ့ကော အနီလေးပါ.. တစ်ယောက်မှ ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကို ဖြတ်လိုက်ပါ… သူ့ကိုပဲချစ်ရမယ် ဘာညာဆိုပြီး အရေးဆိုမလာဘူး။ ပိုဆိုးတာက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မကောင်းမပြောတဲ့အပြင် သနားဂရုဏာ လေသံလေးတွေတောင် ပြောပြောလာပြန်ရောဗျ။ ပုံ့ပုံ့က ..

“ မောင်!! မောင့်သူနာပြုဆရာမလေးက သွက်သွက်လက်လက်ကလေးနော်…။ မောင်နဲ့ နှစ်ယောက်တူတူ လမ်းလျှောက်ရင် တော်တော်ကြည့်ကောင်းတယ်..။ ပြီးတော့ မောင့်ကို အရမ်းတွယ်တာပြီး အားကိုးနေရှာတဲ့ ပုံကလေး”

တဲ့။ အင်း.. အနီလေးကလည်း ပြောပါတယ်..။

“ ဟ!! အစ်ကို.. မမရီက အစ်ကို့အပေါ်ထားတဲ့ သံယောဇဉ်က တော်တော်ကြီးလွန်းတယ်နော်..။ သနားစရာလေး..။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အစ်ကို့ကို မျှော်နေခဲ့ရှာတာ။ ပြီးတော့ အင်မတန် ယဉ်စစဟန်ပန်လေးနဲ့ ညိုချောလေးနော် အစ်ကို”

တဲ့။ ဖူး… လွယ်တော့ မလွယ်ဘူးဗျ။ ကျနော့်အဖြစ်ကို ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုမြင်မလဲတော့ မသိဘူး။ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရရင် ကျနော် နှစ်ယောက်လုံးကို အခုချိန်မှာ မခွဲနိုင်တော့ဘူးဗျ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို စွန့်ရမယ်ဆိုရင်တောင် ကျနော် သွက်သွက်ခါအောင် ရူးသွားလိမ့်မယ်ထင်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကလည်း ကျနော်ပစ်သွားရင် သတ်သေမယ်ဆိုတာကြီးပဲ ခြိမ်းခြောက်သလိုလိုတွေ စကားဦး သမ်းသမ်းလာနေပြန်တော့ ဘယ်လိုမှ မကိုင်တွယ်နိုင်တတ်အောင် ဖြစ်လာလို့ ဒီလိုပဲ အီလည်လည် ဆက်လုပ်နေလိုက်တယ်ဗျာ။

ခင်ဗျားတို့ ကျနော်တို့ ပြောနေကြစကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်ဗျာ..။ မုန့်ကိုသာ ဝေစားမယ်.. အချစ်ကိုတော့ ဝေမစားဘူးဆိုတာလေ။ (မိန်းမတွေပြောတတ်တဲ့ စကားပေါ့)

မဟုတ်ဘူးဗျ။ အခုမြင်တယ်မလား။ အချစ်ကော၊မုန့်ကော ဝေစားနေတဲ့ မိန်းမနှစ်ယောက်ဆိုတာ လောကမှာ မရှိမဟုတ် ရှိတယ်ဆိုတာ။ တစ်ခုတော့ရှိတာပေါ့..။ ဒီအခြေအနေရောက်ခဲ့ရတာ ကျနော်ကိုယ်တိုင် လော်မာဖောက်ပြားချင်တဲ့ စိတ်ရှိခဲ့လို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လက်ခံယုံကြည်သွားခဲ့တာလည်းမပါမယ်။ ရိုးရိုးသားသားနဲ့ မရှောင်သာပဲ ဖြစ်သွားခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေဆိုတာ သိနေပြန်တော့ ဘယ်သူ့ဘယ်သူမှ အပြစ်တင်ချင်စိတ်ရှိပုံ မရတော့ဘူးလေ။ ပညာတတ်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျနော်ကိုယ်တိုင်က တစ်လင်တစ်မယားစနစ်ကိုပဲ လက်ခံယုံကြည်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ခက်နေပြန်ပါပြီကော။

လိင်ကိစ္စကို သာမန်လူတစ်ယောက်လို နှစ်ခြိုက်ပါတယ်..။ ဒါပေမယ့် တွေ့တဲ့မိန်းမနဲ့ လျှောက်အိပ်၊ ဒါမှမဟုတ် မိမိချစ်သူတစ်ယောက်ထဲနဲ့ မတင်းတိမ်နိုင်တဲ့ ကာမသရဲတစ်ကောင်လည်း မဟုတ်ရပေါင်ဗျာ။ အခုတော့ ကျနော့်မှာ ခပ်ရှက်ရှက်နဲ့ ဝန်ခံရရင် ချစ်သူနှစ်ယောက်နဲ့ အပတ်မလည်နိုင်သလို ဖြစ်ကုန်ပြီဗျာ။ ဟုတ်တယ်လေ.. ချစ်သူနှစ်ယောက်ရှိတယ်..။ နှစ်ယောက်လုံးက ငယ်ရွယ်တယ်၊ နုပျိုတယ်၊ တက်ကြွတယ်။ တစ်ယောက်က ငယ်ရွယ်ပွင့်လင်းပြီး ခပ်အိအိကိုယ်လုံးပိုင်ရှင် တောင့်တောင့်တင်းတင်း သူနာပြုဆရာမလေး၊ နောက်တစ်ယောက်က မဟာဆန်တဲ့ ဆံပင်ရှည်ရှည် အရပ်မြင့်မြင့် သွယ်လျလျ (ဒါပေမယ့် ရင်တွေတင်တွေကြတော့ ဆူဖြိုးကျစ်လစ်လို့) အပျိုကြီးဆရာဝန်ဂိုက်ဖမ်းနေပေမယ့် အိပ်ယာပေါ်မှာ အင်မတန်တက်ကြွပြီး ဦးဆောင်တတ်တဲ့ ဆရာဝန်မလေး။ မတူညီတဲ့ ကိုယ်လုံးနှစ်ခုကို အမြဲထိတွေ့နေရတဲ့ ကျနော့်မှာ ရိုးအီသွားတယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ခံစားမှုအစား အမြဲတမ်းတက်ကြွနေတဲ့ အချစ်စိတ်က ကြီးစိုးလွမ်းမိုးနေတော့တာပါပဲဗျာ။

အင်း!! ပြောလို့မကောင်းပေမယ့် ကျနော် ထင်မြင်ယူဆချက်တစ်ခုကို ပြောပြဦးမယ်ဗျာ။ အခုနောက်ပိုင်း ကျနော့်ချစ်သူနှစ်ယောက်စလုံးနဲ့ အိပ်ပြီဆို နှစ်ယောက်လုံးက ပိုပြီးအစွမ်းပြလာသလိုလို ခံစားရတယ်။ ကျနော်ပြောတာ သဘောပေါက်သလား မသိဘူး။ အစွမ်းကုန် တက်ကြွပြလာတယ်ဗျာ။ အနီလေးဆို ကျနော့်ကို အရင်စပြီး ဆွဆွလာတယ်..။ ချစ်ကြပြီဆိုလည်း စစချင်း သူက အရင်တက်ပြီး ဆောင့်ရမှ ကျေနပ်တယ်။ အပေါ်ကနေ ဆောင့်နေရင်း “အစ်ကို!! ကောင်းတယ်မလားဟင်.. ကောင်းတယ်နော်” ဆိုပြီး အတင်းမေးတာမျိုးတွေ လုပ်လာတယ်။

ပုံ့ပုံ့လေးကလည်း တစ်မျိုးဗျ။ ကျနော့်ကို မအိပ်ခင် အရင်အားရပါး ရစုပ်ပေးလျက်ပေးပြီးတာနဲ့ “မောင်!! ပုံ့ လေးဖက်ထောက်ပေးမယ်နော်..။ မောင်အရမ်းကြိုက်တဲ့ ပိုဇေရှင်လေနော်…။ လာ.. ပုံ့ဆံပင်ရှည်တွေကိုဆွဲပြီး တအားစိတ်ရှိလက်ရှိ ဆောင့်လိုးပေး” ဆိုပြီး ကျနော်စိတ်ကြွစေမယ့် စကားမျိုးတွေ ပြောလာတယ်ဗျ။ ဒီတော့ ကျနော့်မှာ ဟိုဖက်ကော ဒီဖက်ကော ချစ်ရလွန်းလို့ အပတ်ကိုမလည်နိုင်ဘူး ဖြစ်ဖြစ်လာတယ်ဗျာ။

ကျနော်ရိပ်မိတာကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက သူတို့ကို စိတ်မပျက်သွားအောင် ငါ့ကိုပိုချစ်လာအောင် ဆိုပြီး…. အဲ့လိုတွေ လုပ်လာတာလားလို့။ ဘာပဲပြောပြော ဒီကိစ္စမှာတော့ ဝန်တိုမှု မနာလိုမှုဆိုတာ သူတို့စိတ်ထဲမှာ ရှိမှာသေချာတယ်လေ။

ပြဿနာတက်နေတာက ကျနော်ဗျ။ နေ့လည်နေ့ခင်း အနီလေးနဲ့ ၃ ခါလောက်လိုးပြီး ပြန်လာ၊ ညရောက်တော့ ပုံ့ပုံ့အခန်းထဲ ရောက်သွားပြီး မလုပ်တော့ပါဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးကာမှ “ဘာလဲ!! မောင်က ကျမခန္ဓာကိုယ်ကို စိတ်မဝင်စားဘူးပေါ့” ဆိုတဲ့ ပုံ့ပုံ့ရဲ့ အသံတုန်တုန်လေးနဲ့ ငိုမဲ့မဲ့ပြောတာ ခံလိုက်ရပြီး တဖက်လှည့်ပြီး ခွေခွေလေးအိပ်နေတဲ့ ပုံ့ပုံ့ကို နို့လေးပွတ်၊ ဖင်လေးကိုင် ချော့မော့နေရင်း သူက တဟင်းဟင်း ဖီးလ်တက်လာတာမြင်ရင် ကျနော်လည်း မအောင့်နိုင်တော့ပဲ ချစ်မိပြန်တာပဲလေ။ အင်း.. စပြီဆိုတာနဲ့ အနည်းဆုံး ၂-၃ ခါဆက်တိုက် လိုးမိပြန်ရော။ ဟုတ်ပ.. ခုနကပြောသလို မတူညီတဲ့ ကိုယ်လုံးလေးရယ်.. မတူညီတဲ့ တုန့်ပြန်မှု၊ ပြုစုမှုတွေကြောင့် ကျနော်ကိုယ်တိုင် တက်တက်ကြွကြွ မီးကုန်ယမ်းကုန် ချစ်မိတာကိုးဗျ။

တခါတလေကြတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆိုင်းဝိုင်းထဲက ပတ်လုံးတွေကို ပတ်ချာလည် လက်သံပြောင်အောင် တီးနေရတဲ့ စိန်ဗေဒါလို့တောင် မြင်လာတယ်။ ဒါပေမယ့်… မီးစာက အရှိန်ပြင်းပြင်း လောင်ကျွမ်းနေဆဲ….။

ရောင်နီလာစပြုနေပြီ။ နောင်ထပ် နာရီအနည်းငယ် အကြာမှာ ကျနော်ဟာ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားမယ့် လုပ်ရပ်တစ်ခုကို လုပ်တော့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားပြီးပြီဗျာ။ ကျနော့်ဘေးမှာ အိပ်မောကျနေရှာတဲ့ ဆရာဝန်မလေးခင်မျာတော့ ဘာမှမသိရှာပါလားနော်။ အမြဲ ဆွေးရိပ်သမ်းနေတတ်တဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မျက်နှာလေးကို ငေးကြည့်ရင်း သနားလာလို့ ဘယ်ဖက်ရင်အုံတစ်ခုလုံး ကျဉ်တက်လာတယ်။

ဒီနေ့မနက်ခင်း ၁၀ နာရီမှာ ကျနော် အနီလေးကို ရုံးတက် လက်မှတ်ထိုးလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီ။ မလုပ်လို့ မဖြစ်တော့တဲ့ အခြေအနေက ကျနော့်ကို တွန်းပို့ခဲ့ပြီကောဗျာ။ တစ်နေ့က ဘွားလေးမေ ကျနော့်ကို စကားခေါ်ပြောတယ်။ တိုတိုနဲ့ လိုရင်းပြောရရင် ကျနော့်ဇာတ်လမ်းကို ဟိုးအဝေးက ဖေဖေ၊ မေမေတို့ ကြားသွားတယ်ဗျာ။ အဲ့ဒီတော့ မြန်မြန်ကိစ္စပြတ်အောင် ပုံ့ပုံ့နဲ့ ကျနော့်ကို တက်သုတ်ရိုက်ပြီး လက်ထပ်ပေးဖို့ စဉ်းစားနေပြီတဲ့။ တောင်တောင်အီအီတွေ တွေးမယ်မကြံနဲ့ လူကြီးတွေက ဟိုးအရင်ကတည်းက စီစဉ်ပြီးသားဆိုလား ဘွားလေးမေက ပြောလာတယ်။

အဲ့ဒီနေ့တစ်နေ့လုံး ကျနော်တော်တော် စိတ်ညစ်သွားခဲ့တယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဗျာ။ ပုံ့ပုံ့ကို အကဲခတ်လိုက်တော့ ဘာမှသိရှာတဲ့ပုံမပေါ်ဘူး။ ကိုယ့်ဇတ်ကိုယ် မနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ ဒီလိုမျိုးပဲနေမှာဗျ။ မအီမလည်ဖြစ်နေတဲ့ ခံစားချက်နဲ့ ကျနော် အိမ်ကထွက်ပြီး အနီလေးဆီ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ပထမတော့ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်လုပ်ပြီး အမူအရာမပျက်အောင် ပုံမှန်လေး ခါတိုင်းလို လုပ်နေသေးတယ်။ ခပ်ပြုံးပြုံးနဲ့ ခါတိုင်းလို နှစ်ယောက်သား ချက်ပြုတ်စားသောက်ပြီး စာအုပ်တွေကိုယ်စီနဲ့ ဧည့်ခန်းမှာ ငြိမ်နေကြသေးတယ်။ နည်းနည်းလေးကြာလာတော့မှ ထုံးစံအတိုင်း ဖတ်လက်စ စာအုပ်လေးတွေချပြီး အိပ်ခန်းထဲမှာ တူတူအိပ်ဖို့ ပြင်ကြရော။ လုပ်နေကြအတိုင်း (စိတ်ညစ်နေပေမယ့်) တစ်ခါလောက် စိတ်ပါလက်ပါ အိပ်ယာပေါ်မှာ ချစ်စခန်းဖွင့်ခဲ့ကြသေးတာပေါ့။

ပြီးသွားလို့ နှစ်ယောက်သား အဝတ်မဲ့ကိုယ်တွေနဲ့ ဖက်ပြီး အမောဖြေနေကြတယ်။ အိထွေးထွေးကိုယ်လုံး မွှေးမွှေးလေးကို ဖက်ထားရင်း ကျနော် မိန်းမောနေခဲ့မိတာ.. ရင်ခွင်ထဲက အနီလေး စကားစပြောလာမှ သတိဝင်လာတယ်။ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲကနေ ခေါင်းကလေးမော့ပြီး နှုတ်ခမ်းချင်း ပြွတ်ကနဲစုပ်ပြီး ပြုံးချိုနေတဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးက စကားစပြောတယ်။

“ အစ်ကို! အနီလေ.. အစ်ကို့ကို အရမ်းတွယ်တာလာမိပြီကွယ်.. ဟင်းးး.. ချစ်လိုက်တာ.. ချစ်လိုက်တာ.. ပြွတ်.. ပြွတ်..”

“ အင်း!”

“ အစ်ကို့ချစ်သူလေး ဖြစ်နေရတာ အရမ်းကံကောင်းတယ်လို့ ရင်ထဲမှာ ခံစားမိတိုင်း ကြည်နူးလိုက်ရတာ သိလား..”

“ အင်း!”

“ Of Mice & Men ဝတ္ထုလေးကို ပြန်ဖတ်ဖတ်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေမိတယ်ကွယ်…. သိလား အနီချစ်တဲ့ အစ်ကိုရေ….”

….. …… …..

“ အစ်ကိုရယ်.. အနီလေးရယ်… မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်းနဲ့ လေရဟတ်အနီကလေးပါတဲ့ အိမ်ကလေးတစ်လုံးနဲ့ ချစ်စရာ ယုန်ဖြူဖြူလေးနဲ့တူတဲ့ ကလေးလေးတွေ ဆိုတာ တွေးမိပြီး ပြုံးနေမိတာ”

“ အေးပါ..အနီရာ”

“ အဲ့ဒါတွေ အနီလေး ဘယ်တော့ရမှာလဲဟင်.. အစ်ကို!”

“ ဖူး!!”

“ အစ်ကိုလို.! ပြောပါရှင့် … မမရီနဲ့ တိုင်ပင်ရဦးမှာလား ခစ်ခစ်”

“ သဘက်ခါ!!”

“ ရှင်.. အစ်ကို ဟင်!!”

နားမလည်တဲ့ပုံပေါက်နေတဲ့ အနီ့ကို ကျနော် သေချာရှင်းပြလိုက်မိတယ်။ အခြေနေက ဒီလိုမှမလုပ်လို့ မရတော့တာကိုး။ ကျနော့်သူနာပြုဆရာမလေးကို လက်ထပ်လိုက်တော့မယ်။ မတတ်နိုင်ဘူးဗျာ။ ဖြစ်သမျှအကုန်လုံး ရင်ဆိုင်ရတော့မှာပေါ့။ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲက အနီလေးခင်မျာ တုန်လှုပ်နေသလို၊ အံ့သြဝမ်းသာနေသလို ဖန်ဂေါ်လီလို ဝိုင်းစက်စက်မျက်လုံးလေးတွေနဲ့ ကြောင်ငေးနေရှာတယ်။ မယုံမရဲ ဖြစ်နေဟန်လေးနဲ့ ကျနော် ပြောလိုက်တဲ့စကားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားလာဟန်နဲ့ ကျနော့်မျက်နှာကို လက်ချောင်းပျော့ပျော့လေးတွေနဲ့ ဖွဖွကုတ်ရင်း မျက်ရည်တွေ ရစ်ဝဲနေရှာတယ်။

“ ကျေးဇူးတင်တယ်.. အစ်ကို..။ အနီ့ကို နောက်ဆုံးတော့ ပစ်မပြေးရက်ဘူးပေါ့နော်”

လို့ တုန်ခါနေတဲ့ အသံကလေးနဲ့ ပြောလာပြန်တယ်။

“ အာ! ငါက အနီလေးကို ဒီလောက်ချစ်တာ ဘာလို့ပစ်ပြေးရမှာတုန်း .. အရူးမကလေး…”

လို့ ပြောပြီး နဖူးဝင်းဝင်းလေးကို လက်ဖဝါးနဲ့ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်တော့ မျက်ရည်တွေစီးကျလာပြီး ရှိုက်ငိုနေရှာရောဗျ။

“ ဟေ့ကောင်.. သောက်ပေါလေး….။ ဘာလို့ ငိုနေတာတုန်း..”

“ အဟင့်ဟင့်!! ဝမ်းသာလို့ ဝမ်းသာလို့။ အစ်ကို အနီ့ကိုယူမယ်လို့ ယုံကိုမယုံတာ သိလား…”

“ အခုယုံလိုက်တော့…။ ယုန်ကလေးတွေ မွေးပေးဖို့သာ ပြင်ထားပေတော့ ဟုတ်ပြီလား”

“ ဟုတ်ဟုတ်..”

လို့ ပြောပြီး လျှာကလေး တစ်လစ်ထုတ်ပြီး မျက်ရည်တွေကြားထဲက ပြုံးနေတဲ့ ကျနော့်အနီလေးက ချစ်စရာလေးပါလားနော်။

…… ……. …….. …….. …….

ခင်ဗျားတို့ ကျနော် ဘာလုပ်တော့မယ်လို့ ထင်လို့လဲ။ အင်း ဟုတ်တယ်။ ပုံ့ပုံ့လေးကိုရော ပစ်ပေးရက်တော့မှာလားလို့ မေးချင်နေကြတာမလား။ ဟင့်အင်း.. ဘယ်ပစ်ရက်မလဲဗျ။ ဒီလောက်အချစ်ကြီးတဲ့ ကျနော့်ဆရာဝန်မလေးကို ဘယ်ပစ်ရက်မှာလဲ။ အနီလေးကိုလက်ထပ်ပြီး သူ့ကိုထားသွားရင် ရင်ကွဲနာကျပြီး ကျနော့်ဆရာဝန်မလေး သေသွားမယ်ဆိုတာ ကျနော်သိတာပေါ့။ ဒီတော့ကာ.. အဖြေက ရှင်းတယ်ဗျာ။ အနီလေးကို လက်မှတ်ထိုးထား၊ မိဘတွေအလိုကျ ပုံ့ပုံ့နဲ့ စီစဉ်လာရင် မသိဟန်ဆောင်ပြီး လက်ခံလိုက်မယ်။ အားလုံးပြီးပြီဆိုမှ ပေါ်တင်ကြေငြာလိုက်မယ်။ နှစ်ယောက်စလုံး ကျနော့်ဇနီးပေါ့။ ဘယ်သူတွေ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။

ဘေးလူတွေ ဘာပြောပြော ကျနော်နဲ့ သူတို့နှစ်ယောက် ကျေနပ်ရင် ပြီးတာပဲလေ။ အကုန်လုံး အရွယ်ရောက်ပြီးသားတွေလေ။ လူ့ဘောင်အသိုင်းဝိုင်း၊ မိဘဆွေမျိုးတွေ ဝိုင်းကျဉ်ကြမယ်ဆိုလည်း ကျနော်ရယ် ကျနော်ချစ်တဲ့ ဇနီးနှစ်ယောက်ရယ် ကိုယ့်ဘဝကို တူတူရင်ဆိုင်ကြတာပေါ့။ အဓိက က သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို စိတ်ကျေနပ်မှု ကျနော်ပေးနိုင်ဖို့ပဲ။

ဒါဟာ အင်မတန် မိုက်မဲလွန်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ဆိုတာ ကျနော်မသိဘူးလို့ ခင်ဗျားတို့ ထင်နေသလား။ ဟား.. သိပါ့ဗျာ။ နှစ်ယောက်လုံးကို ပေါ်တင်ပြောခဲ့ပြီးသားလေ..။ နှစ်ယောက်လုံးကို ကျနော် ချစ်တယ်လို့၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မခွဲနိုင်ဘူးလို့။ သူတို့ကလည်း ဘယ်သူမှ နောက်မဆုတ်ပါဘူးလို့ အကြိမ်ကြိမ် ဝန်ခံပြီးသားလေ။ အခုလို နှစ်ယောက်လုံးနဲ့ အိပ်နေတာတောင် ကြည်ဖြူနိုင်သေးတာပဲ။ နှစ်ယောက်လုံးကို လက်ထပ်တော့ကော ပိုထူးလာမတဲ့လား။ လူ့ဘောင် လူ့အသိုင်းဝိုင်းဆိုတာတော့ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုမှမလုပ်ရင်လည်း ဟိုဆရာသမား ပြောသလို ကျနော် ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေရုံရှိတော့မပေါ့။

အနီလေးက “သူ့မေမေ မသိပဲ ဘာမှမလုပ်ချင်ဘူး..။ ဒီကိစ္စကို အရင်အသိပေးထားလိုက်မယ်” ဆိုပြီး ဟိုဖက်ကမ်းက သူ့ဇာတိကို ပြန်သွားတယ်။ ဒီနေ့မနက်ခင်း ပြန်လာပြီး ကျနော်နဲ့ လက်မှတ်ထိုးမယ်။ အခု ကျနော့်ဘေးမှာ မနေ့ညက ကျနော်နဲ့မီးကုန်ယမ်းကုန် ချစ်ထားလို့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေရှာတဲ့ ဆံပင်ရှည်ရှည်နဲ့ နတ်မိမယ်လေး ဒါမှမဟုတ် ဆရာဝန်မလေးခင်မျာ ဘာမှမသိရှာဘူး။

ငါ့ကိုခွင့်လွှတ်ပါ ငယ်သူငယ်ချင်း ချစ်သူလေးရေ… လို့ စိတ်ထဲကရေရွတ်ပြီး ပုံ့ပုံ့ရဲ့ မျက်နှာနုနုလေးကို ငုံ့နမ်းရင်း မချင့်မရဲဖြစ်လာလို့ ငါးရံ့ကိုယ်လုံးလေးကို ခပ်တင်းတင်း ဖက်လိုက်တော့ အိပ်မှုန်စုံမွှားနဲ့ ပုံ့ပုံ့က ကျနော့်ကို ပြန်ဖက်လာရင်း ပါးစပ်က

“ ဟင်း… မောင်.. မောင်… ပုံ့ကိုဖက်ထားပေး… ချမ်းတယ်.. အရမ်းချစ်တယ် မောင့်ကို”

ဆိုပြီး တိုးတိုးလေး မျက်လုံးမဖွင့်ပဲ ပြောလာရောဗျာ။

——————————————

ဒေါက်တာမလေးရီရီကို ဆေးရုံလိုက်ပို့ပေးပြီးတာနဲ့ မြိုထဲက လူစုံနေတဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ကျနော် လစ်လာခဲ့တယ်။ ကျနော့်ဘော်ဒါ ကာတွန်းဆရာရယ်.. ကျနော့်ကိုချစ်ကြတဲ့ ခေတ်ပေါ်ကဗျာဆရာတွေရယ် အားလုံးက ကျနော့်ကိုမျှော်နေကြပြီ။ အသိသက်သေအဖြစ် လက်မှတ်ထိုးပေးမယ်ဆိုတဲ့ ကဗျာဆရာကြီးတစ်ယောက်က ပလတ်စတစ်အိတ်နဲ့ ထုတ်ထားတဲ့ နံ့သာရောင်တိုက်ပုံလေးကို ကျနော့်လက်ထဲ ထိုးထည့်ပေးလာတယ်။

“ မောင်သက်ရေ! ဒါ ဂယောက်ဂယက် ပြည်တွင်းစစ်ကာလတုန်းက ငါနဲ့ငါ့မိန်းမ မမမြင့် လက်ထပ်တဲ့နေ့က ဝတ်ခဲ့တဲ့ တိုက်ပုံလေး …။ သိမ်းထားတာ နှစ်ပေါင်းများစွာရှိပြီ..။ အခု မင်းကို လက်ဖွဲ့တယ်ဟာ! ဂုဏ်ယူတယ်ဗျာ..”

