Friday, September 22, 2017

မက်မပြေတဲ့ ကာမ ယဇ်ပလ္လင် (စ/ဆုံး)

မက်မပြေတဲ့ ကာမ ယဇ်ပလ္လင်  (စ/ဆုံး)

ရေးသားသူ - ဘုံခုနှစ်ဆင့်

" ဝုတ်   -  ဝုတ်  ဝုတ် --- ဝုတ် "  

ရပ်ကွက်အတွင်း ခိုကပ်နေသော ခွေး ၂ ကောင်မှာ နှင်းသူဇာအား ထိုးဟောင်တော့သည်။

" ဟဲ့ ခွေး  -  ဟဲ့ ခွေးးး  သွားစမ်း "

အသံကြားလိုက်မှ ခွေးတစ်ကောင်မှာ သူမအနီးသို့ ပြေးလာပြီး အနံ့ကို မှတ်မိသွားသည့်အလား အမြီး တနံ့နံ့ဖြင့် ကြိုဆိုနေတော့သည်။ ကျန်တစ်ကောင်မှာ ထပ်မဟောင်တော့ပေ။ ဒီနေ့ စက်ချုပ်နေရင်း နောက်ကျောများတက်ကာ ကိုယ်လက်မအီမသာဖြစ်နေသဖြင့် ဆိုင်ရှင်အားပြောပြီးအိမ်ပြန်လာရာ ရပ်ကွက်တွင်းမှ ခွေး ၂ ကောင်ကြောင့် စိတ်အနှောက်ယှက်ဖြစ်ရသည်။ မောင်နှင့်လက်ထပ်ပြီး ဒီရပ်ကွက်လေး အတွင်းသို့ မောင့်သူငယ်ချင်း ကိုနိုင့် အကူညီဖြင့် အိမ်ငှား ငှားနေလိုက်သည်။ 

ထွန်းကို က အချိုရည်စက်ရုံတစ်ခုမှာ ယဉ်မောင်းအလုပ် လုပ်သည်။နှင်းသူဇာနှင့် လက်ထပ်ပြီး မိဘများနှင် အတူမနေချင်သဖြင့် လင်မယားနှစ်ယောက်သီးသန့်နေရန် အိမ်ငှားနေရှာသည်။ရပ်ကွက်လေးမှာ ဆိတ်ငြိမ်၍ အေးအေးချမ်းချမ်းနှင့် နေလို့ကောင်းသည်။ လမ်းလျှောက်လာရင်း ငှားထားသည့်အိမ်လေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဟော  -  မောင်ရော ပြန်ရောက်နေပါလား အိမ်ရှေ့တွင် အချိုရည်စက်ရုံမှ ကားတစ်စီးရပ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အိမ်တံခါးအားဖွင့်၍ အိမ်ထဲသို့ဝင်လာရာ အသံက တိုးတိုးလေးကနေ တဖြည်းဖြည်းကျယ်လာသည်။ အသံကို သေသေချာချာနားထောင်ကြည့်တော့ ယောင်္ကျားနှစ်ဦး၏ ညည်းသံ။ ကြားလာရပြီ ကြားလာရပြီ တကယ့်ကို ပီပီပြင်ပြင် - ရင်ထဲ လှပ်ကနဲ့ဖြစ်သွားရတယ်။ တံခါးချက်ကို အသာလေးဟ ချောင်းကြည့်မိလိုက်သည်။ 

အိုရ် -  အိပ်ခန်းထဲ လင်မယားအိပ်တဲ့ကုတင်ပေါ်မှာ မောင်နဲ့ကိုနိုင်တို့ ခြေနှစ်ချောင်းအောက်ကို ချထိုင်နေလျက် မောင်က ဘယ်လက်ဖြင့် ကိုနိုင်အားသိုင်းဖက်ကာ နုတ်ခမ်းလေးအား မက်မက်မောမော နမ်းရှိုက်နေရင်း ညာလက်က ကိုနိုင်ဘောင်ဘီဇစ်ကြားမှာ ထောင်ထွက်နေသော  လီးညိုကြီးအား ဂွင်းတိုက်ပေးနေသည်။

မောင်က ကိုနိုင့်ရင်ခွင်ထဲ သူ့ကိုယ်လုံးအားတိုးကပ်နေရင်း သူ့ပုဆိုးအား ချွတ်ချပစ်သည်။ ကိုနိုင်လဲ မတ်တပ်ရပ်ကာ ဘောင်းဘီအားချွတ်လိုက်လေသည်။အမလေးးး လီးကြီးက ခုမှသေချာမြင်ရတာ အတုတ်ကြီးပဲ မောင့်ထက်လည်း ၂ လက်မခန့်ရှည်လောက်သည်။ 

ကိုနိုင်က မတ်တပ်ရပ်ရင်း မောင့်လီးကိုစွပေးလိုက်ကာ သူ့လီးကိုလည်း ဂွင်းတိုက်နေသည်။အဆီမရှိတဲ့ ကိုနိုင့်ဘောဒီမှာ အရမ်းကြည့်ကောင်းနေသည်။လီးထိပ်က  နီညိုရောင်ဒစ်ဖူးကြီးက ကော့တက်နေရာ ကြည့်ရင်းနဲ့ကို ကျမ စောက်ဖုတ်လေး ဆစ်ကနဲ့ဖြစ်လာကာ ထမိန်ပေါ်မှ အုပ်ကိုင်မိလိုက်သည်။

" ထွန်းကို မင်းက မိန်းမရတော့ အမြဲတမ်းစားနေရပြီ ငါကတော့ ဖန်လို့ရမှ စားရတာကွ " 

" ကိုနိုင်ကလဲဗျာ ကျနော်နားလည်းပါတယ် မိန်းမကတလိုင်းပါဗျ ဒါက တလိုင်းလေး ဟင်းဟင်းး " 

ကိုနိုင်က သူ့လီးထိပ်ဖြင့် မောင့်လီးထိပ်ကို ပွတ်ပေးနေရာ မောင်တစ်ယောက်မျက်လုံးလေး စင်းနေရှာသည်။မျက်နှာချင်းဆိုင်လီးနှစ်ချောင်းလုံးကို အုပ်ကိုင်ကာ ဂွင်းတိုက်လိုက်ပြန်သည်။ မောင်က ကိုနိုင် နို့သီးခေါင်းလေးအား လျှာဖြင့် ဝိုင်း၍ စုပ်ပေးနေသည်။ ထို့နောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဒူထောက်လိုက်ကာ ကိုနိုင်၏ လီးအတုတ်ကြီးအား အားရပါးရ စုပ်ပေးနေတော့သည်။ 

အို  -  မောင်က  gay တစ်ယောက်များလား မဖြစ်နိုင်ပါ သူ့မကို လိုးတိုင်း ကာမပန်းတိုင်ကို အရောက်ပို့ပေးတတ်သည်။ ကြာကြာလည်း စိမ်လိုးတတ်သည်။ ယခုဖြစ်နေတာတွေ ဘယ်လိုမှ မယုံကြည်နိုင် မိမိချစ်လို့ယူထားသောယောင်္ကျားက သူစိမ်းယောင်္ကျားလီးကို အားရပါးရ စုပ်ပေးနေရာ ရင်ထဲ ဖေါ်မပြနိုင်တဲ့ ဝေဒနာတခုနဲ့အတူ မတူညီတဲ့ကာမစိတ်များ ဝင်ရောက်လာပြန်သည်။ 

အသိပေးပြီး အော်လိုက်ရကောင်းမလား ပြန်ထွက်သွားရကောင်းမလားစဉ်းစားနေမိရင်း စောက်ရည်များစီးကျလို့လာသည်။ ဟူးးးး  းးးးး မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ကျေနပ်တာလား နာကျင်နေမိတာလား မဝေခွဲနိုင်တော့။

" အီးးး းးးး အု  ပြွတ်ပြွတ်  ပလပ်  အ  ရှီးးးး းးး ပလွပ်  ပလွပ် " 

မောင်က လီးစုပ်ပေးရာ ကိုနိုင်မှာ ကောင်းလွန်းနေသဖြင့် လီးကိုပါးစပ်ထဲမှ အထုတ်မခံ အလိုက်သင့်လိုးနေတော့သည်။လီးကြီးက မောင့်ပါးစပ်ထဲ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်နဲ့ အသဲယားစရာကြီးပါ  ဒီလိုလီးကြီးနဲ့လိုးခံလိုက်ရရင်--- ။ 

" အာကွာ  ကျမ ဘာတွေတွေးမိနေပါလိမ့် - ဟူးးးး " 

မောင်က ကိုနိုင့်လီးအား ပါးစပ်မှ ထုတ်ကာ လဥမဲမဲကြီးများကို ယက်လိုက်စုပ်လိုက် လုပ်ပေးနေပြန်သည်။

" အားးးး းးးး ရှီးးးး းးးး အားးး  အအ  ကောင်းလိုက်တာ ထွန်းကိုရာ မင်းကလီးတအားကြိုက်တဲ့ကောင်ပဲ ကောင်းတာကွာ - အားးး ရှီးးးး းးးး  အ " 

ကိုနိုင်မှာ ညည်းငြူနေရသည်။လီးကြီးမှာ ကော့တက်လျက် အကြောပြိုင်းပြိုင်းထကာ ဇပ်ကနဲ့ဇပ်ကနဲ့ တုန်တုန်သွားသည်။ ကြည့်နေတဲ့ကျမတောင် စောက်ရည်များ တစက်စက် ယိုစိမ့်လာနေသည်။ ခဏအကြာတွင် မောင်က ကုတင်ပေါ်တက်ကာ လေးဖက်ထောက်ပေးလိုက်သည်။ ဖင်ဝလေးအား ကိုနိုင်က လျှာဖြင့်ထောက်ကာ မွှေပေးလိုက်ရာ 

" အားးးး  အီးးးး  အ  ဟီးးးး  အားးးပါးပါးးး  ကောင်းလိုက်တာ ကိုနိုင်ရာ ယက်ယက်  အားးး ရှီးးးး  ဟုတ်တယ်  အအ ဟူးးး "

မောင်တစ်ယောက် ဖင်လေးအား အစွမ်းကုန်ကော့ကာ ညည်းတွားနေသည်။မောင့်ဖင်ဝ လေးအား ကိုနိုင်က လျှာအပြားလိုက်ယက်ရင်း လျှာလေးစုချွန်ပြီး  ထိုးထည့်ပေးလိုက်ရာ

" အားးး ရှီးးးး းးးး  အားးးးး  ကောင်းလိုက်တာကိုနိင်ရာ  အအ  အားးးး းးးး  အီးးး  ရှီးးးး  းးးးး  အားးးး " 

သံစုံညည်းငြူးရင်း လေးဖက်ထောက်လျက် ပေါင်ကြားမှသူလီးအား လက်ဖြင့်ဖမ်းကိုင်ကာဂွင်းထုနေတော့သည်။ 

" အ  အီးးးး  အင့် အင့်   အားးးး  ရှီးးးး းးးးး " 

ထိုစဉ် ကိုနိုင်မှာ ဖင်ထဲထိုးသွင်းထားသော လျှာအားထုတ်လိုက်ကာ ဖင်ဝလေးအား ဝလုံးဝိုင်းပေးလိုက်ရာ 

" အားးးးး  အအ  ရှီးးးး  ပြီး   ပြီးးးး  ပြီးးးပြီ  ထွက်ပြီ  အားးးး  ရှီးးးး အားးးး   းးးးး  းးးးး " 

လရည်များ ကုတင်ပေါ်သို့ ဖွေးဥသွားလေတော့သည်။ နှင်းသူဇာမှာ ကြည့်နေရင်း အဖုတ်ဝက မခံနိုင်အောင် ယားတက်လာသဖြင့် ထမိန်အနားစအား ပေါင်ရင်းထိ ဆွဲလှန်ကာ စောက်ပတ်လေးထဲ လက်ခလယ်သွင်း၍ ထိုးစွနေရင်း စောက်ရည်များ တဗြန်းဗြန်းပန်းထွက်ကာ အထွဋ်အထိပ်ရောက်သွားလေသည်။

ထိုနောက် မောင့်ဖင်ထဲသို့ ကိုနိုင်က  တံတွေးးးဆွတ်ထားသောလက်ခလယ် - လက်ညိုး နှစ်ချောင်းသွင်းကာ ဖင်ထဲမွှေပေးနေပြန်သည်။ မောင်ကတော့ ဖင်လေးကို ကော့ကော့ပေးရင်း ...

" အို့  အိုးးးး းးးး  အားးးရှီးးးး းးးး အားးးး " 

ညည်းငြူကာ ဖင်လိုးပေးရန် တောင်းဆိုနေတော့သည်။ကိုနိုင်က အသင့်ပါလာသော ဂျယ်ဘူးလေးအားထုတ်ကာ ဂျယ်အနည်းငယ်ကို လီးကြီးအားသုတ်လိမ်းရင်း ကော့ပျံနေသောထိပ်ဖူးပေါ် တံတွေးထွေးချကာ မောင့်ဖင်ဝလေးအား တေ့လိုက်လေသည်။မောင့်ဖင်လေး ဆက်ကနဲ့တုန်သွားသော်လည်း ပူပူနွေးနွေး လီးထပ်ကြီးက ဖင်ဝလာထောက်ထားသဖြင့် ကျေနပ်တဲ့အရိပ်ရောင်တွေက မောင့်မျက်နှာပေါ် အထင်းသား မြင်နေရပြန်သည်။

ထို့နောက် လီးကြီးကို တဖြည်းဖြည်း ထိုးသွင်းခံနေရာ မောင့်ဖင်လေးထဲ အဆုံးထိဝင်သွားတော့သည်။ဒင်ပြည့်ကျပ်ပြည့် ကိုနိုင်လီးကြီးက မောင့်ဖင်လေးအား စောင့်လိုးလိုက်တိုင်း မောင်တစ်ယောက် တအီးအီးနှင့် အော်နေရသည်။ဖင်အတွင်းသားလေးများ၏ ညှစ်အားကြောင့် ကိုနိုင်မှာ အကြိုက်တွေ့နေပုံ - မောင်ကလည်း လီးအရသာ ထိထိမိမိလေးခံစားနေရပြီး လီးကြီးဖင်ထဲက ကျွတ်ထွက်မသွားအောင် အလိုက်သင့် ကော့ကော့ပေးနေသည်။ 

" ဘွတ် ဘွတ်  ဗျစ်   ဖွပ်  စွပ်  --- အားးး  ရှီးးးး  အအ  အားးးးး  ဘွတ်ဘွတ်    ဒုတ်စွပ်    အားးးး းးးးး ရှီးးးး အားးးး းးးးးး  အအ ကောင်းလိုက်တာ ထွန်းကိုရာ   အားးးး းးးးး ရှီးးးးးး   အီးးးးး  ဘွတ်  ဘွတ် " 

ကိုနိုင်မှာ မေးကြောများထောင်လာကာ ထွန်းကိုဖင်အားစုံကိုင်လိုးတော့သည်။လီးကြီးက တရကြမ်းဝင်းသွားလိုက် အသားစိုင်များကပ်ပါလာပြီး ဒစ်ကြီးမှာ ပြန်ထွက်လာလိုက် - ကြည့်ရင်း နှင်းသူဇာမှာ ကာမစိတ်များ ထကြွနေသည်။ အခန်းထဲမှ ညည်းသံလိုးသံများကလည်း ဆူညံလာသည်။ တကယ်လိုးပြီဆိုတော့လည်း ထွန်းကို မခံနိုင်တော့ 

" အားးးးး  အမေ့  အမလေးးးး   အအ  ရှီးးးး  အားးးး းးးး " 

အော်ဟစ်ခံနေရသည်။ 

" အားးး  းးးး ရှီးးးး းးးးး အီးးးး းးးး ပြီးးး ပြီး   အအ  ပြီးတော့မယ်   အားးးရှီးးးး  အ  "

ဖင်ထဲမှ လီးကြီးအားထုတ်၍  ထွန်းကို ပါးစပ်နား တေ့ပေးလိုက်ရာ ထွန်းကိုမှာ အငမ်းမရ ဆွဲစုပ်လေသည်။ စုပ်နေရင်း လရည်များပန်းထွက်လာရာ ထွန်းကိုတစ်ယောက် တဂွတ်ဂွတ်နှင့် မျိုချနေတော့သည်။ ထို့နောက် ကိုနိုင်လီးကြီးအား ပြောင်စင်နေအောင်စုပ်ပေးပြီး နှစ်ယောက်သား ကုတင်ပေါ်အနားယူကြလေသည်။နှင်းသူဇာမှာ တံခါးအသာပြန်စိကာ အပြင်ပြန်ထွက်၍ ပြီး ခဏနေမှ ခုရောက်လာသည့်ပုံစံဖြင့်

" မောင်  -  မောင်ရေ  မောင်ပြန်ရောက်ပြီလား  နှင်း နေသိပ်မကောင်းလို့ စောစောပြန်ခဲ့လိုက်တာ " 

အိမ်ရှေ့ ဧည့်ခန်းတွင် မောင်နှင့် ကိုနိုင်တို့ ခပ်တည်တည်ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ 

" အေးးး နှင်းရေ ဒီနေ့ မောင်တို့ စက်ရုံက ည ၁၀ ဆို ခရီးဝေးထွက်ရမှာမို့ - ဒီမှာ ကိုနိုင်ကြီး စောင့်အိပ်ပေးလိမ့်မယ် " 

" အိုရ်   အားနာစရာ မောင်ကလဲ " ကိုနိုင်မှာ 

" ဟာ ရပါတယ် မနှင်းရ  ကူညီစရာရှိကူ ညီရမှာပေါ့ - ဘော်ဒါတွေလေ " 

ပြောရင်း နှင်းသူဇာအား တကိုယ်လုံး သိမ်းကြုံးကြည့်နေသည်။

" ကဲ - မောင်မသွားခင်လေး ဘီယာနဲနဲသောက်မလို့ အဲဒါ အမြည်းလုပ်ပေးဦးကွာ "

"  ဟာ - မောင်ရယ် ညဘက်ကြီးကားမောင်းရမှာ မသောက်ပါနဲ့ " 

" မောင်က နဲနဲပဲ သောက်မှာပါကွ မပူပါနဲ့ " 

ထို့နောက်စားကြသောက်ကြရင်း ည၉နာရီလောက်တွင် 

" မောင် တော်ပြီးနော် ကားမောင်းရဦးမှာ ကိုနိုင်က ဆက်သောက်ရင် သောက်ပေါ့ " 

ထွန်းကို သောက်နေသောခွက်နှင့် ကုန်သွားသော အမြည်းပန်းကန်များ သိမ်းကာ ဘေစင်သို့ သယ်သွားလေသည်။ပန်းကန်ခွက်ရောက်များ ဆေးကြောနေစဉ် မိမိဖင်ကြားသို့ မာတာတာ အရာတခု ဖိထောက်လာရာ ခေါင်းလေးစောင်းအကြည့် " အို  -  ကိုနိုင် " " ကိုနိင်မှာ နှင်းသူဇာ ဖင်ကြားထဲ လီးအားထမိန်ပေါ်မှ ထောက်ကာ ခါးလေးကိုသိုင်းဖက်ကာ လည်ပင်းလေးအား ဆွဲစုပ်လိုက်သည်။ 

နှင်းသူဇာမှာ သူစိမ်းယောင်္ကျားတစ်ဦးက လီးဖြင့်ထောက်ကာ လည်ပင်းလေးအား လျှာဖျားလေးနှင် ထိလိုက်ယက်လိုက် လုပ်ပေးနေသဖြင့်

" အင့်   အာကွာ   ကျွတ်  အဟင်းးဟင်းးး "

ညည်းသံတိုးတိုးထွက်ပေါ်လာရင်း   

" ဟင့်  ကိုနိုင်  မသင့်တော်ဘူးလေ ဟိုမှာ မောင်လဲရှိနာ - ဟင့် ဟင့် အာကွာ " 

ခါးကိုဖက်ထားတဲ့ လက်တွေကို ဆွဲချလိုက်ရင်း ရုံးထွက်လိုက်သည်။ကိုနိုင်မှာ တပတ်လှည့်ထွက်သွားတဲ့ နှင်းသူဇာအား အသာလေးဆွဲကာ နို့အုံလေးများအား နယ်ပေးလိုက်ရင်း နုတ်ခမ်းလေးအား စုပ်လိုက်ပြန်သည်။ 

" ပြွတ် ပြွတ်  ပြွတ်  အိ့  အင့်  အာကွာ  ဟင်းးး ဟင့် " 

နှင်းသူဇာမှာ အသက်ရှုမဝတဲ့လေသံနဲ့ ညည်းလိုက်ရင်း ဘေစင်မှ ခပ့်မြန်မြန်လေး ထွက်လာခဲ့သည်။ယောင်္ကျားဖြစ်သူနားအရောက် ဖုန်းဝင်လာသည်။ စက်ရုံမှ ဖုန်းဆက်၍ ကားထွက်လာရန် သတိပေးနေသည်။ 

" ကဲ - နှင်းရေ မောင့် အဝတ်စားတွေ ထုတ်ပါဦး အသွားအပြန် ၃ရက်ပဲကြာမယ် - ကိုနိုင်ကြီး စောင့်အိပ်ပေးလိမ့်မယ် " သူ့လည်း ထမင်းဒီမှာပဲ စားခိုင်လိုက်နော် " 

" အင်းပါ မောင်ရယ် စိတ်ချလက်ချ လမ်းကိုဂရုစိုက်မောင်း " 

" မောင့်သူငယ်ချင်းကို နှင်းကျွေးမှာပါ " 

ဆိုတဲ့ စကားကို စိတ်ထဲမှ ပြောမိလိုက်သည်။အဝတ်စား ၆ စုံလောက်ထည့်ရင်း မောင့်ဆီပြန်လာခဲ့သည်။

" ရော့ မောင် " 

အဝတ်စားကျောပိုးအိတ်လေးကိုင်ရင်း 

" နှင်း -မောင်သွားပြီနော် - ကိုနိုင်က အိမ်သာတက်နာ ထင်တယ် -  မောင် နုတ်ဆက်သွားတယ်လို့ ပြောလိုက်ဦး "

" အင်းပါ မောင်ရယ် - တာ့တာ "

..........................................................................................................................

နှင်းသူဇာသည် ယောင်္ကျားဖြစ်သူအား နုတ်ဆက်ပြီး အိမ်ရှေ့တံခါးသော့ခတ်ကာ အိမ်အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်မဲမှောင်လာသည်။ ထမင်းစားခန်းအား မီးလုံးလေးသာထွန်း၍  အိမ်အတွင်းပိုင်းအား ဖန်ချောင်းများထွန်းထားလေသည်။ 

ထမင်းစားခန်းအဝင်ဝတံခါးတွင် ကိုနိုင်မှာ မတ်တပ်ရပ်လျက် နှင်းသူဇာအား ကြည့်နေသည်။ နှင်းသူဇာမှာ စားသောက်ပြီးကျန်သော ပန်းကန်များသိမ်းဆည်းရန် ကိုနိုင်ဘေးမှ ကပ်၍ ထမင်းစားခန်းသို့ဝင်ရာ - နောက်ကျောဘက်မှာ ကိုနိုင်တစ်ယောက်ကပ်ပါလာသည်။ 

စားပွဲခုံဘေးတွင် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် တိုင်ပင်ထားသည့်အလား ကိုနိုင်က နှင်းသူဇာ အင်္ကျ ီလေးအားဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ညအိပ်ခါနီးမို့ ဘော်လီချွတ်ထားသောကြောင့် အရံသင့်ပင် နို့သီးခေါင်းလေးအား ဆွဲစို့နေရာ နို့အုံတစ်ခုလုံး ကိုနိုင်ပါးစပ်ထဲ ရောက်သွားသလို အကြောတွေတဖျဉ်းဖျဉ်း ထကာ ကြက်သီးမွှေးလေးများ ထောင်လာရသည်။ 

" အားးးး းးးး ဟူးးးး  အိုးးးး းးးး  ဟင်းးး ကိုနိုင်ရယ် " 

နှင်းသူဇာမှာ လင်ဖြစ်သူထက် ကြီးသောလီးကြီးဖြင့် အလိုးခံရန် စဉ်းစားနေရင်း ဖင်တွေပါ ဆုပ်နယ်ခံနေရသဖြင့် ရမ္မက်သံလေးများ ထွက်ပေါ်လျက်ရှိသည်။ မျက်လုံးလေးမိတ်ကာ ကိုနိုင်ပေါင်ကြားမှာ လီးအား ဘောင်းဘီပေါ်မှ ပွတ်သပ်ပေးမိနေသည်။ 

" အားးးး းးးး  ရှီးးးး းးးးးးးးး အအ အီးးးး   ဟင်းးးး အင်းးးးး  အို့   အို့  အားးးး ရှီးးးးး  အာ  အိုးးးးး " " ကောင်းလား မနှင်း " 

" ကောင်းတယ် ကိုနိုင် စို့စို့ အားးးး  ဟူးးးးး  ရှီးးးးးး  းးးးး  အအ -  မနေတတ်တော့ဘူး  တအားကောင်းတယ်ကွာ  အိုးးးး းးးး ရှီးးးး းးး " 

ကိုနိုင်မှာ နို့လေးနှလုံးအား ဘယ်ညာ စို့ပေးရင်း နို့နှစ်လုံးကြားမှ အောက်တည့်တည့်သို့ လျှာထိပ်လေးဖြင့် ထိုးပြီးဆွဲချရာ ဆီးခုံးကျော်ပြီး စောက်စိလေးပေါ်အရောက် ဆက်ကနဲ ခပ်ဖွဖွကိုက်ပေးလိုက်ရာ

" အ    အအ   အီးးးးး  ရှီးးးးး  အားးးးး  အင်ဟင်းးးးး အို့   ရှီးးးး  းးးးး းးးးးးး "

တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားကာ စောက်ရည်များ ပန်းထွက်သွားတော့သည်။ စောက်ရည်များအား ကိုနိုင်က ပါးစပ်နှင့် တေ့စုပ်ကာ အရည်များကုန်စင်သွားမှ စောက်စိလေးအား ဖိစို့ပေးနေသည်။ 

" အားးး  အအ   အမလေးးး  ခဏနားပါဦး ကိုနိုင်ရယ်  -  အားးးး  အအ  ကိုနိုင်  ရှီးးးး  တအားမစုပ်ပါနဲ့ရှင် မခံနိုင်တော့လို့ပါ  အင်းးး ဟင်းးး ဟင်းးး  အ   အားးးး  ဟူးးး းးးး " 

ပေါင်လေးများ တဆက်ဆက်တုန်ကာ ဖင်းလေးခါရမ်းနေသည်။ကိုနိုင်က အဖုတ်လေးအားယက်နေရာမှ နှင်းသူဇာ၏တောင်းပန်နေမှု့ကြောင့် အစိလေးစုပ်နေရာမှ မတ်တပ်ပြန်ရပ်လိုက်ကာ ဘောင်းဘီအားချွတ်ချလိုက်သည်။လီးကြီမှာ ဖျောင်းကနဲ့ ရှေ့ကိုကော့တက်နေသည်။