ဆိုပြီး ချက်ချင်းကောက်ဝတ်ပစ်လိုက်တော့ လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ တစ်အုပ်စုလုံးက တဟားဟားနဲ့ သဘောတွေကျနေကြပြီလေ။ ကျနော်ဝတ်လာတဲ့ ပုဆိုးအစိမ်း အကွက်စိပ်ကလေးနဲ့ နံသာရောင်တိုက်ပုံ၊ အောက်က အဖြူဆွတ်ဆွတ် ရှပ်လက်ရှည်နဲ့ဆိုတော့ လိုက်ဖက်နေတယ်လေ။ မိုးကလေး တဖွဲဖွဲကျပြီး ရာသီဥတုက စိမ့်နေတော့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ကျနော့်ကို ကောင်းချီးပေးနေကြတဲ့ လူအုပ်ကြီးက လက်ဖက်ရည်လောက်နဲ့တင် မဟုတ်တော့ပဲ ဘယ်သူက သွားထပြီး ဝယ်လာမှန်း မသိတဲ့ ဘီအီး ၂ ပုလင်းကို ထုတ်လာပြီး ဖွဲ့စည်းနေကြတာ တော်တော်လေးကို အရှိန်က ရလာပြီလေ။

လက်ဖက်ရည်ကျကျနဲ့ ဘီအီးကို မြည်းနေကြရင်း ကျနော့်ကို ဝိုင်းစနောက်နေကြတာပေါ့။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပိုင်ရှင် ကိုယ်တိုင်ကလည်း စာပေသမားဆိုတော့ စောစောစီးစီး သူ့ဆိုင်မှာ အရက်ထိုင်သောက်နေတာကို ကြည်ဖြူတဲ့အပြင် သူကိုယ်တိုင်ပါ ကျနော်တို့ဝိုင်းထဲ ဝင်ထိုင်ပြီး အူမြူးနေတာပေါ့လေ။

“ ဆော့ခရတ္တိက ပြောတယ်ကွ..။ မိန်းမ ယူသာယူလိုက်ပါ..။ မိန်းမနဲ့ အဆင်ပြေရင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး… အဆင်မပြေရင်လည်း အတွေးအခေါ်ပညာရှင် ဖြစ်လာမယ်တဲ့ ဟဲဟဲ…။ ဖလော်ဆော်ဖာမောင်သက် ဖြစ်လာမလား.. ပျော်ရွှင်တဲ့ မောင်သက်ကလေးလား ဆိုတာ ငါတို့စောင့်ကြည့်ကြပါစို့!!”

“ ဟားဟားဟားဟား …”

“ ဒါနဲ့ ဆရာသမားကကော ဘယ်လိုလုပ် ကဗျာဆရာ ဖြစ်လာတာလဲ။ မိန်းမယူပြီးမှ ကဗျာတွေရေးတာ ပိုပေါက်မြောက်သွားတာဆိုဗျ!!”

“ ဟ! ဒါကတော့ ငါ့မိန်းမက ဈေးရောင်းကျွေးတာကိုး …. ငါ့မှာ အပူအပင်ကင်းကင်း အလုပ်မလုပ်ပဲ ကဗျာတွေ ရေးနိုင်လာတာပေါ့..”

“ ဟားဟားဟားဟား…”

အဲ့ဒီလို တဝါးဝါးတဟားဟားနဲ့ ပွဲကျနေကြရင်း ကျနော့်အတွက် အားလုံးဝမ်းသာနေကြတယ်။ ကျနော်ကိုယ်တိုင်လည်း ကြည်နူးပီတိတွေရနေမှန်း ဝန်ခံပါတယ်လေ။ ကျနော် အသည်းနင့်အောင်ချစ်ရတဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးကို ခဏနေရင် လက်ထပ်တော့မှာလေ။ မနက်စောစောတုန်းက ပုံ့ပုံ့အတွက် ဝမ်းနည်းခဲ့မိပေမယ့်.. ကျနော်ကြိတ်ပြီး ကြံစည်ထားသလို သူ့ကိုလည်း ကျနော် လက်ထပ်မှာပဲမို့လို့ ဖြေသာသွားပြီ။ နှစ်ယောက်လုံးကသာ ကျနော့်ဖက်မှာ ရပ်တည်နေမယ်ဆိုရင် ကျန်တာတွေကို ကျနော် ဘာလို့အရေးစိုက်ရမှာလဲဗျာ။ အခု အနီလေးကို လက်မှတ်ထိုးထားလိုက်မယ်။ လကုန်လို့ ဖေဖေ၊ မေမေတို့ လိုက်လာပြီး ပုံ့ပုံ့နဲ့ လက်ထပ်ခိုင်းရင်လည်း ယူလိုက်မယ်။ ပြီးမှ အားလုံးကို ဒဲ့ဖွင့်ပြောပြီး ကျနော်ရယ် ကျနော့်ချစ်သူနှစ်ယောက်ရယ် တူတူနေမယ်။ သုံးယောက်ပေါင်း ကမ္ဘာလေးတစ်ခု တည်ဆောက်မယ်။

အိမ်ကလေးတစ်လုံးထဲမှာ ကျနော်ရယ်…၊ သူနာပြူဆရာမလေး မနီနီချိုရယ်…၊ ဆရာဝန်မလေး ရီရီ ရယ်…၊ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ လောကမှာမရှိဘူး.. နပိုလီယန်က ပြောဖူးတယ်မလား..။ ဟုတ်တယ်လေ မိန်းမနှစ်ယောက်ယူတယ်ဆိုတာ ဥရောပတိုက်ကြီးကို အောင်နိုင်ဖို့ စစ်ပြုရတာလောက်တော့ မခက်ပါဘူး။ ကျနော့်မှာ သတ္တိအပြည့်ရှိနေပြီ။ အရူးထတယ်လို့ပဲဆိုဆို.. မျက်စိထဲမှာ ကျနော့်ချစ်သူနှစ်ယောက်နဲ့ ကျနော်တူတူနေမယ့် ဘဝလေးကိုမြင်ပြီး စိတ်ကူးတောင်ကြိုယဉ်နေမိပြီ။ မမရီ… ညီမလေး.. ဆိုပြီး ကြင်ကြင်နာနာ ဖြစ်နေကြမယ့် ကျနော့်ဇနီးလေးနှစ်ယောက်..။

ညဖက်အိပ်ယာဝင်တဲ့အခါ ကျနော်က အလယ်မှာအိပ်ပြီး ဘယ်ညာတစ်ဖက်စီမှာ သူနာပြုဆရာမလေးနဲ့ ဆရာဝန်မလေး..။ အမလေး!! တွေးကြည့်တာနဲ့တောင် ရင်ခုန်သံတွေ မြန်နေမိပြီဗျ။ ဟိုး…. အရင်က လူကြီးတွေပြောတာ ကြားဖူးခဲ့တာ တစ်ယောက်ထဲ မိန်းမနှစ်ယောက်နဲ့ တူတူအိပ်တယ်ဆိုတဲ့ အလံနီသူပုန်ခေါင်းဆောင်ကြီး ဆိုတာကို ရယ်မောခဲ့မိတာ.. အခုတော့ ကျနော်ကိုယ်တိုင် ဒီလိုတွေ လာဖြစ်နေပါပေါ့လားလို့ တွေးရင်း ပြုံးစိစိဖြစ်နေမိတယ်။

နှစ်ယောက်စလုံးနဲ့သာ တစ်ပြိုင်နက် ချစ်စခန်းဖွင့်ရရင် ဘယ်လိုတွေဖြစ်ကုန်မလဲဗျာ.. ဟီး..။ ကျန်းမာရေးတော့ လိုက်စားမှဖြစ်မယ်။ ဒါမှ ဇနီးအလှလေးတွေ စိတ်ကျေနပ်မှုပေးနိုင်မှာနော့်။ နှစ်ယောက်လုံးနဲ့ တူတူအိပ်မယ် ဆိုတာကော.. သူတို့ချက်ချင်း လက်ခံနိုင်ပါ့မလားလို့။ ဖြေးဖြေးချင်းတော့ အသားကျလာမှာပါလေ။ သူတို့က ကျနော့်ကို တအားမြတ်နိုးတယ်.. ချစ်တယ်… လိုချင်တပ်မက်တယ်ဆိုတာ ကျနော်သိပြီးသား။ ကျနော့်ကိုရဖို့ဆိုလည်း ဘာဖြစ်ဖြစ် နောက်မဆုတ်တမ်းလို့ ဝန်ခံထားပြီးသားမို့ အခက်အခဲသိပ်မရှိလောက်ဘူး ထင်တာပါပဲ။

ကျနော် ဘယ်လိုလုပ်တော့မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိ မရိပ်မိလောက်ဘူးထင်ပေမယ့်.. ကျနော့်ဘော်ဒါ ကာတွန်းဆရာရယ်.. အခါတော်ပေးတဲ့ ကဗျာဆရာကြီးရယ်တော့ ရိပ်မိနေမယ်ထင်တယ်ဗျ။ ဒါပေမယ့် သူတို့မျက်နှာတွေက ကိုယ်ဖြစ်ကိုယ်ခံ လုပ်ချင်တာသာလုပ်ပေရော့ဆိုတဲ့ မျက်နှာပေးတွေနဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင်တောင် ဘေးကနေ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ပုံပေါက်နေတယ်ဗျ။ ထူးလည်း မထူးတော့ပါဘူး.. နောက်မဆုတ်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ ချသာချပေတော့လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း အားတင်းထားလိုက်ပြီ။

မိုးက နည်းနည်းပိုသည်းလာတယ်..။ လေကလေးကလည်း ခပ်သုတ်သုတ်ဖြစ်လာပြီ။ ကဲ! သတို့သမီးနာ့စ်မလေး မလာသေးဘူးလား.. ဘာညာနဲ့ မေးကုန်တော့… ကျနော် နာရီကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မနက် ၉:၃၀ လောက်ရှိပြီ..။ ကာတွန်းဆရာကိုခေါ်ပြီး ကမ်းနားလမ်းဖက်သွားကြိုဖို့ ဂျစ်ကားလေးပေါ် တက်လိုက်တယ်။ အနီလေးကို ကြိုပြီးတာနဲ့ ဒီဆိုင်ကိုပြန်လာ သက်သေတွေခေါ်ပြီး ရုံးတက် လက်မှတ်ထိုးတော့မယ်လေ။

အင်း… ပိုပြီး အဆင်ပြေပြေ ဖြစ်နေတာက ရုံးကတရားသူကြီးဆိုတာကလည်း နိုင်ငံကျော် စာရေးဆရာကြီး၊ ပြီးတော့ ညနေစောင်းရင် သူ့မိန်းမအလစ်ချောင်းချောင်းပြီး ကျနော်တို့အုပ်စုနဲ့ အရက်ဆိုင်လိုက်လိုက်လာပြီး ခွက်ပုန်းကစ်နေကြဆိုတော့ အားလုံးက သိုင်းသိုင်းဝိုင်းဝိုင်း ပိုဖြစ်သွားတာပေါ့လေ။ ထုံးစံအတိုင်း လူချစ်လူခင်ပေါတတ်တဲ့ ကျနော့်ကို အားလုံးက တသက်လုံး ဒီမြို့မှာ အခြေချစေချင်နေကြတာကိုးဗျ။ ကျနော်ကလည်း ဒီမိန်းမနှစ်ယောက်လုံးသာ ရလို့ကတော့ တသက်မပြန်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား။

ဂျစ်ကားလေးနဲ့ မိုးတွေကြားထဲ ကမ်းနားလမ်းဖက်ကို မောင်းထွက်လာတော့ ကျနော့်ရင်ထဲမှာ အေးမြမှုတွေ ခံစားနေရတယ်။ တသက်လုံး ငြိမ်းချမ်းမယ့် နိမိတ်ပဲလို့ ပြောရင်း ပြုံးနေမိတယ်။

ပြင်းပြင်းထန်ထန်ရွာကျနေတဲ့ မိုးပေါက်တွေကြားထဲက မြစ်ဆိပ်ရေစပ်နားမှာ ကျနော် ရပ်နေခဲ့တယ်။
လေကလည်း အကာအကွယ်မဲ့နေတဲ့ ရေပြင်ကိုဖြတ်ပြီး တိုက်ခတ်လာတော့ တဝှီးဝှီးနဲ့ ဆူညံနေတယ်။ ကျနော့်ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးက ဆူညံအော်ဟစ်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေပြီ။ မူလတန်းကျောင်းသားကျောင်းသူလေးတွေပါတဲ့ ငှက်ကူးတို့လှေကလေးကို လှိုင်းထနေတဲ့ မြစ်ပြင်အလယ်မှာ မိုးတွေသည်းသည်းမဲမဲကြားထဲ ဟိုဖက်ကမ်းက ဒီဖက်ကို ကူးလာတဲ့ ပဲ့ထောင်စက်လှေက ဖြတ်တိုက်လိုက်တယ်တဲ့။ ကျနော့်အနီလေး မပါလောက်ပါဘူး။ သူက ငှက်ကူးတို့နဲ့လာတာမှ မဟုတ်တာ။ အမြဲတမ်း စက်လှေစီးနေကြပဲ။ အခု စက်လှေတောင် ကမ်းကပ်လာနေပြီ။ စိတ်ကိုပူလိုက်ရတာ ကျနော့်သတို့သမီးလေး ဘယ်မှာလဲဗျာ။

စက်လှေပေါ်မှာ စိုရွှဲချမ်းတုန် ကြောက်လန့်နေရှာတဲ့ ကလေးလေးတွေ အများကြီးပါလာတယ်။ ပြီးတော့ စက်လှေမောင်းတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ရယ်.. ဈေးလာရောင်းဟန်တူတဲ့ ကုန်စိမ်းသည် အဒေါ်ကြီးသုံးယောက်ရယ်ပဲ ပါလာတယ်။

လူအုပ်ကြီးက ကလေးတွေကို စက်လှေပေါ်က သယ်ချပေးနေတုန်း.. အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်က စီကနဲ ငိုကြီးချက်မနဲ့ အော်လိုက်သံကို မပီဝိုးတဝါး ကျနော် ကြားလိုက်ရတယ်။

“ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ပျောက်နေတယ်!! ကယ်ကြပါဦးရှင်…။ ရေထဲက ကလေးတွေကို စက်လှေပေါ်က ဆင်းဆယ်တဲ့ နာ့စ်မလေးတစ်ယောက် ပြန်ပေါ်မလာပဲ ပျောက်နေပါတယ်…”

နာ့စ်မလေး!! ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲဗျာ…။ သူနာပြုဆရာမလေး.. ကျနော့်သူနာပြုဆရာမလေးကို ပြောနေတာလား။ အော်ဟစ်ငိုယိုနေတဲ့ အဒေါ်ကြီးဆီ ကျနော်တိုးကပ်ပြီး မိုးသံတွေကြားထဲမှာ အော်ဟစ်ပြီး မေးနေမိတယ်။

“ အဒေါ်ပြောတဲ့ နာ့စ်မလေးဆိုတာ ညောင်ပင်ဆိပ်အတက်နားမှာနေတဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးလား။”

“ အီးဟီးဟီး.. ဟုတ်တယ်တော့.. ဟုတ်တယ်!”

ဘုရားသခင်! ဒါဟာ အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့ လုပ်ဇာတ်ကြီးပါဗျာ။ ပြဇာတ်ထဲက အကွက်တွေပါ။ ယုတ္ထိမရှိပါဘူး။

လူကုန်သွားတဲ့ စက်လှေပေါ် မိုးတွေစိုရွှဲနေတဲ့ ကျနော် လွှားကနဲ ခုန်တက်လိုက်တယ်။ စက်လှေပဲ့ပိုင်းက ကြိုးဆွဲပြီးနှိုးရတဲ့ အင်ဂျင်ကိုဆွဲပြီး စက်နှိုးလိုက်တယ်။ ခုနက လူအုပ်ထဲက လူတချို့ စက်လှေပေါ် ခုန်တက်လာတာ မြင်လိုက်ရတယ်။ မွှတ်နေအောင်လည်နေတဲ့ ပန်ကာဒလက် ရေထဲမြုပ်အောင် ချလိုက်ပြီး ရှပ်တန်းကိုဆွဲရမ်းပြီး ကမ်းကခွာလိုက်တယ်။ ပြီးတာနဲ့ စက်ကိုလီဗာကုန်တင်ပြီး ရေလယ်ဖက် ဦးတည်လိုက်တယ်။ ကျနော့်အနောက်မှာ တခြားစက်လှေတွေ ၃-၄ စီး ကမ်းကခွာပြီး အပြင်းလိုက်လာကြတာ သတိထားမိတယ်။ ရေလယ်ရောက်သွားတော့ စက်ကိုထိုးရပ်လိုက်တယ်။

“ ဒီနားတဝိုက်ဆိုတာ သေချာတယ်!!”

လို့ ကျနော်နဲ့ပါလာတဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်က လက်ညှိုးညွှန်ပြီးပြတဲ့ဖက် မြစ်ရေပြင်ပေါ်ကို ကျနော် ပုဆိုးကိုချွတ်ချ၊ တိုက်ပုံမြန်မြန်ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး ခုန်ဆင်းလိုက်တယ်။ ရေထဲမှာငုတ်လိုက်၊ ပတ်ချာလည်ကူးခတ်ရင်း ရှာလိုက်၊ ကျနော်ဟာ အရူးတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျနော့်ဘေး ရေပြင်ကျယ်ပေါ်မှာ စက်လှေတွေအများကြီး ရောက်လာပြီး လူတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရေထဲခုန်ဆင်းလာကြတာ တွေ့နေရတယ်။

“ ဖိုးသက်!! သူငယ်ချင်း သတိထား..”

လို့ ကျနော့်သူငယ်ချင်းရဲ့ အော်သံကို မပီဝိုးတဝါး ကြားနေရတယ်။ နတ်ကျသလို တုန်တုန်ရီရီဖြစ်နေတဲ့ ကျနော်ကတော့ ရေအောက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ငုတ်လျှိုးပြီး အနီလေးကို ရှာနေမိတယ်။ မြစ်ရေပြင်အမြင့်တက်ဆုံး အချိန်မှာတောင် ဧရာဝတီကို လက်ဗလာဖြတ်ကူးဖူးပြီး ရေသရဲလို့ နာမည်ပေးခံရဖူးတဲ့ ကျနော် လှိုင်းထနေတဲ့ ရေပြင်ပေါ်မှာ မြုပ်ချေပေါ်ချေနဲ့ မောစပြုလာပြီ။ တချက်တချက် ကြွက်တက်ချင်လာသလိုပဲ။ ဒါပေမယ့် ရေထဲကနေ ပြန်မတက်နိုင်ဘူး။

အနီလေး.. အနီလေး.. ကျနော်ချစ်တဲ့ သူနာပြုဆရာမလေး.. ရှာလို့လည်း မတွေ့ဘူးကောဗျာ။ ဘယ်သူမှရှာလို့ မတွေ့သေးဘူးလား။ လုပ်ကြပါဗျာ။ ကျနော် သူမရှိရင် သေတာနဲ့အတူတူပဲမို့ ကယ်ပေးကြပါဗျာ။ မတွေ့ကြသေးဘူးလားဗျို.။

ကျနော့် ခြေတွေလက်တွေ လှုပ်ရှားရတာ နှေးကွေးလာသလိုပဲ။ ဘယ်ဖက်ခြေသလုံးက ကျဉ်တက်လာပြီ။ တခါတခါ ရေထဲငုတ်လိုက်ရင် သတိလွှတ်ချင်သလိုလို ဖြစ်ဖြစ်လာတယ်။ တချက်တချက်လည်း ရေထဲမှာ ဝိုးတဝါးအရိပ်တွေ ပေါ်ပေါ်လာပြီး ရေပြင်ပေါ်ပြန်ပေါ်နိုင်အောင် မနည်းကြိုးစားနေရတယ်။

ဒီတစ်ခေါက် ရေငုတ်လိုက်တာ တော်တော်လေး ကြာသွားတယ်ဗျာ။ မျက်စိထဲမှာ အနီလေးရယ် ပုံ့ပုံ့ရယ် ပြုံးပြီးကြည့်နေတာကို မြင်လာသလိုလို၊ ဟော ကျနော့်ဖေဖေနဲ့ မေမေ ဂစ်တာနဲ့ တယောတွဲပြီး သီချင်းတွေတီးခတ်နေတာ မြင်လာပြန်ပြီ၊ ဟာ.. ကိုရွှေဘပါလား.. တစ်ခုခုကို သဘောကျတဲ့အခါတိုင်း မှေးနေတဲ့မျက်လုံးတွေ ပိတ်သွားတဲ့အထိ ပြုံးချိုနေတဲ့ ကျနော့်အစ်ကိုကြီးကို မြင်မိပြန်ပြီ။ အသက်ရှူချင်လွန်းလို့ ကျနော့်အဆုတ်တွေ ပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်လာတယ်။ ရေပြင်ပေါ်ပြန်တက်ဖို့ ကျနော့်ခြေထောက်တွေကို ခတ်ကြည့်တာ မရဘူးဗျာ။ ခဲတွေဆွဲထားသလို လေးလံနေတာပဲ။ ကျနော် ဘာဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာ ကျနော် သိနေသလိုလိုပဲ…။

အနီကလေး ဘာမှမပူနဲ့ အစ်ကိုလာနေပြီ…။ အစ်ကို အရမ်းမောတယ်ကွာ.. အသက်ရှူလို့ မရတော့ဘူး။ ပုံ့လေးရေ… မောင် မရတော့ဘူးသိလား။

တစစနှစ်မြုပ်နေတဲ့ ကျနော် ဗလုံးဗထွေး ရေထဲမှာ အော်ဟစ်နေမိတယ်ဗျာ။ နောက်ဆုံးမှာ ကျနော်သိလိုက်တာကတော့ လောကကြီးဟာ မှောင်ပိန်းသွားပြီဆိုတာပါပဲ။

————————————-

သူနာပြုဆရာမလေး မနီနီချို…

အစ်ကိုဟာ ဂတိမတည်ခဲ့ပါလားကွယ်။ ကျနော်ရယ်.. ကျနော့်ဆရာမလေးရယ်.. ကျနော်တို့ရဲ့ ယုန်ဖြူဖြူလေးတွေရယ်.. မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်းနဲ့ လေရဟတ်အနီရောင်လေးပါတဲ့ အိမ်ကလေးတစ်လုံးထဲမှာ ပျော်စရာဘဝလေး တည်ဆောက်ကြမယ်ဆိုပြီး ပြောခဲ့တာတွေ အခုဘယ်မှာလဲ အစ်ကိုရယ်။ အနီကလေး ပူတူတူး! ဆိုပြီး ကျမ နောက်ကျောဖက်ကနေ တိုးတိုးလေးကပ်ပြောပြီး ဘွားကနဲ ပေါ်လာမလားလို့ ကျမ တိတ်တိတ်လေး အစ်ကို့ကို မျှော်နေတယ် အစ်ကိုရယ်။

ဖန်ဂေါ်လီကလေးတွေလို ဝိုင်းစက်စက်လေးတွေဟ! ဆိုပြီး ကြည်နူးနေတဲ့ လေသံနဲ့ အံကြိတ်ရေရွတ်ပြီး ကျမမျက်လုံးတွေကို မြတ်မြတ်နိုးနိုး နှုတ်ခမ်းနဲ့ ဖိကပ်နမ်းတတ်တဲ့ အစ်ကို့အနမ်းတွေ အခု ကျမ မရနိုင်တော့ဘူးပေါ့နော်။ ငါ့အနီကလေးကို တသက်လုံး တယုတယ ချစ်ပြသွားမယ်ဆိုတာ ဘယ်မှာလဲရှင်ရယ်။

နောက်ဆုံး တွေ့လိုက်ရတဲ့ညနေက ကျမနဖူးကလေးကို တပြွတ်ပြွတ်နမ်းရင်း သဘက်ခါဆိုရင် မနီနီချိုကို ကျုပ်ရဲ့အတောင်ပံတွေအောက်ကို သိမ်းသွင်းလိုက်ပြီ.. ဆိုပြီး Jean-Paul Sartre ရဲ့ စကားကို ခပ်တည်တည်နဲ့ပြောရင်း နောက်ပြောင်သွားတာ ကျမ ပြန်မြင်ယောင်နေတာ တစ်ချိန်လုံးပါပဲ အစ်ကိုရေ။

အဲ့ဒီနေ့က ကျမ အိမ်ကထွက်တာ နောက်ကျခဲ့တယ်လေ။ တဖက်ကမ်းကို ရောက်သွားတော့ မွန်းတည့်ခါနီးနေပြီ။ ကမ်းနားမှာ လူတွေရှုပ်ထွေးနေတာရယ်.. အစ်ကို့သူငယ်ချင်းတွေက ကျမကိုမြင်တော့ အံ့သြသွားတာရယ်။ အစ်ကိုတစ်ယောက် မြစ်ရေပြင်အောက်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ ကျမရဲ့ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားခဲ့တာပေါ့ အစ်ကိုရယ်။

အမှန်က ကလေးလေးတွေကို ရေထဲကဆယ်ယူရင်း ဆုံးသွားရှာတာက ကျမနဲ့ တစ်ရပ်ကွက်ထဲနေတဲ့ ကျေးလက်သားဖွား ဆရာမလေးပါကွယ်။ အစ်ကိုဟာ နောက်ဆုံးအချိန်ထိ သူချစ်တဲ့ အနီလေးဆိုတဲ့ ကျမကို လှိုင်းလေတွေထန်နေတဲ့ မြစ်ပြင်ထဲမှာ အော်ဟစ်ပြီး ရှာဖွေသွားခဲ့တာတဲ့။ အံ့သြတုန်လှုပ်နေတဲ့ အစ်ကို့မိတ်ဆွေတွေ ပြောပြသမျှ စကားတွေကို နားထောင်ပြီး အစ်ကိုနောက်ဆုံး ဝတ်သွားတယ်ဆိုတဲ့ တိုက်ပုံနဲ့ ပုဆိုးလေးကို ရင်ခွင်ထဲမှာ ပွေ့ထားရင်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပါဘူး ရှင်ရယ်။

အသက်ပေးပြီး ချစ်တယ်ဟာလို့ အစ်ကိုပြောခဲ့ဖူးတာ တကယ်ပါပဲဆိုတာ အနီလေး ယုံပါပြီ။ ပြန်လာခဲ့ပါနော် အစ်ကို။ အနီလေးလေ အစ်ကိုမရှိရင် ဘယ်လိုမှ နေလို့မတတ်တော့ပါဘူးရှင်။

အခုဆို တစ်ပတ်ကျော်သွားပြီ အစ်ကိုပျောက်နေခဲ့တာ။ မနက်ရောင်နီလာပြီဆို ကျမ ဟော့ဒီမြစ်ကမ်းပါးမှာ အစ်ကို့ကို လာလာထိုင်ပြီး မျှော်နေခဲ့တာ နေရောင်ပျောက်သွားတဲ့ အထိပေါ့။ အစ်ကိုဟာ တကယ်တော့ မသေပဲ ကျမကို နောက်ပြောင်ချင်လို့ ပုန်းနေတာနေမှာ။ တစ်နေ့နေ့မှာ ဘွားကနဲပေါ်လာပြီး ဟားဟား…. အနီကလေး ပူတူတူးဆိုပြီး ကျမ ရှေ့မှာ ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ လာရပ်ပြနေဦးမယ်ဆိုတာ ကျမသိနေတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကြရင် ဒီလောက်နှိပ်စက်ရသလားဆိုပြီး အစ်ကို့မျက်နာကို ကျမလက်ခုပ်နှစ်ခုကြားထဲ ညှပ်ပြီး အစ်ကို အသက်ရှူလို့မရတဲ့အထိ တအားနမ်းပေးဦးမယ်လို့ တွေးရင်း ကျမ ရယ်ရယ်ပြုံးပြုံး ပြန်ဖြစ်လာပြန်တယ်။

မနက်ခင်းတိုင်း စောစောထပြီး ရေမိုးချိုး၊ အစ်ကို့ကို ပြန်တွေ့ချင်တွေ့ရမှာဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ အစွမ်းကုန် ဖီးလိမ်းပြင်ဆင်ပြီး ကမ်းနားမှာ သွားထိုင်စောင့်နေခဲ့တာ နေ့တိုင်းပေါ့..။ ဒါပေမယ့် ညနေစောင်းလာပြီဆို ကျမတစ်ယောက်ထဲ ငိုမဲ့မဲ့လေးပေါ့ အစ်ကိုရယ်။ ဒီနေ့လည်း အစ်ကို ပေါ်မလာသေးပါလားဆိုပြီး ဝမ်းနည်းအားငယ်လာပြီး မျက်ရည်က အလိုလိုကျမိပြန်တယ်။

မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့ပါတော့နော်..။ အနီကလေး မျှော်ရလွန်းလို့ ပင်ပန်းနေပါပြီ။ ကျွန်မချစ်တဲ့ အစ်ကိုရယ်။

————————————-

ဒေါက်တာရီရီ @ ပုံ့ပုံ့

မောင်က လူဆိုးပဲကွာ။ ဟိုးကလေးဘဝကတည်းက ပုံ့အပေါ် နိုင်စားပေးတာနော်။ တစ်ခုခု စိတ်တိုတိုင်း ပုံ့ကို မောင်းထုတ်တတ်တာလေ..။ သွားသွား နင့်ကိုမခေါ်တော့ဘူးဆိုတဲ့ ကောင်ငယ်လေးကို ပုံ့က ငယ်ငယ်ကတည်းက အရမ်းကို တွယ်တာခဲ့ရတာကိုး။ ပုံ့ ပြောပြတာတွေကို မောင်က ရယ်တယ်နော်။ အဲ့ဒီကောင်လေးနဲ့ ကောင်မလေးဘဝ.. ပုံ့တို့ ကွဲသွားကတည်းက တစ်ရက်မှ မမေ့ခဲ့ဘူးဆိုတာလေ။

တက္ကသိုလ်တက်တော့ တစ်မြို့ထဲမှာရောက်နေတယ် ကြားတော့ မောင်တို့ကျောင်းက မောင်နေတဲ့ အဆောင်ရှေ့မှာ တိတ်တိတ်လေး လာလာခိုးကြည့်ခဲ့ရတာလေ။ မောင်က ပုံ့နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့တာတောင်မှ မှတ်မိတဲ့ပုံ မပေါ်ခဲ့တော့ ပုံ့ တိတ်တိတ်လေး ကြိတ်ဆွေးခဲ့ရတာနော်။ ကျောင်းပြီးသွားတော့ မောင့်ကို မမြင်ရတော့ပြန်ဘူး။

အရီးမေတို့အိမ်ကို မောင်ရောက်လာတဲ့နေ့က ပုံ့ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် ဗလောင်ဆူပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ရသလဲဆိုတာ မောင် မသိဘူးနော်။ မိုးထိုးမတတ် အရပ်မြင့်မြင့်နဲ့ အသားဖြူဖြူ ဂုတ်ထောက်နေတဲ့ ဆံပင်ဖြောင့်စင်းစင်းလေးကို သပ်တင်ရင်း ပုံ့ကို ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျ.. ခင်ဗျနဲ့ စကားလှမ်းပြောနေတဲ့ မောင့်ကို ဆွဲရမ်းပြီး ဖိုးသက်လေးရေ ပုံ့ကလေးကို မမှတ်မိဘူးလားဟာလို့ အော်ပစ်လိုက်ချင်ခဲ့မိတာနော်။

မောင်အိပ်မောကျနေတာ ပုံ့ခိုးခိုးကြည့်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ မျှော်ခဲ့ရတဲ့ ကောင်ငယ်လေးပါလားဆိုပြီး ပုံ့ ဖက်မနမ်းမိအောင် ထိန်းခဲ့ရတာတွေ၊ မောင် ပုံ့လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဆွဲညှစ်ပြီး ခပ်မိုက်မိုက် စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာကျောလေးလျှော့ပါလို့ ပြောပြီး ထွက်သွားတုန်းက ပုံ့လေ မတ်တပ်တောင် မရပ်နိုင်တော့လောက်အောင် ရင်ထဲတလှပ်လှပ်နဲ့ ကျန်ခဲ့တာ မောင်မသိရှာဘူးနော်။

အိုကွယ်! အခု ပုံ့လက်မောင်းမှာ ကြက်သီးလေးတွေ ထလာတယ် သိလား။ ဟို.. ရေတွင်းမှာ ပထမဆုံး မောင့်ကို ငယ်ငယ်ကလို ခေါင်းဆွဲလျှော်ပေးတဲ့နေ့က မောင် အကြမ်းပတမ်းကြီး ပုံ့ကို ချစ်သွားခဲ့တာတွေ ပြန်တွေးလိုက်မိလို့လေ။ မောင်က လူဆိုးလေးပါလားကွယ်။ ပုံ့ နင်ငါ့ကိုချစ်သလားလို့ အထက်စီးက မေးခဲ့တုန်းက ပုံ့ရင်ထဲမှာ နင့်နေအောင် ဝမ်းနည်းခဲ့ရတာ..။ မောင်က အတင်းလိုက်လာပြီး ချော့တော့ ပုံ့လေ ပျော်လွန်းလို့ သေသွားမလားတောင် ထင်မှတ်ခဲ့ရတာပေါ့။

ပုံ့ရဲ့ လူဆိုးလေးဟာ အခုတော့ ဒီကမ္ဘာမှာ မရှိတော့ဘူးတဲ့လား မောင်ရယ်။ တရေးနိုးတဲ့ညတွေမှာဆို ပုံ့ကိုဖက်ထားတတ်တဲ့ မောင့်ရင်ခွင်ထဲမှာ နွေးနွေးထွေးထွေး အိပ်စက်နေတာမဟုတ်မှန်း သတိရပြီး ပုံ့ကလေး ရူးမတတ် ငိုနေရပါပြီ မောင်။ တသက်လုံးစွဲလန်းခဲ့တဲ့ ကောင်လေးကို အပိုင်ရတော့မယ်ဆိုတဲ့ ဘဝကနေ လောကငရဲကို ဘယ်လိုကံတရားက တွန်းပို့လိုက်တာလဲကွယ်။

မောင် နှစ်ယောက်စလုံးကို မခွဲနိုင်ပါဘူး။ နှစ်ယောက်လုံးကို ယူမှာဆို..။ ပုံ့ ဘာမှမပြောရက်ခဲ့ဘူးနော် မောင်..။ မောင်နဲ့ တူတူနေရရင် တော်ပြီ.. မောင့်သဘောဆိုပြီး ပုံ့ တိတ်တိတ်လေးနေခဲ့တာလေ..။ အခု မောင်ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ ပုံ့ကိုကော.. သနားစရာကောင်းတဲ့ ညီမလေးအနီချိုကိုကော မောင် ခွဲထားရက်ခဲ့ပြီနော်။ ပိုင်ဆိုင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်က တိုတောင်းလွန်းခဲ့ပြီကော ပုံ့ချစ်တဲ့ မောင်။

အခု မောင့်ကို အရူးအမူးချစ်တဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးခင်မျာ အဲ့ဒီနေ့က အစ်ကိုရေ!!! လို့ အော်ဟစ်ရင်း သတိလစ်လဲကျသွားရာကနေ ပြန်သတိလည်လာတော့ စိတ်မမှန်သလို ဖြစ်သွားရှာပြီ။ မောင် လူ့လောကကနေ ထွက်ခွါသွားပြီဆိုတာ နားမလည် လက်မခံနိုင်ရှာတဲ့ စိတ်ရောဂါသည်လေး ဖြစ်နေရှာပြီ။

မိုးတွေ တအားသည်းတဲ့ ညတွေမှာဆို ပုံ့တစ်ယောက်ထဲ မောင့်ကို လွမ်းလွန်းလို့ သွက်သွက်ခါ ရူးမသွားအောင် မနည်းထိန်းနေရတယ်။ အခုချိန် မောင်ပြန်လာပြီး ညီမလေးကိုကော ပုံ့ကိုပါ လာလက်ထပ်ပေးမယ်ဆို နှစ်ယောက်လုံး ပျော်ပျော်ကြီး လက်ခံပါ့မယ် ပုံ့ချစ်တဲ့ ကောင်ငယ်လေးရာ။ အခု ဆူညံနေတဲ့ မိုးပေါက်ကျသံတွေကြားထဲမှာ ပုံ့ကလေးတစ်ယောက်ထဲ အေးစက်စက် အိပ်ယာပေါ်မှာ ရှိုက်ရှိုက်ပြီး ငိုနေတယ် မောင်သိလား။

—————————————–

နိဂုံး…။

ညနေ နေဝင်ရီတရောမှာ လှတပတ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ပုဇွန်ဆီရောင်သမ်းနေတဲ့ အလင်းရောင် မှုန်ပြပြအောက်က မြစ်ကမ်းဘေး ထိုင်ခုံပြာပြာလေးပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း အဝေးက မြစ်ပြင်ကို မျှော်ကြည့်ရင်း ဆွေးရီရီငေးလို့ပေါ့။ လေညှင်းကလေး အဝှေ့မှာ သူ့ဆံနွယ်လေးတွေက တဖတ်ဖတ် လွှင့်မျှောလို့။ နေဝင်ခါနီးလာတာနဲ့အမျှသူ့မျက်နှာဝိုင်းစက်စက်ကလေးခင်မျာ ငိုမဲ့မဲ့ကလေးဖြစ်စပြုလာမယ်။ ခဏနေရင် အဲ့ဒီကောင်မလေးထိုင်နေတဲ့ နံဘေးကို စက်ဘီးဘဲလ်သံလေး ကလင် ကလင်ပေးပြီး အသားညိုညို ဆံပင်အရှည်ကြီးကို ဖားလျားချထားတဲ့ အရပ်မြင့်မြင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ကြင်ကြင်နာနာ ထွေးပွေ့ပြီး ပြန်ဖို့ခေါ်လိမ့်မယ်။

“ အစ်ကိုဟာလေ… ဘာလို့ ဒီနေ့ နောက်ကျနေရတာလဲ မသိပါဘူး.. မမရီရယ်”

“ အေးပါ.. ညီမလေးအနီချိုရာ..။ မိုးချုပ်တော့မယ် ပြန်ရအောင်.. လိမ္မာတယ်ကွယ်…”

လို့ ပြောရင်း ဒေါက်တာရီရီက စီးကျလာတဲ့ သူ့ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်တွေကို ခိုးသုတ်ပြီး ချော့မော့နေလိမ့်မယ်။

ယခုအခါမှာ ဧရာဝတီမြစ်ကြမ်းပြင်အောက်ခြေမှာ အိပ်စက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကတော့ သူ့ချစ်သူနှစ်ယောက်ရဲ့ ဖြစ်အင်ကို မြင်ခဲ့ရင်…….။