နီညိုရောင်ဒစ်ဖူးကြီးနဲ့ အကြောပြိုင်းပြိုင်းထနေသော လီးကြီးအား ကြည့်ရင်း နှင်းသူဇာမှာ ရမ္မက်စိတ်များ ပိုပြီးထကြွလာတော့သည်။ ကိုနိုင်မှ လီးကြီးအား လက်ဖြင့် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်လုပ်ကာ ဂွင်းထုပြလိုက်ပြန်သည်။

" အိုရ်  --- အာကွာ  ဟင့် ဟင့် " 

နှင်းသူဇာမှာ ရှက်သလိုလို အသဲယားသလိုလို ခုနမှ စောက်ရည်တဗြန်းဗြန်းထွက်ထားသော အဖုတ်လေးက ယွစိယွစိ ဖြစ်လာသည်။ ထိုနောက် ကိုနိုင်မှာ လီးကိုင်ထားသောလက်ကို လွတ်၍  လီးကြီးအား ကော့လိုက်ယိမ်းလိုက် လုပ်ပြလိုက်သေးသည်။ 

အကြောတွေတင်းထောင်နေသော လီးကြီးအားကြည့်နေစဉ် နုတ်ခမ်းတွေစုပ် နို့တွေပြန်ချေပေးရာ နှင်းသူဇာတစ်ယောက် ကိုနိုင်လီးကြီးအား အလိုလိုကိုင်မိလျက်သားဖြစ်ကာ တကိုယ်လုံးတရှိန်းရှိန်းဖြစ်လာကာ ကာမစိတ်များ ငယ်ထိပ်ရောက်နေတော့သည်။ ကိုနိုင်က နမ်းရင်းတန်းလန်း နုတ်ခမ်းချင်းခွာကာ နှင်းသူဇာ ပုခုံးလေးအား အောက်သို့ဖိချ၍ ဒူးထောက်စေကာ လီးထိပ်အား ပါးစပ်နား တေ့ပေးလိုက်သည်။ 

" အမလေးးး းးးး ဒါကြီးက ခဏနေ ငါ့စောက်ဖုတ်ကို လိုးမဲ့လီးကြီး - မောင့်ဖင်ကို မညာမတာ လိုးခဲ့တဲ့လီးကြီးးး - အင်းးး အင်းးး ဟင်းးး " 

လီးကြီး၏ ညို့ယူ ဖမ်းစားခံနေရချိန်

" အု  အိ  ဖလွပ်  -----  ဝု  ဝူးးးးး  အွတ် အုဝု "

ကိုနိုင်မှာ နှင်းသူဇာ၏ ပါးစပ်လေး - ဟ - လာချိန် ဦးခေါင်းနောက်ကို ဖမ်းထိန်းကာ လီးအား အဆုံးထိ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ လီးကြီးက တုတ်လည်းတုတ် ရှည်လည်းရှည်နေရာ စူးကနဲ့ နင့်ကနဲ့ အောင့်တက်လာကာ တအွတ်အွတ် တအုအုနှင့် မျက်ရည်များလည်လာတော့သည်။ 

ကိုနိုင်ကလည်း လီးအားတွန်းဖိထားပြီး လွတ်မပေးပေ နှာခေါင်းနား လီးမွှေးများကကပ်လျက် ဒစ်ဖူးကြီးက အာခေါင်ပျော့အား ထောက်မိနေကာ ဖေါ်မပြနိုင်တဲ့အရသာတစ်မျိုးကြောင့် နှင်းသူဇာမှာ အသက်အောင့်ထားလိုက်သည်။ပါးတွေဖေါင်း မျက်လုံးလေးပြူးကာ မျက်နှာလေးရဲတက်လာမှာ လီးအား အပြင်ပြန်ထုတ်ပေးသည်။ 

" အားးးး  အအ အိ့  အဟွတ်ဟွတ်  ဖလွပ်  " 

လီးကြီးပြန်ထွက်သွားမှာ နှင်းသူဇာ အသက်ဝဝရှုရတော့သည်။ အသက်ပြင်းပြင်းရှုပြီး အားယူကာ လီးကြီးအား ဆွဲစုပ်မိပြန်သည်။ မိမိကိုယ်မိမိ နားမလည်နိုင်တော့ပေ လီးကြီးအားတက်မက်စွာ စုပ်ပေးနေမိသည်။ 

"  ပြွတ်   ပြွတ်  ပလပ်   ပြွတ်   - အားးးး းးးး  အို့   အို့   အားးး းးးးး  ရှီးးး းးးး  ကောင်းလိုက်တာ မနှင်းရယ်  ဟုတ်တယ်  ဟုတ်တယ် စုပ်   အို့   အားးး   ရှီးးးးး  းးးးးး " 

ကိုနိုင်မှာ မိမိလီးအား အားရပါးရ စုပ်ပေးနေသော နှင်းသူဇာအား ငုံ့ကြည်ရင်း ညည်းတွားနေသည်။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏မိန်းမပါးစပ်ထဲတွင် မိမိလီးကြီးမှာ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်ဖြင့် နွေးကနဲ့နွေးကနဲ့ ခံစားမှု့က

" အားးး းးးး အမေးးးး  အအ  ရှီးးးး းးးး  အားးးး  အိုးးးးး းးးး " 

အရသာထူးနေတော့သည်။နှင်းသူဇာ ပါးစပ်ထဲမှ လီးကို အမြန်ထုတ်ကာ နှင်းသူဇာအား ထမင်းစား စားပွဲခုံပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။ ပေါင်နှစ်ချောင်းအားဖြဲကာ စောက်ဖုတ်လေးဆီသို လီးကြီး တရှိန်ထိုး ပစ်သွင်း  လိုက်သည်။

"  အ  အားး   အအ ဖြည်းဖြည်း ကိုနိုင် ရှင့်လီးက မောင့်ထက်ရှည်ပြီး တုတ်လဲတုတ်တယ် -  အားးး အမေ့   အမလေးးးး  အီးးးး  အိ  ရှီးးးး းးးးး းး  အအ " 

ကိုနိင်မှာ ကာမစိတ်များ တောက်လောင်လျက် လီးကြီးဖြင့် တရကြမ်း ဆောင့်လိုးနေသည်။ 

" အားးးး  အမလေးးးး  သေပါပြီရှင်   အအ   အားးး  းးးးး  ရှီးးးး ဖြည်းဖြည်းးး  ဖြည်းဖြည်းးး လိုးပါရှင်   အီးးး ဟီးးးး းးးး " စလိုးထဲက တအားဖိလိုးနေသဖြင့် နှင်းသူဇာမှာ  အော်ဟစ်နေရသည်။ 

လီးထိပ်ကြီးက သားအိမ်ခေါင်းအား လာလာဆောင့်မိသဖြင့် အောင့်သက်သက်နဲ့ နာသလိုလို ကောင်းသလိုလို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေရှာသည်။ 

၁၅ မိနစ်လောက် ကြာမှ လီးအရသာကို ခံစားမိလာသည်။ စောက်ခေါင်းတွင်း တိုးဝင်လာတဲ့ လီးအား စောက်ပတ်အတွင်းသားများဖြင့် ပြန်ညှစ်ပေးနေမိသည်။ ကိုနိုင်မှာ  တဒိုင်းဒိုင်း စောင့်လိုးနေရာမှာ အဖုတ်ထဲမှလီးကို ဆွဲထုတ်ပြီး စားပွဲခုံပေါ်ဒူးထောင်ပေါင်ကားလေးအလိုးခံနေသော နှင်းသူဇာ ဖင်လေးအားဖြဲကာ လျှာထိပ်လေးဖြင့် ထိုးယက်နေသည်။

နှင်းသူဇာမှာ လီးကြီးဆွဲထုတ်သွားသဖြင့် စောက်ပတ်လေးက ပွစိပွစိ ဟာတာတာဖြစ်နေချိန် - ဖင်ဝလေးအား လျှာဖြင့်ထိုးကလိခံရသဖြင့် ဖင်ထဲမှလည်း သိမ့်ကနဲ့သိမ့်ကနဲ့ ယားတက်လာသည်။ 

" အိုရ်  ကိုနိုင်ငါ့ကို ဖင်လိုးတော့မယ် ထင်ပါရဲ့ - အင်းဟင်းးး " 

တွေးရင်း ကြက်သီးမွှေးများ ထလာခဲ့သည်။ ဖင်ထဲ - လက်ခလယ်ဖြင့်ထိုးမွှေပြီး စောက်စိလေးအား မနာတနာလေးကိုက်ခံရကာ တကိုယ်လုံး ကျင်တက်သွားပြီး စောက်ရည်များ ဒလဟော ပန်းထွက်သွားသည်။  

" အားးး  းးး ရှီးးးး  အအ  အီးးးးး ရှီးးးး းးးး  ကောင်းလိုက်တာ ကိုနိုင်ရယ်  အင်းးးးး  အင့်အင့်    ဟူးးးး းးးးးး ရှီးးးးး  းးးး  အအ   အားးး  " 

လင်ဖြစ်သူထက်  အယုအယ အလိုးအမှုတ်ကောင်းသော ကိုနိုင်အား နှင်းသူဇာ တစ်ယောက် တမ်းတမ်းစွဲ ဖြစ်နေရတော့သည်။မျက်းလုံးလေးစင်းနေရာမှ အသာဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကိုနိုင်မှာ လီးကြီးအား ဂျယ်များသုတ်လိမ်းကာ ထိပ်ဖူးကြီးအား ဖိပွတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ ၂ချီပြီးသွားပေမယ် လီးကြီးကိုင်ကာ ပွတ်သပ်နေသောကိုနိုင်အားကြည့်ရင်း ဖင်ဝလေးက ပိုပို ယားလာပြန်သည်။ 

" မနှင်း ခုံပေါ်ပဲ လေးဖက်ကုန်းပေးပါလား ဒူးညွတ်ထားပေးနော် ဖင်လဲလိုးခြင်လို့ပါ နော် မနှင်း " 

" ဒီပေါ်ဆို မြင့်နေမာ အဆင်မပြေဘူး ကိုနိုင်ရဲ့ လာပါ ကျမတို့ အိပ်ခန်းထဲသွားရအောင် - ဟိုလေ  ဖင်တော့အလိုးမခံဖူးဘူး ဖြည်းဖြည်း လိုးပါနော် " 

"  အင်းပါ မနှင်းရယ် မနာပါဘူး ဖင်ကြောတွေ ဖွင့်ထားပါ ကျနော်လိုးတဲ့ချိန် " 

ပြောရင်း လီးကြီးအား ဂွင်ထုနေလိုက်သည်။ အိပ်ခန်းထဲ ရောက်မှ ကုတင်ဇောင်းတွင် နှင်းသူဇာမှ လေးဖက်ကုန်းပေးရာ ပေါင်ကြားမှစောက်ပတ်လေးမှာ ပြူးထွက်နေပြီးစောက်ခေါင်းလေးအထက်တွင် ဖင်ဝညိုညိုလေးက စူပွစူပွဖြစ်နေသည်။

ကိုနိုင်မှာ ဖင်ဝလေးအား လျှာဖြင့် ယက်လိုက်ပြန်သည်။ စူထွက်လာသော ဖင်ပေါက်လေးထဲ လျှာကို စုချွန်ကာ ထိုးသွင်းပေးရာ  နှင်းသူဇာတစ်ယောက် ဖင်လေးကို အစွမ်းကုန်ကော့ပေးရင်း လျှာထိပ်လေးအား ဖင်ထဲသို့ ဖမ်းယူနေသည်။ခဏအကြာမှ ဖင်ထဲကို ဒစ်မြုပ်ရုံလေး ဖိသွင်းလိုက်သည်။

"  ဗျစ်   ဗျစ်ဗျစ်  -  အင့်   အအ  အမလေးးး  အ " 

ဒစ်ဖူးကြီးဝင်လာသဖြင့် နှင်းသူဇာ အော်လိုက်ပေမယ့် ကိုနိုင်မှာ လီးတဝက်လောက်ထိ ဖိဖိသွင်းပစ်လိုက်သည်။ နှင်းသူဇာမှာ လီးကြီးဖင်ထဲ ဝင်လာသည်ကို အံကြိတ်ခံရင်း အိပ်ယာခင်းကို ကျစ်နေအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ 

" အ..အ  အားးး  အမလေးးး သေပါပြီ  သေပါပြီရှင် ဖြစ်ပါ့မလား ကိုနိုင်ရယ်  အအ  အီးးး းးး  အားးးး " 

ကိုနိုင်သည် လီးအားရပ်ထားရင်း နှင်းသူဇာ စောက်စိလေးအား လက်ကိုဝိုက်သွင်းကာ ချေချေပေးနေသည်။ 

" အားးး  ရှီးးးး  အားးးး  အီးးးး  ဟူးးးး  အအ "

ဖင်ထဲ တစ်ဆို့ကြီးဖြစ်နေချိန် စောက်စိလေးအား ချေပေးနေသဖြင့် နဲနဲတော့ သက်သာမိသည်။အစိလေးအားချေရင်း စောက်ရည်လေးများ ဆူပွတ်လာချိန်

 " ဘွတ်     ဘွတ်ဘွတ်   -     ဖြောင်းးးး  ဖေါင်းးးးး  ဘောင်းးးးးး  ဘွတ်ဘွတ်   ဗျစ်    ဖွတ်ဖွတ်    အားးးး းးးးး ရှီးးးးး   အားးးးး  အအ    အိုးးးးး းးးးး  ဘွတ်ဘွတ်  ဗျစ်ဗျစ် "  

ဖင်ကြီးအား တဖန်းဖန်း ရိုက်ကာ အဆုံးထိ ဖိလိုးလိုက်တော့သည်။ နှင်းသူဇာမှ အစပိုင်းတွင်သာ လီးဒဏ်မခံနိုင်သဖြင့် အော်ဟစ်နေပြီး နောက်ပိုင်းတွင် လီးကြီးက ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်ဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တရှိန်းရှိန်းနှင့် ခံလို့ကောင်းနေတော့သည်။ 

" အားးးး းးးး  ရှီးးးးး  အအ   ရှီးးးး းးးး အားးးးး  လိုးးးး  လိုး  လိုးးးပါ ကိုနိုင်ရယ် ကျမခံနိုင်ပါပြီ   အားးးး  ဟုတ်တယ်  စောင့်စောင့်  စောင့်လိုးပေး  အင့်အင့်  ကောင်းတယ်   အားး းးးး  ရှီးးးး  အအ  ကောင်းလိုက်တာရှင် "

ကိုနိုင်မှာလည်း လီးတစ်လျောက် အီစိမ့်နေအောင် ကောင်းနေရသည်။ ခပ်စီးစီး ဖင်ကြွက်သားလေးများရဲ့ ညှစ်အားကြောင့် လီးတစ်ချောင်လုံးမှာ ထူးကဲတဲ့အရသာမျိုး ရှိနေသည်။ ခါးလေးအားစုံကိုင်ပြီး ဖင်ကြီးအား စောင့်စောင့်လိုးပေးရာ နှင်းသူုဇာတစ်ယောက် ကာမစိတ်တွေတက်လာရပြီး ဖင်ကြီးအား ကော့ကော့ပေးနေတော့သည်။

ကိုနိုင်ရော နှင်းသူဇာရော -  တအားကောင်းနေပြီဖြစ်ရာ " အားးးး  အအ  ရှီးးးဘွတ် ဖွပ်ဖွပ်  အို့   အားးးးး  ရှီးးးးး   အားးးး   းးးးးး  ဗျစ်ဗျစ်   ဒုတ်စွပ်   အိုးးးးး  းးးး  အအ  ရှီးးးး   အင်ဟင်းးးးးး - ကုတင်ပေါ်တွင် ညည်းသံများ လီးအဝင်အထွက်သံများ ဆူညံနေတော့သည်။

" အားးးးး  ရှီးးး   းးးးး အ  ကောင်းတယ် ကိုနိုင်ရာ  အင့်အင့်  အာကွာ   ကျွတ် ကိုနိုင်လိုးပေးတာ ခံလို့ကောင်းလိုက်တာရှင် -  လိုးးးး  လိုးးးပါ   အားးးး အအ ကျမဖင်ကို  ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး  လိုးပေးပါ ရှင်ရယ်   အားးးရှီးးး  ဟူးးးး  အီးးးး းးးး   အာကွာ  အ   အ " 

ကိုနိုင်၏ ဖင်လိုးကျွမ်းကျင်မှု့ကြောင့် နှင်းသူဇာမှာ စောက်ရည်လေးများ စိမ့်ကျလာပြန်သည်။ " အားးး ရှီးးးး  လိုးးးပါရှင်  အီးးးး  ကောင်းတယ်   အားးးး အင့်  စောင့်စောင့်လိုးပါ  အင်းးးး  အအ ဟုတ်တယ်ကိုနိုင်   လိုးးး လိုး  အမလေးးး အင့်  အင့်   ရှီးးးးး  ဟူးးးး းးးး " 

ကိုနိုင်မှာ  တဖြည်းဖြည်း ကာမခံစားမှု့များ  အထဋ်အထိပ် တက်လာကာ  လရည်ထွက်ခါနီး လီးကြီးအား ဖင်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ပြီး စောက်ဖုတ်ထဲ ပြောင်းသွင်းကာ လရည်များ တဖျောဖျော ပန်းထုတ်လိုက်လေသည်။နှင်းသူဇာလည်း ဖင်ခံတဲ့အရသာကို ဒင်ပြည့်ကျပ်ပြည့် ခံစားရင်း စောက်ခေါင်းလေးထဲ ပူပူနွေးနွေး သုတ်ရည်များ ဝင်လာသဖြင့် လီးကြီးအားညှစ်ပေးနေရင်း စောက်ရည်များ ရွှဲရွှဲစိုအောင် ထွက်ကျလာတော့သည်။

...............................................................................................................................

နှင်းသူဇာမှာ ယောင်္ကျားဖြစ်သူထက် အပြုစုအယုယလည်းကောင်း လီးလည်းပိုကြီးသူ ကိုနိုင့်အား တညလုံး ပုံစံအမျိုးမျိုးနှင့် ကုန်းပေးတော့သည်။မနက်အိပ်ယာအထတွင် မိမိဘေးတွင် ပက်လက်ကလေးအိပ်နေသော ကိုနိုင်မှာ ဘောင်းဘီပြန်မဝတ်ရသေးသဖြင့် လီးကြီးမှာ အထက်လှန်ကာ ဗိုက်ပေါ်တင်နေသည်။ 

နှင်းသူဇာမှာ လီးအား မက်မက်မောမောကြည့်ကာ ဒစ်ဖူးကြီးအား ပြွတ်ကနဲ့ ခပ်ပြင်းပြင်း တချက်စုပ်၍ နမ်းလိုက်လေသည်။ထို့နောက်   ကောဖီနှင့် ပါမုန့်မီးကင်ကာ ကိုနိုင်အတွက်ပါ ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။ ခဏ အကြာတွင် ကိုနိုင်နိုးလာပြီး မျက်နှာသစ်ကာ ကောဖီဝိုင်းသို့ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ 

ကော်ဖီသောက်ရင်း ဟက်ကနဲ့ ပြုံးလိုက်သောကြောင့် နှင်းသူဇာမှာ 

" အဟင်းးး   ကိုနိုင် - ဘာတွေပြုံးနေတာလဲ " 

" အော် - မနေ့ညက ဒီခုံလေးပေါ် မနှင်းကို စလိုးခဲ့တာလေ ခုမနက်ကျ ဒီခုံလေးမှာပဲ ကော်ဖီသောက်နေမိလို့ပါ " 

" အို  ..သွားးး  အစောကြီးဘာတွေပြောနေတာလဲ   ဟွန့် " 

နှင်းသူဇာမှာ မျက်နာလေးရဲကနဲ့ ဖြစ်လာသည်။ 

" ကဲ ကိုနိုင် - ကော်ဖီပါသောက်နော် ကျမ အလုပ်သွားဖို့ ရေချိုးလိုက်ဦးမယ် - ကိုနိုင်ရော ဒီနေ့ အလုပ်သွားမှာလားဟင် " 

" မသွားတော့ဘူး မနှင်း ဖုန်းဆက်ပြီး စက်ရုံကို ခွင့်ယူလိုက်မှာ မနှင်းကို လိုးရတာ မဝသေးလို့ "  

" မယ့်လေး ညနေ စောစောပြန်ခဲ့ပါမယ်ရှင် ဟုတ်ပီလား "

နှင်းသူဇာ အလုပ်သို့ထွက်သွားချိန်တွင် ကိုနိုင်မှာ နှင်းသူဇာ၏အောက်ခံဘောင်းဘီအဟောင်းများအား ရှာဖွေနေတော့သည်။အနံပြင်းဆုံးဘောင်းဘီရွေးကာ နှင်းသူဇာ၏ စောက်ဖုတ်လေးနှင့်အမြဲထိတွေ့နေသော ခွကြားလေးအား နမ်းရှိုက်ရင်း ဂွင်းထုပစ်လိုက်လေသည်။

နေ့လည်ရောက်သောအခါ နှင်းသူဇာချက်ပြုပ်ထားသော ဝက်သားနှပ်နှင့် ထမင်းအနည်းငယ်စားပြီး ရပ်ကွက်ထိပ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ အချိန်ဖြုံးနေလိုက်သည်။ညနေ ၃နာရီခွဲလောက် နှင်းသူဇာတို့ အိမ်အားပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး ၁နာရီခန့် ၄နာရီခွဲလောက်တွင် နှင်းသူဇာမှာ ထမင်းချိုင်လေးဆွဲကာ အိမ်ထဲဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

နှင်းသူဇာ အနားသို့အရောက် ကိုနိုင်မှာ မျက်နာချင်းဆိုင် နုတ်ခမ်းချင်းစုပ်လိုက်သည်။  ထမင်းချိုင့်လေးအားခုံပေါ်တင်ရန် ထမင်းစားခန်းသို့ နမ်းနေရင်း တရွေ့ရွေ့လျှောက်သွားကြသည်။ ထမင်းစားခန်းခုံပေါ်ထမင်းချိုင့်လေးတင်ပြီးသည်နှင့် ကိုနိုင်မှာ ဒူထောက်ထိုင်ကာ ထမိန်လေးအား ဆွဲလှန်ကာ နှင်းသူဇာအား အောက်ခံဘောင်းဘီပေါ်မှ စောက်ပတ်လေးကို ယက်ပေးလိုက်သည်။ 

" ဟင်   ကိုနိုင် ရေချိုးပြီးမှ ယက်ပါ့လားရှင် " 

အလုပ်က အပြန်မို့ သေးနံ့ စောက်ချီးနံ့များ ထွက်နေမည်ကို သိနေသဖြင့် အားနာပြီး တားလိုက်မိသည်။ သို့သော်ကိုနိုင်မှာ မိမိဘောင်းဘီခွကြားလေးအား နမ်းရှိုက်ရင်း ဘောင်းဘီခွလေးအား ဘေးသို့ဆွဲကာ ပေါ်လာသော စောက်ဖုတ်နီတာရဲလေးအား တပြက်ပြက်နှင် ယက်နေတော့သည်။နှင်းသူဇာမှာ မတ်တပ်ရပ်လျက် ပေါင်လေးဖြဲကာ အဖုတ်လေးအားရှေ့သို့ ကော့ပေးထားလိုက်တော့သည်။

" ပြွတ်ပြွတ်   -   ပြွတ်   ပလပ်ပလပ်  -   ပြွတ် " "အားးးး  အသဲထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားသလို  ကောင်းလိုက်တာရှင်   ရှီးးးးး  းးးးး  ကောင်းတယ်ကိုနိုင်ရာ  အားးးး  အအ  အီးးးး းးးးး " 

စောက်ပတ်လေးအား ယက်ရင်း ဖင်လေးနှစ်ခြမ်းပါ ဆုတ်နယ်ညှစ်ပေးနေရာ နှင်းသူဇာမှာ ကော့ပျံလာလေသည်။ ကိုနိုင်မှ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ပုဆိုးချွတ်ပြီး လီးထိပ်လေးဖြင့် အဖုတ်လေးအား တေ့လိုက်သည်။ 

ကိုနိုင်ပုဆိုးချွတ်စဉ် နှင်းသူဇာမှာ သူမ၏ အောက်ခံဘောင်းဘီလေးအား ဒူးဆစ်နားထိ ဆွဲချထားသည်။ လီးတေ့လိုက်တာနှင့် ဒစ်ဖူးကြီးရဲ့ အနွေးဓါတ်က ခံချင်စိတ်များဖြစ်ပေါ်လာပြီး စောက်ဖုတ်အတွင်းသားလေးများက ယားယံလာသည်။  

" အင်းးး းးး ဟင်း   အာ    အာကွာ ..  ကျွတ် " 

လီးကြီး အဖုတ်လေးထဲ အမြန်ဝင်လာရန် နှင်းသူဇာ စိတ်စောနေတော့သည်။  သို့သော် ကိုနိုင်မှာ လီးထပ်ဖြင့် စောက်ဖုတ်အက်ကွဲကြောင်းလေးအား ပွတ်ဆွဲပြီး စောက်စိလေးအား ဒစ်ဖူးဖြင့် ထိုးထိုး ကလော်ပေးလိုက်ရာ 

" အားးး းးးး ရှီးးးးး းးးး  အီးးးး   ကိုနိုင်ရယ်  လိုးပါတော့ရှင်   အို့   အိုးးးးးး းးးး  ဟားးး  ရှီးးးး းးး ရှီးးးး းးးး "

နှင်းသူဇာမှာ စောက်ခေါင်းတွင်းမှ မခံမရပ်နိုင်အောင် ယားယံလာကာ ကိုနိုင့်လီးအား သူမ၏လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ စောက်ဖုတ်အဝ၌ တေ့ပေးလိုက်တော့သည်။

"  ဗျစ်      ဗျစ်   ဒုတ်    ဗျစ်စွပ် " ရုတ်တရက် ကိုနိုင်က လီးကိုတဝက်ခန့် စောင့်ထဲ့လိုက်သည်။ 

"  အားးး  းးးး အမေ့   အ   အ " နှင်းသူဇာတစ်ယောက်

ဗျစ်ကနဲ့ တိုးဝင်လာသည့် လီးကြီးကြောင့် အဖုတ်ထဲ တစ်ဆို့ကြီးဖြစ်နေသော်လည်း လီးကြီးအဆုံးထိဝင်လာစေရန် မျော်လင့်နေသည်။ ကိုနိင်က လီးအားဒစ်ပေါ်ရုံမျှပြန်ထုတ်ကာ လီးတစ်ဆုံး စောင့်လိုက်ပြန်သည်။ 

" အားးး  အ  ကိုနိုင်ရယ် " 

နှင်းသူဇာမှာ အောင့်လည်းအောင့် ကောင်းလည်းကောင်နေသဖြင့် ကိုနိုင်နုတ်ခမ်းလေးအား ဆွဲစုပ်မိသည်။ 

" ဘွတ်    ဘွတ်  ဗျစ်   ဖွပ်ဖွပ်  ဘွတ်  ဗျစ်   အ   အားးး းးး ရှီးးးး းးး ရှီးးးး းးးးးးး " 

ကိုနိုင်မှာ မျက်နာချင်းဆိုင် နှင်းသူဇာ ခါးလေးအားဆွဲက တဖုန်းဖုန်းဖြင့် မနားတမ်း ဆွဲလိုးနေရာ နှင်းသူဇာမှာ  