ဤတွင် ကျွန်တော့်သူနာပြုဆရာမလေး ပုံပြင်ပြီး၏။

~~~~~~~~~~~~~

The End

........................................⭐⭐⭐⭐⭐........................................

ပြီးပါပြီ။

ကျွန်တော့် သူနာပြုဆရာမလေး အပိုင်း ( ၄ )

 ကျွန်တော့် သူနာပြုဆရာမလေး အပိုင်း ( ၄ ) 

ရေးသားသူ - ချမ်းကို (Chan Ko)

ဖြူလွလွဖျော့တော့တော့ လရောင်ဟာ အခန်းထဲကို ဖြာကျနေတယ်။ ပြူတင်းပေါက်နားကပ်လျှက်က ကုတင်လေးပေါ်မှာ ခပ်ကွေးကွေးလေး လှဲအိပ်နေတဲ့ ဆရာဝန်မလေးကို ကျနော်ဖက်ရင်း ဘေးတစောင်းခွထားတယ်။ လရောင်အောက်က ကမ္ဘာဦး သမီးရည်းစားတွေပေါ့ဗျာ။ နွေနှောင်းညတစ်ခုမှာ ပူလောင်အိုက်စပ်မှုအစား နေလို့ကောင်းရုံ ရာသီဥတုလေးနဲ့အတူ လေပြေလေးတွေက ပြူတင်းပေါက်ကနေ အခန်းထဲတိုးဝင်လာတယ်။ ကျနော်တို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာတွေက တုန်ခါပြီး ရင်ခုန်သံတွေမြန်နေဆဲပဲ။ သနပ်ခါးနံ့သင်းသင်းလေးရနေတဲ့ ကိုယ်လုံးလေးက ငြိမ်ငြိမ်လေး ကျနော့်ရင်ခွင်ကျယ်ထဲမှာပေါ့။

ညဦးပိုင်းက လူကြီးတွေ အိပ်ပျော်သွားတာနဲ့ ကျနော် အသာလစ်ထွက်ခဲ့ပြီး ပုံ့ပုံ့အခန်းထဲကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ လရောင်မှိန်မှိန်လေးလင်းနေတဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ ညအိပ်ရင်ဝတ်လေ့ရှိတဲ့ ခပ်ပါးပါးစွပ်ကျယ်နဲ့ ထမီအနွမ်းလေးဝတ်ထားတဲ့ ကောင်မလေးက ကျနော့်ကိုမြင်တာနဲ့ အတင်းဖက်ပြီး နမ်းတော့တာပဲ။ အိမ်အပေါ်ထပ်မှာ အိပ်နေတဲ့ အိမ်ဖော်မလေးကိုတောင် ဂရုမစိုက်တော့ပဲ.. အသားကုန်ဆွဲရမ်းပြီး ချစ်ခဲ့မိကြတာပေါ့လေ။

ကျနော်နဲ့တွေ့ရဖို့စောင့်ရင်း စိတ်ကအလိုလို ကြွနေဟန်တူတဲ့ ပုံ့ပုံ့ကို ထမီလေးဆွဲချွတ်ချပြီး သူ့အဖုတ်လေးကို စမ်းကိုင်ကြည့်ရုံနဲ့ အရည်တွေ စိုရွှဲနေတာဗျ။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျနော်ကိုယ်တိုင်ကလည်း လူကြီးတွေ အိပ်အောင်စောင့်ရင်း တော်တော်လေး ဂျိုကြွနေခဲ့တာပေါ့။ ဒါကြောင့် တွေ့တာနဲ့ ဘာမှပျိုးတာတွေဘာတွေ မလုပ်တော့ပဲ မတ်တပ်ရပ် နံရံကပ်၊ ပေါင်တစ်ချောင်းဆွဲမပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်း ချစ်ခဲ့မိတာပေါ့။ ညနေကလုပ်သလို မြန်မြန်မပြီးအောင်ထိန်းတာ၊ အရှိန်ကို ချလိုက်တင်လိုက် လုပ်တာတွေ မလုပ်တော့ပဲ.. အသားကုန် အဆက်မပြတ် မရပ်မနား ဆက်တိုက်ဆောင့်လိုးခဲ့မိတာပေါ့ဗျာ။ ပုံ့ပုံ့ကလည်း ငြိမ်ငြိမ်ကလေးခံနေတယ် မထင်ပါနဲ.။ တက်ညီလက်ညီ အသားကုန်ကော့ပေး၊ ပြန်ဆောင့်ပေးနဲ့ အတွဲညီညီလုပ်ကြရင်း တစ်ချီပြီးသွားတယ်။

၁၅ မိနစ်လောက်ပဲ ခဏအမောဖြေရသေးတယ် ကုတင်ဇောင်းမှာ ကျနော့်ကို ဒူးထောင်ပေါင်ကား ပက်လက်အိပ်ခိုင်းပြီး ပုံ့ပုံ့က ကုတင်အောက်မှာထိုင်ရင်း ကျနော့်အငယ်ကောင်ကို သေသေချာချာ ကျကျနန စုပ်ပေး လျက်ပေးပြန်တယ်။ ပြန်ပြီး မာတောင့်လာပြီဆိုတာနဲ့ ကျနော့်ကိုတက်ခွပြီး တဟင်းဟင်းနဲ့ တက်လိုးပြန်တယ်။ လရောင်အောက်မှာ ဆံပင်ရှည်ဖားလျားချပြီး ကျနော့်ကို တက်လိုးနေတဲ့ ချစ်သူလေးဟာ ပြင်းထန်တဲ့ အလယ်ခေတ်က ခရူးဆိတ်စစ်ပွဲတစ်ခုရဲ့ စစ်မြေပြင်အလယ်မှာ တိုက်ပွဲဝင်နေတဲ့ မြင်းသည်တော်လေးအလားပဲ။ ကျနော့်ချစ်သူ မြင်းသည်တော်မလေးပေါ့ဗျာ။

သူ အားရပါးရ တက်လိုးလို့ အဆုံးထိရောက်ပြီး ကျနော့်ကိုယ်ပေါ် မှောက်ကျလာတော့မှ ကျနော်သူ့ကို ပုဇွန်ထုပ်ကွေးပုံစံမျိုးနေခိုင်းပြီး ဇိမ်ဆွဲရင်း ကုတင်အောက်ကနေ မတ်တပ်ရပ်ပြီး တစ်ချက်ချင်း ဆောင့်တယ်။ ပြီးဆုံးသွားတဲ့ သူ့အရည်တွေရွှဲနေတဲ့ စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးကို ကျနော် မွှေမွှေပေးရင်း အထဲနံရံနဲ့ ကျနော့်ဒစ် သွားပြီးပွတ်တိုက်မိတာတွေကို သေချာတစ်ချက်ချင်း ဖီးလ်ခံရင်း လိုးနေခဲ့တာပေါ့။ နောက်ဆုံး သူပြီးချင်လာတဲ့ အမူအရာပြလာတော့မှ ကုတင်ဇောင်းမှာ လေးဘက်ကုန်းခိုင်းပြီး နို့တွေကိုလှမ်းဆွဲပြီး ဆောင့်၊ တင်ပါးတွေကို ဆုပ်ချေရင်း ဆောင့်၊ အဲ့လိုလုပ်ရင်း ပြိုင်တူပြီးပစ်လိုက်ခဲ့တာပေါ့လေ။

စိတ်ရှိလက်ရှိ နောက်ထပ်နှစ်ခါလောက် ထပ်ချစ်ဖြစ်သေးတယ်။ အခု သူရော ကျနော်ပါ ကုတင်ပေါ်မှာ အမောဖြေနေရလို့ စကားမပြောပဲ မှိန်းနေကြသေးတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်က ဆက်တိုက်ထပ်လုပ်ဖို့ မစွမ်းနိုင်တော့လို့သာ အခုလို နားနေကြတာ။ အမှန်က ဝကိုမဝသေးဘူးဗျ။ အချစ်ကိစ္စဆိုတာက သိတဲ့အတိုင်းပဲ ဆားငံရည်ကိုး။ ရင်ခွင်ထဲမှာ ကြောင်ပေါက်စကလေးလို ခွေနေတဲ့ ချစ်သူလေးကို ကျနော် နမ်းပေးနေမိတယ်။ ရင်ခွင်ထဲကို အတင်းထပ်ပြီး တိုးဝင်လာရင်း ကျနော့်ကို တအားဖက်ထားရှာတယ်။ အခု ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲက ကောင်မလေးဆိုတာ ခင်ဗျားတို့သိတဲ့ ဟော့ဒီမြို့က ဒေါက်တာရီရီ မဟုတ်တော့ဘူးဗျ။ ချစ်သူနဲ့ ချစ်စခန်းဖွင့်ပြီးလို့ ကြည်နူးငြိမ်သက်နေတဲ့ ကျနော့်ရဲ့ငယ်ငယ်က ပုံ့ပုံ့လေးပေါ့ဗျာ။

“ မောင်.. ပုံ့တော့… မောင့်ကို သေလောက်အောင်.. စွဲနေမိပြီ.. သိလား…”

လေသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ကျနော့်ကိုမော့ကြည့်ရင်း ပြောတယ်..။

“ တူတူပါပဲ… ငါ့အချစ်ကလေးရာ..”

“ မောင် ပုံ့ကို လက်ထပ်မှာလားဟင်”

“ အင်း..”

ကျနော် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာပြန်တယ်ဗျ။

“ ပြွတ်..အွန်း…ပြွတ်..”

ပုံ့ပုံ့ ကျနော့်နှုတ်ခမ်းတွေကို စုပ်နမ်းနေတယ်။

“ ပုံ့လေ.. မောင့်ကို အကြာကြီးမျှော်ခဲ့ရတာပါ..။ ပုံ့ ယုံကြည်ခဲ့တာ တစ်ခုရှိတယ်..။ တစ်နေ့နေ့မှာ ဖိုးသက်နဲ့ ပြန်ဆုံပြီး.. ချစ်သူတွေဖြစ်မယ်လို့…”

အဲ့လိုပြောရင်း အသံလေးက တိမ်ဝင်သွားရှာတယ်..။ ဝမ်းနည်းနေပြန်ပြီ။ ကျနော်သူ့ကို ချော့တဲ့အနေနဲ့ ကျောလျားရှည်ရှည် ပြောင်ချောချောကလေးကို ဖွဖွပွတ်ပေး၊ တင်ပါးအိုးကျစ်ကျစ်လေးကို လက်နဲ့ သာသာပုတ်ပေးရင်း ကလေးတွေကိုချော့သလို ချော့လိုက်မှ သက်သာရာရသွားရှာသလို သက်ပြင်းမျင်းမျင်းလေးချပြီး

“ ပုံ့မောင့်ကို အရမ်းချစ်တယ်ဆိုတာ.. မောင် ယုံသလားဟင်..”

“ သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံ့ကလေးရာ..။ မောင် ပုံ့ကို အရမ်းသနားတယ်..။ ပြီးတော့ ချစ်ပါတယ်ကွာ.. ဟုတ်ပြီလား..”

“ ဒါဆို.. ငယ်ငယ်တုန်းက ဖိုးသက်လေးနဲ့တူတဲ့ ကလေးလေးတွေ ပုံ့နဲ့တူတူမွေးမှာနော်..”

ဆိုပြီး အသံလေးက တက်ကြွသံလေးပေါက်လာပြန်တယ်။

“ အေးပါ အချစ်ကလေးပုံ့ရာ..”

လို့ ကျနော်က ပြန်ဖြေလိုက်တော့… ကျနော့်နှုတ်ခမ်းတွေကို တပြွတ်ပြွတ်နမ်းစုပ်ရင်း…

“ ပုံ့ ပျော်လွန်းလို့ သေတော့မလားမသိဘူး”

ဆိုပြီး ကျနော့်လက်ကိုယူပြီး သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ပေးလိုက်တော့ သူ့ရင်ခုန်သံလေး မြန်နေရှာတာကို သတိထားမိတယ်။ ပူဆာတာရသွားတဲ့ ပေါက်စနလေးလိုပဲ.. အပျော်လွန်နေတဲ့အသံနဲ့ ငယ်ငယ်က ကျနော်တို့အကြောင်းတွေ တတွတ်တွတ်နဲ့ ပြန်ပြောနေရှာတယ်ဗျာ။ နည်းနည်းလေးကြာတော့မှ..

“ မောင်.. ပုံ့ ခဏမှိန်းလိုက်ဦးမယ်..။ မောင်အချစ်ကြမ်းလို့ နည်းနည်းပင်ပန်းထားတယ်ကွယ်..။ မိုးလင်းခါနီးပြန်ရင်.. ပုံ့ကိုနိုးနော်..။ တစ်ခါလောက်ချစ်ပြီးမှ ပြန်ရမယ်..။ အခု ပုံ့ကိုဖက်ထားပေး..”

ဆိုပြီး ရင်ခွင်ထဲ တအားတိုးဝင်လာပြန်တယ်။ ၅ မိနစ်လောက်နေတော့ အသက်ရှူသံမှန်မှန်လေးနဲ့ အိပ်မောကျသွားရှာပြီ။ ကျနော့်မှာတော့ ရင်ခွင်ထဲက ချစ်စရာ၊ သနားစရာ ဆရာဝန်မလေးကို လရောင်အောက်မှာ ဖက်ထားရင်း ငေးကြည့်နေမိတယ်။ သက်ပြင်းတွေခိုးချရင်း ကျနော်ဟာ မိန်းမနှစ်ယောက်ကို တပြိုင်နက်ချစ်မိနေတဲ့ တွေဝေတတ်တဲ့ ကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီဆိုတာ တွေးမိပြီး ရင်မောနေမိတယ်။

မိုးလင်းတော့ ဘွားလေးမေ ပြင်ထားပေးတဲ့ နန်းကြီးသုပ်ကို နှစ်ယောက်သား မီးဖိုချောင်ထဲမှာ တူတူစားနေကြရင်း ပုံ့ပုံ့မျက်နှာလေးက မချင့်မရဲဖြစ်နေဟန်လေး ဖြစ်နေတယ်။ အလိုမကျ ဖြစ်နေဟန်ကလေးက တော်တော်သိသာနေတယ်။ မနက်ရောင်နီသမ်းတော့ ညက သူမှာထားသလို နိုးပြီး ထပ်မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပါဘူးဗျာ။ ကုတင်ပေါ်မှာ ကွေးကွေးလေး အိပ်ပျော်နေရှာတဲ့ ချစ်သူလေးကို စောင်ပါးပါးလေးခြုံပေးပြီး နဖူးလေးကို ဖွဖွမွှေးပြီး ကျနော် တိတ်တိတ်လေး ဒီဖက်အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တာကိုး။ သူလေးအိပ်ပါစေဆိုပြီး ကျနော် ဘယ်လိုမှ မလုပ်ရက်တာပါ။ ဒါကို ကောက်နေပြန်ပြီ နေမှာဗျ။

ကျနော်အတင်း မျက်လုံးချင်းဆိုင်မိအောင် ကြည့်လိုက်တိုင်း မျက်နှာလွှဲလွှဲဖယ်နေတာဗျ။ ကျနော်ပြုံးပြနေတာကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေးက စူတူတူလေး လုပ်ထားတယ်။ ရယ်လည်းရယ်ချင်တယ်၊ အမြင်ကပ်စရာလည်းကောင်းတဲ့ ကျနော့်ဆရာဝန်မလေးပေါ့။ ဘွားလေးမေ အဘိုးလေးကို မနက်စာသွားကျွေးဖို့ ထွက်သွားတော့ ကျနော်တို့နှစ်ယောက်လုံး စားသောက်ပြီးလို့ ပုံ့ပုံ့က ဘေစင်မှာ ဆေးကြောနေတယ်။ ကျနော်က အသာလေး အနောက်နားကနေ လက်ကိုင်ပုဝါနဲ့ ချည်ထားတဲ့ သူ့ဆံပင်တွေကို လက်နဲ့သပ်ဖယ်လိုက်ပြီး လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေးကို နမ်းရင်း ..

“ ပုံ.!! မောင့်ကို ချိတ်ကောက်နေတာပေါ့”

လို့ ရယ်သံစွက်ရင်း တိုးတိုးမေးလိုက်တော့.. ဘာမှပြန်မပြောပဲ အနားကပ်မလာခဲ့နဲ့ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ တံထောင်နဲ့ ကျနော့်ကို တွန်းထုတ်နေတယ်။

“ ဒါလား.. ချာဝန်မကြီးရီရီချိုဆိုတာ.. ကလေးမပေါက်စနလေး ကြနေတာပဲ..”

လို့ ထပ်ပြီးစလိုက်တော့…

“ မောင်သက်.. မောင်သက်.. ကျုပ်စိတ်အရမ်းတိုနေတာနော်…။ ထပ်ပြီး ဒေါသထွက်အောင် လာမလုပ်နဲ့… ကောက်ထုပစ်လိုက်မယ်”

ဆိုပြီး ဆေးလက်စ ပန်းကန်လုံးကို ထောင်ပြတယ်။

“ ဒေါ်ရီရီခင်ဗျ.. ကျနော်က အိပ်ရေးပျက်မှာစိုးလို့ တမင်ပြန်သွားတာပါ..။ လုပ်ချင်တာမှ တစ်ပိုင်းကို သေနေတာနော်..”

“ ကဲပါဗျာ!! အခုလို နှုတ်ခမ်းထော်ထားတာ.. ဘယ်လိုမှမလှဘူး …။ ငယ်ငယ်က ကျနော့်သူငယ်ချင်း မဲတူမလေးနဲ့ ပြန်တူလာပြီ ခစ်ခစ်..”

ဆိုပြီး စလိုက်တော့ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ရင်း..

“ မောင်နော်..”

လို့ ခြေဆောင့်ပြီး အော်လာတယ်။

“ ပုံ့နော်..”

လို့ ကျနော်က သူ့အမူအရာအတိုင်း ခြေဆောင့်ပြီး ပြန်အော်ပြလိုက်တော့.. မအောင့်နိုင်တော့ပဲ တခစ်ခစ် ရယ်သွားတယ်..။ ပြီးတော့မှ..

“ အိပ်ယာကနိုးလာတော့ မောင့်ကိုမတွေ့ရတာ… ပုံ့ ဘယ်လိုကြီးမှန်းမသိ ဖြစ်သွားတာနော်.. ဟင်း..။ သူများသေချာမှာထားရက်နဲ့ အကျင့်ပုတ်တယ်…”

“ သနားလို့ပါ ပုံ့ရာ.. ဟုတ်ပြီလား..”

“ ပြီးရော.. အခု ပုံ့ ဆေးရုံသွားတော့မှာ.. မောင်လိုက်ပို့…။ ဒါပေမယ့် အခုချက်ချင်း ပုံ့ အိမ်ပြန်သွားတာနဲ့ နောက်ကမြန်မြန်လိုက်လာပြီး တစ်ခါချစ်ပေး.. ဒါပဲ…”

လို့ ရှက်ပြုံးလေးနဲ့ ပြောရင်း မီးဖိုချောင်နောက်ပေါက်ကနေ သူအိမ်ဖက်ကို လှစ်ကနဲ ပြေးသွားရောဗျ။ ကျနော်လည်း ရေမိုးချိုး အဝတ်အစားလဲပြီး သူ့အိမ်ဖက်ကို စက်ဘီးလေးတွန်းပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျနော့်ဆရာဝန်မလေး အခုဆို သူ့အိပ်ခန်းတံခါးကို ခပ်ဟဟလေးဖွင့်ထားရင်း ရင်ခုန်စွာနဲ့ ကျနော့်ကို မျှော်နေပြီနေမှာဗျ။

…………………………………………

ပုံ့ပုံ့ကို ဆေးရုံလိုက်ပို့ပေးပြီးတာနဲ့ ကမ်းနားလမ်းဖက်ကို စက်ဘီးဆက်နင်းလာခဲ့တယ်။ ဟိုဖက်ကမ်းကလာမဲ့ ကူးတို့စက်လှေဆိုက်မယ့် ဆိပ်ခံနားမှာ သွားစောင့်နေမိတယ်။ ဒီနေ့ အနီလေး ပြန်လာမှာလေ။ သူပြောသလိုဆို ၁၀ နာရီလောက်ဆိုက်မယ့် ကူးတို့နဲ့ ပြန်လာတတ်တယ်တဲ့။ အခု ၉:၃၀ လောက်ပဲ ရှိသေးတော့ မလာသေးဘူး။ ကမ်းပါးမှာလုပ်ထားတဲ့ သစ်သားခုံတန်းလေးပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း မြစ်ပြင်ကျယ်ကိုငေးမောရင်း ကျနော် စီးကရက်ထိုင်ဖွာနေမိတယ်။

ဘဝမှာ ဘာတစ်ခုမှ ဟိုလိုလိုဒီလိုလို မလုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ကျနော် အခု မိန်းမနှစ်ယောက်လုံးကို တွယ်တာမိနေပြီဆိုတာတွေးရင်း ဘယ်လိုဆက်စခန်းသွားရမလဲ ရင်မောနေမိတယ်။ ကျနော် တမင်တကာ ပွေရှုပ်ချင်တာ မဟုတ်ရပါဘူးဆိုတာ ကျိန်တွယ်ပြီး ပြောဝံ့ပါရဲ့ဗျာ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို စွန့်ပစ်လိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုနေမလဲ..။ ဟင့်အင်းဗျာ.. သနားစရာ ကျနော့်သူနာပြုဆရာမလေး.. ဟင့်အင်း.. တွေးတာနဲ့တင် ကျနော့်ရင်ထဲမှာ ကျဉ်တက်လာတယ်။ မလုပ်ရက်ပါဘူးဗျာ။

ဒါဆို ဆရာဝန်မလေး ရီရီ…။ ဖူးးးးးးးးး ဟင့်အင်းဗျာ.. တကယ်မလုပ်ရက်တော့ဘူး..။ ကျနော်သူ့ကို ဘာမှန်းမသိခင်က ကျူးလွန်ခဲ့မိတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီဆရာဝန်မလေးဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျနော့်ကို မျှော်လင့်နေခဲ့ရှာတာဆိုတာ တွေးလိုက်တိုင်း ကျနော် အရမ်းဝမ်းနည်းရပြန်တယ်လေ။ ပိုဆိုးတာက ကျနော်တို့ကျောင်းတက်စဉ်က သူကျနော့်ကို တိတ်တိတ်လေး လာချောင်းကြည့်ပြီး ဆွေးရတာတွေ ပြောပြတော့ ဒီလောက်ကြီးတောင် သံယောဇဉ်တွယ်တာရှာတဲ့ ကောင်မလေးဆိုပြီး.. ကဲ.. ကျနော် ဘာလုပ်ရမလဲဗျာ။

“ ဟေး.. ချစ်ချစ်..”

ဆိုပြီး ကျနော့်ပုခုံးပေါ် လက်လာတင်တော့မှ တွေတွေငေးနေတဲ့ ကျနော် သတိဝင်လာတယ်။ ထိုင်နေရာက မော့ကြည့်လိုက်တော့ အနီလေးရယ်လေ.. ထမီအဝါဖျော့လေးနဲ့ ဘလောက်စ်လက်ပြတ်လေးကို ဝတ်ထားတော့ လက်မောင်းဖြူဝင်းဝင်းလေးက ထင်းနေတယ်။ မျက်နှာဝိုင်းစက်စက်လေးက ပြုံးချိုနေတာဗျ။ လက်ထဲကကိုင်လာတဲ့ ကြိမ်ခြင်းလေးကို ထိုးပေးရင်း..

“ ချစ်ချစ်က အနီ့ကိုလွမ်းပြီး ဆွေးနေတာလား.. မျက်နှာက မကောင်းဘူး”

ဆိုပြီး ကျနော်ပါးကို လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ချစ်စနိုးဖျစ်ညှစ်ရင်း ..

“ ဒီနေ့ အစ်ကို့လက်ရာ ရှမ်းဟင်းလေးတွေ စားမယ်နော်..။ ဈေးသွားဝယ်စို့”

ဆိုပြီး ပြောလာတယ်။ ကျနော့်ရင်ထဲမှာ စိတ်ညစ်နေတာတွေ ပြေပျောက်သွားရင်း..

“ စိတ်ချပါ ကျနော့်အချစ်ကလေးရာ..။ ဒီနေ့ သေသေချာချာကို ပြုစုမလို့ လာစောင့်နေတာပါဟ..။ ထမင်းဟင်းကော.. ဟိုဒင်းကော..”

လို့ နောက်လိုက်တော့.. အနီကလေးက ချစ်စဖွယ်မျက်နှာလေးနဲ့ လျှာလေးတစ်လစ် ထုတ်ပြရင်း ..

“ အစားအသောက်က အရေးကြီးတယ်.. မောင်ရင်..။ စားနိုင်မှ လုပ်နိုင်မယ်..။ ထမင်းမြိန်ဖို့လိုတယ်.. လက်စွမ်းပြတော့..”

လို့ ပြောရင်း ရယ်နေပြန်တယ်။ နှစ်ယောက်သား ဈေးထဲကို စက်ဘီးလေးနဲ့ ရောက်သွားပြီး ချက်ပြုတ်စရာတွေ တူတူဝယ်ခြမ်းနေကြတော့ အနီလေးက ကျနော့်လက်မောင်းကို မလွှတ်ဘူး..။

“ အစ်ကို.. အစ်ကို.. အနီတို့က တကယ့်လင်မယားတွေလိုပဲနော်..။ သူများတွေက တအားလိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲလေးဆိုပြီး ဝိုင်းငေးနေကြတယ်… တွေ့လား”

ဆိုပြီး ကပ်ပြောနေလို့ ကျနော်က

“ ငပေါ…”

ဆိုပြီး အနီ့နဖူးဝင်းဝင်းလေးကို လက်ဖဝါးနဲ့ မနာအောင် ပတ်! ပတ်! ဆိုပြီး ဖွဖွရိုက်တော့.. တခစ်ခစ်နဲ့ သဘောတွေကျနေရှာတယ်ဗျာ။

ဟုတ်ပါတယ်..။ ကျနော့်ချစ်သူ သူနာပြုဆရာမလေး ပြောသလိုပါပဲ..။ ဈေးကနေ ချက်စရာပြုတ်စရာ ဝယ်ခြမ်းပြီး တူတူပြန်လာ..။ အနီ့အိမ်ကို ရောက်တာနဲ့ နှစ်ယောက်လုံး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အိမ်နေရင်းအဝတ်တွေကို လဲပြီးတာနဲ့ ကျနော်က မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ကြော်လှော်ချက်ပြုတ်၊ အနီလေးက တစ်အိမ်လုံးကို သီချင်းလေးတကြော်ကြော်နဲ့ သန့်ရှင်းတိုက်ချွတ်၊ တက်ညီလက်ညီနဲ့ တကယ့် အိမ်ထောင်သည်တွေလို သာသာယာယာ ဘဝကလေးပေါ့ဗျာ။

“ ဆရာ.. မြန်မြန်လေးချက်ပါရှင့်..။ ဟင်းအနံ့တွေက မွှေးလာလို့ ဗိုက်အရမ်းဆာလာပြီ..”

လို့ မီးဖိုချောင်ထဲဝင်လာပြီး ချစ်သူလေးက လာလာညောင်ရင်..

“ ရတော့မယ်.. ရတော့မယ်.. ဝမ်းကစ်စ်ပေး…”

လို့ ကျနော်ကတောင်းတိုင်း..

“ အင့်ဟယ်..အင့်ဟယ်..”

ဆိုပြီး ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ ကျနော့်ပါးပြင်ကို ခြေဖျားလေးထောက်ပြီး နမ်းရော..။ အားလုံးပြီးတာနဲ့ ရေတူတူချိုးရင်း မတွေ့ရတဲ့နေ့အတွက် အကြွေးဆပ်တယ်ဆိုပြီး ရေချိုးခန်းထဲမှာရေချိုးရင်း တက်မက်စွာနဲ့ နှစ်ယောက်သား ချစ်မိပြန်တယ်။ ပြီးတော့မှ ထမင်းတူတူစား (အခုနောက်ပိုင်း ထမင်းစားရင် ကျနော်ခွံ့ကျွေးတာပဲ စားမယ်ဆိုပြီး ညောင်လို့ ကလေးပေါက်စလေးလို အမြဲခွံ့နေရတယ်) ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးတာနဲ့ ရေနွေးကြမ်းမတ်ခွက် တစ်ခွက်ယူ ဧည့်ခန်းက ဆက်တီခုံရှည်မှာ နှစ်ယောက်သား တူတူ ပူးကပ်ထိုင်ရင်း စာအုပ်တစ်အုပ်လောက် တူတူဖတ်ကြ၊ ငြင်းခုန်ကြ.. စကြနောက်ကြ..။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျနော့်ရင်ထဲမှာ သောကရယ်လို့ မြူမှုံလောက်တောင်မရှိပဲ အေးချမ်းနေလိုက်တာဗျာ။ အနီကလေး အကျွမ်းတဝင်မရှိတဲ့ ဂီတနဲ့ ပတ်သက်တာတွေ ကျနော်က ပြောပြပြီဆိုရင် မသိနားမလည်တဲ့ ကလေးလေးလို ငေးပြီးနားထောင်တတ်သလို၊ သူရော ကျနော်ပါ အကျွမ်းတဝင်ရှိတဲ့ စာအကြောင်းပေအကြောင်း ပြောပြီဆို အင်မတန် အငြင်းသန်တဲ့ ကောင်မလေးမို့ ကျနော်အရမ်းသဘောကျရတယ်လေ။ (ကျနော်က စာအများကြီးဖတ်တယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထင်ပေမယ့် တသက်လုံး အခုလို သူတင်ကိုယ်တင် ငြင်းခုန်နိုင်တဲ့ မိန်းမဆိုတာ မကြုံခဲ့ဖူးဘူးဗျ)

ပြီးတော့ သူ့အမြင်တွေက ကျနော့်အတွက် ထူးဆန်းတာတွေပါ ပါလာတတ်တာကိုး။ ဥပမာဗျာ.. ခင်ဗျားတို့သိတဲ့ ရှိတ်စပီးယားရဲ့ ရိုမီယိုနဲ့ ဂျူးလီးယက်ပြဇာတ်ကို.. အနီလေးက ဘယ်လိုပြောသလဲဆိုတော့…

“ ရိုမီယိုကော ဂျူးလီးယက်ပါ သောက် အ တွေပါ အစ်ကိုရာ..”

“ ဟင်”

“ ဟုတ်တယ်လေ.. သူတို့ဆင်ခြင်ဉာဏ်မရှိလို့ သေကုန်တာ..။ အမှန်က ဒီလောက်မခက်ပါဘူး.. ဥပမာ..”

ဆိုပြီး ဘယ်လိုဘယ်လို လုပ်လည်း ရတာပဲဆိုပြီး ဆက်ပြောနေတယ်..။

“ အနီသာ ဂျူးလီးယက်ဆို ရိုမီယို မသေစေရဘူးလို့ အာမခံတယ်… ခစ်ခစ်..”

“ ဟ.. ဒါကတော့ ဒီဇတ်လမ်းက Romance လေ အနီရ..”

“ နိုး.. လက်မခံဘူး.. ဒါမျိုးနွယ်စုနှစ်ခုရဲ့ ရန်ငြှိုးတွေကြားထဲမှာ အသက်ပေးသွားတဲ့ အပြစ်မဲ့ လူသားနှစ်ယောက်ရဲ့ ရင်နင့်စရာ အဖြစ်အပျက်ကလေး..။ အာဃာတတွေ.. အမုန်းမီးတွေဆိုတာ… မကောင်းဘူးလို့ စာရေးဆရာက ပြောသွားတာ..။ ဒါကြောင့် Realism လို့ သတ်မှတ်သင့်တယ်..”

“ ဟိုက်!!”

“ ရိုမီယိုဖိုးသက်ရေ မပူနဲ့ ဂျူးလီယက်အနီချိုလေးနဲ့ တွေ့နေမှပဲ… ညားစေရမယ်.. စိတ်ချ.. ခစ်ခစ်..”

စကားတအားတတ်တဲ့ ကောင်မလေးကို ကျနော်ပြောလို့ မနိုင်တော့ရင် ဆက်မငြင်းတော့ဘူးဗျ။ ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းလေးကို တရွှတ်ရွှတ်နဲ့ နမ်းပေးလိုက်တာပါပဲလေ။ ငြိမ်ငြိမ်လေးပြုံးပြီး အနမ်းခံပြီးရင်.. လက်ကလေးနှစ်ဖက်မြှောက်ပြီး..

“ ဝါး… အိပ်ချင်လာသလိုပဲ..။ ထမင်းကလည်း ဝပြီ..။ ဗိုက်ကလေးလည်း ချောင်ပြီ..။ အိပ်ယာပေါ်သွားစို့လား ..”

လို့ မျက်လုံးတစ်ဖက်မှိတ်ပြီး မချိုမချဉ် မျက်စလေးပစ်ပြတယ်။

“ မောင်လို နှမလို.. အိပ်ပါ့မယ်လို့ ဂတိပေးမှ ..”

လို့ ကျနော်က ပြန်စလိုက်ရင်.. ချက်ချင်း မျက်နှာကို တင်းဟန်ဆောင်ပြီး..

“ ရမလား..ရမလား.. ဟွန်း..။ အစ်ကို.. ရှင်နော်.. လာ.. အခုလိုက်ခဲ့”

ဆိုပြီး အိပ်ခန်းဖက်ကို အတင်းဆွဲခေါ်တာကို ကျနော်က..

“ အမလေးဂျာ.. ကျနော့်ဘဝလေး နစ်မွန်းရပါတော့မယ်.. ကယ်ကြပါ”

လို့ အော်ရင်း တဟားဟားနဲ့ အခန်းထဲ ပါသွားတာပေါ့ဗျာ။ အဲ့ဒီနောက်မှာ ဘာတွေဆက်ဖြစ်ကြသလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့သိပြီးသားမို့ ကျနော် ပြန်မရေးပြတော့ဘူးနော်။

….. ……. ……… ……….. …….

ဟိုးအရင်ကဆို ချစ်သူနှစ်ယောက် တပြိုင်နက်ထဲထားတာမျိုးကို ကျနော် ခါးခါးသီးသီး မုန်းခဲ့ဖူးတာပေါ့။ အခု ကျနော်လုပ်နေတာက တရားမျှတရဲ့လားဗျာ။ မိန်းမနှစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ကျနော်ဟာ လိမ်ညာနေခဲ့မိပြီလား။ အဲ့ဒါတော့ မဟုတ်ရပါဘူး..။ ကျနော် တစ်ယောက်ကိုမှ ဟန်ဆောင်ပြီး ချစ်နေတာမျိုးမှ မဟုတ်တာကိုး။ အနီ့ကို ကျနော် သံယောဇဉ်ပိုမိပေမယ့် ပုံ့ပုံ့လေးကိုလည်း ချစ်တယ်ဗျ။ ဘယ်လိုရှေ့ဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာ တွေးလိုက်တိုင်း ရင်မောရတယ်ဗျာ။ ဟိုဖက်ပြေးလိုက်၊ ဒီဖက်ပြေးလိုက်.. ချစ်သူနှစ်ယောက်လုံးကို ကြင်နာပြနေရတာလည်း မောလှပြီ။

မောတယ်ဆိုတာ သူတို့နဲ့အိပ်ရတာ ယုယပြရတာတွေကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ဘယ်နေ့မှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာရယ်.. မိတော့မလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် မောနေတာပေါ့။ ဆေးရုံတစ်ခုထဲမှာ ရှိနေတဲ့ မိန်းမနှစ်ယောက်ကို ဒီလိုလှည့်ဖျား ရှောင်တိမ်းနေတာ ဘယ်လောက်ကြာကြာခံနိုင်မှာလဲဗျာ။ တခါတလေ သူတို့နှစ်ယောက် ဂျူတီချိန်တိုက်နေတဲ့ ရက်မျိုးဆိုရင် ကျနော် ပတ်ကိုပြေးနေရတော့တာပေါ့။ အကြောင်းပြချက်တွေလည်း အမျိုးမျိုးပေးရပေါင်း များလာပြီ။ ကုလားဖြူဘာသာစကားမှာ ဆိုရိုးစကားတစ်ခု ရှိတယ်ဗျာ။ Crime does not pay တဲ့။ ရာဇဝတ်ဘေး ပြေးမလွှတ်လို့ ဆိုလိုတာပေါ့။ ဟုတ်တယ်.. ချစ်သူအပေါ် သစ္စာမဲ့တာဟာ ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်တာဗျ။ ငမိုက်သား ကျနော်မျိုးအတွက် စီရင်ချက်ချမယ့် နေ့တစ်နေ့ဟာ သိပ်မကြာလိုက်ဘူး ရောက်လာခဲ့တာပါပဲလေ…။

အဲ့ဒီနေ့မနက်က ခါတိုင်းနေ့တွေလိုပါပဲဗျာ..။ နိမိတ်မကောင်းတာဆိုလို့ မနက်ခင်းစောစောကြီး အိမ်ခေါင်းရင်းက ကျီးပြိုသံတွေ ဆူဆူညံညံကြောင့် နိုးလာတာတစ်ခုပဲ။ နွေရာသီကုန်လို့ မိုးတောင်ဝင်စပြုလာပြီဗျ။ ခပ်အုံ့မှိုင်းမှိုင်း နေမသာတဲ့နေ့တွေ ကြုံလာရပေမယ့် မိုးနည်းတဲ့ဒေသမို့ မိုးရွာတဲ့နေ့တော့ မကြုံရသေးဘူး။ ဘာလိုလိုနဲ့ ကျနော် ဒီမြို့ကိုရောက်နေတာ တော်တော်ကြာလာပါပေါ့လား။

ရောက်စက မုန်းစရာကောင်းတဲ့ မြို့ကြီးဟာ အခုတော့ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာလို အခြေကျစတောင်ပြုလာပြီ။ ခင်မင်တတ်တဲ့ ကာတွန်းဆရာတွေနဲ့လည်း တဟားဟားနဲ့ အဖွဲ့ကျတတ်လာသလို၊ ဆံပင်ရှည်ညှင်းသိုးသိုး နှုတ်ခမ်းမွှေးရှည်တွေနဲ့ ခေတ်ပေါ်ကဗျာဆရာတွေနဲ့လည်း အလွမ်းသင့်သင့်ဖွဲ့စည်း (ရှပ်ကီချတာကို ဖွဲ့စည်းတယ်လို့ သူတို့ပြောလေ့ရှိတယ်) မိတဲ့ ညနေခင်းတွေ များလာတယ်။ ပြီးတော့ ကျနော့်မှာ တစ်ယောက်တစ်မျိုးစီ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ချစ်သူနှစ်ယောက် ရှိနေပြီလေ။

တစ်ယောက်က ကြင်နာတတ်တဲ့ ဖြူဖြူနုနု နာ့စ်မပိစိကွေးလေး.. အမြဲချိုပြုံးနေတတ်ပြီး လူနာတွေချစ်တဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးပေါ့။ နောက်တစ်ယောက်က အနေတည်တယ်လို့ ထင်ရပေမယ့်.. အင်မတန်မနောဖြူပြီး ကျနော်အနိုင်ကျင့်သမျှ ခေါင်းငုံ့ခံတတ်တဲ့ ဆရာဝန်မလေးပေါ့။

အိပ်ယာကနိုးလာတာနဲ့ မျက်နှာသစ် သွားတိုက်ပြီး ရေမချိုးသေးပဲနဲ့ ခြံထဲဆင်းပြီး အရိပ်လက်သီး ထိုးကျင့်နေလိုက်သေးတယ်။ ရာသီဥတုက အေးစိမ့်စိမ့်ဖြစ်နေတော့ ချွေးနည်းနည်းထွက်မှ ရေချိုးမယ်ဆိုပြီးပေါ့။ ပြီးမှ ရေတဝုန်းဝုန်း လောင်းချိုးပစ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားလဲ၊ မီးဖိုချောင်ဖက် မနက်စာစားဖို့ ဝင်လာတော့ ပုံ့ပုံ့က မနက်စာအတွက် ထမင်းကြမ်းနဲ့ ပဲပြုတ်ကို ကျနော့်အကြိုက် နနွင်းစိုစို ဆီစိုစိုနဲ့ ဝါဝါလေးဖြစ်အောင် မီးဖိုပေါ်မှာ ကြော်နေတုန်း။ နှပ်ထားတဲ့ ကော်ဖီချိုင့်ထဲက ကော်ဖီတစ်ခွက်လောက် ငှဲ့ပြီး တစ်စိမ့်စိမ့်သောက်ရင်း စီးကရက်တစ်လိပ်လောက် ထုတ်ဖွာနေရင်း ထမင်းကြော်ကို စောင့်နေလိုက်တယ်။ ထမင်းကြော်ပန်းကန်ကို ကျနော့်ရှေ့ကိုလာချပေးရင်း ကျနော့်လက်ထဲက စီးကရက်ကို ဖျတ်ကနဲလုပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။

“ မောင်နော်.. စာမတတ်ပေမတတ်လည်း မဟုတ်ပဲနဲ့နော်..။ ပုံ့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မုဆိုးမ မဖြစ်ချင်ဘူး..။ ကျန်းမာရေးထိခိုက်မယ်လို့ ပြောရတာ လျှာတိုတော့မယ်..”

ဆိုပြီး ဟောက်တယ်။

“ အေးပါ.. ဆရာဝန်မလေးရာ..။ ကျုပ်က ခင်ဗျားလူနာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာလေးတော့ သတိထားပါ..”

လို့ ပြန်ပြောရင်း ထမင်းကြော်ပန်းကန်ကို ဆွဲယူပြီး စားနေမိတယ်။ ကြက်သွန်နီတွေကို အကွင်းလိုက်လှီးထားပြီး သံပုရာညှစ်ထားတဲ့ အချဉ်ပန်းကန်ကို ကျနော့်ဖက်တိုးပေးရင်း ပုံ့ပုံ့ပါဝင်ထိုင်ပြီး ထမင်းကြော်ဝင်စားတယ်။

“ မောင်.. အခုမနက် ဆေးရုံမသွားခင် မြို့ထဲ အရင်သွားရအောင်ကွာ..”

“ အွင်း!! ဘာလုပ်ဖို့…”

“ မောင့်အတွက် ဂစ်တာတစ်လက်လောက် လိုက်ဝယ်ပေးချင်တယ်..။ ဒီနေ့ညကြရင် ပုံ့ကို လက်စွမ်းပြပြီး တီးပြလေ.. ဘယ်လိုလဲ…”

“ ဟ..ဟ..တီးပြမယ်.. တီးခက ဘာရမှာလဲဗျ..”

ဘာမှပြန်မပြောပဲ ပြုံးစစနဲ့ အသံတိတ်ပါးစပ်ကလေး လှုပ်ပြတယ်..။

“ ဟို..ဟာ..”

တဲ့။ ကျနော်တို့နှစ်ယောက် အိမ်ကထွက်လာပြီး မြို့ထဲဖက် အရင်သွားလိုက်ကြတယ်။ ဂစ်တာရောင်းတဲ့ စတိုးဆိုင်ထဲဝင်ပြီး ဟိုရွေးဒီရွေးလုပ်၊ ခုံတစ်လုံးပေါ်ထိုင်ရင်း ရွေးထားတဲ့ ဂစ်တာကို စမ်းပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်း လျှောက်တီးနေလိုက်တယ်။ ဘေးနားမှာ လက်ကလေးပိုက်ပြီး ငေးနေတဲ့ ကျနော့်ဆရာဝန်မလေးက အံ့သြသဘောကျနေတဲ့ဟန်လေးနဲ့ လက်ကွက်ပြားပေါ် ပြေးလွှားနေတဲ့ ကျနော့်လက်ချောင်းတွေကို ကြည့်နေတယ်။ ဂစ်တာဆိုင်ပိုင်ရှင် အစ်ကိုကြီးကလည်း ဘေးနားမှာ လာငေးရင်း..

“ ဟ..ဆရာကြီးပါလားဗျ..။ ဂစ်တာကို ပီယာနိုသံတွေလို သံစုံထွက်အောင် တီးနေပါလား”

ဆိုပြီး လက်ခုတ်တီးပြီး အားပေးနေတော့ ကျနော့်မှာ မနေတတ်မထိုင်တတ်ဖြစ်ပြီး တီးနေတာ ရပ်
လိုက်တယ်။ ဂစ်တာဖိုး ပိုက်ဆံချေတော့ ဆိုင်ရှင်အစ်ကိုကြီးက ဈေးတွေဘာတွေ လျှော့ပေးလိုက်သေးတယ်။ ပုံ့ပုံ့နဲ့ကျနော် ဂစ်တာဆိုင်အပြင်ဖက်ကို ထွက်လာတော့… သူက ကျနော့်လက်မောင်း တစ်ဖက်ကို မှီတွယ်ထားရင်း..

“ ပုံ့တော့ ဒီညမအိပ်ဘူး ဆရာ..။ ဆေးရုံကလည်း ဂျူတီစောစော ထွက်လာမယ်..။ အားရပါးရကို မောင့်ဂစ်တာသံတွေ နားထောင်ပစ်လိုက်မယ်”

ဆိုပြီး ပျော်နေရောဗျ..။ ဆိုင်ရှေ့ပလက်ဖောင်းနားမှာ ထောင်ထားခဲ့တဲ့ စက်ဘီးနားရောက်တော့ ကျနော့်လက်တစ်ကမ်းလောက်မှာ လူရိပ်တွေ့လို့ ပုံ့ပုံ့နဲ့ ရယ်မောနေရာကနေ ဖျတ်ကနဲ မော့ကြည့်မိလိုက်တယ်။

အ..နီ..က…လေး!!

နွမ်းလျလျမျက်နှာလေးနဲ့ ညဖက်ဂျူတီကပြန်လာတဲ့ ကျနော့်သူနာပြုဆရာမလေးပါလားကွယ်။ ယူနီဖောင်းတောင် ဝတ်ထားလျက်ကလေး။ ပိုက်ကွန်အနက်ကလေးနဲ့ ဆံပင်တွေကို ထုံးထားတဲ့ ထမီနီနီ၊ ခါးတိုအင်္ကျီအဖြူရောင်လေးနဲ့ ကျနော့် အသက်ဗူးကလေး။ ရုတ်တရက် အနီးကပ်မြင်လိုက်တော့ ဘာမှန်းသတိထားမိဟန်မတူဘူး။ ဒါပေမယ့် သူချစ်တဲ့ကျနော်၊ သူယုံကြည်ကိုးစားရတဲ့ ကျနော့်ကို မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ လက်ချင်းချိတ်ပြီး ရယ်မောပျော်ရွှင်နေတာကို မထင်မှတ်ပဲ မြင်လိုက်ရတော့ ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်သွားရှာတယ်နေမှာ။ ညာလက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ သူ့ကြိမ်ခြင်းလေး လက်ထဲက လွှတ်ကျသွားရှာတယ်။ ပလက်ဖောင်းပေါ် လွှင့်စင်သွားတဲ့ ခြင်းထဲက ပစ္စည်းလေးတွေကို လိုက်မကောက်ပဲ ကြောင်တောင်တောင်လေး မှင်တက်နေရှာတယ်။

“ ဟယ်!! ကျကုန်ပါပြီ”

ဆိုပြီး ပုံ့ပုံ့က ကျနော့်လက်မောင်းကို ကိုင်ထားရာကနေ ပလက်ဖောင်းပေါ်က ပစ္စည်းတွေကို ချက်ချင်း ထိုင်ချပြီး လိုက်ကောက်ပေးနေတဲ့အထိ အနီလေး ကျနော့်မျက်နှာကို တွေတွေလေး ငေးနေတုန်းပဲ။ ကျောက်ဆစ်ရုပ်ကလေးလို တုတ်တုတ်မလှုပ်ပဲ ရပ်နေရှာတယ်။ ကြည့်နေတဲ့ မျက်ဝန်းလေးက အရောင်တွေအမျိုးမျိုး ပြောင်းလို့ဗျာ။

ကျနော့်ရင်ဘတ်ထဲမှာလည်း မုန်တိုင်းထန်လာပြီ။ ကျနော် ဘာလုပ်ရတော့မလဲဗျာ။ ပြောကြပါဦး… နားမလည်နိုင်တဲ့ မျက်ဝန်း၊ နားလည်သွားတဲ့မျက်ဝန်း၊ နာကျဉ်သွားတဲ့မျက်ဝန်း၊ ဆုံးရှုံးရပြီဆိုတဲ့ ယူကြုံးမရတဲ့မျက်ဝန်း၊ အားတင်းလိုက်တဲ့မျက်ဝန်း၊ စက္ကန့်ပိုင်းလေးအတွင်း အဆင့်အဆင့် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အနီ့မျက်လုံး ဝိုင်းစက်စက်ကလေးတွေကို ကျနော်အနီးကပ် မြင်နေရတယ်။

“ မောင်!! ကောက်ကူပေးဦး..”

ဆိုပြီး ပုံ့ပုံ့က ထိုင်နေရာကနေမော့ပြီး အော်လာမှ အနီကော ကျနော်ပါ သတိဝင်လာပြီး ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လိုက်ကောက်နေမိတယ်။ ဟင်းချက်ဖို့ ကျနော်ဝယ်ဖို့မှာထားတဲ့ အသီးအရွက်တွေ၊ တရုတ်မဆလာ အထုပ်ကလေးတွေ၊ ထမင်းစားပြီးတိုင်း အချိုတည်းတဲ့အခါ ကျနော်ကြိုက်တတ်တဲ့ ကရေကရာ မုန့်ထုတ်ကလေးတောင် ပါပါသေးလားဗျာ။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ စူးကနဲ ကျဉ်တက်လာတဲ့အထိ စိတ်ထိခိုက်သွားတယ်။ ပစ္စည်းတွေကို ကောက်နေတဲ့ အနီ့လက်ချောင်း ဖြူသွယ်သွယ်လေးတွေက တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေရှာတယ်ဆိုတာ ကျနော်မြင်နေရတယ်။