" အားးး  အ     အမေ့   ရှီးးး  းးးး ကိုနိုင်ရယ်   အားးး  ရှီးးး " ခေါင်းလေးမော့တက်သွားကာ "  အားးး းးး အမေ့   အားးး ရှီးးးး းးးး " တဟင်းဟင်း ညည်းငြူနေတော့သည်။ 

ပထမ တချီမှာတွင် ကိုနိုင်က မတ်တပ်ရပ်လျက် နှင်းသူဇာအား စောက်ရည်တဗြန်းဗြန်းထွက်အောင် လိုးပေးလိုက်သည်။ 

" အားး ရှီးး   ပြီးပြီ ကိုနိုင်  အ  အ..အ ..  ထွက်   ထွက်ပြီ -  အီးးးး းးးးး းးးးး အားးး းးးး ရှီးးး းးးးးးး  ဟူးးးး းးးးး "

နှစ်ယောက်လုံး ချွေးတွေရွှဲနှစ်နေကြသည်။  နှင်းသူဇာမှ ဖင်လေးအားနောက်ဆုတ်ကာ လီကြီးအား ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ကာ မျက်နှာရှေ့ မိမိစောက်ရည်များနှင့် ပေပွနေသော လီးအား ပြောင်စင်နေအောင် ယက်လိုက်သည်။ 

လီးကို လက်တဖက်ဖြင့်ထိန်းပြီးအပေါ်ပင့်ကာ ဒစ်သိုင်းကြိုးလေးအား လျှာထိပ်လေးဖြင့် ထိုးစွပြီး ဒစ်ဖူးကြီးအား ဆွဲစုပ်ကာ သွားလေးဖြင့် ခပ်ဆက်ဆက်လေးကိုက်ကိုက်ပေးသည်။ ၁၀မိနစ်လောက်တွင် ကိုနိုင်လီးကြီးမှာ တဇပ်ဇပ်တုန်လာပြီး နှင်းသူဇာ ပါးစပ်ထဲသို လရည်များ ပန်းထဲ့လိုက်တော့သည်။ နှင်းသူဇာမှာ ပါးစပ်ထဲဝင်လာသော လရည်ပူပူနွေးနွေးလေးအား တဂွပ်ဂွပ် မျိုချနေရင်း လီးထိပ်အပေါက်လေးအား လရည်များကုန်စင်သည်အထိ စုပ်ပေးလိုက်တော့သည်။ 

ည ၈နာရီလောက်တွင် ရေချိုး ထမင်းစားကြ၍  ည ၉ နာရီလောက်ကစပြီး  နှင်းသူဇာတို့ လင်မယားအိပ်ခန်းတွင် နားလိုက် လိုးလိုက်နှင် မီးကုန်ရမ်းကုန် ကြမ်းနေပြီး မနက် ၃ နာရီကျော်ကျော်မှ မောပန်းကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

" တီတီ - တူတူ --- တီတီ -  တူတူ " မနက်အစောရီးဖုန်းဝင်လာတာကြည့်လိုက်တော့ မောင့်ဆီမှာ ဖြစ်နေသည်။

" ဟဲလို    နှင်းလေးးး အိပ်ရာနိုးပြီလား  --- ချစ်တုန်းလေး အသဲလေး   အူ...မွှ " 

ထွန်းကိုမှာ ဇနီးလေးအား ဖုန်းဖြင့်နိုးကာ သူပြန်လာနေပြီဖြစ်ကြောင်း ညနေပိုင်းလောက် အိမ်ပြန်ရောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောနေလေသည်။ 

" နိုးနေပါပြီ မောင်ရဲ့ " 

" ကိုနိုင်ကြီးရော အဆင်ပြေရဲ့လား နှင်း " 

" အ  အအ  ရှီးးးး  -  ဟုတ်  အင်းအင်းးး အဆင်ပြေပါတယ်မောင်ရဲ့ " 

"  ဟင်  နှင်းဘာဖြစ်လို့ တအအ နဲ့ဖြစ်နေတာလဲကွ " 

" အော်   မောင်နဲ့စကားပြောရင်း ခြင်တွယ်သွားလို့ မောင်ရေ  အဟင်းးး ဟင်းး " 

အမှန်မှာ ဘေးတစောင်းလေးအိပ်နေရင်း ပေါင်တဖက်ကွေးကာ လင်ဖြစ်သူနှင့်  ဖုန်းပြောနေစဉ် နောက်ကျောဖက်မှ ကိုနိုင်မှာ ဖင်ဝလေးအားလျှာဖြင့်ထိုးကလိရင်း တဆက်ထဲ ခေါင်းလေးစောင်းကာ အဖုတ်လေးအား ယက်ပေးလိုက်သောကြောင့် တအအ ဖြစ်နေရသည်။ နှင်းသူဇာမှာ ယောင်္ကျားနှင့် ဖုန်းပြောရင်း ဖင်ရော အဖုတ်လေးရော ယက်ခံရသဖြင့် စိတ်ထဲတမျိုးလေးဖြစ်ကာ ရမ္မက်စိတ်ကလေး နိုးထနေသည်။ 

" ဒါပဲနော်   နှင်းလေး  -  ကိုနိုင်ကြီးလည်း ဂရုစိုက်လိုက်ဦး " 

" ဟုတ်ကဲ့ပါ   မောင်ရယ်  နှင်း အစစ အရာရာ ဂရုစိုက်ပါတယ်.. "

ဖုန်းလေး ပိတ်လိုက်ကာ 

" ကိုနိုင်ရယ်   အစောကြီးရှိသေး လာစွနေပြန်ပြီ  ဟွန့် "  

" ဒီနေ့ ညနေ မောင်ပြန်လာတော့မယ်  ..အဲချိန်ကျ ဆင်ခြင်နေရအောင်နော် ကိုနိုင် " 

" အင်းပါ  မနှင်းရဲ့ ကျနော်နားလည်ပါတယ် . ခုတော့ မနှင်းစောက်ရည်လေး သောက်ပါရစေဦး "

ကိုနိုင်မှာ  နှင်းသူဇာ အား မိမိမျက်နှာပေါ်ခွထားစေကာပြီး စောက်ပတ်လေးအား အောက်မှ ပင့်ပင့်ယက်တော့သည်။မိနစ် ၂၀ လောက်တွင် နှင်းသူဇာက ကိုနိုင်ပါးစပ်လေးအား စောက်ခေါင်းပေါက်လေးနှင့် တေ့ကာ စောက်ရည်များပန်းထဲ့ပေးလိုက်ရာ ကိုနိုင်တစ်ယောက် ပါးစပ်ဖြင့်ခံကာ  မျိုချပစ်လိုက်သည်။

" အားးးး   ဟူးးးး    ရှီးးးး းးးးးး  ကောင်းလား ကိုနိုင် နှင်း - အရည်လေးတွေ " 

" ကောင်းတာပေါ့ မနှင်းရယ် ကိုနိုင် အမြဲတမ်းသောက်ချင်နေတာပါ " 

ခဏနေ နှစ်ယောက်သား ရေမိုးချိုးပြီး နှင်းသူဇာမှာ အလုပ်သွားရန် ထမင်းချိုင့်ထဲတွင် ထမင်းထဲ့နေပြီး ကိုနိုင်မှာ ထမင်းစားခန်း၌ ထိုင်လျက်ငေးနေသည်။ထမင်းစားခန်းထဲတွင် - နှင်းသူဇာမှာ ကော်ဖီနှင့် မုန့်လေးများ ချပေးလိုက်သည်။ ကော်ဖီသောက်ရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်းစကားပြောနေရာ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ထွန်းကိုမိန်းမအား မိမိ ခဏတိုင်းလိုးလိုက်မှုတ်လိုက် လုပ်နေသဖြင့် မျက်နာလေးမှာ ၂ရက်ထဲနဲ့ ချောင်ကျသွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

နှင်းသူဇာမှာလည်း ပါးသိုင်းမွှေးစိမ်းစိမ်း နှုတ်ခမ်းမွှေးစစနှင့် ခန့်ငြားနေသူကိုနိုင်မျက်နှာအားငေးကြည့်ရင်း ဒီအရွယ်ထိ အိမ်ထောင်မပြုပဲနေသည်ကို စဉ်းစားမရကာ ပြုံးမိလိုက်သည်။ 

" ဟင်  မနှင်းက ကျနော့်ကြည့်ရင်းဘာလို့ပြုံးတာလဲ " 

" ခ်လ်းးး  ဘာရယ်မဟုတ်  ကိုနိုင်အိမ်ထောင်မပြုသေးတာကို တွေးမိလို့ပါ " 

" အော်  ဒီလိုပါ မနှင်းရယ် ပြောမယ်ဆို ထွန်းကိုအကြောင်းလဲ ပါလာမယ် " 

" အင်းးးး ကိုနိုင်  မောင်က ကိုနိုင်အပေါ် အတော်လေး ခင်ရှာတယ်နော် ပြောပြ " 

အသက် ၂၀ လောက်တွင် ကိုနိုင်တစ်ယောက် မမျှော်လင့်ပဲ ဖြစ်ရပ်ဆိုးကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရလေသည်။ ရည်းစားဖြစ်သူမှာ တခြားရပ်ကွက်မှ မိန်းမလျာ တစ်ယောက်နှင့် ခိုးရာလိုက်ပြေးသွားရာ အသဲကွဲ၍ နားကျည်းခံပြင်းချက်တွေနဲ့ ဘဝကို အရွဲ့တိုက်နေခဲ့သည်။ ကြာလာတော့ အိမ်မှ မိသားစုများနှင့်လည်း အဆင်မပြေဖြစ်လာသည်။ ထိုအချိန် ကိုနိုင်တို့ရပ်ကွက်ထဲသို့ ထွန်းကိုတို့ မိသားစုပြောင်းလာခဲ့သည်။ ၁ လ လောက်အကြာတွင် ထွန်းကိုမှ စကားစပြောပြီးမိတ်ဖွဲရာ ခင်မင်ရင်းနှီးသွားကြသည်။ 

ဘော်ဒီက မပိန်မဝနှင့် မျက်နာက လူချောစာရင်းဝင်သူ ထွန်းကိုမှာ ရပ်ကွက်အသစ်တွင် ကိုနိုင်နှင့် တတွဲတွဲဖြစ်လာသည်။ ကိုနိုင်မှ တရက်တွင် ဘီယာအတူသောက်ရင်း သူ၏အကြောင်းကိုရင်ဖွင့်ရာ ထွန်းကိုမှာ သနားစိတ်ဝင်ပြီး ပို၍ ရင်းနှီးသွားမိသည်။

တနေ့တွင် ရပ်ကွက်ထဲမှ အအေးဆိုင်ထဲ ထွန်းကိုထိုင်နေသည်။ကိုနိုင်မှာ ဆိုင်ကယ်တစ်စီးဖြင့်ရောက်လာပြီး ဘီယာပုလင်းများ အမြည်းများဖြင့် မြို့ပြင်က အသိတစ်ယောက်ခြံတစ်ခြံတွင် အတူသောက်ရန် လာခေါ်သွားသည်။ခြံထဲမှ တိုက်ခန်းအပုလေးထဲ ဘီယာသောက်ရင်း ကိုနိုင်မှာ မူးလာသဖြင့် 

" လီးပဲကွာ မိန်းမတွေ သစ္စာမရှိကြဘူးးး လီးပဲ လီးပဲ  "

ပုဆိုးကို လှန်ကာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေတော့သည်။ ပုဆိုးလှန်လိုက်ရာ လီးညိုညိုတုတ်တုတ်ကြီးက ခပ်ငိုက်ငိုက်ဖြင့် ငြိမ်နေသည်။ လီးကြီးကိုမြင်လိုက်သော ထွန်းကိုမှာ အမျိုးအမည်မသိ ဝေဒနာတရပ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကာမစိတ်ထကြွလာသည်။ 

" ဟာ ကိုနိုင့် ဟာကြီးက အကြီးကြီးပဲ ဒါတောင် အကို့ဆော်က ဘာလို့ထားသွားတာလဲ " 

" ငါက ချစ်သူကို တန်ဖိုးထားလို့ပါ ထွန်းကိုရာ ငါသူ့ကို နို့ကိုင် အဖုတ်လေးပဲယက်ပေးတာ မလိုးဘူးကွ " 

" ငါ့ဟာက မင်းပြောသလိုဆို ကြီးလား ထွန်းကို ငါတော့ ပုံမှန်ပဲထင်တာ " 

" ဟာ  ကိုနိုင်ဟာက အကြီးကြီးဗျ ဒီမှာ လက်နဲ့တောင် မဆန့်ဘူး " 

ထွန်းကိုမှာ ပြောရင်း ကိုနိုင့်လီးအား ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ 

" အမွှေးတွေကလည်း အပုံလိုက်ကြီး ကိုင်လို့ကောင်းတာဗျာ "

ထွန်းကိုမှာ စကားပြောနေရင်း လက်က အလိုအလျောက် လီးကြီးအား ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်။ အကြောများအမြှောင်းလိုက်ထကာ ဒစ်ဖူးကြီးက ထွန်းကိုလက်ထဲတွင်ကားထွက်လာတော့သည်။

" ကိုနိုင်  အကိုဟာမြင်ပြီး ကျနော်စုပ်ချင်တယ်ဗျာ ရတယ်မလား " 

ကိုနိုင်မှာ အစောထဲက လီးကြီးအား boy အချင်းချင်းကိုင်ပေးနေသဖြင့် တရှိန်းရှိန်းတဖိန်းဖိန်းဖြစ်နေရာ မူးလည်းမူးနေသဖြင့် " စုပ်ချင်လည်း စုပ်ကွာ ထွန်းကို ဒီကိစ္စငါတို့ ဘယ်သူမှ မပြောပဲထားနော် " 

" ဟုတ်ပါ ကိုနိုင်ရ ကျနော်လည်း ဘယ်သူ့မှ မပြောရဲပါဘူး " 

ထိုနေ့မှ စ၍ ကိုနိုင်မှာ ၁ လ ၁ ကြိမ်လောက် ထွန်းကိုအား စုပ်ခိုင်းပြီး ဖင်လိုးနေတော့သည်။ 

" ကျနော် ထွန်းကို ဖင်လိုးတာတော့ မနှင်းမြင်ဖူးတယ်မလား " 

" ရှင်   -  ဟို  ဟို   -  ဟိုလေ " 

" မညာပါနဲ့ မနှင်းရာ ဟိုနေ့ညနေက မနှင်းချောင်းကြည့်ရင်း တံခါးပေါက်မှာ စောက်ရည်တွေပန်းချခဲ့တာ ကျနော်သိတယ်ဗျ "  

" အော် -- ကိုနိုင်က ဒါမို့ ကျမကို ညကြ အတင်းလိုးတာပေါ့  - ဟွန့် "  

" ခ်လ်းးး  ခ်လ်းးး ဟားး ဟားးး းးးး " နှစ်ယောက်သားပြိုင်တူ ရယ်ရင်း " ကဲ  ကိုနိုင် ကျမ အလုပ်သွားတော့မယ်နော် - ကိုနိုင် အပြင်ထွက်ရင် အိမ်ရှေ့တံခါး သော့ခတ်ထားခဲ့ သော့ အပို တစ်ချောင်း ကျမဆီမှာရှိပါတယ်။ 

" ဟုတ်   ဟုတ်   မနှင်း " 

နှင်းသူဇာမှာ ထမင်းချိုင့်လေးဆွဲကာ ဖင်လေး လှုပ်စိလှုပ်စိဖြင့် ထွက်သွားလေတော့သည်။ ညနေတွင် ယောင်္ကျားဖြစ်သူ ထွန်းကို ပြန်လာမည်ဖြစ်သဖြင့် - မိမိတို့ လိုးနေချိန် ကိုနိုင်တစ်ယောက် ဘယ်လိုနေမလဲဟု  စိတ်ထဲသိချင်နေမိသည်။

.......................................................................................... 

ညနေပိုင်း မောင်များပြန်ရောက်ပြီးလားတွေးရင်း ရင်လေးတဖိုဖိုဖြင့် အိမ်ပြန်လာခဲ့ရာ အိမ်ရှေ့ခန်းထဲတွင် ဖုန်းပွတ်နေသော ကိုနိုင့် သာတွေ့လိုက်ရသည်။ 

" ဟော  -  မနှင်းတောင် အလုပ်ပြန်ပြီ "  

" မောင်  မရောက်သေးဘူးထင်တယ် ကိုနိုင် "  

" ဟုတ်  မနှင်း မြို့ထဲဝင်လာပြီတဲ့ စက်ရုံမှာ စာရင်းတွေရှင်းပြီးမှ လာမယ်တဲ့.. ကျနော့်ဆီ ဖုန်းဆက်သေးတယ် " 

" ဟုတ်  ဟုတ်  ကိုနိုင်ရေ ကျမလည်း ဒီနေ့မှ ဖုန်းက အခန်းထဲ ထားခဲ့မိတာ ယူမသွားလိုက်မိဘူး " 

ထမင်း ချိုင်လေးအား မီးဖို့ဂျောင်ဖက် သွားထားရင်း လှမ်းပြောလိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့ခန်းပြန်ထွက်လာကာ ကိုနိုင်ဘေးတွင် ကပ်ထိုင်လိုက်သည်။ ကိုနိုင်က အိမ်ရှေ့တံခါးသို့ တချက်ကြည့်ရင်း ခါးပုံစလေးဖြည်ကာ ပေါင်လယ်ထိ ပုဆိုးစကို လျောချကာ နှင်းသူဇာအား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အကြောပြိုင်းပြိုင်းထနေတဲ့ လီးကြီး၏ ထက်က ဒစ်ဖူးမှာ ပြောင်တင်းနေကာ နှင်းသူဇာကို ဆွဲစောင်နေတော့သည်။

နှင်းသူဇာမှာ အိမ်ရှေ့တံခါးအားလှမ်းကြည့်ကာ မောင်ပြန်ရောက်လာရင်ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ စုပ်လဲစုပ်ချင် မိသွားမှာလည်း စိုးရိမ်ကာ ဒွိဟ ဖြစ်နေရသည်။ ထိုစဉ် ကိုနိုင်က လီးကြီးအား ဖင်လေးကျုံ့ကာ လှုပ်ပြလိုက်သည်။ 

"  ဟူးးးး းးးး  အာကွာ   ဟွန်းးးး းးး "  

နှင်းသူဇာ မနေနိုင်တော့ပါ ဒစ်ဖူးကြီးအား စငုံတော့သည်။ ပါးစပ်ထဲ ဒစ်ကြီးရောက်တာနဲ့  လီးအနံ့ညှီညှီလေးက နှာခေါင်းထဲ တိုးဝင်လာသည်။ 

လီးအနံ့ကြောင့်  ရမ္မက်စိတ်နိုးထလာကာ လီးအရင်းမှ ဒစ်ဖူးကြီးနားလေးအထိ လျှာကို အပြားလိုက်ပင့်ယက်ကာ ဒစ်ဖူးကြီးကို လျှာနှင့် ဝိုက်၍ စုပ်ပေးလိုက်သည်။

" အိုးးးး းးးး  ကောင်းလိုက်တာ မနှင်းရာ အားးးး းးးး  အ    အ   ရှီးးးး းးးးး " 

ကိုနိုင်က ခေါင်းကိုငုံ့ကာ နှင်းသူဇာ ပါးစပ်ထဲမှ မိမိဒစ်ဖူးကြီး ဝင်ထွက်နေပုံကိုကြည့်ရင်း ညည်းတွားနေသည်။ 

" အားးးး းးးးး ရှီးး  စုပ်စုပ်  အင့်   ဟုတ်တယ် ဒစ်ကို ဖွဖွလေး ကိုက်ပေးးး အင်းးး  အားးး   အအ  - အာငွေ့လေးကနွေးနေတာပဲမနှင်းရယ် အားးး ရှီးးးး " 

လီးထိပ်အားးး တပြွတ်ပြွတ်နဲ့ စုပ်ကာ လဥလေးနှစ်လုံးအား လျှာထိပ်လေးနှင့် မထိတထိလေး ထိုးထိုးပေးလိုက်ပြန်သည်။ 

" အို့   အိုးးးး းးးး  အင်းးး   ဟင်းဟင်းးးးးး  းးးးး " 

ကိုနိုင်မှာ ခေါင်းလေးမော့ကာ ညည်းလိုက်မိချိန်  " တီတီ    တီတီ    -  ကားဟွန်းသံကြောင့် " ဟော မောင်ပြန်လာပြီ "နှင်းသူဇာမှာ ပါးစပ်ထဲမှ လီးကို အမြန်ထုတ်ကာ အိမ်ရှေ့တံခါးဆီသို့ အပြေးလေးထွက်ခဲ့တော့သည်။ 

တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ ထွန်းကိုက ဘီယာနှင့်အရက်ပုလင်းများဆွဲကာ အိမ်ထဲသို့ဝင်လာတော့သည်။အိမ်ထဲအဝင် အပြေးလေးထွက်ကြိုသော ဇနီးချောလေးအား သိုင်းဖက်ကာနုတ်ခမ်းလေးအား ဆွဲစုပ်လိုက်သည်။ဇနီးဖြစ်သူ ပါးစပ်မှ လီးနံ့ပြင်းပြင်းလေး ရနေသဖြင့် နှုတ်ခမ်းဖူးလေးအားစုပ်ရင်း မျက်မှောင်ကျုံ့မိသည်။ ဧည့်ခန်းထဲအရောက် ကိုနိုင်အားတွေ့လိုက်ရမှ ထွန်းကို ရိပ်မိလိုက်သည်။

" ထွန်းကို ပြန်ရောက်ပြီလားကွ " 

" ဟုတ်   ကိုနိုင်  - နောင်အပတ်ကျ  ကိုနိုင်တို့အုပ်စု နယ်ဘက် ကျလိမ့်မယ် " 

" အေးကွာ သူတို့ခိုင်းတဲ့ဆီ သွားရုံပေါ့ ငါတို့က လခစားတွေလေကွာ " 

" ကဲ  ကိုနိုင် ဒီည အမူးသောက်ဗျာ နက်ဖန်မှ အိမ်ပြန်တော့ " 

" နှင်း မောင်တို့ဖို့ အမြည်းလုပ်ကွာ နှင်းဖို့ ယိုဘူးတွေပါတယ် ကားထဲမှာ ပြီးမှထုတ်လိုက် " 

ဇနီးချောလေးအား တဆက်ထဲ ပြောလိုက်တော့သည်။ စားရင်းသောက်ရင်း တဖြည်းဖြည်း အမှောင်ထုက ကြီးစိုးလာသလို မောင်ရော ကိုနိုင်ရော မူးရစ်ရီဝေလာကြသည်။ 

မောင့်ဘေးနားတွင် ကပ်ထိုင်ကာ အမြည်းတစ်ချို့အား ခွံပေးလိုက်သည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ကိုနိုင်ကတော့ ဘီယာကိုဖြည်းဖြည်းချင်းသောက်ကာ ခပ်ထွေထွေ စကားပြောလျက်ရှိသည်။ ဟင်းရည်မပူတပူလေးအားသောက်ရင်း မောင့်လက်တွေက ကျမ ညဝတ်အင်္ကျီနောက်ကျောဖက်မှ သွင်းကာ ဘရာစီယာ ဂျိတ်တွေကိုဖြုတ်နေတော့သည်။ 

" အိုရ်  - မောင်ကလည်းကွာ - ဟိုမှာ ကိုနိုင်ရှိနေတာကို  ဟင့် " 

အသံတိုးတိုးလေး ရွတ်လိုက်ရင်း မောင့်လက်တွေကို တားထားမိသည်။ ထွန်းကိုမှာ နှင်းသူဇာ လက်ကလေးအား ပြန်လည်ဖမ်းကိုင်ပြီး လည်တိုင်လေးအား နမ်းလိုက်ကာ နို့လေးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြန်သည်။ နှင်းသူဇာမှာ ကိုနိုင်ရှေ့တွင် ယောင်္ကျားဖြစ်သူ ထွန်းကိုမှ နို့လေးနယ်ပေးနေသဖြင့် ရှက်သလိုလို ရွံ့သလိုလို့ ရှိန်းတိန်းတိန်းလေးဖြစ်နေတော့သည်။ 

လင်မသိအောင် ကိုနိုင်နှင့် လိုးခဲ့သော်လည်း ခုလို မိမိကုန်းပေးခဲ့သောသူရှေ့တွင် လင်ဖြစ်သူက ပေါ်တင်လုပ်ပြနေသဖြင့် အနေရခက်နေသည်။လည်တိုင်မှ တဆင့် ထွန်းကိုလျှာကြီးမှာ မေးဖျားလေးပေါ်ရောက်လာကာ  နှုတ်ခမ်းဖူးလေးအား စုပ်ယူနေရာ - နှင်းသူဇာမှာ ထွန်းကိုအားပြန်လည်တုံပြန်ရင်း ကိုနိုင်ထံလှမ်းကြည့်မိသည်။ 

ကိုနိုင်က ပုဆိုးကို အသာလေးမှက သူ့လီးကြီးအားအုပ်ကိုင်ပြီး မိမိတို့လင်မယားအားကြည့်၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဂွင်းထုနေသည်။ထွန်းကိုက နှင်းသူဇာနို့လေးနှစ်လုံးကို အင်္ကျီအားလိပ်တင်ပြီးစို့နေပြန်သည်။

နှင်းသူဇာမှာ အရှက်တရားတို့ ကွယ်ပျောက်စပြုနေသည်။ ထွန်းကိုရဲ့ခေါင်းလေးအား လက်တဖက်ဖြင့် ဖွဖွကိုင်ရင်း လက်တဖက်က ထွန်းကိုပေါင်ကြားထဲမှလီးအားစွပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထွန်းကိုမှာ နို့စို့နေရင်း မိန်းမဖြစ်သူ၏ ထမိန်ကိုခါးထိလှန်ကာ စောက်ဖုတ်လေးအား ပွတ်ပေးနေသည်။ 

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ကိုနိုင်မှာ နှင်းသူဇာ ပေါင်းကြားအား လှမ်းအကြည့် နှင်းသူဇာမှ ပေါင်လေးဖြဲပြီး အဖုတ်လေးအား ရှေ့ကို ကော့ပေးလိုက်သည်။ ယောင်္ကျားဖြစ်သူ လီးအားကိုင်ရင်း မိမိစောက်ဖုတ်လေးအားဖြဲကာ ကိုနိုင်အားပြချင်နေမိသည်။ ကာမစိတ်များ ထိန်းမရဖြစ်နေကာ မနက်ထဲက မိမိသိချင်နေသည့် စိတ်ကို အကောင်ထည်ဖေါ်နေမိသည်။ကိုနိုင်မှာလည်း  သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏မိန်းမအား ထလိုးချင်သောစိတ်ကို မနဲထိန်းနေရသည်။ ထွန်းကိုမှာ နှင်းသူဇာအား ရုတ်တရက်

" နှင်း - မောင် လိုးချင်ပြီကွာ " 

" ကိုနိုင်ရှေ့  မကောင်းပါဘူး မောင်ရယ် - လာ ထ အခန်းထဲ သွားလိုးရအောင် "

အိပ်ခန်းထဲတွင် နှင်းသူဇာက ပက်လက်လေးလှန်ထားပေးသည်။ ထွန်းကိုမှာ အပေါ်မှ ဖိဖိလိုးနေသည်။ 

" ဘွတ်  ဘွတ် ---  ဗျစ် ----  စွပ်  -- ဘွတ်  - အ...အ    ရှီးးးး   ကောင်းလိုက်တာမောင်ရယ်    အားးး   အီးးးး   လိုးလိုးးးးးး  အ  -   ဟုတ်တယ်   စောင့်လိုးပေး  မောင်  -   အင်းးးး  အင့် အင့် " 

နှင်းသူဇာမှာ ထွန်းကိုအား ခံရင်း ကိုနိုင့်လီးကြီးအား မြင်ယောင်လာကာ ကာမစိတ်များ သောင်းကျန်းနေသည်။ ဧည့်ခန်းထဲ ကျန်နေခဲ့သော ကိုနိုင်မှာ မနေနိူင်တော့ကာ ထွန်းကိုတို့ အခန်းထဲထိ လိုက်လာတော့သည်။ 

" အားးးး  ရှီးးး  းးးး  အအားးးးး ကောင်းလိုက်တာနှင်းရာ ၂ ရက်လောက် မလိုးရလို့လားမသိဘူး အားးးး  အ  -  ဘွတ်   ဘွတ်   ဖွပ်ဖွပ် ဗျစ် "  

" ကောင်းလား မောင်  -  လိုးလေ  မောင်ကြိုက်သလောက်လိုးးး  အားးး ရှီးးးး   အိုးးး  အို့   အင့်  အာကွာ  နှင်းလည်း  ခံလို့တအားကောင်းတာပဲ မောင်ရယ် "  

ကိုနိုင်မှာ ဘေးက ကြည့်နေရင်း  နှင်းသူဇာ မျက်နှာအနီး ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ရာ တောင်မတ်နေသောလီးကြီးက နှင်းသူဇာ၏ ပါးစပ်နားတွင် တဇပ်ဇပ် တုန်နေတော့သည်။ နှင်းသူဇာက ထွန်းကိုအားစိုက်ကြည့်ကာ ကိုနိုင်လီးကြီးအား မျက်စလေးပစ်ကာပြလိုက်သည်။ ထွန်းကိုက ခေါင်းညိတ်ပြသဖြင် နှင်းသူဇာသည် ကိုနိုင်လီးထိပ်လေးအား ဘေးတိုက် ငုံစုပ်လိုက်သည်။ လင်ဖြစ်သူ အလိုးခံရင်း မိမိစွဲလန်းနေသော လီးကြီးအားစုပ်နေရသဖြင့် နှင်းသူဇာမှာ ကျေနပ်နေတော့သည်။

ကိုနိုင်မှာ မိမိလီးအားစုပ်ပေးနေသော နှင်းသူဇာ၏ နို့သီးခေါင်းလေးများ ချေပေးလိုက်ရာ နှင်းသူဇာမှာ ရင်ဘတ်လေးကော့တက်လာပြီး အဖုတ်ထဲဝင်လာသော ထွန်းကို လီးအား ညှစ်ပေးသလိုဖြစ်နေသည်။ အချက် ၉၀ လောက် မနားတမ်းလိုးနေရာ ထွန်းကိုတစ်ယောက် မိမိဇနီးချောလေးက မိမိအားအလိုးခံရင်း သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ကိုနိုင်လီးကြီးအားစုပ်ပေးနေသည့်မြင်ကွင်းက ရမ္မက်စိတ်ကို အထွဋ်အထိပ် ရောက်စေခဲ့သည်။

"  အားးးး အားး ရှီးးးး းးးး  မောင်ပြီးပြီ   ပြီးပြီ   အားးး အအ   အားးးးရှီးးးးး   ဟူးးးး  အားးး  ကောင်းလိုက်တာနှင်းရယ် " 

ထွန်းကိုမှာ လရည်များ ပန်းထုတ်ကာ နှင်းသူဇာပေါ်မှောက်ချပစ်လိုက်သည်။ ထိုနောက် လီးကို ဘေးတိုက်ကန်လန့်ဖြတ်စုပ်နေသော နှင်းသူဇာ၏ နှုတ်ခမ်းနားကပ်ကာ ကိုနိုင့်လီးအား ဝိုင်းစုပ်ပေးလိုက်သည်။ 

" ပြွတ်   ပလပ်ပလပ်   ပြွတ်ပြွတ်  "  

နှင်းသူဇာက ကိုနိုင် ဒစ်ဖူးကြီးအား ပါးစပ်မှ လျှာလေးဖြင့်ထိုးထုတ်ကာ နှုတ်းခမ်းလေးအားစု၍ အပေါ်တင်ပေးလိုက်ရာ ထွန်းကိုက နီညိုရောင် ဒစ်ဖူးကြီးအား အငမ်းမရ ငုံစုပ်ပေးတော့သည်။ ထွန်းကိုက ပြွတ်ကနဲ့စုပ်ပြီး ပြန်အထုတ် အောက်က နှင်းသူဇာမှ ဒစ်ဖူးကြီးအား တပြွတ်ပြွတ်နှင့်ဆွဲစုပ်က ပြန်တင်ပေးသည်။ 

" အားးးး   ရှီးးးး းးးးး  ဟားးးး  အီးးးး  ဟာကွာ   အို့   အားးးး  းးးးး  ရှီးးးး းးးး  ကောင်းလိုက်တာကွာ " 

ကိုနိုင်တစ်ယေူက် မိမိဒစ်ဖူးကြီး လင်မယားနှစ်ယောက်က တပြွတ်ပြွတ်နှင့် အငမ်းမရစုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း အော်ဟစ်ညည်းတွားနေရသည်။ ဒစ်ဖူးကြီးမှာ  ထွန်းကိုပါးစပ်ထဲရောက်လိုက် နှင်းသူဇာပါးစပ်ထဲရောက်လိုက်နှင်  ကျင်တက်လာကာ လရည်များ ဒလဟော ပန်းထွက်ကုန်သည်။လီးထိပ်အပေါက်မှ လရည်များထွက်သည်နှင့်တပြိုင်ထဲ နှင်းသူဇာမှာ ဒစ်ကြီးအားစုပ်ယူပြီး လရည်များအား တဂွတ်ဂွတ်မျိုချရင်း သူမကိုယ်တိုင်းလည်း စောက်ရည်များတဗြန်းဗြန်းပန်းထုတ်ပစ်သည်။ 

ခုထိ အဖုတ်ထဲမှ မထုတ်ရသေးသော ထွန်းကို၏လီးမှာ နွေးကနဲ့နွေးကနဲ့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဇနီးဖြစ်သူက ကိုနိုင့်ဒစ်ဖူးကြီးအား ပါးစပ်ထဲမှ ထုတ်မပေးသဖြင့် ထွန်းကိုမှာ နှင်းသူဇာပါးစပ်အပြင်ဘက်က လီးတံကို အရင်းထိ လျအပြားလိုက်ပွတ်ဆွဲပေးရာ ကိုနိုင်တစ်ယောက် ဒူးကွေးထိုင်လျက်ပင် ခန္ဓာကိုယ်တခုလုံး တဇပ်ဇပ်တုန်ကာ အရှင်လတ်လတ် နတ်ပြည်ရောက်နေတော့သည်။

၃ ယောက်သား ကုတင်ပေါ်တွင် နာရီဝက်လောက် အနားယူကြသည်။ အနားယူနေရင်း နှင်းသူဇာမှာ ကိုနိုင်လီးအား ပက်လက်လှန်ယက်လေး လက်နဲ့ ဂွင်းတိုက်ပေးနေသည်။ ထွန်းကိုမှာ မိမိထက် ကိုနိုင်လီးကြီးအား တက်မက်နေသော ဇနီးလေးအား အပစ်မမြင်ရက်ပေ။ ဒီလိုတွေဖြစ်လာအောင် သူပဲဖန်တီးခဲ့တာကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထွန်းကိုမှာ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ကိုယ်လက်သန့်စင်ရန် အခန်းပြင် ထွက်၍ ခဏအကြာ ပြန်ဝင်လာရာ နှင်းသူဇာက ကိုယ်လုံးလေးအား ရှေ့သို ပြားချပ်နေအောင်မှောက်ထားပြီး ဖင်ဗူးတောင်းထောင်ကာ အစွမ်းကုန်ကော့ပေးနေသည်။ ကိုနိုင်က နောက်မှ နေရာယူရင်း လီးကိုစွနေကာ ဖင်သားများအား ပွတ်သတ်ပေးနေသည်။ ထွန်းကိုလည်း သူတို့ဘေးတွင် ဒူထောက်ထိုင်ကာ ကြည့်နေလိုက်သည်။ နှင်းသူဇာက တဟင်းဟင်းညည်းရင်း 

" ကိုနိုင်  နှင်းကို ဖင်ပေါက်လေး ယက်ပေးပါ့လားဟင် "

ကြာသံပါပါလေးနှင့် တောင်းဆိုလိုက်ပြန်သည်။ ကိုနိုင်က ဖင်သားလေးများအားဆုပ်နယ်လိုက်ရင်း ဖင်နှစ်ခြမ်းအား အနည်ငယ်ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ နှင်းသူဇာ ဖင်ဝလေးက ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ လျှာကိုချွန်ပြီး  ထိုးလိုက်ယက်လိုက်နဲ့ မျိုးစုံအောင် ကလိပေးရာ 

" အားးးး အားးး အမေ့    အားးးရှီးးး းးးး ကောင်းလိုက်တာ ကိုနိုင်ရယ်   အဟင်းးး းးးး  အအ  အို့   အိုးးးးး  ဟူးးးး းးးး " အမလေးးးး ကောင်း  ကောင်းးးး   ကောင်းလိုက်တာရှင် "

 တဖန် ဖင်သားကြီးများအား လျှာဖြင့် အပြားလိုက်ယက်ကာ နေရာအနှံ့သွားဖြင့် မထိတထိလေး ကိုက်ပေးရင်း ဖင်ပေါက်လေးအား တံတွေးထွေးချ၍ လက်ခလယ်နှင့် ထိုးမွှေလိုက်ပြန်သည်။  

"  အိုးးးး   အို့    ကိုနိုင်ရယ်     အားးးးး းးးးး ရှီးးးး   " 

ခါးလေးကော့ပျံသွားရင်း ဖင်လေးတုန်တက်သွားသည်။ ထွန်းကိုမှာ မိန်းမဖြစ်သူ၏ ရမ္မက်ထကြွနေပုံကိုကြည့်ရင်း ဖင်ခံချင်စိတ်များ ထကြွလို့နေသည်။ ထို့နောက် ကိုနိုင်မှာ ထွန်းကိုအား ဧည့်ခန်းမှ သူ၏ဘောင်းဘီဘေးအိတ်ထဲမှ ဂျယ်ဗူးးအား သွားယူခိုင်းလိုက်သည်။ထွန်းကိုမှာ ဂျယ်ဗူးအားယူပြီး ကိုနိုင်လီးကြီးအား ကျကျနန ဂျယ်များသုတ်လိမ်းပေးလိုက်သည်။ 

ထွန်းကိုမျက်လုံးမှာ ကိုနိုင်လီးတုတ်ကြီးအားပွတ်သပ်နေရင်း စုပ်ချင်သောစိတ်များ  ပြည့်နက်နေသည်။ကိုနိုင်က လီးအားထွန်းကိုလက်မှ ဆွဲယူကာ ကော့လန်နေသော နှင်းသူဇာဖင်ကြားထဲ အမြှောင်းလိုက်ထားကာ ဖင်နှစ်ခြမ်းအားစိပြီး အမြှောင်းလိုက်ပွတ်ဆွဲပေးလိုက်သည်။  

" အားးးး အအ  အင့်   အမလေးးး ဟင်းးးး  " နှင်းသူဇာမှာ  အသံလေးထွက်ကာ ညည်းငြူရင်း စောက်ရည်များ ပေါင်ကြားမှ စီးကျလာတော့သည်။ 

" အားးးး ရှီးးးး  အ   ကိုနိုင်ရယ်   လိုးးးပါတော့ရှင်  နှင်းမနေနိုင်တော့လို့ပါ  အမလေးးး အအ   အားးးး းးးး " 

" အင်းပါ နှင်းရဲ့  ဖင်လိုးပေးရမလား စောက်ပတ်လိုးရမလား ကြိုက်တာပြော " 

" ဟင့်အင်   ဟင့်အင်းကွာ  ဖင်ရော စောက်ဖုတ်ရော လိုးပေးရမှာ  နှစ်ပေါက်လုံးလိုးပေးပါ ကိုနိုင်ရယ်  ---မောင့်ရှေ့မှာ  ကိုနိုင်လိုးပေးတာ ခံချင်မိတာ နှင်းဆန္ဒတွေပါရှင် "

ကိုနိုင်မှာ နှင်းသူဇာစကားမဆုံးခင် လီးအား တချက်နှစ်ချက် စွကာ ဖင်ဝလေးထဲ တေ့ကာ တဆုံးစောင့်လိုးလိုက်သည်။ 

"  အ...အ ... အီး - အမလေးးး "

ထွန်းကို လန့်အော်ခြင်းပါ မိန်းမဖြစ်သူဖင်ထဲအား ကိုနိုင်လီးတုတ်ကြီးမှာ တဗျစ်ဗျစ်နှင့် အဆုံးထိဝင်သွားသောကြောင့် လန့်အော်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထွန်းကို ကိုယ်တိုင်ပင် ကိုနိုင်စောင့်လိုးလျင် မခံနိုင်ပေ။ နှင်းသူဇာမအော်ပါ ကိုနိုင်အကြောင်း၂ ရက်ထဲနဲ့ သိနေပြီဖြစ်သဖြင့် ဖင်ဝလီးတေ့လိုက်ကထဲက ဖင်အတွင်းကြွက်သားများအားလျော့ပေးလိုက်သောကြောင့် လီးအဆုံးထိဝင်တာတောင် တအားမနာတော့ပေ။ 

ကိုနိုင်မှာ ထွန်းကိုရှေ့တွင် နှင်းသူဇာ ပခုံးကား ချိုင်အောက်ကနေ ပင့်ဆွဲကာ တဖေါင်းဖေါင်းနှင့် ဖင်လိုးနေတော့သည်။ 

" အားးးးးးး  အမေ့   အားးးး   ကောင်းလိုက်တာ ကိုနိုင်   အားးးး  အ    အအ  ရှီးးးး  ဟုတ်တယ်  စောင့်စောင့်  နှင်းခံနိုင်ပါတယ်  အားမနာပါနဲ့   လိုးလိုးးး  လိုးးးး နာနာလေးလိုးပေးပါရှင်    "

" အားးး ရှီးး းးးးးးး " 

နှင်းသူဇာ မှာ ဖင်ထဲလီးကြီးဝင်လာတိုင်း ဒင်ပြည့်ကျပ်ပြည့် အသားနုများကို ပွတ်ဆွဲပေးနေသဖြင့် အသဲခိုက်အောင်ကောင်းနေတော့သည်။ စောက်ဖုတ်ထဲမှ အရည်ကြည်များက ပေါင်ကြားတွင် စက်စက်ယိုကြနေတော့သည်။ 

ကိုနိုင်လည်း နှင်းသူဇာ ဖင်လေးက စီးစီးကျပ်ကျပ်လေး ညှစ်ညှစ်လာသဖြင့် အချက် ၅၀ ခန့်မနားတမ်းလိုးရင် လရည်များ ဖင်ထဲသို့ ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

"  အားးး ရှီးးးး ကောင်းလိုက်တာ နှင်းရယ် ---  အိုးးး းးး "

လီးကြီးအား ထုတ်ပြီး ဖင်ကြားပေါ်သို့မေးတင်ထားရာ ထွန်းကိုတစ်ယောက် ဘယ်အချိန်ထဲက စုပ်ချင်နေမှန်းမသိ ဇနီးဖြစ်သူဖင်ပေါ်တွင် မေးတင်နေသော လီးကြီးအား လရည်များ တစက်မှမကျန်အောင် တပြွတ်ပြွတ်နှင် စုပ်နေတော့သည်။နှင်းသူဇာမှာ လင်ဖြစ်သူရှေ့တွင် စိတ်တိုင်းကျအလိုးခံရသဖြင့် ကျေနပ်အားရနေသည်။ ကာမ မီးလေးက မငြိမ်းသေးပေ ..

" မောင်  ဒီရှေ့လာခဲ့ ပက်လက်လှန်အိပ်ပြီး နှင်းစောင်ပတ်လေး ယက်ပေးဦး ကိုနိုင်ခဏနားတုန်းလေး ယက်ပေးနော် မောင် " 

ထွန်းကိုမှာ ၂ ခါမပြောရပေ။ဇနီးချောလေး ဆန္ဒမှန်သမျှ အကုန်လိုက်လျောပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား။ လေးဘက်ကုန်းအနေထားမပျက်သေးသော နှင်းသူဇာ ပေါင်ကြားသို့ ဖင်ပြန်ခေါင်းပြန် တိုးဝင်ကာ စောက်ရည်များရွှဲနှစ်နေသော အဖုတ်လေးအား ပင့်ယက်ပေးလိုက်သည်။ နှင်းသူဇာမှာလည်း ဖင်ပြန်ခေါင်းပြန်အနေထားကြောင့် မျက်နှာရှေ့ထောင်ရမ်းနေသော လင်တော်မောင်၏ လီးအား စုပ်ပေးလိုက်တော့သည်။ 

နှင်းသူဇာပေါင်ကြားမှာ ခေါင်းတိုးထွက်ရာတွင် တချီလိုးပြီး၍ နားနေသော ကိုနိုင့်လဥမဲမဲကြီး ၂လုံးမှာ ထွန်းကို နဖူးပေါ်ဝဲနေသည်။ ထွန်းကိုမှာ အောက်ကနေ ပက်လက်ကလေး မိန်းမဖြစ်သူ၏ အဖုတ်လေးပင့်ယက်လိုက် နဖူးပေါ်ဝဲနေသော လဥကြီးများကိုဆွဲစုပ်လိုက်နှင့် ကာမစိတ်များတဖွားဖွားနှင့် ကျေနပ်နေသည်။ ကိုနိုင်မှာ ၁၅ မိနစ်လောက်တွင် လီးကြီးမှာ ပြန်ထောင်လာသဖြင့် နှင်းသူဇာ အဖုတ်လေးထဲ သွင်းကာ ဖင်နှင့် လမွှေးများကပ်သည်အထိ ဖိထားရင်း ခါးအားဖြင့်မွှေပေးလိုက်သည်။ 

နှင်းသူဇာ စွဲလမ်းစေတာ အဲလို အယုအယလေးတွေပါ။ လီးကြီးက စောက်ဖုတ်လေးထဲ ထိုးမွှေနေစဉ် အောက်က လင်ဖြစ်သူက စောက်စိလေးအား ဆွဲဆွဲစုပ်ပေးရာ မိနစ် ၂၀ လောက်တွင် စောက်ရည်များသေးပန်းသလို တဗြန်းဗြန်းနှင့် အောက်က ထွန်းကိုမျက်နှာအား  ပန်းချပစ်သည်။   

"  အားးးး  အားးးး  အာ  ရှီးးးး  အိုးးးး ကောင်းလိုက်တာရှင်   အားးး ရှီးးးး  အားးးးး "

ကိုနိုင်လီးတစ်လျောက်နွေးကနဲ ဖြစ်လာကာ  တဖန်းဖန်း ဆွဲလိုးပစ်သည်။  

" အ  အီး.. အ..အ   ဟူးးးး   းးးးး အမလေးးး  စောင့်စောင့်  နာနာလေးသာစောင့်  ကိုနိုင်   အားးးး အမေ့    အိုးးးး းးးး " 

ကိုနိုင်မှာ လိုးနေရင် လီးအားပျော့လာလျင် အောက်က နှင်းသူဇာစောက်ဖုတ်အား ယက်နေသော ထွန်းကိုပါးစပ်ထဲ ထဲ့ကာစုပ်ခိုင်းလိုက်  အဖုတ်ပြန်လိုးလိုက် ဖင်ပြန်လိုးလိုက်နှင့်  စည်းစိမ်အပြည့်ယူနေတော့သည်။ နှင်းသူဇာမှာလည်း  ဖင်ရော အဖုတ်ရော တလှည့်စီအလိုးခံရင်း စောက်ရည်များ လင်ဖြစ်သူမျက်နှာပေါ်ပန်းထုတ်နေတော့သည်။ ထွန်းကိုမှာလည်း နှင်းသူဇာပြီးသွားတိုင်း သူလီးအားးး တအားကုန်းကုန်းစုပ်သဖြင့် လရည်များ တဖျောဖျော ထွက်ကျနေသည်။ 

" ကျွမ်းမြိုက် ဆူပွက်

ရာဂ- တွေလားးးးးး

စွဲလမ်းဖွယ် ပဉ္စလက်

အထိအတွေ့လားးးး

မှောင်ရီတိတ်ဆိတ် လရိပ်အပြေး

ကာမစည်းစိမ် တံဆိပ်ခပ်နှိပ်လို့

အာသာငမ်းငမ်း ရမ္မက်ပန်းတွေ

ရင်ခုန်ထိတ်မူးးးး ပွင့်ခဲ့ပြီပေါ့

မက်မပြေတဲ့ - ကာမ ပလ္လင် ထက် 

ရာဂ - ရမ္မက်တွေ ပူဇော်ရင်း

လှုပ်ရှားသက်ဝင် နေပါစေ သခင်ရယ်...." 



...........................................⭐⭐⭐⭐⭐........................................

ပြီးပါပြီ။



Sunday, September 10, 2017

ကျွန်းဆင်ဘခက်၏ ဘဝအသင်္ချေ အပိုင်း ( ၂ )

 ကျွန်းဆင်ဘခက်၏ ဘဝအသင်္ချေ အပိုင်း ( ၂ )

ရေးသားသူ - ဘုံခုနှစ်ဆင့် 

အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။

ဘခက် တံခါးထဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ 

“  ဟင်   ”

သေနတ်များဖြင့် ဝိုင်းချိန်ထားကာ တောထဲမှ အရိုးစုကောင်များ အဖြစ်ပြောင်းသွားသော လူဆိုးများအား တွေ့လိုက်ရလေသည်။ 

“ မင်း ဟိုနေ့က … ငါတို့ဆီ … ရောက်လာတဲ့ကောင် … မဟုတ်လား   ”

လူဆိုးခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက မေးလိုက်လေသည်။ 

“ ဟုတ်တယ်  … ဘာကိစ္စရှိလို့လဲဗျ   ”

“ မင်း … ငါတို့ ရတနာတွေယူသွားတာမလား … အဲဒါ ခုပြန်ယူမလို့ … ငါတို့လိုက်လာတာ    ”

“ ဟာ  ခင်များတို့ဟာမှ … မဟုတ်တာ … ကျုပ်ဂူထဲက … ယူလာတာပါ    ”

“ အဲ့တာ … ငါတို့စောင့်ရှောက်နေတဲ့ … ရတနာတွေကွ - ခုပြန်ပေးစမ်း …  ”

“ အူကြောင်ကြောင် မလုပ်နဲ့ … ဒီမှာ မြင်လား အူပွင့်သွားမယ်     ”

“ ကြာတယ်ကွာ ဟေ့ကောင် … ညိုကြီး … ဒီကောင်ကို ကြိုးတုတ်စမ်း … အခန်းထဲဝင်ရှာမယ်    ”

“  ဟင် ညိုကြီးဆိုသူက … အဲ့နေ့က အေးဘုံ အဖုတ်လေး … ကုန်းယက်တဲ့ကောင်ပါလား   ”

ဘခက်အား ညိုကြီးနှင့် နောက်တစ်ယောက်က ကြိုးတုတ်ကြလေသည်။ 

“ ကဲ အခန်းထဲ ဝင်ရှာကွာ   ”

“ ဟုတ် - အာစရိ   ”

ညိုကြီးမှာ ပြောပြောဆိုဆို ဘခက်ထွက်လာသော အခန်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ဘခက်မှာ ရင်ထိပ်သွားသည်။ အမေဖြစ်သူမှာ မိမိနှင့်လိုးရင်း အိပ်ပျော်သွားရာ အဝတ်စား မဝတ်ရသေးပဲ ကိုယ်တုံးလုံးဖြင့် အိပ်နေတုန်း ရှိသေး၏။ တော်တော်နှင့် အသံမကြားရသဖြင့် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ…

“ ကြာတယ်ကွာ - ကဲ ဟေ့ကောင် မုဆိုး … မင်းရှေ့က သွားစမ်း … ဥာဏ်များမယ်မကြံနဲ့ ပွဲချင်းပြီးသွားမယ်    ”

သေနတ်ဖြင့် ထိုးချိန်ကာ ဘခက်အား ကြိမ်းနေပြန်သည်။ ထို့နောက် ဘခက် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့ရာ ထင်သည့် အတိုင်းပင် ညိုကြီး ဆိုသူမှာ မိခင်၏ စောက်ဖုတ်ကြီးအား ကုန်းယက်နေတော့သည်။ 

“ ဟာကွာ … ဒီသူတောင်းစား … အဖုတ်မြင်တိုင်း …  ကုန်းယက်ချင်နာ … ဟေ့ကောင် …  ရတနာပစ္စည်းရှာပါဆို   ”

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ ဆဲဆိုသံများကြောင့် ဒေါ်မိုးလှိုင် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ…

“ ဟင်    ဟင်   -  ရှင်တို့ ဘယ်သူတွေလဲ -    ”

သူမ စောက်ဖုတ်အား ယက်ပေးသူမှာ သားဖြစ်သူ ထင်၍ မျက်စိမဖွင့်ပဲ ဇိမ်ယူနေရာ ခုမှ သေချာကြည့်မိရာ သူစိမ်းယောက်ျား တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သားဖြစ်သူ မှာလည်း ကြိုးတုတ် ခံထားရသည်မို့ ထူးဆန်း အံအောနေ၏။ 

“ ဟေ့ကောင်  မုဆိုး … ဒါ မင်းအမေလား … အဒေါ်လား    ”

“ အမေပါ ခင်ဗျာ    ”

“ ဟားးးးး ဟန်ကျသကွာ …  မင်းလုပ်ရပ် အတွက် … ဒဏ်ခတ်ရတော့မယ် … ကြည့်ထား    ”

“  ဟေ့ကောင် ညိုကြီး … ထပ်ယက်စမ်းကွာ " 

“ ဟို   ဟို  …  မလုပ်ပါနဲ့ရှင် … မသင့်တော်ပါဘူး … ကျမကို ချမ်းသာပေးပါရှင်   ”

ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ အသံတုန်တုန်ရီရီ ဖြင့် တောင်းပန်နေသည်။ ညိကြီးမှာ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အမိန့်ရသည်နှင့် ဒေါ်မိုးလှိုင်အား ပက်လက်လှန် အိပ်ခိုင်းကာ ပေါင်နှစ်ခြမ်းဖြဲ၍ စောက်ဖုတ်ကြီးအား ကုန်းယက်လိုက်သည်။ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ ကြောက်ကြောက်နှင့် အယက်ခံနေရာ စိုးရိမ်စိတ်များနဲ့ အတူ ထကြွလာသော ရမ္မက်စိတ်က ဒွန်တွဲလျက် ရှိနေသည်။