“ ညီမလေး နီနီချို.. ဂျူတီပြန်တာလားဟ”

“ ဟုတ်ကဲ့ မမ!!”

“ ဒါ မမရဲ့ ဟိုဒင်းလေ.. သိလား ခစ်ခစ်..။ ဂစ်တာတီး တအားတော်တယ်လို့ နာမည်ကြီးလွန်းလို့ ဂစ်တာလာဝယ်ပေးတာ..။ ဒီည မမအိမ်မှာ စတိတ်ရှိုးရှိမယ်.. လာကြည့်ပါလား..”

“ မမရဲ့အစ်ကိုကြီးက လူချောကြီးပါလားရှင့်”

အနီလေးဟာ အရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် ဟန်ဆောင်တတ်ပါလားဗျာ..။ ဘာမှမဖြစ်သလို လုပ်နေပြန်ပြီ။

“ မုန့်ကျွေးမယ်ကွာ… ညီမလေးကို..ခစ်ခစ်..”

သူတို့နှစ်ယောက် စကားတွေ အဆက်မပြတ် ပြောနေတဲ့ကြားထဲမှာ ဆောက်တည်ရာမရ တုန်လှုပ်စွာနဲ့ ကျနော်ရပ်နေရတာ တစ်ကမ္ဘာလောက်တောင် ကြာနေသလိုပဲဗျာ။ တတ်နိုင်ရင် ဖတ်ကနဲ ရပ်နေတဲ့နေရာမှာ ကိုယ်ပျောက်သွားချင်တယ်။ နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်ပြီးတော့ ကျနော့်ကို မသိမသာ တစ်ချက်လောက် အနီလေး လှမ်းကြည့်တယ်။ ကြည့်ရင်းနဲ့ နှုတ်ခမ်းပါးပါးလေးကို တွန့်ကွေးကွေးလေး လှစ်ကနဲမဲ့ပြီး ပုံ့ပုံ့ကို…

“ သွားတော့မယ် မမရေ..။ အိမ်မှာ ချက်ပြုတ်မယ့်လူ မရှိဘူး။ ညီမလေးက တစ်ယောက်ထဲ”

လို့ ပြောရင်း လှည့်ထွက်သွားရှာတယ်။ ပုံ့ပုံ့ကို ဆေးရုံရှေ့မှာ ချပြီးတာနဲ့ ကျနော် ဂစ်တာကို လက်တစ်ဖက်က ကိုင်ထားရင်း အနီလေးရဲ့အိမ်ဖက်ကို စက်ဘီးအရှိန်ပြင်းပြင်း နင်းထွက်လာခဲ့မိတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဗလောင်ဆူနေပြီဗျာ။ အနီ့အကြောင်း ကျနော်အသိဆုံး။ အင်မတန် စိတ်ကြီးတဲ့ ကောင်မလေး..။ ကျနော့်ကို မုန်းပြီဆိုတာ ကျနော် အလိုလိုသိနေတယ်။ ဘယ်နည်းနဲ့မှ ကျနော် အသည်းပေါက်အောင်ချစ်ရတဲ့ ကျနော့်သူနာပြုဆရာမလေးကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူးဗျာ။

ပူလောင်ပြင်းပြပြီး ဗလောင်ဆူနေတဲ့ ကျနော် တစ်ထပ်ပျဉ်ထောင်အိမ်ကလေးရဲ့ တံခါးဝကို ရောက်သွားတော့ အမောဆို့သွားတယ်။ သော့ခလောက်ကြီးခတ်ထားတဲ့ တံခါးကြီးက ကျနော့်ကို ဆီးကြိုနေပြီကောဗျာ။ စက်ဘီးကို ဒေါက်ထောက်ပြီး ထောင်ထားလိုက်ရင်း လက်နဲ့ကိုင်လာတဲ့ ဂစ်တာကို စက်ဘီးမှာမှီပြီး ထောင်ထားလိုက်တယ်။ သော့ခလောက်မှာ ညှပ်ထားတဲ့ စာရွက်ပိုင်းလေးတစ်ခုတွေ့တာနဲ့ တုန်ရင်နေတဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ ဆွဲယူပြီး ဖတ်လိုက်တော့..

“ အများသမုတ် သစ်ငုတ်သော်မှ..
စုန်းဖြစ်ရသည့်.. လောကဇတ်ပွဲ.. ချစ်ငရဲကို..
အမြဲဆန့်ကျင်… တော်လှန်ချင်သည်..
မုန်းလျှင်ခါးခါးသီးသီးတည်း…”

ဆိုတဲ့ ဒေါင်းနွယ်ဆွေရဲ့ ကဗျာ ၃ ကြောင်းကို လက်ရေးဝိုင်းစက်စက်ကလေးနဲ့ ရေးထားပြီး အောက်မှာ

“ တသက်မမြင်လိုတော့ပါ”

နီနီချို….။

ဆိုပြီး လက်မှတ်ထိုးထားတယ်။ ကျနော့်မျက်လုံးတွေ ပြာဝေသွားတယ်။ လက်ထဲက စာရွက်ပိုင်းလေးကို ဆုပ်ချေပြီး ပါးစပ်က “အနီလေး.. အနီလေး.. ဘယ်မှာလဲ.. အနီလေး” ဆိုပြီး ကယောင်ကတမ်းတွေ မြည်တမ်းရေရွတ်မိနေတယ်။ မတ်တပ်မရပ်နိုင်တော့အောင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါလာလို့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ရတယ်။ စိတ်ကိုနည်းနည်းငြိမ်အောင် ထိန်းနိုင်လာတော့မှ စဉ်းစားလိုက်တယ်။

အနီ ဘယ်ကိုထွက်သွားနိုင်သလဲ..။ သူ့အိမ်ပြန်သွားသလား…။ ဟိုဖက်ကမ်းကို ပြန်မယ်ဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံး အဝတ်အစားတော့လဲမှာပဲ…။ အခု ကျနော်လိုက်လာတာ ဒီလောက်မြန်တာ ဘယ်နည်းနဲ့မှ ပြန်ထွက်သွားတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အိမ်တံခါးမကြီးကို သော့ခတ်ပြီး အနောက်ပေါက်ကနေ ပြန်ဝင်ပြီး ရှောင်နေတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ ဟိုတစ်ခါ စိတ်ထိခိုက်တုန်းက ကြောင်တောင်တောင်ဟန်ပန်လေးနဲ့ ရေချိုးခန်းထဲမှာ ရေတွေလောင်းချနေတာ ကျနော် အမှတ်ရမိလို့ ချက်ချင်း အိမ်အနောက်ဖက်ကို ခြံထဲကနေပတ်ပြီး ပြေးသွားနေမိတယ်။

နောက်ဖေးမီးဖိုချောင် တံခါးပေါက်က ပိတ်ထားတယ်။ မီးဖိုချောင်နဲ့ကပ်လျှက် ရေချိုးခန်းနံရံဖက်ကို ကပ်ပြီး နားထောင်လိုက်တော့ ရေတွေတဗွမ်းဗွမ်း လောင်းချနေသံ ကြားနေရတယ်။ သေချာပြီ.. အနီကလေး ဘယ်မှမပြေးဘူး အိမ်ထဲမှာရှိနေတယ်။ မီးဖိုချောင်အနောက်ပေါက် တံခါးမကြီးက သွပ်ပြားနဲ့လုပ်ထားတဲ့ တံခါးဗျ။

“ ဝုန်းဝုန်း..”

“ အနီလေး..”

“ ဗြုံးဗြုံး..”

“ အနီလေးရေ.. တံခါးဖွင့်ပေးပါ.. အစ်ကိုရှင်းပြမယ်.. ဟေး.. အခုဖွင့်ပေး.. အနီလေးးးးးး”

တံခါးကို အသားကုန်ထုပြီး ကျနော် သံကုန်ဟစ် အော်ပစ်လိုက်တယ်။ ရေချိုးခန်းထဲက ရေကျသံတွေ ရပ်သွားတယ်။ ၁-၂ မိနစ်လောက် ကျနော် စောင့်ကြည့်သေးတယ်။ လာမဖွင့်ပေးဘူး။ ဘာအသံမှလည်း မပေးဘူး။ ဘုရားဘုရား!! တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေပြီလား…။

“ အနီလေး.. မဖွင့်ပေးဘူးလား..။ အစ်ကို တံခါးကို ဖျက်ပစ်လိုက်တော့မယ်နော်.. ဖွင့်ပေးးးးး”

“ ဝုန်းဝုန်း !!”

ဘာမှမတုန့်ပြန်ဘူးဗျ။ ကျနော် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘူး ..။ အနောက်ကို ခြေ ၄-၅ လှမ်းလောက် ဆုတ်၊ အားနဲ့ပြေးလာပြီး မီးဖိုချောင်သွပ်ပြား တံခါးမကြီးကို ကိုယ်စောင်းတိုက်ပြီး ဆောင့်ပစ်လိုက်တယ်။ ကလန့်ကျိုးပြီး ဝုန်းကနဲ ပွင့်ထွက်သွားတယ်။

“ အနီလေး..အနီလေး..”

ဆိုပြီး အော်ရင်းလိုက်ရှာလိုက်တော့ မီးဖိုအုတ်ခုံနားမှာ ရပ်နေတဲ့ ကျနော့်သူနာပြုဆရာမလေးကို တွေ့တယ်။ ခုနက မြင်လိုက်တဲ့ ယူနီဖောင်းလေးကို မလဲရသေးဘူး။ မီးပွင့်ထွက်မတတ် မျက်လုံးလေးတွေနဲ့ ကျနော့်ကို ခါးထောက်ပြီး စိုက်ကြည့်နေတာ နဂါးမလေးအတိုင်းပဲ။ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ရေတွေလောင်းချထားလို့ စိုရွှဲနေရှာပြီ။ ရေစိုနေတဲ့ ဆံပင်ရှည်လေးတွေက အချောင်းအချောင်းလိုက်ကလေး မျက်နှာပေါ်ဖုံးလို့။

“ အနီလေး..အစ်ကိုလေ..”

“ အနားကို မကပ်ခဲ့နဲ့”

ငယ်သံပါအောင် အော်တယ်။ ကျနော် သူ့အနားကပ်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့ကိုတိုးလိုက်တယ်။ လှစ်ကနဲ ကျနော့်မျက်နှာနားကို တစ်ခုခုပျံလာလို့ အကျင့်ပါနေတဲ့လက်က လက်ပြန်ရိုက်ချလိုက်မိတော့ ခွမ်းကနဲ မြည်သံနဲ့အတူ ပန်းကန်လုံးတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ ရိုက်ချလိုက်မိတဲ့ ကျနော့်လက် ပူကနဲဖြစ်သွားတယ်။ ပန်းကန်စင်ပေါ်က ပန်းကန်တွေနဲ့ အနီလေး ကျနော့်ကို ပစ်ပေါက်နေတာဗျ။ ဒေါသအရမ်းထွက်နေတဲ့ ကလေးလေးလို ငိုရှိုက်သံတွေကလည်း အကျယ်ကြီးနဲ့လေ။

ပထမတစ်ချက်ပဲ ကျနော်လက်နဲ့ ပုတ်ချလိုက်တယ်။ နောက်ထပ်ပစ်ပေါက်တာတွေကို လုံးဝမရှောင်တော့ပဲ မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး တောင့်တောင့်ရပ်ရင်း ကျနော် ပေခံနေလိုက်တယ်။ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေက ကျနော့်တစ်ကိုယ်လုံးကို ဆက်တိုက် လာထိမှန်နေတယ်။ ကျနော့်ပုခုံးတွေ၊ ရင်အုပ်တွေ၊ ခြေထောက်တွေ။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာတော့ ပန်းကန်တွေကျကွဲသံ တစ်ခွမ်းခွမ်းသံတွေရယ်၊ အနီကလေးရဲ့ ရှိုက်ငိုနေသံ တအီးအီးရယ် ဆူညံနေတယ်။ ပစ်ပေါက်စရာ ပန်းကန်တွေ ကုန်တော့မှ ရပ်သွားတယ်။ ကျနော် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်
လိုက်တော့ ကျနော့်မျက်ခွံပေါ်မှာ၊ မျက်နာပြင်ပေါ်မှာ သွေးတွေ တစ်စက်စက်ဖြစ်နေပြီ။ မျက်ခုံးအပေါ်နားမှာ ကွဲသွားလို့ စီးကျလာတဲ့ သွေးတွေက ကျနော်ဝတ်ထားတဲ့ martin ရှပ်အဖြူလက်ရှည်ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ ချင်းချင်းနီနေပြီ။

“ ရှင်..ထွက်သွားနော်.. ဒီမှာတွေ့လား”

“ အနီလေး..ချလိုက်စမ်း.. အရူးမထနဲ့ အစ်ကိုပြောနေတယ်နော်.. မလုပ်နဲ့”

ပန်းကန်စင်ပေါ်က သားလှီးဓါးအချွန်ကို ဆွဲယူပြီး ကျနော့်ဖက်ကို ချိန်ထားတယ်ဗျ။ တဖြေးဖြေးနဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေနဲ့ ကျနော် ဒေါသတွေထွက်စပြုလာပြီ။ သွေးတွေပေလူးနေတဲ့ ကျနော့်ရှပ်အင်္ကျီကို ကော်လာအောက်နားကနေကိုင်ပြီး အားနဲ့ဆွဲဖွင့်ဖြဲပစ်လိုက်တယ်။ အင်္ကျီဗလာဖြစ်သွားတော့မှ ရင်ဘတ်ကိုကော့ပြီး …

“ ထိုးစမ်းကွာ.. လာ.. အနီလေးသတ်မယ်ဆို.. အစ်ကိုသေရဲတယ်..။ ထိုးချင်ရင် ထိုးပစ်လိုက်..”

ဆိုပြီး သူ့ဆီကို တရွေ့ရွေ့ကပ်သွားတော့.. ချက်ချင်း ကျနော့်ဖက်ကို ချိန်ရွယ်ထားတဲ့ ဓါးဦးချွန်ကို သူ့ဘယ်ဖက်ရင်အုံပေါ် ပြောင်းပြန်ထောက်ထားလိုက်ပြီး..

“ ရှင်.. ကပ်မလာနဲ့နော်.. တွေ့တယ်မလား..။ ကျမ သေရဲတယ်..။ တကယ်ပြောတာနော်.. မလုပ်ရဲဘူး မထင်နဲ့…။ သွားသွား မလာခဲ့နဲ့…”

“ အနီလေး.. မလုပ်နဲ့..။ ဒါ ပြဿနာရဲ့ အဖြေမဟုတ်သေးဘူးဆိုတာ အနီလေးသိတယ်နော်..”

“ ဟင့် ဟင့် ဟင့်”

“ အစ်ကို အနီ့ကို ရင်နင့်အောင်ချစ်တာနော်..။ အစ်ကို မညာခဲ့ဘူး..။ ဒီလိုလုပ်လိုက်လို့ အားလုံးပြီးသွားမယ်မထင်နဲ့။ စိတ်ကိုလျှော့.. အစ်ကိုရှင်းပြမယ်..။ အစ်ကို့ကို ချစ်တယ်ဆို.. လိမ္မာတယ်..”

ကျနော့်ရင်ထဲမှာ တအားစိုးရိမ်နေပြီဗျ။ ပါးစပ်က တဖွဖွ တောင်းပန်ရေရွတ်ရင်း လက်တစ်ကမ်းအကွာကို ရောက်သွားပြီ။ ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေထဲကနေ ကျနော့်စိတ်ကို အတည်ငြိမ်ဆုံးဖြစ်အောင် စုစည်းပြီး ညာလက်ဖျားဆီ စိတ်ကိုပို့လိုက်တယ်။ ပါးစပ်က အာရုံလွှဲတဲ့အနေနဲ့ တဖွဖွစကားတွေပြောရင်း ဆတ်ကနဲ သိုင်းပြောင်းပြန်အခြေခံတိုက်နည်းထဲကလို ညာလက်ကပုတ်၊ ဘယ်လက်က ဓါးကိုဆွဲယူပြီး နောက်ပြန်လှဲအိပ်လိုက်တော့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ကျနော့်လက်ထဲ ဓါးဦးချွန်လေး ပါလာတယ်။ ပက်လက်လှဲနေရာက ခုန်ထလိုက်ရင်း လက်ထဲက ဓားကို ပွင့်ထွက်နေတဲ့ နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်တံခါးကနေ ခြံထဲကို အားကုန်လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။ ကျနော့် အနီလေးကတော့ ကြောင်တောင်တောင်လေး မျက်ရည်တွေတွေကျလို့ ငေးနေတုန်းပဲ။

အတင်းပြေးဝင်သွားပြီး အနီ့ကိုယ်လုံးလေးကို ကျနော် ဆွဲဖက်ထားမိတယ်။ ဖျော့တော့အားနည်းနေတဲ့ ငါးရံ့ကိုယ်လုံးလေးဟာ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ ပျော့ခွေပြီး မတ်တပ်မရပ်နိုင်တော့လို့ ကျနော် ဆွဲပွေ့ထားရတယ်။ ကျနော်ကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်တအားလှုပ်ရှားလွန်းလို့ မျက်ရည်ကျလို့ကျမှန်းမသိ ဖြစ်နေပြီဗျ။

ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခတ်နေတဲ့ မုန်တိုင်းက ခဏအားပျော့သွားသလိုပဲလေ။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဖြစ်သေးဘူး။ ခုနက ပူလောင်ပေါက်ကွဲမှုတွေက ဘာမှမဖြစ်တော့သလိုပဲ။ ဆူဝေနေတဲ့စိတ်တွေ ငြိမ်သက်သွားပြန်တယ်။ အခု ကျနော့်မျက်ခုံးပေါ်မှာ ကွဲသွားတဲ့ ဒဏ်ရာကို ၃ ချက်လောက် ချုပ်ပီးသွားပြီ။ အင်း .. အနီလေးကိုယ်တိုင် တအင့်အင့်ရှိုက်ရင်း ချုပ်ပေးထားတာ။ ပထမဆုံး ပန်းကန်နဲ့ ပစ်လာတုန်းက ရိုက်ချလိုက်မိတဲ့ လက်ဖမိုးမှာလည်း ရှရာတွေကြောင့် သွေးတစိမ့်စိမ့် ထွက်နေတာကို အရက်ပြန်နဲ့ ဆေးကြောပြီး အနီလေးကိုယ်တိုင် ပတ်တီးစည်းနှောင်ထားပေးတယ်။ မျက်နှာပေါ်နဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ သွေးတွေပေလူးနေတာလည်း ဆေးကြောပြီးပြီ။

အဲ့ဒါတွေမလုပ်ခင်.. အဝတ်တွေဝတ်လျှက်နဲ့ ရေတွေစိုရွှဲနေတဲ့ ကျနော့်သူနာပြုဆရာမလေးကို ကျနော်ကိုယ်တိုင် ဇိုးကနဲဆတ်ကနဲ အဝတ်စိုတွေဆွဲချွတ်ပြီး အဝတ်ခြောက်သန့်သန့်လေး လှဲပေးထားတာပေါ့။ မီးဖိုခန်းထဲက ထမင်းစားပွဲမှာ ကုလားထိုင်နဲ့ ထိုင်နေရင်း အနီလေးကတော့ ရှိုက်နေတုန်းပဲ။ ကျနော့်ကိုလည်း တချက်တချက် မျက်လုံးလေးလှန်ပြီး သနားစဖွယ်အကြည့်လေးနဲ့ လှမ်းလှမ်းကြည့်နေတယ်လေ။

မီးဖိုခန်းထဲက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပေပွနေတဲ့ ပန်းကန်အကွဲတွေကို ကျနော်သိမ်းဆည်း၊ ပြုတ်ထွက်နေတဲ့ မီးဖိုအနောက်ပေါက်တံခါးမကြီးရဲ့ ကလန့်ကို သေချာပြန်ရိုက်.. အားလုံးနေသားတကျဖြစ်သွားအောင် ကျနော် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လုပ်နေမိတယ်။ အနီလေးရဲ့ရှိုက်သံ တအင့်အင့်ဟာ အခုထိ မရပ်သေးဘူးဗျ။

အားလုံးပြီးမှ ကျနော် ရေမိုးချိုးပြီး အနီ့အိမ်မှာ ကျနော်ဝတ်နေကြ ဘောကန်ဘောင်းဘီတိုအနက်ရောင်နဲ့၊ မြင်းခေါင်းစွပ်ကျယ်ကို ကောက်ဝတ်လိုက်တယ်။ ပြီးမှ အနီ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်တယ်။ ကုလားထိုင်ပေါ်က အနီ ကျနော့်ကိုမကြည့်ပဲ မျက်နှာလွှဲထားတယ်ဗျာ။

“ အနီလေး!! ဒီကိုကြည့်ပါဦးဗျာ…။ အစ်ကိုပြောတာလေး.. နားထောင်ပေးနော်..။ ဒီကိုကြည့်..။ အစ်ကို့မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ပြီး နားထောင်..။ အစ်ကိုညာတာ ဟုတ်မဟုတ်.. သေချာကြည့်…”

ကျနော် အတတ်နိုင်ဆုံးနဲ့ အရိုးသားဆုံးဖြစ်အောင် ကျနော့်ရဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့ဇာတ်လမ်းကို ဖြေးဖြေးချင်း ရှင်းပြနေမိတယ်။ ကျနော်ပြောတာတွေက တစ်လုံးတစ်ပါဒမှ ဖုံးကွယ်တာမျိုး မပါစေရဘူးဆိုပြီး နာမည်တောင်မသိသေးပဲနဲ့ ကျနော် ရေတွင်းမှာ လုပ်မိတဲ့အဖြစ်အပျက်တွေ၊ ကျနော့်ငယ်သူငယ်ချင်းဟာ ဒေါက်တာရီရီဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရတဲ့နောက်မှာ စိတ်ထိခိုက်သွားပြီး စိတ်ယိုင်ခဲ့မိတာတွေ၊ ဘယ်နေ့ဘယ်ရက်မှာ ဘယ်လိုအိပ်မိပြန်တာတွေ၊ နောက်ဆုံး ကျနော်ကိုယ်တိုင်က သံယောဇဉ်တွယ်မိသွားတာတွေကို တတ်နိုင်သလောက် မချွင်းမချန် ဆက်တိုက်ရှင်းပြလိုက်မိတယ်။

“ အဲ့ဒါပါပဲ.. အနီကလေးရာ..။ အစ်ကိုလေ.. အစ်ကို လူကောင်းမဟုတ်ပါဘူးဟာ..။ ဒါပေမယ့်.. တမင်ပွေရှုပ်ဖို့ မရည်ရွယ်ရိုး အမှန်ပါ…”

ငြိမ်ကျသွားတဲ့ ကျနော့်ချစ်သူဆရာမလေး ကျနော်ပြောသမျှကို နားထောင်ပြီး မျက်လုံးလေးတွေက ချက်ချင်းနူးညံ့ပျော့ပျောင်းလာသလို ဖြစ်စပြုလာတယ်ဗျ။ သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ခေါင်းမော့ထားတဲ့ ကျနော့်မျက်နှာကို သူ့လက်ဖဝါးလေးနှစ်ခုနဲ့ ညှပ်ကိုင်ပြီး စိုက်ကြည့်နေရှာတယ်။ ပြီးမှ တိုးတိုးညင်သာလေး စကားစပြောတယ်..။

“ အစ်ကိုရယ်.. အနီလေး.. အစ်ကို့ကို ဆုံးရှုံးရပြီဆိုပြီး သေတောင်သေချင်သွားတယ်.. သိလား”

“ အစ်ကို..သိပါတယ်ကွယ်…သိပါတယ်..”

ကျနော့်မျက်နှာကို အတင်းဆွဲယူပြီး နေရာအနှံ့ တရွှတ်ရွှတ်နဲ့ နမ်းနေပြန်တော့ ကျနော်မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး မော့ထားပေးလိုက်တယ်။ သူအားရအောင် နမ်းပြီးတော့မှ ကျနော် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ရင်း အနီ့ကိုယ်လုံးလေးကို ဆွဲပွေ့ချီလိုက်တယ်။ အိပ်ခန်းထဲက ကုတင်ပေါ်ကိုချီသွားပြီးမှ ငြင်ငြင်သာသာလေးချပေးရင်း ဖက်ပြီး တူတူလှဲအိပ်နေလိုက်တယ်။ အနီလေးက ကလေးပေါက်စနလေးလို ကျနော့်တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖက်တွယ်ထားတယ်။ နှစ်ယောက်သား ဘာစကားမှမဆိုဖြစ်သေးပဲ အတင်းဖက်ပြီး တုန်ခါနေကြတယ်။ ကျနော့်မေးစိကို ရင်ခွင်ထဲက အနီလေးမော့ပြီး နှုတ်ခမ်းနဲ့ ဖိကပ်နမ်းရင်း…

“ အစ်ကို.. အနီ့ကို ပစ်မပြေးရဘူးနော်..။ မမရီကိုချစ်တယ်ဆိုလည်း အနီ ဘာမှမပြောရက်ဘူး…။ အနီ့ကိုတော့ မပစ်ပြေးသွားနဲ့…။ အနီ သေလိမ့်မယ်”

လို့ ဆို့နင့်နေတဲ့ အသံလေးနဲ့ တောင်းပန်နေရှာပြန်တယ်။ ဖြစ်ရလေဗျာ.. ဘယ်လောက်သနားစရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးလဲ။ ကျနော် သနားစိတ်တွေ အရမ်းကြီးစိုးလာလို့ ငုံ့ပြီး ချစ်သူလေးကို မြတ်မြတ်နိုးနိုး မွှေးကြူနေမိတယ်။

“ အစ်ကို တသက်လုံး အနီ့ကို ထားမသွားဘူးလို့ ဂတိပေးပါတယ်ဗျာ..။ ဟုတ်ပြီလား..”

လို့ ပြောလိုက်မှ ခပ်ယဲ့ယဲ့လေး ပြုံးသွားရှာတယ်။

“ အစ်ကိုရေ.. မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်းနဲ့ အိမ်ကလေးတစ်လုံး..၊ အစ်ကိုရယ် အနီကလေးရယ်..၊ ယုန်ကလေးတွေရယ်ဆိုတာ.. ဘယ်တော့မှ မရတော့ဘူးလို့တွေးပြီး ဝမ်းနည်းလိုက်ရတာ သိလား..”

“ အာ!! အဲ့ဒါ တကယ်ရမှာလို့ အစ်ကိုဂတိပေးတယ်ကွာ.. ဟုတ်ပြီလား”

“ အင်း.. အခု အနီ့ကို တအားဖက်ထားပေး အစ်ကို..”

ခုနက အဖြစ်အပျက်တွေကြောင့် နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်ရောကိုယ်ပါ နွမ်းလျပြီး ဖက်ရင်း အိပ်ပျော်သွားလိုက်တာ နေ့လည်ခင်းဖက်ရောက်မှ ကျနော် လန့်နိုးလာတယ်။ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ အနီ့ကို ရှာမတွေ့တော့ ရင်ထိတ်သွားပြီး အခန်းအပြင်ဖက်ကို ဝုန်းကနဲ ထွက်လာမိတယ်။ မီးဖိုချောင်ဖက်ကို ရောက်သွားတော့ ကျနော့်ချစ်သူလေးက ထမင်းပွဲပြင်နေရာက ပြုံးပြတယ်။

“ ထမင်းဟင်းတွေ ထွက်ဝယ်လိုက်တယ်.. အစ်ကိုရ…”

“ ပန်းကန်တွေက ဘယ်ကရလာတာလဲ”

“ စတိုခန်းထဲက ပန်းကန်သေတ္တာတွေထဲက အသစ်ထုတ်လာတာလေ..။ လာ တူတူစားမယ်..။ အစ်ကို့ကို အနီလေးခွံ့မယ်..။ အနာတွေက ကိုက်ခဲနေတယ်မလား အခု..”

အနီက ကျနော့်ကို ခွံ့ကျွေးလိုက်၊ သူ့ဖာသာစားလိုက်နဲ့ လုပ်နေရင်း…

“ ကန်တော့နော်.. အစ်ကို..။ အနီလေး လူကြီးကို ကိုယ်ထိလက်ရောက်လုပ်မိတာ.. ခွင့်လွှတ်..”

“ အာ!! ဒါ အနီ့အပြစ်မှ မဟုတ်တာဗျ..။ အစ်ကိုသာ အနီ့နေရာမှာဆို ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ကတည်းက ဆွဲရိုက်ကောင်းရိုက်မိမှာဟ..”

“ အစ်ကို့ကို အနီ ဓါးနဲ့ထိုးမှာ မကြောက်ဘူးလားဟင်…”

“ အဟက်.. အနီလား ထိုးရက်မှာ.. ကျုပ်ကို ဒီလောက်ချစ်တာ သိပါ့…”

“ အစ်ကို.. အနီ့လက်ထဲက ဓါးကိုဆွဲယူသွားတာ မြန်လွန်းလို့ သိတောင်မသိလိုက်ဘူး သိလား..”

“ အင်း.. အစ်ကိုတော်တော် ကြောက်သွားတယ်ဟ..။ အနီလေး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိုးလိုက်လို့ကတော့ ဆိုပြီး.. ဟင်းးးးးး”

“ ဟေ့ကောင်..အနီလေး..။ ငါက လမ်းသရဲဟ.. ခွီး…။ တသက်လုံး လမ်းပေါ်မှာ ရိုက်ပွဲတွေချလိုက်နှက်လိုက် လုပ်လာတာ.. သွေးထွက်သံယို မခံခဲ့ရဘူး..။ ဒီဆရာမလေးကြမှ လက်သံပြောင်လို့ ကွဲရတယ်”

“ ခစ်ခစ်.. … … ချစ်လို့ပါ အစ်ကိုကြီးရာ…”

နေ့လည်စာ စားသောက်ဆေးကြောပြီးတော့ အရာရာဟာ ပုံမှန်နေ့တွေလို ပြန်ဖြစ်သွားတယ်။ ကျနော် သိနေတယ်ဗျ။ ကျနော့်သူနာပြုဆရာမလေးဟာ ကျနော့်ကို အသည်းနင့်အောင် ချစ်ရှာတယ်ဆိုတာ။ ကျနော့်နောက်ရည်းစားအကြောင်း မေးလည်းထပ်မမေးတော့ဘူး။ သူလိုချင်တာက ကျနော်သူ့ကို ပစ်မပြေးဘူးဆိုတဲ့ ဂတိ။ ပြီးတော့ ကျနော်သူ့ကို ဘယ်လိုမှမခွဲနိုင်ဘူးဆိုတာ သိနေပြီမှန်း ဖန်ဂေါ်လီလုံးလေးတွေနဲ့တူတဲ့ မျက်လုံးလေးတွေက ပြောပြနေသလိုပဲလေ။ ကျနော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဝန်ခံပါတယ်..။ အနီလေးဆိုတဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးကို ဟော့ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ကျနော် အတွယ်အတာဆုံးဆိုတာ ကျိန်တွယ်ပြောဝံ့ပါတယ်လေ။

ထမင်းစားသောက်ပြီးလို့ ဧည့်ခန်းထဲရောက်သွားတော့လည်း ကျနော့်ကို ပျောက်သွားမှာစိုးတဲ့အတိုင်း တစ်ချိန်လုံး ဖက်တွယ်ထားပြီး မကြာမကြာ..

“ အစ်ကို..အစ်ကို.. အနီလေးကို ချစ်တယ်လို့ ပြောပါ”

ဆိုပြီး ပြောပြောခိုင်းနေရှာတယ်။ သိပါတယ်.. သူကလေး ကျနော့်ကို အဆုံးရှုံးမခံတော့ဘူးဆိုတာကို။

အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်ရဲ့နောက်ပိုင်းမှာ နောက်ထပ်မယုံကြည်နိုင်စရာ အဖြစ်အပျက်တွေဟာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ကပ်ပါလာတော့တာပါပဲဗျာ။ ညနေစောင်းတော့ ဆေးရုံကို ဂျူတီဝင်မယ့် ကျနော့်သူနာပြုဆရာမလေးကို ကျနော် ပြန်လိုက်ပို့ဖို့ပြင်တယ်။ အိမ်ကမထွက်ခင် အဝတ်အစားလဲရင်းပြင်ဆင်ကြတော့ ချစ်သူလေးကို ကျနော်ကိုယ်တိုင် အဝတ်တွေလဲဖို့ ပြင်ဆင်ပေးသေးတယ်။ သူ့ယူနီဖောင်းလေးကို ကြေးမီးပူကြီးနဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ မီးအိုးထိုးပေးနေတဲ့ ကျနော့်ကို ပင်တီအနီရဲရဲနဲ့ ဘရာအနက်ရောင်ကလေးပဲ ဝတ်ထားတဲ့ အနီလေးက ဆံပင်တွေကို ထုံးဖွဲ့ပြင်ဆင်နေရင်းနဲ့ ပြုံးစိစိ လှမ်းလှမ်းကြည့်ရင်း

“ မဖြစ်ပါဘူး.. ဒီလူကြီးကို မြန်မြန်ရအောင်ကြံမှ..။ ဒီလောက်သိတတ်ပြီး ယုယတတ်နေမှတော့ ရည်းစားများတာလည်း အပြစ်မဆိုသာတော့ဘူးပေါ့လေ..”

ဆိုပြီး စနေနောက်နေပြန်သေးတယ်။ မီးပူတိုက်ထားတဲ့ ယူနီဖောင်းကို အအေးခံထားတုန်း ဝတ်ဖို့စောင့်နေရင်း ကုတင်ပေါ်ကနေ ခြေထောက်ချပြီး ထိုင်နေတဲ့ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲကို မတ်တပ်ရပ်ပြီး လာမူနွဲ့နေတဲ့ အနီရဲ့ ဘရာအနက်လေးအောက်က ရင်သားထွားအိအိလေးနှစ်မြွှာကို သူ့တင်ပါးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေကို စုံကိုင်ညှစ်ရင်း ကျနော် ဘယ်ပြန်ညာပြန် မွှေးကြူလိုက်သေးတယ်။ ဒီနေ့ ရန်ဖြစ်ပြီး ချထားနှက်ထားရတော့ ခါတိုင်းလို ချစ်ရည်တောင် မလူးလိုက်ရဘူးလေ။ ဒါကြောင့် မချင့်မရဲဖြစ်ပြီး ကျနော် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ဆွဲညှစ်နေမိတာပေါ့။

ဘရာအနက်ကလေးအလယ်က အမြောင်းလိုက်ကလေးပေါ်နေတဲ့ ရင်သားနှစ်ခုရဲ့ကြားထဲကို ရှလူးဆိုပြီး မွှေးကြူနေရင်း စိတ်က မရိုးမရွဖြစ်လာတော့ တင်ပါးကိုကိုင်ညှစ်နေတဲ့ ကျနော့်လက်အစုံက အနီ့ကျောပြင်ပေါ်က ဘရာချိတ်ကလေးဆီ ဖတ်ကနဲရောက်ပြီး ဖြုတ်ချလိုက်မိတယ်။ အနက်ရောင်ဘရာလေးကို ဆွဲဖယ်လိုက်တော့ ဝါဝင်းပြီး စိုပြေလှတဲ့ နို့ထွားထွားလေး ဝိုင်းဝိုင်းလေးနှစ်လုံးက ဝင်းကနဲပေါ်လာတယ်။ ပန်းနုရောင် နို့သီးခေါင်းလေးတွေက ထောင်ထပြီး တန်းနေတယ်။ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပဲ တပြွတ်ပြွတ်နဲ့ နို့ဆာနေတဲ့ ကလေးလေးလို ကျနော် အဆက်မပြတ် ဘယ်ညာပြောင်းပြီး ကောက်စို့ပေးနေမိတယ်။ အနီလေးက ဘာမှမပြောပဲ ကျနော့်ဆံပင်တွေကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ ကိုင်ဆုပ်ရင်း “အင်းးးး” ဆိုပြီး ညည်းသံလေး ထွက်လာတယ်။

“ အကို!! အနီလေး အလုပ်သွားချိန်ရောက်ပြီကွယ်.. တော်စို့နော်..။ တော်ကြာ အနီ့အဖုတ်လေး အရည်တွေ ရွှဲလာတော့မယ်..။ ဒေါ်လေးလည်း ပြန်လာခါနီးနေပြီ..။ နက်ဖြန်မှကွာ.. နော်.. အစ်ကို..”

အဲ့လို တိုးတိုးလေး တောင်းပန်လာတော့မှ ကျနော် သတိဝင်လာပြီး ဘရာလေးကို ပြန်ဝတ်ပေးလိုက်တယ်။ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တော့ ဘောင်းဘီတို အောက်က ကျနော့်အငယ်ကောင်က ငေါက်တောက်လေး ထောင်ထနေတာ သိသာနေတော့.. အနီက ပြုံးစိစိနဲ့

“ လူကသာ ထိပ်ပေါက်ခေါင်းကွဲဖြစ်နေတာ..။ သူ့ဟာကြီးကတော့ မာန်ဖီတုန်း”

ဆိုပြီး ဘောင်းဘီပေါ်ကနေ ခပ်ဖွဖွအုပ်ကိုင်ပြီး ပွတ်ပေးနေသေးတယ်။ ပြီးမှ ယူနီဖောင်းလေးကို မြန်မြန်ဝတ်၊ သူ့ပစ္စည်းလေးတွေကို ကြိမ်ခြင်းထဲထည့်ပြီးတာနဲ့ အပြင်ကိုထွက်ဖို့ပြင်တယ်။ ကျနော့်ကို ရင်ချင်းအပ်ဖက်ရင်း ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကိုစုပ်ပြီး ပြွတ်ကနဲ ပြွတ်ကနဲ နမ်း၊ ခပ်တင်းတင်းတစ်ချက် တွယ်ဖက်ပြီးမှ..

“ အစ်ကို.. ဂတိတည်ရမယ်နော်.. အနီလေး ပြောပြီးပြီ.. လုပ်ချင်တာသွားလုပ်ချေ..။ အနီ့ကို မပစ်သွားရဘူး…”

လို့ ကျနော့်မျက်လုံးထဲကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောတယ်။

“ အင်းပါဆို.. ကျနော့်သူနာပြုဆရာမလေးရာ..”

လို့ ဂတိပေးလိုက်မှ ပြုံးချိုတဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့

“ သွားစို့”

လို့ ပြောတယ်။

………. ……….. ……….. …………..

ကျနော် အိမ်ပြန်ရောက်သွားတော့ ဘွားလေးမေက

“ မြေး မျက်နှာက ဘာဖြစ်လာတာလဲ”

လို့ အံ့သြတကြီး မေးတယ်။

“ စက်ဘီးလှဲတာ ခင်ဗျ”

လို့ ပြန်ဖြေရင်း ရေလဲအဝတ်တွေ တဘက်တွေ ဆပ်ပြာတွေယူပြီး ရေကိုခပ်မြန်မြန် သွားချိုးလိုက်တယ်။ ရေမိုးချိုး အဝတ်အစားတွေလဲပြီးတော့ မိုးတောင် တော်တော်ချုပ်စပြုနေပြီ။ မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ပြီး ညစာစားရင်း..

“ ပုံ့ပုံ့ကော”

လို့ ဘွားလေးမေကို မေးမိတော့

“ ညနေက အစောကြီးပြန်လာပြီး မြေးကိုမတွေ့တော့ စိတ်တိုနေတယ်နေမှာ။ နှုတ်ခမ်းစူပြီး တဗြစ်တောက်တောက်တွေ ပြောနေတာပဲကွယ့်..။ အခုထိလည်း ထမင်းလာမစားဘူး”

လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ ထမင်းစားပြီးတော့ အဘိုးလေးအခန်းထဲဝင်ပြီး စကားစမြည်လေး ၁ နာရီလောက် ထိုင်ပြောနေလိုက်သေးတယ်။ ၈ နာရီခွဲလောက်ရောက်တော့.. လူကြီးတွေ အိပ်ဖို့ပြင်တော့မှ မနက်ကဝယ်လာတဲ့ ဂစ်တာလေးကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဟိုဖက်ခြံဖက်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့တံခါးမကြီးက ပိတ်ထားပြီဗျ။ အောက်ထပ် ပုံ့ပုံ့အိပ်ခန်းပြူတင်းပေါက်နားမှာ ကျနော်ရပ်ပြီး အထဲကိုကြည့်လိုက်တော့ ကုတင်ပေါ်မှာ ခွေခွေလေး လဲလျောင်းရင်း ပြူတင်းပေါက်ကနေ ကောင်းကင်ထဲက ကြယ်လေးတွေကို ငေးမောနေဟန်နဲ့ ကျနော့်ဆရာဝန်မလေးကို တွေ့တယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ညဝတ်အိပ် စွပ်ကျယ်အပါးလေးနဲ့ တပတ်နွမ်းထမီလေးကို ဝတ်ထားတယ်။

ပြူတင်းပေါက်ကနေ ဘွားကနဲပေါ်လာတဲ့ ကျနော့်မျက်နှာကို မြင်လိုက်တော့ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး ဆတ်ကနဲ တဖက်ကို စောင်းလှည့်သွားပြီး ခွေခွေလေး အိပ်သွားတယ်။ ကျနော့်ခါးကျော်ကျော်လောက်ပဲရှိတဲ့ ပြူတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်ကို ကျနော်ခွကျော်ရင်း.. ပြူတင်းပေါက်နဲ့ကပ်လျှက် ပုံ့ပုံ့ကုတင်ပေါ်ကို ကျနော် လွှားကနဲ တက်သွားလိုက်တယ်။ လက်ထဲမှာကိုင်လာတဲ့ ဂစ်တာကို ကုတင်အောက်ကိုချပြီး မှီထားရင်း.. ပုံ့ပုံ့ဘေးမှာ ထိုင်နေရင်း ကျနော်စကားစတယ်..။

“ ဟေ့ကောင်.. ငါ့ကိုစိတ်ကောက်နေတာလား..”

….. …… …… …… ……..

“ ငါ့ဆီကို အမြန်ပြေးလာတာ.. မတွေ့လို့ စိတ်ကောက်နေတာဆို.. ဟုတ်လား..”

…….. ……. ……. …… …

“ ဟောဗျ.. ကလေးလေးကြနေတာပဲ… ပုံ့ကလေး..”

ဘာမှပြန်မပြောပဲ ဟိုဖက်လှည့်ပြီး ခွေခွေလေး အိပ်နေတယ်ဗျ။ ကျနော်လည်း တော်တော်အကြံအိုက်သွားပြီး ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး ဖြစ်နေတာဗျ။ ဒီကြားထဲ မိုးလေးက တဖြောက်ဖြောက်နဲ့ တဖွဲဖွဲရွာကျလာပြန်ပြီ။ မိုးကျသံကြားလိုက်ရမှ ကျနော် လှစ်ကနဲ အကြံရသွားလို့ ဂစ်တာကို ချက်ချင်းဆွဲယူပြီး.. ပါးစပ်က

“ အဟမ်း အဟမ်း”

ဆိုပြီး အသံပြုလိုက်တော့ ထွန်းထားတဲ့ ၂ ပေမီးချောင်း အလင်းရောင်အောက်က ကျောပြင်လေး တွန့်ကနဲ တစ်ချက်ဖြစ်လာတယ်။ ဒီဖက်ကိုတော့ လှည့်မလာသေးဘူး။ ဂစ်တာအသံကို မြန်မြန်လေးစမ်းပြီး တီးချလိုက်တယ်။

ကိုင်ဇာရဲ့ မိုးသီချင်း…

မိုးကလေးညိုလာရင် လွမ်းမျက်ရည်လေးလည်..
ငယ်ငယ်တုန်းက သူငယ်ချင်းကို သတိရပါတယ်..
ကျောင်းသွားတူတူ.. ကစားလည်းအတူပဲကွယ်…
နှောင်းအတိတ်မှာ ပျော်စရာ.. အောက်မေ့ပါသေးတယ်….
အဖြူစင်ဆုံးဘဝမှာ… အကြင်နာဆုံး တစ်ယောက်ရယ်… …. … ….

……… …… …… ……..

မိုးရွာရင် မိုးရေချိုးမယ်….
မေမေလာရင်.. နို့စို့မယ်…
ဖေဖေလာရင်.. အုန်းသီးခွဲစားမယ်…

ခပ်သောသော ခပ်ရွှင်ရွှင် တီးခတ်ရင်း သီချင်းအော်ဆိုနေတဲ့ ကျနော့်မျက်နှာက ပြုံးစိစိဖြစ်နေမယ်ဆိုတာ ကျနော်သိနေတယ်။ ကျနော့်ကို ကျောပေးထားတဲ့ ကိုယ်လုံးသွယ်လျလျလေးခင်မျာ ချက်ချင်းလှည့်လာပြီး ရီဝေေ၀လေး ကျနော့်ကို မြတ်မြတ်နိုးနိုး ငေးကြည့်နေရှာပြီကောကွယ်။

သီချင်းဆုံးသွားတာနဲ့ အတိတ်ကိုပြန်သတိရပြီး ကြည်နူးနေရှာတဲ့ ကျနော့်ဆရာဝန်မလေး.. ဘေးတစောင်းလေးလှဲအိပ်ပြီး ငေးကြည့်နေရာက ရုတ်တရက် ထထိုင်လာပြီး ကျနော့်ပါးပြင်ကို သူ့လက်ချောင်းရှည်ရှည်လေးတွေနဲ့ ဆွဲညှစ်ရင်း စကားတွေ တတွတ်တွတ် ပြောလာတယ်ဗျာ။

“ ဖိုးသက်လေးရေ.. မောင်ရေ.. ပုံ့ အရမ်းချစ်တယ် သိလား..”

ဆိုပြီး မွတ်သိပ်နေတဲ့ အနမ်းတွေဟာ ကျနော့်မျက်နှာပြင်ပေါ်ကို အပြင်ဖက်မှာ ရွာကျနေတဲ့ မိုးပေါက်လေးတွေနဲ့အပြိုင် တဖွဲဖွဲရွာကျလာတယ်။ ကျနော်ကလည်း မြတ်နိုးစိတ်တစ်ဝက်၊ ရမ္မက်စိတ်တစ်ဝက် ရောနေတဲ့ အနမ်းတွေနဲ့ တုန့်ပြန်မိခဲ့တယ်လေ။ အပြန်အလှန် အနမ်းတွေ ဖလှယ်နေကြတဲ့ ချစ်သူနှစ်ဦးပေါ့။ ကျနော့်ပေါင်ပေါ်တင်ထားတဲ့ ဂစ်တာကို အသာလေး ကုတင်ခြေရင်းကို တွန်းပို့လိုက်ရင်း ချစ်သူလေးကို ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲ တင်းတင်းဖက်ထားမိခဲ့တယ်။ ကြည်ကြည်နူးနူး ထွေးပွေ့ထားရင်း ချစ်သူရဲ့ ဆံနွယ်ရှည်တွေကို.. သူ့ကျောပြင်ပေါ်မှာပဲ အသာအယာ အမြတ်တနိုး သပ်ပေးရင်း ကြင်နာကြောင်းပြနေမိတယ်။ ခဏနေမှ ချစ်သူက ကိုယ်လုံးချင်း ဆတ်ကနဲခွာလိုက်ရင်း စကားစပြောတယ်။