ထိုစဉ် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှ ဘောင်းဘီ ချွတ်ချရာ ၉ လက်မခန့် လီးမဲမဲကြီးက မပျော့မမာ အနေထားဖြင့် တရမ်းရမ်းဖြစ်နေသည်။ ဘခက် မျက်လုံး ပြူးသွားသည်။ 

နောက်ထပ် လူဆိုးတစ်ဦးမှာလည်း ဘောင်းဘီချွတ်ကာ မအေဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း လီးကြီးအား လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ဂွင်းထုနေပြန်သည်။ ဘခက်မှာ ပစ္စည်းများ ပြန်ပေးလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက အမေ့ရင်ဘတ်ပေါ်ခွလျက် လီးကြီးအား ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ 

ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ လချီးနံ့ မွန်ထူနေသော လီးမဲကြီးအား ကြောက်ရွံစွာဖြင့် ငုံစုပ်ပေးနေရာ လူဆိုးခေါင်းဆောင်မှ ခါးအားဖြင့် လီးကြီးအား တရစ်ချင်း ထိုးသွင်းရင်း လီးအဆုံးထိ ဝင်သွားမှ ရပ်ထားလေသည်။ 

ပါးနှစ်ဖက် ဖေါင်းကားလာပြီး လီးကြီး မဆန့်မပြဲဖြစ်နေရာ ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ ခါးလေး ကော့တက်သွားရာ ညိုကြီးမှာ အလိုက်သင့် ယက်ပေးနေသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ မှာ လီးကြီးအား ဖြည်းဖြည်းချင်း ထုတ်၍ ပြန်သွင်းနေပြန်သည်။ 

ဒေါ်မိုးလှိုင်သည် အသက်ကို မြန်မြန်ရှုကာ လီးကြီးဝင်လာချိန် အသက်ပြန်အောင့် ထားတော့သည်။ လီးကြီး ပါးစပ်ထဲဝင်လာတိုင်း ခါးလေးမှာ ကော့ကော့ တက်သွားရာ ယက်ပေး နေသော ညိုကြီးတစ်ယောက် ဖေါင်းကားလာသော အဖုတ်ကြီးအား ကြည့်ကာ အောက်မှ ခါးကို ပင့်ကိုင်ပြီး လီးဖြင့် တဖန်းဖန်း စောင့်လိုးလိုက်သည်။ 

“ ဘွတ်    ဘွတ်    ဗျစ်   -   ဒုတ်   စွပ်   ဗျစ်ဗျစ်   -  အားးးး ရှီးးးးး းးးး  ကောင်းလိုက်တာ   အင့်အင့်   အားးးး  ဘွတ်ဘွတ်   ဘွတ်   ”

ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ လီးကြီး ပါးစပ်ထဲ ဝင်လာတိုင်း စောက်ဖုတ် အတွင်းသားများ ညှစ်မိသလိုဖြစ်ကာ လိုးနေသော သူမှာ အရသာ တွေ့နေတော့သည်။ ခဏ အကြာတွင် ညိုကြီးမှာ ပက်လက်လှန်အိပ်ရင်း လီးအား ထောင်ထားပေးရာ ဒေါ်မိုးလှိုင်မှ ခွလိုးလျက်ရှိသည်။

ခွလိုးနေရင်း ကိုယ်လုံးရှေ့ပိုင်းအား ညိုကြီးပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ရာ စောက်ဖုတ်ထဲ လီးစိုက်လျက် ဖင်ကြီး ကော့နေတော့သည်။ လူဆိုးခေါင်းဆောင်မှာ လက်ဖြင့်လီးကြီးအား ကိုင်းပြီး ဂွင်းတိုက်နေရင်း ဒေါ်မိုးလှိုင်နောက်သို့ နေရာယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဖုတ်ထဲ လီးတန်းလန်းဖြင့် စူထွက်နေသော ဖင်ဝလေးအား လျှာထိပ်လေးဖြင့် ထိုးမွှေလိုက်သည်။  

“ အားးး  ရှီးးးး  အ   အီးးးး    ”

ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ ညိုကြီးလီးအား စိမ်ထားရင်း ဖင်ပေါက်လေးအား မွှေခံရသဖြင့် အသံထွက်ကာ ညည်းငြူနေမိသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ဖင်ဝနားမှ ပါးစပ်ကိုခွာပြီး လီးထိပ်အား တံတွေး ထွေးချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒေါ်မိုးလှိုင် ဖင်ပေါက်အား ဒစ်ဖူးနှင့်တေ့ကာ အဆုံးထိ ဖိလိုးလိုက်ရာ… 

“ အားးးးး းးးးးး   အမလေးးးးး  …  အားးးး  … သေပါပြီ  သေပါပြီရှင်  …  ပြန်ထုတ်ပေးပါ … ကျမဖင် ကွဲပြီထင်တယ်  …  အီးးး ဟီးးးးး  … အားးးး းးးး   ” 

ခုန ခံစားမိသော ကာမအရသာလေး ပျောက်ကွယ် သွားကာ ဖင်ထဲ တစ်ဆို့ကြီး ခံစားနေရသည်။ လူဆိုးခေါင်းဆောင်မှာ အလျော့မပေးပေ ညိုကြီး အောက်က ပင့်အလိုး ဖင်ကြီး ကော့တက်လာချိန် လီးကို အဆုံးထိ ဆောင့်လိုးပစ်သည်။

“ အားးးး   အီးးးးး  … ဟီးဟီးးးးး  … နာလိုက်တာ  အမလေးးးသေပါပြီၡင်… အားးးးး  အားးးး   ”

ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ နာကျင်လာသဖြင့် ကုန်းအော်နေရာ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက… 

“ ဟိုကောင် ရှေ့ကလာပြီး … ပါးစပ်လိုးစမ်းကွာ … နားညည်းတာ   ”

ကုတင်ပေါ်မှ လိုးပွဲအားကြည့်ရင်း ဂွင်းထုနေသော ကျန်လူဆိုးတစ်ဦးမှာ ကုတင်ပေါ်တက်ကာ ညိုကြီးခေါင်းပေါ်မှ ခွ၍ အော်ဟစ်နေသော ဒေါ်မိုးလှိုင် ခေါင်းအား ဖမ်းပြီး ပါးစပ်ထဲလိုးတော့သည်။ ဘခက်မှာ မအေဖြစ်သူ၏ ဖင် အဖုတ် ပါးစပ်တို့အား လိုးခံနေရပုံကို ကြည့်ရင်း နာကျင်ခြင်း တဝက်နဲ့အတူ လီးက ထူးထူးဆန်းဆန်း တောင်နေတော့သည်။ 

လူဆိုးများ သဲကြီးမဲကြီး လိုးနေချိန် ဘခက်မှာ ကိုယ်လုံးအား လိမ့်ထွက်ကာ တံခါးအပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုမှတဆင့် မီးဖိုချောင်သို့ လိမ့်ကာ ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးများကို ဓါးတစ်ချောင်းဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲ ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ 

ရေပုံးတစ်ပုံး အမြန်ယူကာ သေးများ ပေါက်ထဲ့လိုက်၏်။ ခပ်သွက်သွက်ပင် အိပ်ခန်းထဲ အမြန်ဝင်ကွာ မိခင်အား ဝိုင်းလိုးနေသော လူဆိုးများဆီ လှမ်းပက်လိုက်သည်။ လူဆိုး သုံးရောက်မှာ သေးများနှင့် ထိသောအခါ…

“ အား   …  အားးးးး    အားးးးးးး … အမလေးးးး  ပူတယ်   …  ပူတယ်  … ပူလိုက်တာ  …  အားးးး းးးးး  ပူတယ်   ပူတယ်   ”

အော်ဟစ်ရင်း အရိုးစုများအဖြစ် ပြောင်းကာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ ဟူးးးးး းးးးး    တော်ပါသေးရဲ့   ”

သက်ပြင်းချကာ တံခါးကို ဆွဲပိတ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် …

“ ဟဲ့   သားးး … တလှုပ်လှုပ်နဲ့ … ဘာလုပ်နေတာလည်း     ”

“ ဟင်    ”

သနပ်ခါးအဖွေးသားနဲ့ အမေဖြစ်သူအား တွေ့လိုက်ရာ…  

“ အမေ   -   အမေဘာမှ မဖြစ်ဘူးနော်   ”

“ ဟော်တော် … ဘာဖြစ်ရမှာလဲ … သားကလဲ … အမေ ထမင်းကြော်ပြီးလို့ မနေက ကျန်တဲ့ ငါးခြောက်ဖုတ်လေးနဲ့ … စားရအောင် ငါ့သားလာနိုးတာလေ    ”

“ သားးး အိပ်မက်ဆိုး … မက်တာနေမှာ အမေရေ  .. ဒီနေ့ … ပစ္စည်းတွေတဝက်ခွဲပြီး … ရောင်းရတဲ့ ဈေးနဲ့ ရောင်းကြစို့အမေ  ”

“ အေးပါ   သားရယ် … သားသဘော  - ခုမျက်နှာသစ် … ရေချိုးတော့ … မနက်စာ စားဖို့ … အမေ … အသင့် ခူးထားလိုက်မယ်    ”

“ ဟုတ်  ဟုတ် -  အမေ   ”

.............................................................................................................

နေ့လည် ၁ ချက်တီးခန့် သူကြီးဦးသာဒင်တို့ အိမ်ရှေ့တွင် နွားလှည်းသံ တညံ့ညံ့ဖြင့်…

“ အမေရေ   အဘရေ  … သမီးပြန်လာပြီနော်    ”

ဦးသာဒင်မှာ အိမ်ဝင်း အနောက်ဖက်တွင် ပဲပုဇွန်ပင်များ ဘူးပင်များ ရေလောင်းနေရာမှ…

“ အေးးး လာပြီလာပြီ … သမီးရေ … ညည်းအမေတော့ … ထုံးစံအတိုင်း … အိမ်ပေါ်မှာပဲဟေ့   ”

အသံပြန်ပေးရင်း ထွက်ကြိုလိုက်သည်။ 

“ ဟေ့ကောင် … မင်းက … ငါ့ညီမ … သား အငယ်ကောင်မလား   ”

သမီးဖြစ်သူအား လိုက်ပို့ပေးသူကို ဦးသာဒင်မှ မေးလိုက်လေသည်။ 

“ ဟုတ် ဘဒွေး … ကျနော်က … အငယ်ကောင်ပါ   ”

“ အေး   မင်းတို့လည်း … တခေါက်မှ … ငါတို့ဆီ မလာကြဘူးးး   ”

“ အလုပ် မအားလို့ပါ  … ဘဒွေးရာ … အဘွားလေး တို့ကတောင် … ဘဒွေးတို့ … နေကောင်းကြရဲ့လားလို့ မေးလိုက်ပါသေးတယ်   ”

“ အေးးး အေး … ကောင်းပါတယ်ကွာ … မင်းအဖေနဲ့အမေကို … ပြောလိုက် … ဒီနှစ် ကိုင်းသိမ်းလို့ … အလုပ်အားချိန် … ဒီကို အလည်လာကြဦးလို့  … ပြောလိုက်    ”

“ ဟုတ် ပြောလိုက်ပါ့မယ် … သွားပြီ … ဘဒွေးရေ  အလုပ်က တန်းလန်းမို့ … မထိုင်တော့ဘူးဗျို့   ”

အေးဘုံ အခန်းလေးထဲတွင် အေးဘုံပြောသမျှ နားထောင်အပြီး မိခင်နှင့်ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ဟာကနဲ့ ဟင်ကနဲ့ ဖြစ်သွားရသည်။ ဘခက်နှင့် လိုးခဲ့ပုံများကို ချန်ပြီး အမှန်တိုင်းပြောပြလိုက်သည်။ 

“ မသေကောင်း … မပျောက်ကောင်း … သမီးရယ် … မောင်ဘခက်နဲ့ … တွေ့ပေလို့ပေါ့   ”

မိခင်ဖြစ်သူမှာ စိုးရိမ်သော လေသံဖြင့်ပြောပြီး…

“ ကဲ   သမီးရေ … အမေကြာကြာ … မထိုင်နိုင်ဘူး သွားလှဲတော့မယ် - ညည်း အဘနဲ့ ပြောရစ်ကြ   ”

ပြောပြီးပြီးချင်း အခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။ 

“ ဘခက်က လူရိုးလူအေးပါ … သမီးရာ … နောက်ရက်မှ … ရတနာတွေ ..သမီးရမယ်ဟာ သွားတောင်းကြတာပေါ့   ”

ဦးသာဒင်မှာ စကားပြောရင်း သမီးဖြစ်သူနား တိုးကပ်လာကာ ပေါင်ကြားထဲ လက်ဖြင့်နိုက်ရင်း အဖုတ်လေးအား ပွတ်လိုက်လေသည်။ 

“ အို  အဘကလဲ  … သမီးခုမှ … ပြန်ရောက်တာလေ … ရေလေးချိုးပြီး … နားပါရစေဦးနော်   ”

ဦးသာဒင်မှာ ကွမ်းစားထားသော ပါးစပ်ကြမ်းကြီးနှင့် နုတ်ခမ်းလေး စုပ်ကာ အဖုတ်လေးအား ပွတ်ပေး နေသဖြင့် အေးဘုံမှာ ပေါင်လေး ဖြဲပေးမိသည်။ လက်တစ်ဖက်က သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး နို့လေးအား ချေပေးရင်း ကျန်တဖက်က ထမိန် အနားစလေးမကာ အစိလေး လက်ညိုးနှင့် လက်မသုံးကာ ဆွဲညစ်ပေးနေသည်။ ထို့နောက့် စောက်ခေါင်းလေးထဲ လက်ခလယ်ထဲ့ကာ ထိုးမွှေလိုက်ရာ အေးဘုံမှာ ရင်ဘတ်လေးကော့ကာ ဦးသာဒင် ပေါင်ကြားမှာ လီးကြီးအား ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့၏။

နုတ်ခမ်းခြင်း စုပ်တာရပ်၍ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လီးအား ပုဆိုးလှန်ကာ ကုန်းစုပ်နေသည်။ ဦးသာဒင်မှာ စောက်ဖုတ်လေး မွှေနေသော လက်အားထုတ်၍ နို့နှစ်ဖက်လုံးအား တန်းလျားလေးပေါ် ချေပေးနေသည်။ 

လီးကြီးမှာ တဇပ်ဇပ် တုန်နေပြီး ဒစ်ခေါင်းမှာ သမီးဖြစ်သူ တံတွေးများဖြင့် တင်းပြောင်နေသည်။ အေးဘုံမှာ ဒစ်ကြီးအား ဆွဲစုပ်လိုက် ဒစ်ကြားလေးထဲအား လျှာထိပ်လေးဖြင့် ထိုးထိုးစွပေးရာ…

“ အားးးး းးးးး ရှီးးးး  … ကောင်းလိုက်တာ သမီးရာ  အားးး အအ  ရှီးးးးး  အီးးးးး  း  ” 

“ သမီးလီးစုပ်တာ … အရသာရှိတာကွယ် … စုပ်စုပ်  သမီး  … အဖေ့လီးထိပ်လေးကို … ဆွဲဆွဲစုပ် … အားးးး  ရှီးးးး … ဟုတ်တယ် … အ    ”

အေးဘုံ၏ လီးစုပ်ချက်များအောက် ဦးသာဒင် ညည်းငြူနေရင်း လီးထိပ်မှ အရည်ကြည်လေးများ တစိမ့်စိမ့် ထွက်ကျလာသည်။ စီးကျလာသော ခပ်ချွဲချွဲ အရည်ကြည်များကို အေးဘုံမှ လျှာထိပ်လေးဖြင့် ထိုးယက်နေရာ ဦးသာဒင်မှာ လီးတစ်ချောင်လုံး ကျင်စိမ့်ကာ ကောင်းနေတော့သည်။

……………………………

“  အားးး းးး အ..အ … တော်ပြီ သမီးရယ် အဘပြီးသွားလိမ့်မယ် -  အားးး းးး  ရှီးးး  ဟူးးးး  ” 

အေးဘုံမှာ လီးထိပ်လေးမှ အရည်ကြည်လေးများကို နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ဆွဲစုပ်ကာ ပါးစပ်ထဲမှ ဦးသာဒင် လီးကြီးအား ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ 

“ သမီး ထမိန်လေးချွတ်လိုက်ပါ့လား   ”

“ အို   -  အဘကလဲ  … အဲတာဆို … အခန်းတံခါး သွားစိလိုက်ဦး … တော်ကြာ အမေဝင်လာလိမ့်မယ်    ”

“ နင့်အမေ … မလာတော့ပါဘူးဟ … ခုလောက်ဆို အိပ်ယာထဲ … လှဲနေရောပေါ့   ”

“ သွားပါ အဘရယ် … တံခါးလေးတော့ … ပိတ်လိုက်ပါဆို   ”

ဦးသာဒင်မှာ သမီးဖြစ်သူ၏ စောက်ဖုတ်လေးအား ယက်ချင်လှပြီ ဖြစ်သဖြင့် တံခါး ထပိတ် လိုက်လေသည်။ အေးဘုံမှာ ထမိန်လေး ချွတ်ကာ တန်းလျားပေါ်တွင် ပေါင်လေးနှစ်ချောင်းအား ဖြဲပေးလိုက်၏။

“ ပလပ်ပလပ် …  ပြွတ် … ပလပ်   -  ပြွတ်  ပြွတ်   ”

စောက်ပတ်အကွဲလေးအတိုင်း ယက်ပြီး အစိလေးအား စုပ်ပေးလိုက်ရာ စောက်ဖုတ်နံ့ သင်းသင်းလေး ဦးသာဒင် နှာခေါင်းထဲ ဝင်လာသည်။ အဖုတ်နံ့လေးမှ ရမ္မက်စိတ်အား ထကြွစေကာ ဦးသာဒင်သည် လျှာအပြားလိုက် ယက်လိုက် အစိလေး စုပ်လိုက် လုပ်ပေးနေ၏။

“ အအ  ရှီးးးး းးးး  အိုးးးးး …  အဘရယ် ကောင်းတယ် …  စုပ်စုပ် အစိလေးကို … ဖိစုပ်ပေး …  ရှီးးး … တအားကောင်းတာပဲ … အားးး းးးး  ဟင်းဟင်းးး  ”

ဦးသာဒင်မှာ သမီးဖြစ်သူ၏ ညည်းတွားသံများကြောင့် လိုးချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ 

“ သမီး တန်းလျားပေါ်လှည့်ပြီး လက်ထောက် ပေးပါ့လား … အဘ … မတ်တပ်လေး လိုးချင်လို့   ”

အေးဘုံမှာလည်း အဖုတ်လေးဆီမှ အရည်လေး တစို့စို့နဲ့မို့  ခံချင်စိတ် စောနေကာ တန်းလျားပေါ် လက်ကလေးထောက်ပြီ ဖင်လေးအား အနေတော် ကုန်းပေးလိုက်သည်။ ဖင်လုံးလုံး ဖွေးဖွေးလေးအား ဦးသာဒင် စုံကိုင်ပြီး မညှာမတာ ပစ်လိုးတော့၏။

“ ဘွတ်  ဘွတ်     -   အားးးး  … အအ … ဖွပ်  ဗျစ်ဗျစ်  …   ရှီးးးး းးးး  - အပါးးးပါးးးး  …  ကောင်းလိုက်တာ သမီးရာ … မလိုးတာ ကြာလို့များလား …  ဟင်းးဟင်းးးး   ”

“ အ   အ  … နာနာလေး လိုး … အဘ …  အင်းးးး  ဟုတ်တယ်  …  ရှီးးးး အိုးးးး းးးးး … ဒစ်ကြီးနဲ့ ပင့်ပင့်လိုးးးး … စောက်ခေါင်းထဲ … မွှေပေးပါဦးးးးး   … အို့    အမေ့ …  ရှီးးးး းးးး  းးးးးး …  တအားဆောင့်လိုး အဘ   -   အားးးး းးးးး  …  အားးး ရှီးးးးး ……  အ အ     ”

တဘွတ်ဘွတ်  တဖန်းဖန်းနဲ့  လိုးသံညည်းသံများ  အခန်းလေးထဲ ဆူညံနေသည်။ လီးကြီး ကျွတ်ထွက် မသွားစေရန် ဖင်ကို ရနိုင်သလောက် ကော့ထားပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ လက်ကို နောက်ပြန်ဆွဲကာ ဆောင့်လိုးခိုင်းလိုက်၏။

ဦးသာဒင်လည်း ဒစ်ပေါ်တဲ့ထိ လီးအား အပြင်ထုတ်ကာ တရကြမ်း ပစ်လိုးနေသည်။ လိုးချက် ဆောင့်ချက်များက အေးဘုံဖင်အား ဆီးခုံးဖြင့် ကပ်သည်အထိ တအားပိတ်လိုးနေရာ ထိထိမိမိလေး ရှိလှသည်။

“ အားး းးးးးးး … အင့်အင့်  … သမီးကောင်းလား  အဘလိုးပေးတာ ..အားရရဲ့လား သမီး    ”

“ ကောင်းတယ် အဘရယ်  …   ရှီးးး းးးးးးး အားးးး   ”

“ နေတိုင်း … လိုးပေးနော် အဘ   - အေးဘုံ လရည်လည်း … သောက်ချင်တယ်   ”

“ အေးပါသမီးရယ်  လရည်ထွက်ခါနီးကျ … ဒီဘက်လှည့်လိုက်  … အဘ တိုက်ပါ့မယ်    ”

“ ဟငျ့ …… အ ……  အဘရယျ …… သမီး မနတေတျတော့ဘူးးး -   ရှီးးးး းးးးး အားးး း  ”

ဦးသာဒင် လီးကြီးအား စောက်ဖုတ် အတွင်းသားများနှင့် ညှစ်ရင်း အေးဘုံမှာ… 

“ ရှီးးးး အားးးး … အ … အင်းးဟင်းးးး   ”

ညည်းတွားကာ စောက်ရည်များ ထွက်ကျ လာတော့သည်။ ဦးသာဒင်မှာ လီးက နွေးကနဲ့ ဖြစ်သွားရာ တဖုန်းဖုန်း စောင့်လိုးရင်း အချက် ၅ဝ ကျော်တွင် အဖုတ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ 

“ သမီး … ဒီဘက်လှည့်တော့ … အဘ ပြီးတော့မှာ   ”

အေးဘုံလည်း ခန္ဓာကိုယ် တပတ်လှည့်ကာ ဦးသာဒင် လီးကြီးရှေ့ လရည်များ ထွက်အလာကို ပါးစပ်လေးဟ လျှာလေးထုတ်ပြီး ဆီးကြိုနေလိုက်သည်။ မကြာခင် လရည်ပူပူနွေးနွေးများ လျှာပေါ် ဗျစ်ကနဲ့ ပန်းထုတ်ပေးရာ အေးဘုံမှာ မျိုချလိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လီးထိပ်ဝမှ လရည်လက်ကျန်များကို တပြွတ်ပြွတ် နှင့် စုပ်ယူနေတော့သည်။ 

“ ကောင်းလိုက်တာ … သမီးရယ် … အိုးးးး းးးး  အားး   ”

ဦးသာဒင်မှာ လရည်များ ကုန်သည်အထိ ဒစ်ဖူးလေးအား သမီးဖြစ်သူက စုပ်ပေးနေသဖြင့် တအင်းအင်း ညည်းနေရင်း ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။

.................................................................................

မြို့နှင့် ဘခက်တို့ရွာမှာ မိုင် ၄ဝ ခန့်ကွာဝေးသည်။ သားအမိနှစ်ယောက် မနက်ထဲက ထွက်လာခဲ့ရာ ညနေပိုင်းတွင်း ပေါက်မြိုင်ရွာသို့ ရောက်လာ တော့သည်။ ကြားထဲတွင် ရွာ ၃ ရွာ ကျော်ခဲ့ရသေး၏။ ပေါက်မြိုင်ရွာတွင် ဘခက်အဖေ၏ အကိုကြီးရှိသဖြင့် ခဏ ဝင်နားကြသည်။ 

“ မိုးလှိုင် နင်တို့သားအမိ … အရေးမကြီးရင် … ဒီမှာ အိပ်ကြပါ့လား … မနက်မှ မြို့တက်ကြပေါ့   ”

ဘခက် ဘကြီးမှ ပြောရာ… 

“ ဟာ  ဘကြီးကလည်း … ကျနော်တို့နွားတွေက ကောင်းမှကောင်းဗျ … နေမဝင်ခင် … မြို့ရောက်သွားမှာ … မြိုကျမှ ရောင်းစရာရှိတာလေး ရောင်းပြီး … တညအိပ်တော့မှာ    ”

“ အေးအေး … အဲတာဆိုလည်း … ထမင်းစားပြီး ခဏနား … ပြီးမှ ခရီးဆက်ကွာ    ”

ဘကြီး မိန်းမကလည်း…  

“ လာဟေ့  …  မိုးလှိုင်တို့ သားအမိ … ထမင်း အရင်စားပြီးမှ … စကားပြောကြ   ”

“ ဟုတ်  အရီးလေး … လာပြီဗျို့  " 

ဘခက်မှာ အိမ်ပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး အသင့် ခင်းထားသော ဖျာပေါ်ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ အမေဖြစ်သူကတော့ ရတနာထုတ်အား ပိုက်ကာ နောက်မှ တက်လာတော့သည်။ 

“  အရီးရော ဘကြီးရော … နေကောင်းကြတယ်မလား   ”

ဘခက်မှ  ထိုင်နေရင်း မေးလိုက်သည်။ 

“ အေးကွယ်   အရီးတို့လည်း … ဒီအရပ်နဲ့ တည့်တယ်နဲ့ တူပါတယ် … ဒီရောက်ကတည်းက တခါမှ … ဖျားတာနာတာ မရှိဘူး   ”

ထိုစဉ် ဘကြီးဖြစ်သူတက်လာပြီး…

“ ကဲ   မိုးလှိုင်တို့သားအမိ … ထမင်းစားပါ့စေဦး … ပြီးမှ … စကားစမြည် ပြောကြတာပေါ့    ”

ထမင်းစားသောက်ပြီး ခဏအကြာတွင် ဘခက်တို့ သားအမိ မြို့တက်လေတော့သည်။ မြို့ရောက်တော့ ရတနာပစ္စည်းများ ထုခွဲရောင်းချပြီး မြို့မှာပင် တည အိပ်လိုက်သည်။ မနက်လင်းမှ ဘခက်တို့ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

၃ လအကြာတွင် ရွာလည်ခေါင်၌ မင်္ဂလာမဏ္ဍပ်ကြီး တခုဆောက်ကာ ဝက်သား ကြက်သား ငါး ဟင်းမျိုးစုံဖြင့် တရွာလုံး ဧည်ခံ ကျွေးမွေးနေသည်။ သတို့သားမှာ ဘခက်ဖြစ်ပြီး သတို့သမီးချောလေးမှာ အေးဘုံဖြစ်သည်။ အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားရာ မင်္ဂလာဆောင်လည်း သိမ်းလေပြီ။

သတို့သမီး သတို့သားတို့သည် နှစ်ဖက်မိဘများ ကန်တော့ကာ လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းများနှင့် အတူ ဒေါ်မိုးလှိုင်တို့ အိမ်အသစ် စက်စက်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ညပိုင်းတွင် ဘခက်၏ ဆိုးတူ ကောင်းဘက် သူငယ်ချင်းများနှင့် စိုးနိုင်တို့အုပ်စုအား အရက်နှင့် ဧည့်ခံလိုက်သေးသည်။ 

ည ၁၁ခွဲလောက်မှ ဘခက်လည်း အနားရသည်။ မိမိတို့ မင်္ဂလာ အိပ်ခန်းလေးထဲ ဝင်လာရာ အေးဘုံမှာ ကျွန်းကုတင်ကြီးပေါ်တွင် ပက်လက်ကလေး အိပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘခက်လည်း အေးဘုံ ထမိန်လေးလှန်ကာ အဖုတ်လေးထဲ လီးတေ့လိုက်စဉ် …

“ အားးးး  ရှီးးးး  းးးးး  … အို့ … အအ  … အီးးးးးး   ရှီးးးးး  …… အမလေးးးး …… ဟင်းးး ဟင်းးးးး  ဘွတ်……  အားးး  းးးး …… ဘွတ်  … အိုးးးးးး းးးး  အားးးး      ”

ညည်းသံများ ကြားနေရသည်။ တေ့ထားသော လီးအား ပြန်ထုတ်ရင်း အမေဖြစ်သူ အခန်းအား တံခါးကြားလေးမှ ချောင်းကြည့်ရာ… 

“ ဟင်   ”

မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ သူကြီးဦးသာဒင်အား အပေါ်မှ မီးပွင့်မတတ် ခွလိုးနေသည်ကို  တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

~~~~~~~



( ဇာတ်လမ်း အဆုံးထိ ဖတ်ပေးသော မိတ်ဆွေများကို ကျေးဇူးတင်ရှိပါသည် )

ဘုံခုနှစ်ဆင့်


The End



........................................⭐⭐⭐⭐⭐........................................

ပြီးပါပြီ။



ကျွန်းဆင်ဘခက်၏ ဘဝအသင်္ချေ အပိုင်း ( ၁ )

ကျွန်းဆင်ဘခက်၏ ဘဝအသင်္ချေ အပိုင်း ( ၁ )

ရေးသားသူ - ဘုံခုနှစ်ဆင့် 

အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။

ဒီနေ့ နေဝင်တော့မည်။ သားကောင် ရှာရင်း တောထဲ ဝင်လာခဲ့ရာ တောအတွင်းသို့ ရောက်မှန်းမသိ ရောက်လာခဲ့သည်။ သားကောင်များမှာ မြေပြန့်တွင် တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး နည်းသည့်အတွက် အတွင်းကျကျ လိုက်ရှာရလေ့ရှိ၏။ ဘခက် စိတ်ဓါတ် ကျနေသည်။ အသက် ၂၅ နှစ် ။ အရပ် ၅ ပေ ၇ လက်မ ။ အသားညိုညိုနှင့် အမေတစ်ခု သားတစ်ခု ဘဝကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဖြတ်သန်းနေ၏။ 

အမေဖြစ်သူက ဒေါ်မိုးလှိုင် အသက် ၄၅ နှစ်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် တောင့်သည် ဖြောင့်သည်။ သာမာန်ရုပ်ရည်နှင့် ဆံပင်မှာ ခါးထိအရှည်ထား၏။ အဖေမြတ်နိုးတဲ့ ဆံနွယ်တွေမို့ ထိန်းသိမ်းထားသည်ဟု အမြဲပြောသည်။ ကျွန်းဆင် ရွာကလေးမှာ ဧရာဝတီမြစ် အနောက်ဖက် ရွာများထဲက အလွန် ရှေးကျသော ရွာတစ်ရွာဖြစ်သည်။ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ အပင်ကြီးများနှင် အုံဆိုင်းနေသော သစ်တောများ ပြည့်နက်နေသည်။

ဘခက်တို့ ကျွန်းဆင်ရွာနှင့် အနီးနားရွာတွေမှာ နွေဦးရောက်တာနဲ့ မီးကင်း စောင့်ကြရသည်။ ကျွန်းဆင်ရွာမှာ အနည်းငယ် ကျယ်ပြန့်သဖြင့်  အရှေ့ပိုင်းကင်း အနောက်ပိုင်းကင်း တောင်ပိုင်းကင်း မြောက်ပိုင်းကင်း ကင်းမကြီးဆိုပြီး ကင်းတဲများ ခွဲဆောက်ထားကြ၏။ အပိုင်း ကင်းများတွင် ဘခက်တို့လို လူငယ်များ ကင်းတဲတခု ၄ ယောက်စောင့်ကာ ကင်းမကြီးတွင် လူကြီးပိုင်း ၆ ယောက် စောင့်ကြရသည်။ အသက် ၅ဝ ကျော်ထိ ကင်းမကြီးတွင် အစောင့်ကျရာ အသက် ၆ဝ ကျော်သွားလျင် ကင်းမစောင့်ရတော့ပေ။

ဒါက ဘခက်တို့ ကျွန်းဆင်ရွာရဲ့ ထုံးစံတခုပင်။ တခြားရွာများမှာ သူ့ဓလေ့နဲ့သူ ရှိကြသည်မို မတူနိုင်ပေ။နွေရာသီ တကယ်ပူလာလျင် ၄ ယောက် စောင့်သော်လည်း အိပ်မပျော်သော လူငယ်များမှာ နီးစပ်ရာ ကင်းတဲများတွင် သွားထိုင်ကြ ပြုကြနဲ့ လူငယ်သဘာဝ ဘယ်လင်မယား ဘယ်လိုလိုးတာ ဘယ်သူ့မိန်းမကို ဘယ်သူက ကြိတ်နေတာ တီးတိုးပြောရင်း ဘခက်တို့ ရွာရဲ့ ဗဟုသုတ စုရပ်နေရာလေး ဖြစ်လို့နေသည်။

ခုလည်း ဘခက်တစ်ယောက် ဒူးလေးဆွဲကာ ရွာနဲ့ မနီးမဝေး တောထဲဝင်ခဲ့သည်။ မျိုးရိုးတော့မရှိ အမေတခု သားတခုမို့ ဝမ်းရေးအရ တစ်လကို ၄ ကြိမ်လောက် တောထွက်ပြီး သားကောင် ပစ်လေ့ရှိသည်။ သားကောင် ရမှ တောကနေ ပြန်လာလေ့ရှိသည်။

တခါတရံ တောခြောက်၍ မျက်စိလည်ပြီး နောက်တရက်မှ ရွာသို့ ပြန်ရောက်လေ့ရှိ၏။ စိတ်ဓါတ်တို့ တင်းရင်း တောတိုးဝင်ရာ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ဆတ်ပေါက် တစ်ကောင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆတ်ဖြစ်ဖြစ် ဂျီဖြစ်ဖြစ် ရွေးချယ်ရန် အချိန်မရှိတော့ နေဝင်ချိန်မို့ တွေ့သည့် အကောင်ကို ပစ်ဖမ်းပြီး ရွာပြန်ရန် စိတ်စောနေသည်။

သို့သော် အောက်ခြေမှ သစ်ပင် ခြုံနွယ်များ ရှင်းနေသဖြင့် ဆတ်ပေါက်လေးမှာ ဘခက်အား မြင်သည်နှင့် လျင်မြန်စွာ ခြုံနွယ်များကြားဝင်၍ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ တောက် လျင်တာကွာ … ဘယ်ရောက် …သွားလဲတောင် … မတွေ့ရတော့ဘူး ဟူး... တော်ပီကွာ … ဒီနေ့ ကင်းကျတယ် … ရွာပြန်မှ ဖြစ်မယ်  ” 

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ရွာသို့ပြန်ရာ ဘခက်တယောက် စောင့်ရမည့် ကင်းတဲရှေ့ကနေ ဖြတ်ပြန်လာရာ အသံတသံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“ ဟေ့ရောင် ဘခက် … ဒီည မင်းပါတယ်နော် … အရီးလေး … ငါပြောခဲ့တယ်  ” 

“ အေးပါ … စိုးနိုင်ရ … ငါ့အလှည့်မို့ … တောထဲတောင် ညမအိပ်ဘူး … ရွာပြန်လာတာပါဟ  ” 

ကင်းတဲဘေးနား မီးဖိုအား အထူးဂရုစိုက်ရင်း ရေနွေး တည်နေကြသည်။ မီးကင်းက စပြီး မီးလောင်သည်ဟု အပြောမခံရအောင် ကင်းသမားများ ဂရုစိုက်ကြရ၏။ လူခိုးရင် အကုန်မပါသော်လည်း မီးခိုးရင် အကုန်ပါတတ်သည်။ ဘခက် လမ်းလျောက်လာရင်း အိမ်အနောက်ဖက်မှ ပတ်ဝင်ခဲ့၏။  ရွာတွေမှာ စည်းရိုး သေချာ ခတ်သော်လည်း နှစ်ကြာလာလျင် မလုံတော့ပေ။ 

“ အားးးး  အားးးး  အ - အမလေးးး ကိုသာဒင်ရယ် ဖြည်းဖြည်းလိုးပါရှင် -  အားးး  အီးးးး  ရှီးးးး  အ အ  ” 

နောက်ဖေး မီးဖိုချောင်နား အရောက် မိခင်အသံအား ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခြေကိုဖွဖွ နင်း၍ ထရံကြားထဲမှ အသာချောင်းကြည့် လိုက်သည်။ မြင်ကွင်းက ရှင်း၏။မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်မိုးလှိုင်မှ လေးဖက်ကုန်းပေးရာ သူကြီးဦးသာဒင်က နောက်မှ လိုးပေးနေ၏။

“ ဘွတ် … ဘလွတ် --- အားးး ရှီးးးးးးးး … ဖွပ် ဖွပ် ----- ဗျစ်  … ဘွတ်ဘွတ် --  ” 

“ အားးးးးးးးး … ကောင်းလာပြီ  …  ရှီးးးး  ဆောင့်ဆောင့် … ကိုသာဒင်  ” 

“ ဘွတ် ဘွတ် -  ဒုတ် …  စွပ်   ” 

“ မိုးလှိုင်ရယ် … နင့်စောက်ဖုတ်က … အပျိုတိုင်းပဲဟာ … စီးပိုင်နေတာ  ” 

“ အို - ဒါကတော့ … ကျမ ယောက်ျား … ဆုံးပြီးထဲက ဘယ်သူနဲ့မှ … အလိုးမခံခဲ့ဘူးလေ … ရှင့်လီးကြီးက တုတ်တာလည်းပြောဦး  ” 

ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်သည် ။ သူကြီးသာဒင်၏ လီးကြီးမှာ အရှည် ၇ လက်မခန့် ။ တုတ်က တုတ်သေးသည်။ နှစ်ယောက်သား စကား တပြောပြောနှင့် လိုးနေကြ၏။ ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ ဖင်ကြီး ကော့နိုင်သမျှ ကော့ထားသဖြင့် ဖင်နှစ်ခြမ်း အောက်က ပြူးထွက်နေသော စောက်ဖုတ်ကြီးအား လိုးရသည်မှာ ဦးသာဒင်အဖို့ အရသာ တွေ့နေတော့သည်။ ဒေါ်မိုးလှိုင် ဖင်ကြီး ကော့ပေးလေ ဆောင့်လိုးလေပင်။

“ အားးးးး အားးး းးးးးး  … ရှီးး အအ ကောင်းလိုက်တာ …… မိုးလှိုင်ရာ - အင့်အင့်  ” 

“ အင့် …  အ … ကျွတ်ကျွတ် .. ကျမလည်း ခံရတာ အရသာရှိလိုက်တာရှင် ။ နာနာလေး… လိုးပါ ကိုသာဒင်ရဲ့  ” 

ဦးသာဒင် ဆောင့်လိုးနေသောကြောင့် ဒေါ်မိုးလှိုင် စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ အရည်များ စီးကျလာသည်။

“ ဘွတ်   ဘွတ် ------- ဘွတ်  … ဗြစ်  … အားးး းးးးး --- ရှီးးးးး  းးးးးး အားးးးးးး ” 

မကြာမှီ ဦးသာဒင်လီးထိပ်မှာ ကျင်တက်လာရင်း စောက်ဖုတ်ထဲသို့ လရည်များ ပန်းထဲ့လိုက်တော့သည်။

" အားးးး းးးး အ အီးးးး … ကောင်းတာ … မိုးလှိုင်ရာ … ဟူးးးး အားးးး  ” 

ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ ဦးသာဒင်လီးကြီးအား ဖင်ကြီး နောက်ကပ်ပြီး အဖုတ်ဖြင့် ညစ်လိုက်ရာ လီးကြီးမှာ ဇပ်ငင်ဇပ်ငင်ဖြင့် လရည်များ ထပ်ထွက်လာသည်။

“ အားးးး … ညှစ်ထားးး …… မိုးလှိုင် ------- အားးးးးးးးးး ……  အ  …  အီးးးးးး ……  ဟူးးးးး းးးး ရှီးးးးး  ” 

ဦးသာဒင် လရည်များကုန်သွားမှ ညှစ်ထားသော စောက်ဖုတ် အတွင်းသားများ လျော့ချလိုက်ရာ စောက်ရည်များ တပွက်ပွက် လျှံထွက်လာတော့သည်။

“ အင်းဟင်း … ကောင်းလိုက်တာ … ကိုသာဒင်ရယ် ရှင့်ဟာကြီးက … တကယ်ကို အရသာရှိတာ … ရှီးးးးးး  ဟူးးးး းးးးးး  ” 

ဘခက်လည်း အမေဖြစ်သူ ပြီးသွားမှ သတိပြန်ဝင်လာရာ နောက်ဖေးပေါက်သို့ ပြန်ထွက်ပြီး အရှေ့ဘက်ပေါက်မှ ပတ်ပြီး အိမ်သို့ဝင်လေသည်။ အိမ်ထဲရောက်လျင် သူကြီးဦးသာဒင်မှာ ထိုင်ခုန်ပေါ်ထိုင်ကာ အမေဖြစ်သူက ရေနွေးကြမ်း ငှဲ့ပေး နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

…………………………………

“ ဟော …  သားလေး ပြန်လာပြီလား  ” 

“ ဟုတ် - အမေ သားကောင်မရပါဘူးဗျာ   ” 

“ မောင်ဘခက် … ပြန်လားပလားဟေ့  ” 

“ ဟုတ်ကဲ့ သူကြီး … ညကင်းပါလို့ ပြန်လာခဲ့တာဗျို့ ” 

မိခင်နှင့် သူကြီးဖြစ်သူအား ပြန်ဖြေရင်း ဒူးလေးအား အိမ်ထရံသို့ ချိတ်လိုက်လေသည်။ ဦးသာဒင် မျက်လုံးများမှာ မိခင်၏ လည်ဟိုက်အတွင်းမှ နို့အုံများကို ခိုးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ စိုးနိုင် … ဘယ်က ပြန်လာတာတုန်း … ဘခက် ညနေက … အမေတွေ့လိုက်လို့  ” 

“ မသိဘူး အမေရ - ကျုပ်အထင် … သူတို့ သားအမိတွေ … အထက်တက်ပြီး … မြေပဲရောင်းကြတာထင်တယ် … အထက်ဘက်က ပွဲရုံဈေးနဲ့ … ဒီဆင်းဝယ်တဲ့ဈေးက … တော်တော်ကွာတယ်  ” 

“ ဟေ --- ဟုတ်လား …ဟုတ်ချင် ဟုတ်မှာ ဘခက်ရ - ငါတို့ရွာ စပါးတွေ ပဲတွေ ဆင်းဝယ်တဲ့ ပွဲစားတွေက … လောဘ အတော်ကြီးတယ်ကွ  ” 

အမေဖြစ်သူအားပြန်ပြောရာ သူကြီးဦးသာဒင်မှ ဝင်ပြောနေတော့၏။

“ ဟုတ်ပါ့ … သူကြီးရေ  ” 

“ ဒါများဟယ် - မမှန်မကန် … လုပ်လို့ကတော့ ဘယ်ရေရှည်ခံမှာတုန်း ။ မြို့နဲ့ အလှမ်းဝေးလည်း မြို့တက်ပြီး … ရောင်းလိုက်မှာပေါ့  ” 

“ အမေပြောတာ ဟုတ်တယ် ။ ပွဲစားတွေ စိတ်ဓါတ် မကောင်းရင်တော့ ရေရှည်မှာ အလုပ် မဖြစ်ဘူးပေါ့ဗျာ ” 

“ ကဲ - စကားကောင်းနာ … ငါ့သား … ထမင်း စားတော့မလား … အမေခူးလိုက်မယ်  ” 

“ မစားသေးဘူး အမေ - သား … ကင်းတဲဘက် ခဏသွားဦးမယ် - ပြီးမှ ပြန်လာစားမယ်  ” 

ဘခက်လည်း ပြောပြောဆိုဆို ရေအိုးမှ ရေတစ်ခွက် ခပ်သောက်ကာ အိမ်ပြင်ထွက်ရင်း ဦးသာဒင်ကိုပါ နူတ်ဆက်လိုက်၏။

“ သူကြီး သွားဦးမယ်ဗျာ … ဒီနေ့ … ကျနော့်ကင်းမို့   ” 

“ အေးအေး … မောင်ဘခက် ရေ  ” 

တကယ်တော့ ဘခက်မှာ အကြံနှင့်ခဏ ရှောင်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ည ၈ နာရီလောက် ကင်းတဲသို့ ရောက်လာ၏။

“ ဟာ ဘခက် - လာကွ - သူငယ်ချင်း … ဒီနားထိုင်  ” 

ရောက်သည်နှင့် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်သော စိုးနိုင်နှင့် ကျော်ဝင်းတို့မှ နူတ်ဆက်နေသည်။ ဘခက် တယောက် ဖျာကြမ်း ခင်းထားသည့်အပေါ် ဝင်ထိုင် လိုက်ပြီး ဆေးပေါ့လိပ် တစ်လိပ် တောင်းကာ မီးညှိလိုက်သည်။ 

“ ဟေးးးး ဒီည … ဘခက်တို့အလှည့်လားကွ   ” 

“ ဟုတ် - ဦးလေး စံ - ကျနော်တို့ အဖွဲ့ဗျ  ” 

ဆေးလိပ်သောက်နေခိုက် ဦးစံ အသံမှန်းသိ၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ အော် - အေးအေး - သေချာစောင့်ကြကွာ အိပ်မနေကြနဲ့  ” 

“ ဟုတ်ဟုတ် ဦးလေးစံ … တက်ခဲ့ဦးလေဗျာ - စကားပြောရင်း - ရေနွေးချမ်း  သောက်ရင်းပေါ့  ” 

စိုးနိုင်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ ဟာ  ဘခက်ရဲ့ တောတွင်း အတွေ့ကြုံလေးတွေ မကြားရတာ ကြာပြီ … လာ ပီ ဟေ့  ” 

ပြောပြောဆိုဆို ဦးစံမှာ ကင်းတဲပေါ် တက်လာတော့၏။

“ ဟား... ဦးလေးစံကတော့ဗျာ လူမလာ သေးဘူး အနံ့လေးက အရင်ရောက်ပြီ - ဟီးးး  ” 

“ ဟကောင်တွေရ  ဘာနံ့တုံး ဟ   ” 

“ အရက်နံ့လေဗျာ… ဟားးးးး းးးး  ” 

ဘခက်မှ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ ဟီးး ဟီးးး … ညနေက … အေးမောင်လာခေါ်လို့ အရက်ဆိုင် - ပါသွားတာ - ဟိုရောက်တော့ စကားပြောရင်း သောက်လိုက်ကြတာ … လခွီးးး …  မိုးကိုချုပ်ရောကွာ  ” 

ဦးအေးမောင်မှာ လူရိုး ပျော်ပျော်နေတတ်သည်။ သူ့မိန်းမ ဒေါ်သိန်းကြည်သည် ဘခက်အမေနှင့် ရွယ်တူလောက်ရှိ၏။ တဏှာစိတ် တအားကြီးကာ ဦးအေးမောင် ခရီးထွက်သည်နဲ့ သူဓါတ်ကျသော ယောက်ျားများအား အိမ်မှာတင် ကုန်းပေးတတ်သည်။  

ဘခက်လည်း တခါလိုးဖူးသည်။ ကာမစိတ် ပြင်းထန်၍  ၃ ချီ လိုးပေးတာတောင် ပြန်ခါနီးကျ ဘာဂျာ မှုတ်ခိုင်း နေသေး၏။ ဒေါ်သိန်းကြည် စိတ်ကျေနပ်အောင် ဘခက် ယက်ပေးခဲ့ရသေးသည်။

“ ကဲ - စိုးနိုင် … ငါထမင်းပြန်စားဦးမယ် - ပြီးမှ ပြန်လာမယ်ကွာ … ဦးလေးစံ ထိုင်ဦးနော် ကျနော်တောက … ပြန်လာကထဲက … ဘာမှ မစားရသေးတာ  ” 

“ အေးပါ ဘခက်ရ … သွားသွားးး  ” 

စကားပြောဆိုရင်း ည ၉နာရီလောက်တွင် နူတ်ဆက်ကာ အိမ်သို့ တခေါက်ပြန်လာခဲ့၏။ 

“ အားးး ရှီးးးး းးးး အ ကိုသာဒင်ရယ် … ငရဲငအုံတွေ ကြီးပါ့မယ်ရှင်  အ အားးးး  ” 

အိမ်ရှေ့မှ အသာလေး ဝင်လာခဲ့ရာ မိခင်ဖြစ်သူ ညည်းသံလေးကြောင့် အိပ်ခန်းဘက် ခြေဖွဖွနင်းပြီး လျောက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက့် ထရံ အပေါက်လေးထဲမှ ချောင်းလိုက်ရာ ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ မတ်တပ်ရပ်လျက် သူကြီးဦးသာဒင်မှာ မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်ထားရင်း စောက်ဖုတ်အား ယက်ပေးနေသည်။ 

“ ပြွတ် ပြွတ် … ပလပ် … ပလပ် ပလပ် - ပြွတ်  ” 

“ အားးး အ   ကောင်းလိုက်တာ … ကိုသာဒင် - အင်းး … ဟုတ်တယ် အစိလေး စုပ်ထား မလွတ်နဲ့ --  ရှီးးးး …… အ  ” 

ဒေါ်မိုးလှိုင် ညည်းတွားနေရင်း ဦးသာဒင် ပါးစပ်နှင့် စောက်ဖုတ်အား ဆွဲကပ်ထားလေသည်။ ဦးသာဒင်မှာ စောက်ဖုတ် အက်ကွဲကြောင်းလေး အတိုင်း အောက်မှ အပေါ်သို့ ပင့်ပင့်ယက်သည်။ အစိနေရာလေး ရောက်လျင် လျှာထိပ်လေးဖြင့် ဘယ်ညာ ကစားပေးရာ ဒေါ်မိုးလှိုင် အသဲခိုက်အောင် ကောင်းနေရသည်။ သွားလေသူ လင်ဖြစ်သူတောင် ဒီလိုယက်မပေးဖူးခဲ့ လိုးကာနီး ထမိန်လှန်ကာ တက်လိုးသွားသည်။ 

“ မိုးလှိုင် … ငါ့ဟာလည်း စုပ်ပေးပါဟာ … နင့်ဟာလည်း … ငါယက်ပေးတာပဲ  ” 

“ အိုတော်  ကျမ တခါမှ … မစုပ်ဖူးဘူး - ကိုသာဒင် ပြီးတော့ သားလေးအိမ်ပြန် ထမင်းစားဦးမှာ  မိုးချုပ်မှ တစ်ခေါက်လာခဲ့နော် … ခု - ရှင် ခဏပြန်လိုက်ဦး … သားပြန်လာလို့ တွေ့ရင် မကောင်းဘူး … ကျမတို့ အသက်တွေက … မငယ်တော့ဘူးလေ  ” 

“ အေးပါဟာ  ဒါဆိုလည်း … ငါပြန်လိုက်မယ် - မိုးချုပ်မှပဲ … လာတော့မယ် … အဲချိန်ဆို နင့်သားလည်း … ကင်းတဲရောက်ရောပေါ့  ” 

“ အင်း --- ကိုသာဒင် … ကျမမှာတဲ့ ဆေးလည်း မမေ့နဲ့ဦး … အကြောတွေက … ခုရက် တအားတက်လို့   ” 

“ အေးပါ ငါပြန်မယ်ဟာ … နင့်ဟာကြီး … ယက်ရတာ မဝဘူး … ပြီးမှ လာတော့မယ် … သွားပြီဟေ့  ” 

ဦးသာဒင် ထွက်လာသည်နှင့် ဘခက်လည်း နောက်ဖေးပေါက် အမြန်ပြေးထွက်ကာ အိမ်ရှေ့မှ ပြန်ဝင်လာသည်။ 

“ ဟော - သား - ထမင်း စားမယ်မဟုတ်လား …  အမေ ခူးလိုက်တော့မယ်နော်  ” 

“ ဟုတ်  --- အမေ  ” 

ဒေါ်မိုးလှိုင် ခူးခပ်ပေးသော ထမင်းအား ပလုပ်ပလောင်း စားကာ လက်ဆေးရင်း နူတ်ဆက်နေ၏။

“ အမေ … သား … ကင်းတဲသွားတော့မယ် … မနက်မှ လာတော့မယ် … အိမ်တံခါးတွေ … သေချာပိတ်နော် အမေ  ” 

“ အေးပါ သားရဲ့ … အမေ့တွက် … စိတ်မပူပါနဲ့ … စိတ်ချလက်ချသွား  ” 

ဘခက် ရွာလယ်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာရာ ခဏအကြာ ကင်းတဲသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

“ ဘခက်ရေ မင်းကို  ဦးလေးစံက လွှတ် ချီးမွှန်းသွားတယ်ကွ သူမိန်းမ အနာကြီး ပေါက်တုန်းက ဘယ်ဆေးဆရာမှ ပျောက်အောင် မကုနိုင်ဘူးတဲ့ … တနေ့တခြား အနာက ရင်းရင်းလာတာတဲ့ … မင်း ကုပေးလို့ အနာပျောက်သွားတာ ဆိုပြီး … ခဏခဏ ပြောသွားတာကွာ … အာ့လေးပြန်ပြောပါဦးဟ … ခုနတင် ဦးလေးစံ ပြန်သွားတာကွ  ” 

ကင်းတဲသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ စိုးနိုင်မှာ အာပေါင်အာရင်း သန်သန်နဲ့ ပြောနေတော့သည်။ 

“ အော် --- ဒီလိုပါကွာ … တောထဲမှာ အလေ့ကျပေါက်တဲ့ … ဆေးပင်တစ်မျိုးရှိတယ် …  အဖေမသေခင်ကဆို … ဆေးဆရာတွေ … လာလာ မှာတတ်ကြတယ်ကွ --- ငါလည်း … အဲဒီဆေးပင် ပမှတ်မထင်တွေ့လို့ … ဒေါ်စမ်းကို … ဆေးရွတ် ထောင်းသိတ်ပြီး ကုပေးလိုက်တာ …  ပျောက်သွားတာပါကွာ  ” 

ဘခက် ဆေးလိပ်လေး ဖွာလိုက်ရင်း ဒေါ်စမ်းဆီသို့ အတွေးလေး ရောက်သွားတော့သည်။ ဒေါ်စမ်း အနာပဆုပ်အား ၁ဝ ရက်လောက် ဖန်ဆေးပြီး ဆေးရွတ်များ ထောင်းထဲ့ကာ ကုပေးခဲ့ရ၏။ ၃ ရက်မြောက်နေ့တွင်… 

“ ဒေါ်စမ်း ရေ … ဒေါ်စမ်း ရှိလားဗျို့  ” 

“ အေးး ဘခက်လားဟေ့ … လာ အပေါ်တက်ခဲ့ … ငါသနပ်ခါးလိမ်းနေလို့ နင်လာရင်  ဆေးအရန်သင့် … ထည့်ရအောင် … တမာပြုတ်ရည်နဲ့ ဖန်လည်း ဆေးထားတာဟ  ” 

“ ဟုတ်ဟုတ်  … လာပြီ ဒေါ်စမ်း  ” 

အိမ်ပေါ်သို့ ရောက်လျင် ဒေါ်စမ်းမှာ သနပ်ခါး သွေးနေသည်။ ညာဖက်လက်မောင်းမှ အနာကြီးကလည်း သက်သာ၍ လှုပ်လို့ရနေသည်။ 

“ အံမယ် … ဒေါ်စမ်း … သက်သာနေပြီပေါ့  ” 

စကားပြောရင်း ဆေးရွတ်များ ထုတ်ခါ အနီးရှိ ဆုံထဲ ထည့်ထောင်းနေသည်။ ထို့နောက် ဒေါ်စမ်းအား ဆေးထဲ့ ပတ်တီးစီးပေးရာ ထမိန်ရင်လျားနှင့် သနပ်ခါး လိမ်းနေချိန်မို့ နို့အုံအပေါ်ပိုင်းအား ကြည့်ရင်း လီးက တောင်လာလေသည်။ 

ဒေါ်စမ်းလည်း မခေပါ။ ဒူးထောက်၍ ပတ်တီး စီးပေးနေသော ဘခက် ပေါင်ကြားမှ လီးကြီး ရှေ့သို့ထောင်နေသည်ကို သိရှိနေသည်။ ပတ်တီးစီး အပြီး ရုတ်တရက် လီးကြီးအား လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ အဲနေ့ကတော့ ဘခက်အား ဂွင်းထု ပေးလိုက်လေ၏။ နောက်ရက်များတွင် အိမ်လူရှင်းချိန် အချိန်းအချက် လုပ်ကာ ဘခက်အား ကုန်းနေတော့သည်။ ဘခက်လည်း ဆေးကုတာ ဗမ်းပြ၍ ၁ပတ်လောက် လိုးလိုက်ရသည်။ အတွေးနယ်ချဲ့နေစဉ် ……

“ ဒေါင်   ဒေါင်   ဒေါင်    ဒေါင်  ဒေါင်  ” 

“ ဟာ ဘာသံလဲဟ … သံချောင်းခေါက်သံပါလား  ” 

စိုးနိုင် အလန့်တကြား ထအော်နေသည်။ 

“ မီးလောင်တာလား ဟ - ဒါ  ဘယ်ကင်းက ခေါက်တာလဲ  ” 

“ တောင်ပိုင်းက ခေါက်တာကွ … စိုးနိုင်ရ  ” 

ကျော်ဝင်းက အခြေနေကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ 

“ ကြည့်ဟ မီးခိုးတွေ မီးညွှန့်တွေ … တွေ့လား ကျော်ဝင်း  ” 

ဘခက်မှ ကျောဝင်းအား လှမ်းမေးလိုက်၏။

“ ဘာမှ … မတွေ့ဘူး  … ဘခက်ရေ  ” 

“ ဒေါင်ဒေါင်   ဒေါင်   ဒေါင်    ဒေါင်     ဒေါင်   ဒေါင်ဒေါင်  ” 

“ ဟော အရှေ့ပိုင်းရော … အနောက်ပိုင်းရော ခေါက်ပီဟေ့ … ငါတို့လည်း ခေါက်တော့ဟ  ” 

စိုးနိုင်လည်း သံချောင်း တဒေါင်ဒေါင် ခေါက်လိုက်ရာ တစ်ရွာလုံးလည်း ဆူညံနေတော့၏။ ကင်းတဲနှင့် နီးစပ်ရာ အိမ်မှလူများ လမ်းပေါ်ထွက်ကြည့်ကြသည်။

“ ဟေ့ ဘာဖြစ်တာလဲ … ဘခက် … မီးလောင်တာလား   ” 

“ မသိသေးဘူး … ဘဒွေးရေ … တောင်ပိုင်းက စခေါက်တာ … မီးခိုး မီးညွှန့်တော့ မတွေ့ဘူးဗျ  ” 

စိုးနိုင်နှင့် ကျော်ဝင်းမှာ  ရွာတောင်ပိုင်းသို့ ပြေးပြီး ကြည့်ကြလေသည်။ ဘခက်လည်း ဘဒွေးအားဖြေပြီး နောက်က အမှီလိုက်တော့သည်။

“ ဟေ့ ဘာဖြစ်တာတုန်း … မီးလောင်တာလား … ငါတို့ဖြင့် မတွေ့ပါဘူး " ” 

ဘခက်ရောက်တော့ စိုးနိုင်မှာ အော်ကျယ် အော်ကျယ်နှင့် မေးနေတော့၏။

“ တောကောင်ကြီးဗျ … ညကြီးမိုးချုပ် … မျက်စိ လည်လာတာနေမှာ …အာ့နဲ့ သံချောင်း ခေါက်လိုက်တာ  ဗျို့  ” 

“ ဘယ်ဘက် … ပြေးသွားလည်း  ” 

ကျော်ဝင်းကပါ ထပ်မေးလိုက်၏။

“ ကိုဘခက် … ခင်များတို့ မြောက်ပိုင်းဘက် … ထွက်ပြေးတာဗျ  ” 

တောင်းပိုင်း ကင်းတာဝန်ကျသူထဲမှ ထွန်းဝေမှ ဒိုင်ခံဖြေနေသည်။ 

“ စိုးနိုင် … ငါတို့ ပြန်ရအောင် … တို့အပိုင်းကို သတိ့ပေးရမယ်ကွ   ” 

“ အေး အေး … ဘခက် - ကျော်ဝင်းပါခေါ်ကွာ … သွားမယ်  ” 

မြောက်ပိုင်းကင်း ရောက်သည်နှင့် စိုးနိုင်တယောက် အာပေါင်အာရင်း သန်သန့်ဖြင့် တောကောင်းကြီး ရွာထဲသို့ မျက်စိလည်လာကြောင်း ရွာတောင်ပိုင်းမှ မိမိတို့မြောက်ပိုင်းသို ပြေးထွက်သွားကြောင်း သတိနှင့်နေရန် ဘာညာ ရှင်းပြနေသည်။ 

“ ငါအိမ်ခဏပြန်မယ်ကွာ .. အမေတစ်ယေက်ထဲမို့ သွားကြည့်ဦးမယ် … တက်ပုကလည်း ခုထိမလာသေးဘူး  ” 

အမှန်တော့ ကင်းမှာ ၄ ယောက် တစ်တွဲ စောင့်ရသည်။ ဘခက်တို့ ၃ ယောက်နှင့် အတူတွဲကျသော တက်ပု တယောက် ကင်းတဲသို့ မလာသေးပေ။  ဘခက်လည်း လူအတော် ရှင်းသွားမှ စိုးနိုင်နှင့် ကျော်ဝင်းအား ပြောကာ အိမ်ဘက်ခဏ လျှောက်ခဲ့၏။ အိမ်ပြန်လာရာ လမ်းတွင် သူကြီး ဦးသာဒင်အား လက်ထဲ အထုပ်ကလေး တစ်ထုပ်နှင့် တွေ့လိုက်ရလေသည်။ 

“ ဘခက် … အိမ်ပြန်မလို့လားကွ   ” 

“ ဟုတ် … သူကြီး  ” 

“ အေး အဲတာဆို … ဒီဆေးပုလင်းနဲ … ဆေးအဆီကို မင်းအမေ ပေးလိုက်ကွာ ။ ခုန …သံချောင်း ခေါက်သံတွေ … ဆူညံ့ပြီး … ခု လူလွတ်ခေါ်လို့ … ငါ ကင်းမကြီး သွားမလို့ … မနက်မှပဲ … ဆေးလိမ်းနည်း ငါလာပြောမယ်လို့  ” 

“ ဟုတ် ဟုတ် … ” 

ဦးသာဒင်ပေးသော ဆေးပုလင်းနှင့် အထုပ် ကလေးအား ယူ၍ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ထဲသို့ အသာဝင်၍ အမေ့အခန်းသို့ ဝင်လိုက်တော့၏။ မီးမထွန်းပဲ လရောင်မှိန်မှိန်လေးမှာ ပြတင်းပေါက်မှ ကျရောက်နေသည်။ တံခါးဖွင့်သံ ကြားသည်နှင့် ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ ကုတင်ပေါ် လေးဘက်ကုန်းကာ ထမိန်မနားစကို ခါးထိ လိပ်တင် ထားလိုက်သည်။ 

“ ဟင်  ” 

လရောင် မှိန်မှိန်လေးအောက် အမေဖြစ်သူ ဖင်ကုန်းလိုက်မှ ဦးသာဒင်နှင် လိုးရန် ချိန်းထားကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ ဦးသာဒင် ဆေးပုလင်း လာပို့ချိန် အလိုးခံရန် အရံသင့် လုပ်ထားပေးရာ ဦးသာဒင်မှာ သံချောင်း ခေါက်သံ များကြောင့် ကင်းမကြီးတွင် ရောက်ရှိနေသည်။ 

မိမိအား အမှောင်ထဲ ဦးသာဒင် ထင်ပြီး ကုန်းပေးနေရာ လီးကြီး ထောင်းကနဲ့ ထလာရသည်။ အရင်ထဲမှ မိခင်အား လိုးချင်သည့်စိတ်များ ပြန်ဝင်လာပြီး ကုတင်ပေါ် အသာလေး တက်လိုက်သည်။ 

“ ကိုသာဒင် … ဒီည … ရှင် အဝသာလိုးတော့ … သားလေးက … မနက်မှ လာတော့မှာ  ” 

ဘခက်မှာ ကုတင်ပေါ် အရောက် ပုဆိုး စလွယ်သိုင်းကာ ဒူးထောက်ထိုင်ရင်း ဒေါ်မိုးလှိုင်၏ စောက်ဖုတ်အား လီးဖြင့်တေ့လိုးလိုက်၏။

“ ဘွတ် … အင့်  ---- ဗျစ် …  ဗျစ်  … အ ……  အီးးးးး   းးးးးး  ……… ရှီးးးးး   ” 

“ အားးးး းးးး … အ  …… ကိုသာဒင် … ရှင့်ဟာကြီးက ဒီနေ့ … ပိုတုတ်နေပါလား ။ ရှင်နော်  မကြီးမငယ်နဲ့ … ဆေးတွေဘာတွေများးး … သုံးထားသေးလားးး  ” 

“ အားးး  အီးးးး …… ရှီးးးး …  ရှီးးးးးး  းးးးးး  အင်းဟင်းးး  ” 

ဘခက်တယောက် သူ့လီးမှာ သူကြီးသာဒင် လီးထက် ကြီးကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သဘောကျနေသည်။  

“ ဘွတ်   ဘွတ်   ဘွတ် …  ဗျစ်  … အိ့  … အ   … အားးးးး …  ရှီးးးး းးးးး  … အအ  အီးးးး းးးးး  အင့်အင့်  ” 

ဒေါ်မိုးလှိုင် ဖင်ကြီးအား တအားပစ်လိုးနေသည်။ 

“ အို့      အို့ -------   အိုးးးးးး  …  ရှီးးးး းးးးးး  အားးးး  အ   ဒီနေ့ ပိုကောင်းတယ် - ကိုသာဒင်  လိုး  လိုးးး ရှင့်လီးက … အတွင်းထဲ မာထင်နာ ခါတိုင်းနဲ့ မတူဘူးးး …  ” 

“ အားးးး  ရှီးးးး …  အ   … အအ  အီးးးးး းးးးးး  … ဟူးးးး းးးးးး  ရှီးးးးးး းးးးး  … အားးးးးး  ကောင်းးး --- ကောင်းးး  ---  ကောင်းလိုက်တာရှင်  -   အိုးးးး းးးးး    ရှီးးးး   းးးးးးး  ” 

ဘခက်မှာ မအေဖြစ်သူ၏ ညည်းသံများကြောင့်  မနားတမ်း တဖန်းဖန်း ပစ်လိုးးနေသည်။ 

“ ဘွတ်    ဘွတ်    …   ဗျစ်   … ဘွတ်ဘွတ်  …  ဖွပ် ဖွပ်   … ဒုတ် …  ဗြွတ်ဗြွတ် …  ဒုတ်  …  စွပ်  ” 

ပါးစပ်မှ  အသံမထွက်အောင် အံကြိတ် လိုးနေရသဖြင့် မေးကြောကြီးများ ထောင်နေတော့သည်။ အချက် ၈ဝလောက်တွင် လီးတံပေါ် နွေးကနဲ့ ဖြစ်ရာ အမေဖြစ်သူ ပြီးသွားမှန်း သိရှိလိုက်သည်။ 

“ ဘွတ်ဘွတ်ဘွတ် … ဗျစ်  …  ဖွပ်ဖွပ်  … ဘွတ်       ဖွပ်     ဗျစ်ဗျစ်  … ဘွတ်   ” 

အချက် ၃ဝ လောက် ထပ်စောင့်ကာ လရည်များ ပန်းထည့်လိုက်သည်။ ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ ဖင်ကြီး ရှေ့တိုးတာ မှောက်ချလိုက်သဖြင့် စောက်ဖုတ်ထဲမှ လီးကြီး ကျွတ်ထွက်သွားသည်။ 

“ ဖလွပ်  ဖလွပ်  … ဘွက် -----  ဖလွပ်   ” 

ဒေါ်မိုးလှိုင် မှေးနေချိန် ကုတင်ပေါ်မှ အသာလေး ပြန်ဆင်းကာ အိမ်မှ ပြန်ထွက်လာပြီး ကင်းတဲသို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။ ကင်းတဲမှ မနက် မိုး စင်စင်လင်းမှ  အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့၏။ ဒေါ်မိုးလှိုင် ချက်ပြုတ်ပြီး၍ သားဖြစ်သူအတွက် ထမင်းကြော်နှင့် မနေ့ကကျန်သော ကြက်သားဟင်း အဆင့်သင် ခူးပေးထားသည်။ ဘခက် စားသောက်ပြီး အိမ်ရှေ့ ကွပ်ပျစ်တွင် ခဏ အိပ်လိုက်၏။