“ မောင်.. မျက်ခုံးက ဘာဖြစ်လာတာလဲမှန်း…”

“ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ပုံ့ရာ.. စက်ဘီးလဲပြီး လက်ကိုင်နဲ့ ဆောင့်မိတာပါ..”

“ လက်ကရော.. ပတ်တီးနဲ့ပါလား..။ လာစမ်း ဒီနားကို..”

ဆိုပြီး မီးချောင်းအောက်တည့်တည့်ကို ဆွဲခေါ်ရင်း ကျနော့်ဒဏ်ရာတွေကို စစ်ဆေးနေပြန်တယ်။ မျက်ခုံးအပေါ်နားက ချုပ်ရာကိုတွေ့သွားတော့ မျက်လုံးလေးက တမျိုးဖြစ်သွားတယ်။

“ မောင်.. ဒါဘယ်သူချုပ်ပေးတာလဲ..”

“ အာ.. မြို့ထဲကဆေးခန်းမှာ ဝင်ပြရင်း ချုပ်ပေးခဲ့တာပါ ပုံ့ရာ..”

လို့ ပြောလိုက်တော့ မျက်နှာက မသင်္ကာသလိုဖြစ်စပြုလာတယ်။ ကျနော့်ဒဏ်ရာတွေကို သေချာကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျနော့်လက်တွေက အငြိမ်မနေမိဘူး။ အခုအခံမဝတ်ထားတဲ့ ပုံ့ပုံ့စွပ်ကျယ်အောက်က နို့နှစ်လုံးကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေရင်း ကျနော် အင်္ကျီအောက်ကို လက်နှိုက်လျှိုပြီး ကိုင်နေမိတယ်။ ချုပ်ရာတွေကို ကြည့်နေတဲ့ ပုံ့ပုံ့က မျက်မှောင်တစ်ချက်ကျုံ့လိုက်ရင်း …

“ မောင်.. ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း”

လို့ ငေါက်တယ်။

“ ဟေ့ကောင်.. မိပုံ့…။ အဲ့ဒီကိစ္စထက် ဟော့ဒီကိစ္စကို အရင်ကုပေးတော့”

လို့ ပြောင်ချော်ချော်ပြောရင်း ဖြေချထားတဲ့ ပုဆိုးအောက်မှာ ထောင်ထပြီး မာန်ဖီနေတဲ့ ကျနော့်အငယ်ကောင်ဆီ သူ့လက်ကို ဆွဲယူပြီး ကိုင်ခိုင်းလိုက်တော့ ပုံ့ပုံ့တစ်ယောက်..

“ ဟမ်.. မောင်နော်..”

ဆိုပြီး လန့်သွားရှာတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့အာရုံက နှစ်ပေမီးချောင်း အလင်းရောင်အောက်မှာ မာတင်းပြောင်လက်ပြီး အရည်ကြည်လေးတွေစို့နေတဲ့ ကျနော့်လီးဆီ ရောက်နေပြီဗျ။ ဆုပ်ကိုင်ထားယုံတင်မကဘူး အထက်အောက် ဂွင်းထုပေးသလို ကစားပေးနေပြီ။ ကျနော့်လက်တွေကလည်း ဖျိုးကနဲဖျတ်ကနဲ သူ့စွပ်ကျယ်လေးကို လှန်ပြီးချွတ်ပေးလိုက်ပြီး ခါးကထမီတပတ်နွမ်းလေးကို ဖြေချပြီးနေပြီ။ ကျနော်နဲ့ ပုံ့ပုံ့ အခုလိုမချစ်ရတာ ၂-၃ ရက် ရှိသွားပြီမို့ နှစ်ယောက်လုံးကလည်း ဆာလောင်နေကြတာ သိသိသာသာကိုးဗျ။

ကျနော့်လက်တွေကလည်း ရှေ့မှာ ဒူးတစ်ဖက်ထောင်ပြီး ခြေတစ်ဖက်ဆင်းထိုင်နေတဲ့ ပုံ့ပုံ့ပေါင်ကြားထဲက စောက်ဖုတ်ကို လှမ်းနှိုက်ပြီး ကလိပေးနေတယ်။ ဘာမှတောင် သေချာမနူးနှပ်ရသေးဘူး ပုံ့ပုံ့တစ်ယောက်

“ ရပြီ..ရပြီ”

လို့ ပါးစပ်က တိုးတိုးပြောရင်း ကျနော့်ကို တွန်းလှဲပြီး ပက်လက်အိပ်ခိုင်း၊ သူ့ထမီလေးကို ဂွင်းလုံးချွတ်ပစ်လိုက်ရင်း ကျနော့်လီးကို ပြွတ်ကနဲ ပြွတ်ကနဲ ၄-၅ ချက်လောက် ဆက်တိုက်ကုန်းစုပ်ပြီးတာနဲ့ ပက်လက်အိပ်နေတဲ့ ကျနော့်အပေါ်ကို တက်ခွလာတယ်။ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ သူ့ဆံပင်ရှည်တွေကို လက်နဲ့သိမ်းလိုက်ပြီး ပုခုံးအရှေ့ဖက်ကနေ ဘယ်ဖက်ရင်ဘတ်ပေါ် ချလိုက်တယ်။ ပြီးမှ ကျနော့်လီးကို လက်ကလေးနဲ့ကိုင် ဒူးထောက်၊ ခါးကလေးကို မတ်မတ်ထားရင်း သူ့စောက်ဖုတ်အဝမှာတေ့ရင်း ကျနော့်ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်သေးတယ်။ ပြီးမှ ဖိထိုင်ချလိုက်တယ်။

ပူနွေးနွေး စိုအိအိ အရသာလေးက တစ်ထစ်ချင်း ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဖြေးဖြေးချင်း အဝင်ချောအောင် အသွင်းအထုတ် အထိုင်အထလေး လုပ်နေတုန်းမှာပဲ ခုနက တဖွဲဖွဲကျနေတဲ့မိုးက သည်းသည်းမဲမဲ ရွာချလာပြန်ပြီ။ မိုးသံတဝေါဝေါနဲ့အတူ ပုံ့ပုံ့တစ်ယောက် ကျနော့်လီး သူ့စောက်ဖုတ်ထဲ အဆုံးထိဝင်အောင် ဆောင့်ချပစ်လိုက်တော့ ကျနော့်မှာ အင့်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ကျနော့်အပေါ်ကို ထပ်လျှက်မှောက်အိပ်လာပြီး ကျနော့်နှုတ်ခမ်းတွေကို သေသေချာချာ စုပ်နမ်းရင်း ခါးအားကိုသုံး၊ ကိုယ်လေးကော့ကော့ပြီး ကျနော့်ကို လိုးနေပြန်တယ်ဗျာ။

တော်တော်ကြာကြာ အဲ့လိုကော့လိုးလေး လိုးနေတာကို ပက်လက်အိပ်နေရင်း သူ့တင်ပါးလေးတွေကို ဆုပ်ချေရင်း ကျနော် ငြိမ်ငြိမ်လေးခံနေလိုက်တယ်။ ခဏနေတော့မှ ပုံ့ပုံ့ကိုယ်လုံးလေး ပြန်မတ်သွားရင်း.. မိုးသံတွေကြားထဲမှာ…

“ မောင်ရေ.. ပုံ့ တအားချစ်မယ်နော်.. ကောင်းလာပြီ..”

လို့ အော်ရင်း.. ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သေချာထောက်ပြီး အားယူရင်း အသားကုန်ဆောင့်ချပြီး လိုးတော့တာပဲဗျာ။ ကိုယ်လုံးအားလေးနဲ့ တဖောက်ဖောက် ဆောင့်ချလိုက်၊ ညောင်းလာရင် ကြက်ဖခွပ်သလို ကော့ကော့လိုးလိုက်နဲ့ ကျနော့်ကို စိတ်ကြိုက်လိုးနေတာကို အောက်ကနေ တုန်ခါနေတဲ့ သူ့နို့ညိုစိုစိုအိအိကြီးတွေကို ပင့်ကိုင်ထားရင်း နို့သီးခေါင်းစူစူလေးတွေကို ချေလိုက်၊ နို့တစ်အုံလုံးကို ဆုပ်ချေလိုက်လုပ်ရင်း ကျနော့်မှာ မီးပွင့်မတတ် ကောင်းနေတာပေါ့ဗျာ။

ကျနော့် လီးတစ်ချောင်းလုံးတစ်လျှောက် တုန်ခါကျင်ဆိမ့်လာပြီး အရမ်းကောင်းတဲ့ ဖီလင်တွေ တက်လာတော့မှ ပက်လက်လဲနေရာက လက်ပြန်ထောက်ထထိုင်လိုက်ပြီး ပုံ့ပုံ့ကိုယ်လုံးလေးကို တင်းတင်းဖက်ရင်း ဘေးတိုက်ဆွဲလှဲချလိုက်တယ်။ ပုံ့ပုံ့တစ်ယောက် အောက်ဖက်ကိုရောက်သွားမှ သူ့ပေါင်နှစ်လုံးကို တွန်းပြီးထောင်၊ ကျနော်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး အသားကုန် ဆောင့်လိုးနေမိပြန်တယ်။ ထောင်ထားတဲ့ ပေါင်နှစ်လုံးအောက်မှာ ဖင်အိအိကြီးကို တဖန်းဖန်းမြည်အောင် ရိုက်ခတ်မိတဲ့အထိ ကျနော် ဆောင့်လိုးနေမိတယ်။ မီးချောင်းရဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာ အရည်တွေစို့နေတဲ့ စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးထဲ ကျနော့်လီးအဝင်အထွက် မှန်မှန်လုပ်နေတာကို မြင်နေရတော့ တမျိုးဖီလင်တက်စေပြန်တယ်။

အချိန်တော်တော်ကြာ စိတ်လွှတ်ကိုယ်လွှတ် ဆောင့်လိုးနေမိတော့ ကျနော်ကြာကြာ အောင့်မထားနိုင်တော့ဘူး။ ပေါင်နှစ်ချောင်းကို တွန်းထားတဲ့ ကျနော့်လက်နှစ်ဖက်ကို တုန်ခါလှုပ်ရှားနေတဲ့ ပုံ့ပုံ့နို့ကြီးနှစ်လုံးဆီပို့ပြီး အားနဲ့ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း စိတ်ရှိလက်ရှိ ဆောင့်လိုးရင်း ချစ်သူဆရာဝန်မလေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးထဲမှာ အချစ်ရည်ပူပူတွေကို ညှစ်ထုတ်ပစ်လိုက်မိတယ်ဗျာ။

“ အားးးးးး ရှီးးးးးးးး … ကောင်းလိုက်တာ ပုံ့ပုံ့ရာ…”

မိုးသံလေသံတွေကြားထဲမှာ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ချစ်ခဲ့မိကြတာပေါ့လေ။ မနက်မိုးလင်းခါနီး ၄ နာရီကျော်လောက်မှာ ဟိုဖက်အိမ်ကိုပြန်ဖို့ ကျနော် အသာလေးထတော့ ကျနော့်ကိုဖက်ပြီး အိပ်နေတဲ့ ပုံ့ပုံ့က အိပ်မှုန်စုံမွှားနဲ့ မလွတ်တမ်း ဖက်တွယ်ရင်း..

“ အင်.. မောင်.. ပြန်တော့မလို့လား..။ မပြန်ခင် တစ်ခါချစ်ဦးကွာ”

ဆိုပြီး တောင်းဆိုလို့ ခပ်သွက်သွက်လေး အဝတ်အစားတွေ သေချာမချွတ်ပဲ ထမီလေးကိုလှန်တင်၊ ကုတင်ဇောင်းမှာ လေးဖက်ကုန်းခိုင်းပြီး ဆံပင်ရှည်တွေကို မြင်းဇက်ကြိုးကိုင်သလို ကိုင်ရင်း တစ်ခါလိုးခဲ့ရသေးတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ခဏလေးမှေးလိုက်တာ မနက် ၈ နာရီကျော်မှ နိုးလာတယ်။ ကျနော်ထပြီး ကိုယ်လက်သန့်စင်နေတုန်းမှာ အပြင်ကပြန်လာတဲ့ဟန်နဲ့ ပုံ့ပုံ့ရောက်လာတယ်။ မျက်နှာလေးက မဲ့တဲ့တဲ့လေး ပြုံးနေတော့ ကျနော့်စိတ်ထဲ တမျိုးဖြစ်သွားသေးတယ်။

“ ဘယ်သွားတာလဲ..ဟကောင်!!”

လို့ မေးလိုက်တော့..

“ မြို့ထဲခဏသွားတာ”

လို့ပြောရင်း ကျနော့်ကို အဓိပ္ပါယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်နေတော့ ကျနော် လိပ်ပြာမလုံသလို ဖြစ်သွားတယ်ဗျာ။

“ ဒီနေ့ ပုံ့ ဆေးရုံမသွားဘူး..။ မောင်နဲ့ ချက်ပြုတ်စားသောက်ကြတာပေါ့”

လို့ စကားစလာတော့ အနီလေးဆီ လစ်မလို့ စိတ်ကူးနေတဲ့ ကျနော် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေတယ်။ သက်ပြင်းကြိတ်ချရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလို့ သူဝယ်လာတဲ့ အသားငါးတွေကို ချက်ပြုတ်ဖို့ လှီးချွတ်တုံးတစ်နေဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ စိတ်အိုက်အိုက်နဲ့ ပုံ့ပုံ့နဲ့ နှစ်ယောက်သား ချက်ပြုတ်လုပ်ကိုင်နေမိတယ်။ ဘွားလေးမေတစ်ယောက် မီးဖိုခန်းထဲရောက်လာပြီး

“ အမယ်မယ်… ဒီနှစ်ကောင် တက်ညီလက်ညီပါလား”

လို့ ပြောရင်း

“ ဘယ်သူက အိုးသူကြီးတုန်း”

လို့ မေးတော့ ပုံ့ပုံ့က…

“ အရီးမေရေ.. ဖိုးသက်က အချက်အပြုတ်မှာ ကျွမ်းကျင်တယ်ဆိုတာ.. ဒီမနက်မှ သိလာရလို့… သူ့လက်ရာလေး မြည်းမလို့ ရှင်…”

လို့ သရော်တော်တော်လေသံလေးနဲ့ ရယ်သလို မောသလို ပြောလာတော့ ကျနော်ခေါင်းနပန်း ကြီးသွားတယ်။ ပုံ့ပုံ့ ဘာကိုဆိုလိုဘာလိမ့်ဆိုပြီး နဝေတိမ်တောင်ဖြစ်စ ပြုလာပြီ။ ပြီးတော့ ကျနော် သတိထားမိနေတာက အခုမနက် ပုံ့ပုံ့ ကျနော့်ကို စကားသေချာမပြောပဲ စိုက်စိုက်ကြည့်နေတာ ခဏခဏရှိနေပြီဗျ။ ကြည့်လိုက်တိုင်းလည်း မျက်နှာက ပြုံးမဲ့မဲ့နဲ့ဆိုတော့ ကျနော့်ရင်ထဲမှာ နေရထိုင်ရ ခက်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် အပြစ်လုပ်ထားမိတဲ့လူဆိုတော့ မလုံမလဲ ဖြစ်နေတာပါဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားပေးနေရတယ်။ ပြီးတော့ ပုံ့ပုံ့ စကားသိပ်မပြောတာကလည်း သူ့နဂိုက အဲ့လိုခပ်အေးစက်စက် နေတတ်တာကိုး။ တီတီတာတာ ပြောတတ်တဲ့ အနီလေးနဲ့ မတူဘူးလေ။ ကျနော်ချက်ပြုတ်နေတဲ့ အနားကို လာလာရပ်ရင်း

“ ရှမ်းဟင်းလေးတွေနော် အနံ့လေးတွေကလည်း မွှေးကြိုင်နေတာပဲ ဟင်းဟင်း”

ဆိုပြီး လာကပ်ပြောပြန်တယ်။ ကျနော် ဆတ်ကနဲ တုန်သလို ဖြစ်သွားတယ်။ အဲ့ဒီ ဟင်းဟင်း ဆိုတဲ့ အသံက ကျနော့်ကို ခြောက်ခြားစေတယ်ဗျာ။ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ခပ်တည်တည် လုပ်နေလိုက်တယ်။ ချက်ပြုတ်စားသောက်ပြီးတော့

“ ခဏနားဦးမယ်”

ဆိုပြီး ပုံ့ပုံ့ သူ့အိမ်ဖက် ပြန်သွားတယ်။ နေ့လည် ၃ နာရီကျော်လောက်ရောက်တော့ ဒီဖက်အိမ်ကို ပြန်ကူးလာပြီး

“ အပြင်သွားမလို့ လိုက်ပို့ပါ”

ဆိုပြီး အဝတ်အစားတွေ လဲခိုင်းရောဗျ။ သူ့ကိုကြည့်ပြီး ကျနော်က

“ ဘာပွဲသွားတက်မလို့တုန်းဟ”

လို့တောင် မေးမိလိုက်သေးတယ်။ ဝတ်ထားတာလည်း ကြည့်ဦးလေ..။ တင်ပါးကျော်ကျော်လောက်ထိရှည်တဲ့ ဆံပင်ကို ကျစ်ဆံမြီးတုတ်တုတ်ကြီး ကျစ်ပြီး အဖျားမှာ လက်ကိုင်ပုဝါ အဖြူဆွတ်ဆွတ်ကလေးနဲ့ ချည်ထားတယ်။ ခါးတိုအင်္ကျီကော ထမီပါ အနက်ရောင်ပေါ်မှာ ကြယ်ဖြူဖြူလေးတွေပါတဲ့ ဝမ်းဆက်ကလေးနဲ့ဆိုတော့ ကြည့်လို့ကောင်းလိုက်တာဗျာ။ မျက်နှာသွယ်သွယ်လေးကို မိတ်ကပ်ရည်ပါးပါးလေး ပွတ်ပြီး၊ နှုတ်ခမ်းဆိုးဆေး အရောင်ရင့်ရင့်ဆိုးထားတော့ ကြွတက်နေတာပဲ။ လက်ထဲမှာ ခေါက်ထီးအနက်ကလေးကို ကိုင်လို့ ပြုံးစိစိငေးကြည့်နေတဲ့ ကျနော့်ရှေ့မှာ ရင်ကလေးချီ တင်ကလေးနောက်ပစ်ပြီး..

“ တော်တော်လှတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား ဆရာလေး”

လို့ ရယ်ကျဲကျဲမေးရင်း ကိုယ်ဟန်ပြနေတာကို..

“ ကမ္ဘာမှာ အလှဆုံးလို့တောင် ထင်နေပြီဗျာ”

လို့ ပြန်ပြောလိုက်မိသေးတယ်။ ရှပ်လက်ရှည်အဖြူတစ်ထည် ကောက်စွပ်လိုက်ပြီး ပုဆိုးကို ဂျင်းပန်အပြာနဲ့ ကောက်လဲလိုက်တယ်။ ပြီးတာနဲ့

“ သွားစို့”

ဆိုပြီး ပုံပုံ့ကို စက်ဘီးနဲ့တင်ပြီး အိမ်ကထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျနော်တို့လမ်းထဲက ထွက်လာတာနဲ့ အနောက်ကနေ စွေ့ကနဲ ကျနော့်ခါးကိုဖက်ပြီး ကျော်ပြင်ကို ပါးနဲ့အပ်ထားရင်း မှီတွယ်လာတယ်။

“ ကမ်းနားလမ်းဖက်ကိုနင်း”

ဆိုပြီး လှမ်းပြောလို့ ကမ်းနားလမ်းဖက်ကို ဦးတည်လိုက်တယ်။ နေ့လည်ပိုင်းဖြစ်ပေမယ့် မိုးကတော်တော်လေး အုံ့နေတော့ စက်ဘီးနင်းရတာ ခြေခင်းလက်ခင်းသာနေတယ်။ ခပ်မှန်မှန်ဖြေးဖြေးလေး နင်းနေရာက ဟိုးအရင်က ကျနော်တို့နှစ်ယောက် ထိုင်ဖူးတဲ့ မန်ကျည်းဖျော်ရည်ဆိုင်ကလေးရှေ့ရောက်တော့..

“ မောင်.. ရပ်တော့”

ဆိုလို့ ဘရိတ်ဆွဲပြီး ရပ်လိုက်တယ်။ မန်ကျည်းဖျော်ရည်ဆိုင်ရဲ့ အစွန်ကမ်းပါးထိပ် လူရှင်းတဲ့ စားပွဲအပြာလေးဆီကို ရောက်သွားကြရင်း ထိုင်ချလိုက်တယ်။ အနားမှာ လူသူလေးပါး မရှိတဲ့အပြင် မိုးနံ့ပါတဲ့ လေညှင်းလေးက တိုက်ခတ်နေတယ်။ မန်ကျည်းဖျော်ရည် တစ်ယောက်တစ်ခွက်စီမှာရင်း တစိမ့်စိမ့် ကျိုက်နေကြရင်း စကားမပြောဖြစ်ကြသေးဘူး။

လေအဝှေ့မှာ ချစ်သူလေးရဲ့ နဖူးပြောင်တင်းတင်းလေးအပေါ် ဝဲကျနေတဲ့ ဆံမြိတ်ကလေးတွေ တလွှင့်လွှင့်ဖြစ်နေတာကို ကျနော် ကြည့်ကောင်းကောင်းနဲ့ ငေးရင်း အိပ်ထောင်ထဲက စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ပြီး မီးငြှိဖွာရှိုက်နေမိတယ်။

“ ဒေါက်တာရီရီ.. ဒီအအေးဆိုင်ကလေး လာဖို့အရေး ဒီလောက်တောင် အလှပြင်လာရသလားဟ”

ဆိုပြီး ကျနော်က စကားစတော့.. ဘာမှပြန်မပြောပဲ စိုက်ကြည့်နေသေးတယ်..။ ပြီးမှ..

“ မောင်က ပုံ့ပုံ့ကို လှတပတလေး မမြင်ချင်ဘူးလား”

လို့ ငေါ့တော့တော့ ပြန်ပြောလာတော့.. ကျနော်က

“ ဟုတ်ပါပြီ.. ဟုတ်ပါပြီ”

လို့ စကားနည်းရန်စဲ လုပ်လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ…

“ ဟော..”

ဆိုပြီး ကျနော့်ကျောဖက်ကို လှမ်းမော့ကြည့်ဟန်ပြုလိုက်တော့ ကျနော်ခေါင်းငဲ့ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။

ဘုရားဘုရား… ကျနော်တို့စားပွဲဝိုင်းဆီကို လျှောက်လာနေတာ .. ကျနော့်ချစ်သူ အနီလေးပါလား…။ အပြုံးချိုဆုံး မျက်နှာလေးနဲ့ ကျနော်နဲ့ ပုံ့ပုံ့ဆီကို လာနေပြီဗျ။ ပုံစံလေးကိုလည်း ကြည့်လိုက်ဦး…။ အိုမီဂါပုံစံ ပုခုံးထိရုံ ဆံပင်လေးတွေကို ဖားလျားချထားလို့ ဘီးကုတ်ဝါဝါလေးမှာ ကံကော်ပန်းအဖြူလေး ပန်ထားတယ်။ အနီရင့်ရင့် လက်ပြတ်အင်္ကျီလေးနဲ့ သုံးဘီးကားရောင် ထမီလေးကို ခါးမှာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် စည်းနှောင်ထားတော့ ရုပ်ကလေးနဲ့ ဟပ်နေအောင် ကြည့်ကောင်းလိုက်တာဗျ။ ဒီနေရာကို သူဘာလာလုပ်တာလဲလို့ ချက်ချင်း ကျနော် စဉ်းစားလိုက်မိတော့.. အတွေးတစ်ခု ပေါက်သွားလို့ ပုံ့ပုံ့ဖက်ကို ဆတ်ကနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

“ စိတ်ကိုငြိမ်အောင်ထိန်းနော်.. မောင်..”

လို့ အောင်နိုင်သူအပြုံးနဲ့ ဆရာဝန်မလေးက ကျနော့်ကို ပြောလာရောဗျာ။

~~~~~~~~~~

အပိုင်း ( ၅ ) ဆက်ရန် >>>>>>