“ ဘခက်ရေ … ဟေ့ကောင် ဘခက်  ” 

မှေးကနဲ့ အိပ်ပျော်နေစဉ် နာမည်ခေါ်သံကြောင့် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး လှမ်းကြည့်ရာ စိုးနိုင်အား တွေ့လိုက်ရသည်။

“ ဟာ  … စိုးနိုင်  လာခဲ့ဟေ့ … ငါခဏ … မှေးနေတာကွ   ” 

စိုးနိုင်မှာ ဘခက်ဘေးနား ဝင်ထိုင်ရင်း သက်ပြင်း ချနေရှာ၏။

“ စိုးနိုင် … တစ်ခုခု တော့ … ထူးတယ်ထင်တယ်  ” 

“ အေးကွ ဘခက်ရ … ဒီမနက်ရောက်မှ သတင်းတွေထွက်နေတာ တောဘက် လူစိမ်းတွေ ရောက်ပြီး … တောပစ်သေနတ်တွေနဲ့ … အကောင်ကြီးမျိုးတွေ … လိုက်ပစ်နာတဲ့ … အာ့မို့ ညက … ဟင်းမျိုးကြီးတစ်ကောင် ပြေးရင်း ရွာမြောက်ဖက် … ရောက်လာတာနေမှာ   ” 

“ ဟေ ဟုတ်လား - ဒါဆို … ငါတို့ သတိထားပြီးမှ … တောဝင်ရမယ်   ” 

စိုးနိုင်လည်း ပြောပြီးရေနွေးကြမ်း သောက်နေလိုက်သည်။

......................................................................................................

တပတ်ခန့် အကြာ ဘခက်တယောက် အရှေ့ဘက် ရိုးမှ တောင်တန်းကြီးဘက် အမဲလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ရွာမှ နေ့တစ်ဝက်ခန့် လျှောက်လိုက်ရာ တောင်ခြေသို့ ရောက်လာ၏။ ထိုတောင်ကြောမှာ သူ့လိုဝါသနာအရရော စားဝတ်နေရေး အတွက် စီးပွားဖြစ် အမဲလိုက်သူတွေ ရှိနေတတ်သည်။  သမင် ၊ဂျီ ၊ ဆက်၊ ဒရယ် အလွန်ပေါများလှသည်။ 

တခါတရံ တောချောက် တတ်သည်။ တောင်ခြေမှ တောထဲ တိုးဝင်သွားရာ ညနေပိုင်းလောက်တွင် ဒရယ်တစ်ကောင် တွေ့လိုက်ရသည်။ နောက်က လိုက်ရင်း ဝါးရုံပင်တွေဘက် ရောက်ရှိလာသည်။ 

“ လူရှိလားးး  ကယ်ကြပါရှင်  အီးးးဟီးးးး  လူရှိလား  ကယ်ပါဦးရှင်  အဟင့်ဟင့်  ” 

ထိုချိန် မိန်းမတစ်ယောက် ငိုပြီး အကူအညီတောင်းသံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဘခက် ကိုယ်လုံး ဇပ်ကနဲ့ တုန်သွားရ၏။

“ ငါ့လခွီး … တောခြောက်ပြန်ပြီ … ထင်တယ်   ” 

ဒရယ် နောက်လိုက်ရင်း အမျိုးသမီး အသံကြားလိုက်ရ၍  စဉ်းစားနေမိသည်။ အသံ ကြားရာဆီသို့ ခြေသံလုံနေအောင် နင်းကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးသွားလိုက်သည်။ 

“ ဟင်  ” 

ဝါးရုံပင်ကြားထဲ ခြေသလုံးလေးအား ဖိပြီး ငိုနေသော မိန်းကလေး တစ်ယောက် တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒူးလေးကို အသင့်ကိုင်ရင်း မိန်းကလေးဆီသို့ တိုးကပ်လိုက်သည်။ 

“ ဟာ  -  နင် ---- နင်  ---   နင် အေးဘုံမလားးး  ” 

သူကြီး ဦးသာဒင်၏ သမီးချောလေး ရွာ၏ ကွမ်းတောင်ကိုင် ပန်းတောင်ကိုင် အပျိုချောလေး ဝါးတောထဲ ရောက်ပြီး ထိုင်ငိုနေသည်ကို စဉ်းစားမရပေ။  

“ ဟင်  - ကိုဘခက် - ဟုတ်တယ် … ကျမ အေးဘုံပါရှင် ကယ်ပါဦး အကိုရယ်  အဟင့်ဟင့် - ဟင့်   ” 

“ နင် က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး … ဒီရောက်နာတုံး … ရွာနဲ့က အဝေးရီးပဲ ဟ  ” 

ထိုအခါမှ  အငိုတိတ်ပြီး ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် ပြောပြလေသည်။ ရိုးမဘက်က သူကြီးညီမ တစ်ယောက်ရွာသို့ အလည်ရောက်ရှိနေပြီး ထိုရွာ ဘုရားပွဲအား ပွဲလာကြည့်ကြောင်း ညီမဝမ်းကွဲများနှင် တောထဲ မြစ်ချိုးလိုက်လာရာ တောဝက် လိုက်ခံရ၍ မျက်စိလည်ပြီး ဒီထဲရောက်လာကြောင်း ရှင်းပြလေသည်။ ထိုနောက် အေးဘုံအားခေါ်ပြီး ပြန်ထွက်ရာ မိုးချုပ်စ ပြုနေသည်။ 

“ အင်းးး ဒီတိုင်းဆို … ငါတို့ ရွာပြန်ဖို့က … မလွယ်တော့ဘူး … သစ်ပင်ပေါ်တက်ပြီး … လင့်စင် တခုထိုးရတော့မယ်   ” 

“ ဟုတ် တော်ကြာနေ … တောကောင်တွေနဲ့ ထပ်တွေ့နေမယ် … ညဘက်ဆို မလွယ်ဘူး    ” 

မနိမ့်မမြင့် သစ်ပင်တပင် အားရှာပြီး ဝါးတောမှ ဝါးများခုတ်၍ လင့်စင်တခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ပါလာသော ထမင်းခြောက်များ အတူစားပြီး ရေဘူးထုတ်ကာ သောက်ကြလေသည်။ တဖြည်းဖြည်း အချိန်တို့ ရွေ့လျားလာရာ မှောင်စပြုလာသည်။ 

“ ကဲ  - အေးဘုံ - ငါတို့ လင့်စင်ပေါ်တက်ပြီး နားကြစို့ ။ မနက်မှ ရွာပြန်ရမယ်  ” 

“ ဟုတ် ကိုဘခက်   ” 

အေးဘုံ လင့်စင်ပေါ်တက်ရာ ဘခက်က အောက်မှ ဖင်ဆုံကြီး တွန်းတင်ပေးနေသည်။ အေးဘုံ ပေါင်ကြားဆီမှ ချွေးနံ့သေးနံ့ စောက်ချီးနံ့လေး ထွက်ပေါ်နေသည်။ တရှိန်းရှိန်း တဖိန်းတဖိန်းနှင့် ဘခက်မှာ လီးတောင်လာတော့သည်။ လင့်စင်ပေါ်တွင် တဇောင်းလှည့်ကာ အိပ်နေသော အေးဘုံ ဖင်ကြီးမှာ ခါးသေးသေးလေး အောက်တွင် ဝိုင်းစက် ကော့တက်နေသည်။ 

အရင်ဆို ဂွင်းမှန်းမှန်း ထုနေရသော သူကြီးသမီးမှာ ယခု မိမိအား ကျောပေး၍ အိပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း လီးထိပ်က အရည်လေးများပင် စို့လာရသည်။ အေးဘုံဆီမှ သက်ပြင်းချသံ တိုးတိုးလေး ခဏခဏ ကြားနေရသည်။ ဘခက်မှာ ပုဆိုးအား အောက်စ ဆွဲကာ ဆီးခုံးအပေါ်ထိ လိပ်တင်လိုက်သည်။ လီးကြီးက တဇပ်ဇပ် ရမ်းနေသည်။ 

အေးဘုံ ဖင်ကြားလေးထဲ ထမိန်ပေါ်မှပင် လီးထိပ်လေးနှင့် ထိုးကာ ညှောင်ပေးနေသည်။ ညည်းသံလေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏအကြာတွင် အေးဘုံ တစ်ယောက် ဘေးတဇောင်းလေး လှဲလျက် ခါးလေးခွက်ကာ ဖင်ကြီး ကော့ပေးနေသည်။ ည မိုးချုပ် နှစ်ယောက်ထဲ တောထဲမှ လင့်စင်လေးတွင် သူစိမ်းယောက်ျား တစ်ဦးက ဖင်ကြားထဲ လီးထိပ်လေးဖြင့် ထိုးစွနေရာ စောက်ပတ်လေးဆီမှ အရည်ကြည်လေးများ တစိမ့်စိမ့်ယိုလာတော့သည်။ 

ဘခက်လည်း အဆင်ပြေနေသဖြင့် ရှေ့တဆင့် တက်လိုက်လေသည်။ ထမိန်စလေးအား ဖြည်းဖြည်းချင်း အပေါ်သို့ ဆွဲဆွဲတင်လိုက်သည်။ အေးဘုံ အလိုက်သင့်လေး ခြေလေးကြွကာ ကူညီပေးနေသည်။ ထမိန်အောက်နားစ ခါးပေါ် အရောက်တွင် ဖင်ကြားမှာ စောက်ဖုတ်လေးအား စမ်းကြည့်လိုက်ရာ စောက်ရည်များ ထွက်နေ တော့သည်။

နောက်ကြောဘက်မှ လီးကိုကိုင်၍ အဖုတ်လေးထဲ ထိုးသွင်းလိုက်ရာ အေးဘုံမှာ အ ကနဲ့ တချက်ညည်း၍ လီးကြီးအား အဖုတ်အတွင်းသားများနှင် ညစ်ပေးလိုက်သည်။ 

“ ဘွတ် ဘွတ် ဘတ်ဘတ်  … အ  အားးးး  ရှီးးးးး  ဖွပ်ဖွပ်  ဘွတ်  …  အားးး းအအ   ရှီးးးးးး  အဟင်းးး ဟင့် …  ” 

“ အားးးး ရှီးးးးး းးးးးးးး … ဟူးးးး းးးးးး  အင့်အင့်  … အိုးးးးး းးးး  အိ့  …  အ   အဟင်းးး ဟင်းးးး  ဘွတ်ဘွတ်  … ဘွတ်  ဗျစ်  ဗျစ်  ဗျစ်  ” 

ဘခက်မှာ သူ့လီးကြီး တဆုံးဝင်တာတောင် ခံနိုင်ရည်ရှိသော  အေးဘုံအား ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်မှန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ 

“ အားးး ရှီးးးးး းးးးး  အ  … ကောင်းတယ် … ကိုဘခက်  … ဆောင့်ဆောင့်  အားးး းးးးး  အီးးးး းးးးး  ဟုတ်တယ် … အဆုံးထိ ဆောင့် …  အ   အားးးး  ရှီးးးး းးးးး  ဘွတ် … ဗျစ် …  အို့   ” 

“ အားးးး  ကောင်းလိုက်တာရှင်   -----  အီးးးးးး  အားးးးးး  ရှီးးးးး းးးးးး  ဘွတ်     ဘွတ်   ပြွတ်   ဗျစ်   အားးးးး  အီးးးး းးးး  ” 

“ အင့် အင့်  ရှီးးးး းးးးး ဟူးးးးး  အိုးးးးးး  အို့အို့   အားးးး  းးးးး  … အင်းးးဟင်းးး  … ဗြစ်… ဘွတ် ဘွတ်   …  ဘွတ် ----   အိုးးးးးးး  အားးးး     းးးးးးးး  ရှီးးးးးး   ” 

ထိုည တညလုံး ဘခက်မှာ ၅ ချီလောက် ပုံစံ အမျိုးမျိုးနှင့် လိုးပစ်လိုက်သည်။ အေးဘုံမှာ မနက်မိုးလင်းတော့ ခပ်မျော့မျော့လေး ဖြစ်နေတော့သည်။ သို့သော် အေးဘုံ၏ ပန်းဦးခြွေခဲ့သူမှာ ဖအေအရင်း သူကြီးသာဒင် ဖြစ်သည်ကို ဘခက်တစ်ယောက် မသိနိုင်ခဲ့ပါ။ မနက်စာအဖြစ် ထမင်းခြောက်စားပြီး ပါလာသော ရေဗူးအား ဖွင့်၍ ရေသောက်နေကြသည်။

“ ကဲ  အေးဘုံ … နင့် အဒေါ်တို့ရွာ … ငါ အရင် လိုက်ပို့ပေးမယ် … ပြီးမှ ငါသားကောင်  ဆက်လိုက်မယ် ။ အပေါ့အပါး သွားထားလိုက်  ” 

ဘခက်မှာ ပြောပြီးပြီးချင်း ပစ္စည်းများ ထုတ်ပိုးနေသည်။ အေးဘုံလည်း ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ သွားကာ ထမိန်လေး မ၍ သေးထိုင်ပေါက်ရင်း ညက မထင်မှတ်ပဲ ဘခက်နှင့် လိုးခဲ့ပုံများကို ပြန်တွေးရင်း မျက်နှာလေး ရဲတက်လာသည်။ စောက်ဖုတ်လေးအား သေးကုန်အောင် ညှစ်ချနေစဉ်  နောက်ကျောဖက်မှ ဘခက်မှာ ဖင်အောက် လက်သွင်းကာ အဖုတ်လေးအား ပွတ်ပေးနေတော့သည်။ 

“ အေးဘုံ  … ငါလေ … နင့်ဖင်ကြီးကြည့်ပြီး မနေနိုင်ပြန်ဘူးဟာ … တချီလောက် လိုးပါရစေနော် ” 

ပြောပြီး နောက်ကျောလေးအား ရှေ့သို့ တွန်းဖိလိုက်ရာ အေးဘုံမှာ လေးဖက် ထောက်လျက်လေး ဖြစ်သွားရသည်။ ပေါက်ထားသော သေးကွက်ကြီးကို ရှောင်ပြီး လက်ထောက် ပေးလိုက်သည်။ နုတ်ဆက် အလိုးလို့ ပြောရမလားမသိ ဘခက်မှာ အချက်၁၀ဝခန့် မနားတမ်း ဆွဲဆွဲလိုးရာ အေးဘုံမှာ စောက်ခေါင်းအတွင်း တရကြမ်း ဝင်ထွက်နေသော လီးကြီးကြောင့် ၂ ချီ ပြီးခဲ့ရသည်။ 

ဘခက်လီးအား စောက်ပတ် အတွင်းသားများနှင့် ညှစ်ကာ ဖင်ကြီး နောက်ပြန် ကော့ထိုးပေးမှ ခဏအကြာ လရည်ပူများ စောက်ဖုတ်လေးထဲ ဝင်ရောက် လာတော့သည်။ 

“ အားးးး းးးး  ရှီးးးးး   အားးးးး  ဟူးးးး းးးးး ကောင်းတာ … အေးဘုံရာ  ငါဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်တော့ပါဘူးးး …  ရှီးးးးး  ဟူးးးး   းးးး  ဟူးးးး  းးးးးးး းးးးးး  ” 

ခဏ အနားယူပြီး ပေ ၃ဝခန့် အနိမ့်ပိုင်းတွင် ပေါက်နေသော ဝါးရုံများဆီသို့ ထိန်းဆင်းလာခဲ့သည်။ တောင်ပြိုထားသော နှုတ်ခမ်းစပ်များမှ ကျောက်တုန်းများ နင်း၍ နှစ်ယောက်သား ဆင်းလာကြ၏။

“ ဝုန်းးး  ဒုန်းးးးး  ” 

“ ဝရော   --- ဝေါ  …  ဒုတ် … ဝုန်းးး  ဝုန်းးး  ” 

အေးဘုံနင်းမိသော ကျောက်တုံးမှာ အောက်ဖက်သို့ လျှောကနဲ့ လိမ့်ဆင်းသွားရာ ဘခက်နှင် အေးဘုံလည်း သတိလက်လွတ် ဒလိမ့် ကောက်ကွေးဖြင့် ကျောက်တုံးများ ပြိုကျရာ ဆင်ခြေလျောအတိုင်း အောက်သို့ နှစ်ယောက်သား ကျသွားလေသည်။  နှစ်ဦးလုံးမှာလည်း ကိုယ်ခန္ဓာ ကျောက်စွန်းများနှင့် ခြစ်မိ၍ သွေးအလိမ်းလိမ်းပင်။ ကျောက်တုံးများ အဆက်မပြတ် ကျလာ၍ ထိခိုက်မိကြရာ နာကျင်နေရသည်။ 

နာကျင်စွာ ခံစားရင်း အောက်ခြေသို့ အရောက် ဘခက်မှာ ခေါင်းနှင့် ကျောက်တုံးစောင့်မိ၍ လောကကြီးနှင့် အဆက်သွယ်ပြတ်ကာ မေ့မျောသွားသည်။ဘခက် တစ်ယောက် သတိမေ့နေရာမှ မျက်နှာပေါ် ရေနှင့် ဖြန်းသလို ခံစားမိသည့်အတွက် မျက်လုံးကို အားယူဖွင့်လိုက်သည်။ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် သေနတ် ကိုင်ထားသော လူစိမ်းများ တွေ့လိုက်ရသည်။ 

သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က စကားမပြောပဲ အမူယာဖြင့် ထထိုင်ရန် လုပ်ပြနေသည်။ ဦးထုပ် ခပ်ငိုက်ငိုက် ဆောင်းထားသဖြင့် မျက်နှာလည်း သေချာမမြင်ရပေ။ ထို့နောက် အင်္ကျီအနက်နှင့် ဘောင်ဘီရှည် ဝတ်ထားသော လူတစ်ယောက်မှ အေးဘုံ အဖုတ်အား ကုန်းယက်နေသည်။  

“ ဟိုက် - စ်  ” 

“ ဟေ့ကောင် မင်းဘယ်သူလဲ - ဒီကို … ဘာကြောင့် ရောက်လာတာလဲ   ”  

စကားသံနှင့်အတူ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ဟန် တူသော ဒေါင်ကောင်းကောင်း ပါးသိုင်းမွှေးများနှင် လူတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။  

“ ဟိုကောင် အဖုတ်မြင်တိုင်း … ယက်ချင်နာ တော်စမ်းကွာ အလုပ်လုပ်ရဦးမယ်   ” 

ဘခက်အား မေးရင်း အေးဘုံပေါင်ကြား ခေါင်းတိုးယက်နေသော တပြည့်ဖြစ်သူအား လှမ်းပြောလိုက်၏။

“ ဟုတ် အာစရိ - ကောင်မလေးက … ချောလွန်းလို့ပါ  ဟီးးးး းးးးး  ” 

အေးဘုံ အဖုတ်ကြီးအား ကုန်းယက်နေသောသူမှာ ချက်ချင်းရပ်ကာ နောက်ဆုတ်ရပ်လိုက်သည်။ ဒီအချိန် တောထဲမှာ ဒီလူတွေ ဘာကြောင့် ရောက်နေသည်ကို စဉ်းစားမရပေ။ 

“ နောင်ကြီးက … ဗမာလူမျိုးလား  ” 

“ ဟုတ်တယ် - မင်း ငါမေးတာ မဖြေသေးဘူး   ” 

“ ကျနော်က ကျွန်းဆင်ရွာသားပါ  ဒီတောင်ပေါ်ကို … အမဲလာလာပစ်နေကြပါ ။ ခု မျက်စိလည်နေတဲ့ … မိန်းကလေးကို … ပြန်လိုက်ပို့ရင်း … အပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျတာပါ  ” 

“ မင်းတို့တော့ ကံဆိုးပြီကွာ … ဘယ်လိုနည်းနဲ့ … ရောက်လာရောက်လာ … ပြန်ဖို့မစဉ်းစားနဲ့  ” 

“ ခင်ဗျာ  ဘာလို့လဲဗျ … ကျနော်တို့က … ရွာပြန်ရဦးမှာ … ခင်ဗျားတို့က နေချင်နေပေါ့  ” 

“ ငါတို့နေရာ … မင်းသိသွားပြီ … စောက်စကားမများနဲ့  ” 

“ ခင်ဗျားတို့နေရာ သိတော့ … ကျုပ်က ဘာလုပ်ရမှာလည်း  ဖယ်ပါဗျာ … ကျုပ်တို့ပြန်တော့မယ်  ” 

“ အေးဘုံ ထဟာ … ငါတို့ပြန်မယ်   ” 

“ ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် … ဒီနေရာရောက်တိုင်း …  အမဲလိုက်တယ် ပြောကြတာ ။ အမှန်က ငါတို့ ရတနာတွေကို … ယူချင်တာမလား - မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို … ပြန်မလွတ်တော့ဘူးကွ   ” 

“ ဟာ ကျုပ်တို့ မပြန်လို့  ဘယ်ဖြစ်မလဲဗျ ။ ရွာမှာ မိဘတွေ ရှိသေးတယ် … စိတ်ပူနေမှာဗျ   ” 

“ စိတ်ချပါဗျာ … ဒီမှာ ခင်ဗျားတို့ … ရှိနေတဲ့အကြောင်း ဘယ်သူမှ ပြန်မပြောပါဘူး  ” 

ဘခက်စကား ဆုံးသည်နှင့် လူဆိုးခေါင်းဆောင်မှာ သူ့တပြည့်တွေဘက်  တချက်လှည့်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။

“ ဟားးး  …  ဟားးးးးးး …  ဟားးးးးးးးးး … ဟားးးးးးးးးးးးး  ” 

“ ဟာ  ဟင်    မင့်မေစောက်ခွေးးး …… အမလေးးးး …… သရဲ  သရဲ   ” 

လူဆိုးခေါင်းဆောင်နှင့် သူ့တပည့်အားလုံး ဟားတိုက် ရီမောနေရင်း တဖြည်းဖြည်း ခန္ဓာကိုယ်မှ အခိုးအငွေ့များထွက်ကာ လူစင်စစ်မှ အရိုးစုကောင်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“ အားးးး းးးးးး   -  ကျွတ်  - ကျွတ်  - ” 

“ ဟော - ကိုဘခက် သတိရလားပြီလား  ” 

ဘခက် လဲနေရာမှ အားယူထထိုင်လိုက်သည်။ ဒဏ်ရာတွေက နာကျင်နေလျက်  ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။ ဘာမှ မရှိ လူရိုးစုကောင်များလည်း မရှိ။ မြေပြင်သို့ ထိုးကျရာ ကျောက်တုံးများနှင့် ဦးခေါင်းစောင့်မိပြီး သတိလစ်ကာ အိပ်မက်မက်နေတော့သည်။ 

“ ဟင် - အေးဘုံ - အရိုးစုကောင်ကြီးတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ  ” 

“ ရှင် - ကိုဘခက် -  ခ်ခ်  ခ်ခ် - ရှင်တစ်ရက်လုံး သတိလစ်နေတာ ကြာပြီ  ကျမက အရင်နိုးလာတာ ဘယ်အရိုးစုကောင်ကြီးမှ … မရှိပါဘူးရှင်   ” 

ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း သန့်ရှင်း လတ်ဆတ်သော လေကို တဝကြီးရှုရှိုက် မိလိုက်သည်။ 

“ ဒါနဲ့ အေးဘုံ ခုမှ မနက်ပိုင်းပါဟ  ” 

ကြည်လင်တဲ့ အလင်းရောင်အား ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ 

“ အော် - ဒါက နောက်ရက်မနက် … ကိုဘခက်ရဲ့ - ရှင် သတိလစ်နေတုန်း … ကျမ ဒဏ်ရာတွေ ဆေးကြောပေးထားတာ … ရှင့်အိတ်ထဲက ဆေးတွေတော့ တွေ့တယ် … နားမလည်လို့ လိမ်းမပေးတာ  ” 

“ အင်း တညလုံး … ငါဒီမှာ သတိလစ်နေတာပဲ နောက်ရက်တောင် ကူးပြီပေါ့ ။ ဒူးလေးက ဟိုမှာဟ ။ တော်သေးတယ် … မပျောက်သေးဘူး  ” 

“ ကိုဘခက် … ရှင်က … လူသာသတိလစ်တာ - လီးက သတိမလစ်ဘူးရှင့် - ခ်ခ်းးး … ရှင့်ဟာကြီး ထောင်မတ်နေလို့ …|ကျမစုပ်ပေးရတယ် … လရည်ထွက်မှ … ငြိမ်ကျသွားတာ  ” 

“ အေးပါဟာ  ငါသက်သာ လာရင် … နင့်အဖုတ်ကို ပြန်မှုတ်ပေးမှာပါ  ” 

ဒူးလေးအား သွားယူပြီး စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အိတ်ထဲမှ ဆေးဘူးများထုတ်ကာ ဒဏ်ရာတွေကို လိမ်းကျန်သည်။ 

“ အေးဘုံ လာလေ … နင်ရောလိမ်း … တရက်နှစ်ရက်ဆို … ပျောက်မှာပါ … ဒီဂျောက်ထဲ ငါတခါမှ မရောက်ဖူးဘူး - ငါတို့ လမ်းစ ရှာရဦးမယ်   ” 

တဖြည်းဖြည်း ထိန်းပြီး နှစ်ယောက်သား လမ်းလျောက်ကြသည်။ သူတို့ကျရာ နေရာမှာ မြေပြန့်ဆိုပေမယ့် အောက်ဖက်တွင် ဂျောက်ကြီးများ ရှိနေသေးသည်။ နှစ်နာရီခန့် လမ်းလျှောက်လာရာ… 

“ ဟာ - ကိုဘခက် … ဟို့ရှေ့က ဂူလားမသိဘူး  ” 

အေးဘုံ ပြသောနေရာသို့ ဘခက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဂူအပေါက်ဝ က ကျဉ်းနေသည်။ နှစ်တိုင်း တောင်ပြိုနေသည့် အတွက် ဂူဝမှ ကျောက်တုံးများ ပြိုကျတဲ့ထဲ ပါသွားပြီး ဂူပတ်ပတ်လည်မှာ နေရာကျယ်ပြန့်စွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သို့သော် ဂူဝနား မရောက်ခင် ဂျောက်ကြီးများထဲသို့ ကျသွားပါက အသက်ရှင်နိုင်ဖွယ်မရှိပေ။ဂူထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းဝင်ခဲ့ကြသည်။ ဒူးလေးကို အသင့်ပြင်ထားကာ 

“ အေးဘုံ … တောကောင်တွေ … သတိထားဦး  ” 

“ ဟုတ် - ကိုဘခက်   ” 

အေးဘုံမှာ အနည်းငယ် ကြောက်စိတ်ဝင်ရင်း အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဂူလေးမှာ အဝကျဉ်းသော်လည်း အထဲထိ အလင်းရောင် ဝင်နေသဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။ ရှေ့သို့ အတော်လေး လျှောက်မိလိုက်လျင် လူရိုးစုများ တွေ့လိုက်ရသည်။  

“ အမလေးးး းးးး … ပြန်ထွက်ရအောင် ကိုဘခက်  ” 

အေးဘုံမှာ မျက်စိပျက်မျက်နှာပျက်နှင့် ကုန်းအော်တော့သည်။ 

“  ဟားးးး  အေးဘုံရာ အရိုးစုတွေက နင့်ဘာမှ မလုပ်ပါဘူးဟ ။ လာပါ မကြောက်နဲ့ ။ ရော့ ငါ့ခါးက ဓါးယူထားလိုက်   ” 

ပြောပြီး ဓါးမြှောင်အား အေးဘုံလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဆက်လျှောက်ခဲ့ရာ သံသေတ္တာများ တွေ့ရှိလေသည်။ ဘခက်မှာ သေတ္တာကြီးများအား ဖွင့်ကြည့်ရန် စိတ်ကူး လိုက်သည်။ ခတ်ထားသော သော့ခလောက် ကြီးများအား ဂူထဲမှ ကျောက်တုန်းများဖြင့် ထုဖွင့်လိုက်သည်။ 

“ ဒုန်းးး အုံးးးး ဒုန်းးး    ခွမ်းးးး  ဒုန်းး ဒုန်း   ” 

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေသဖြင့် ကျောက်တုံး ထုချက်ကြောင့် သော့ခလောက်ကြီးများ အလွယ်တကူ ပွင့်သွားလေသည်။ အေးဘုံမှာ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ရပ်ကြည့်နေသည်။ အနားသို့ မကပ်ရဲခြေ။ သေတ္တာ အဖုံးအား ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘခက်မျက်လုံးများ အရောင်တဖိတ်ဖိတ် တောက်လာသည်။ 

“ ဟာ   -  အများရီးဟေ့  … အေးဘုံ လာကြည့် - ငါ - ငါတို့ ချမ်းသာပြီဟ - ဟားးးး ဟားးးး းးးးးးး  ” 

အေးဘုံလည်း ဘခက်စကားကြောင့် အနားတိုးကြည့်ရာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားရသည်။ စိန် ၊ရွှေ ၊ငွေ ၊ ကျောက်သံပတ္တမြား အစရှိသည့် ရတနာမျိုးစုံနှင့် ပြုလုပ်ထားသော ရတနာ ပစ္စည်းများအား တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“ ဟားးးး းးးးး ချမ်းသာပြီ  အေးဘုံရေ - ငါတို့ ဒါတွေ သယ်နိုင်သမျှ သယ်ရမယ် ။ ရွာရောက်မှ အခြေနေကြည့်ပြီး … နောက်တစ်ခေါက် … လာသည်ရမယ်  ” 

ဘခက်လည်း သူအိတ်လေးထဲ ဆန့်သလောက် ထည့်တော့သည်။ ထို့နောက် အပေါ်အင်္ကျီချွတ်ကာ ရသလောက် ထည့်၍  စုချည်လိုက်ပြန်သည်။ အားလုံးပြီးစီးသွားမှ 

“ အေးဘုံ - ဒါက … နင်နဲ့ငါ တဝက်ဆီပေါ့ - နောက်ကြမှ … ငါတို့ အကုန် လာသယ်ရအောင်  ” 

အေးဘုံမှာလည်း ရတနာပစ္စည်းများအား ကြည့်ပြီး တခုပြီးတခု ဝတ်လိုက်ပြန်ချွတ်လိုက် သေတ္တာထဲ ပြန်ထဲ့လိုက်နှင့် ပြုံးပျော်နေသည်။ နေရောင်မှာ အခန်းထဲ တဖြည်းဖြည်း လင်းထိန်လာသည်။ ထမင်းခြောက်နှင့် ရေဗူးထဲမှ ရေအနည်းငယ် သောက်ကြသည်။ သေတ္တာဘေးနားတွင် ကျောက်မှုံ့ ဖုန်မှုံ့များရှင်း၍ နှစ်ယောက်သား လှအိပ်ရင်း အနားယူနေစဉ်

ဘခက်မှာ - 

“ အေးဘုံ … ငါတခုလောက် … မေးချင်တယ်ဟာ - ရွာပြန်ရောက်လဲ … နင့်ကို ငါလက်ထပ်မှာပါ  ” 

“ တကယ် လက်ထပ်မှာလား … ကိုဘခက်က   ” 

“ တကယ်ပေါ့ဟ … အရင်က မပြည့်စုံပေမယ့် … ခု ငါ ချမ်းသာပြီလေ။ ရတနာတွေ ထုခွဲရောင်းပြီး … နင့်ကို တင်တောင်းမှာပေါ့   ”  

အေးဘုံမှာလည်း အလိုးသန်တဲ့ ဘခက်အပေါ် စိတ်ကစားလျက် ရှိနေသည်။ 

“ မေးလေ - ကိုဘခက်  ” 

“ ငါ … နင့်ကို လိုးတဲ့ချိန် … နင်အပျို မဟုတ်တော့မှန်း ငါသိပါတယ် ။ ဒါမဲ့ … ရွာမှာ နင်ရည်းစား ထားသံလည်း … ငါမကြားမိလို့ - အမှန်တိုင်းသာပြောဟာ - ငါ ခွင့်လွတ်ပါတယ်  ” 

“ ရှင်   - ဟို    ဟို   ဟိုလေ   အဲဒါ  ” 

အေးဘုံ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ် ဖြစ်နေသည်။ 

“ ရဲရဲသာပြောပါဟ  … ငါလည်း … တခြားမိန်းမတွေ လိုးဖူးပါတယ် … နားလည်ပါတယ် ဟ  ” 

“ ဟူးးးး  းးး ဟူးးး - ကိုဘခက် အေးဘုံ အမှန်တိုင်းပြောလို့ … စိတ်ပျက်သွားပြီး … လက်မထပ်ချင်ရင်လဲ … ဒီအကြောင်းတွေကို စိတ်ထဲထားပါနော်  ” 

“ အေးပါ ဟ  ” 

" အေးဘုံ ပန်းဦးခြွေတဲ့ သူက ဖေဖေ ဦးသာဒင်ပါ  ” 

“ ဟင်  - ဒါကြောင့်ကိုးးး … ငါက နင်ရည်းစားမရှိပဲ အပျိူရည်ပျက်တာကို … စဉ်းစားမရဖြစ်နေတာ  ” 

“ ဟုတ်တယ် အဖေက တဏာရမ္မက်ကြီးတယ် - ခု အေးဘုံ … အလည်လာတဲရွာက … သူ့ညီမ အရင်းတောင် မလွတ်ဖူး … ကိုဘခက်ရေ … ရွာထဲလည်း … လင်ရှိမိန်းမ … မုဆိုးမ … သူနဲ့ မကင်းတာများတယ်   ” 

“ နင့်အဖေကြောင်း … ငါသိပါတယ်ဟ - ငါ့ အမေလည်း မလွတ်ဘူး … ညပိုင်းလစ်ရင် လာလာလိုးတာ  ” 

“ အော် - ရှင်က ဒါကြောင့်မို့ … ကျမကို တွေ့တွေချင်း လင့်စင်ပေါ်မှာ … မတအားလိုးတာပေါ့  ဟွန့်   ” 

“ ဟာ မဟုတ်ပါဘူးဟ … နင့်စောက်ဖုတ်က ညစ်ညစ်ပေးတော့ … လိုးရတာ မဝလို့ပါ - ဟီးးး - ဆက်ပြောဟာ … နင်နဲ့နင့်အဖေ လိုးဖြစ်တဲ့ အကြောင်း  ” 

“ အေးဘုံ လည်း … ကြာရင် သူစိမ်းနဲ့ဆို ပြဿနာတွေ … တက်မဆိုးလို့ … မြူဆွယ်မိတာပေါ့   ” 

“ အင်း  ဆက်ပြောဟာ  ” 

“ မြို့မှာ ကျောင်းတက်ပြီး … ကျောင်းပိတ်ရက် ရွာပြန်လာတာလေ  အဖေ့မျက်လုံးတွေက အရင်နှစ်တွေနဲ့  မတူတော့တာ  နို့အုံတို့ ဖင်တို့ ခိုးခိုးကြည့်နာ … အေးဘုံ သတိထားမိလာတယ် …  ” 

“ တရက်ကျ  အိပ်ခန်းထဲ … အေးဘုံအိပ်ပျော်နေရင်း ရုတ်တရက် နိုးတော့ … အခန်းတံခါးကနေ အောက်စလွတ်နေတဲ့ … အေးဘုံ အဖုတ်လေးကို ကြည့်ပြီး အဖေက ဂွင်းတိုက်နာ - ကိုဘခက်ရဲ့   ” 

“ အင့်  အင်း   ” 

ဘခက်မှာ ရုတ်တရက် လီးကြီးတင်းကနဲ့ ဖြစ်ရင်း အေးဘုံပေါင်ကြားထဲ လက်ထည့်ကာ စောက်စိလေးအား ချေပေးလိုက်သည်။ 

“ အွန့်  -  အာ …  ကျွတ်ကျွတ်   ” 

အေးဘုံလည်း ပေါင်လေးအား မသိမသာဖြဲရင်း ညည်းငြူလိုက်မိသည်။

“ ၃ ရက်လောက်နေတော့ … ရွာဘုရားပွဲ ဒုတိယရက်ပေါ့ ။ ပွဲကြည့်ပြီး  မနက်အိမ်ရောက်တော့ … စားသောက်ပြီး နေ့ခင်းဘက် အိပ်ပျော်သွားတာ … ခဏနေတော့ အဖေက အခန်းထဲဝင်လာပြီး … မပြောမဆိုနဲ့ အေးဘုံ စောက်ပတ်လေးကို … တန်းယက်တာ  ” 

ဘခက်မှာ အေးဘုံပြောလိုက်လျင် စောက်ဖုတ် ယက်ချင်သည့် စိတ်များ ထကြွလို့လာကာ စောက်စိလေးအား ဖိဖိချေနေမိသည်။ အေးဘုံလည်း ပြောနေရင်း ဘခက် ပုဆိုးအတွင်းက လီးကြီးအား အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်မိသည်။ ဘခက် လက်ခလယ်လေးနှင့် ဖိချေလိုက်တိုင်း ခါးလေးကော့ကာ စောက်စိလေးဖြင့် ပန်ပြန်ထိုးနေသည်။ 

“ အားးးး းးးး ရှီးးး  ” 

“ ဆက်ပြောလေ အေးဘုံ  ” 

“ အေးဘုံလည်း စောက်ရည်တွေ အိုင်နာလေ … ပါးစပ်က … အသံမထွက်ရဲသေးဘူး … အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေရတာ  ” 

“ ခဏကြာမှ အဖေက … အေးဘုံးစောက်ဖုတ်  အကွဲကြောင်းလေးပေါ်  သူ့လီးကို အမြှောင်းလိုက်ထားပြီး … အထက်အောက် ပွတ်ပေးနေတာ  ” 

“ အဖေ့လီးကြီး … ရှေ့ထွက်လာတိုင်း အေးဘုံ … စောက်စိလေးကို ထိုးမိနေတာ ။ ၁၅ ချက် လောက်ပဲရှိမယ်။  အဖုတ်ထဲက …စောက်ရည်တွေ သေးပန်းသလို ပန်းထွက်ကုန်တာ  ” 

“ အားးး  အီးးးး … ရှီးးးး  းးးး … အေးဘုံရာ  ” 

ဘခက်မှာ လိုးချင်သောစိတ်များ  တဖွားဖွား စ်ြပေါ်နေသည်။ ထိုစဉ် အေးဘုံမှာ  

“ အမလေးးးး … ရှုးးး … သွားး သွားးး   ” 

ရုတ်တရက် ထအော်သဖြင့် ဘခက်သည် အေးဘုံကြည့်ပြီး အော်နေသော သံသေတ္တာဘက်သို့ ကြည့်မိရာ - 

“ ဟာ  ” 

“ ရှီးးးး းးးး  … ရှီးးးး  ရှီးးး ” 

မြွေကြီးတစ်ကောင် ပါးပျဉ်းထောင်၍ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ 

( မှတ်ချက် --- > စာရေးသူသည် မထည့်ချင်ထည့်ချင်ဖြင့် ရတနာသေတ္တာတို့၏ အစောင့်အရှောက် အစဉ်လာအရ မြွေများ ထည့်ပေးရပါသည်။ #ဘုံခုနှစ်ဆင့် ) 

ဘခက်မှာ ထထိုင်ရင်း မိမိလီးအား ဆုပ်ကိုင်ထားသော အေးဘုံ၏လက်အား အသာဖယ်လိုက်ကာ 

“ အေးဘုံ ငါ ဓါးသွားယူလိုက်  ဖြည်းဖြည်းထနော်  ” 

“ ဟုတ် ဟုတ် -  ကိုဘခက်  ” 

မြွေကြီး တဖြည်းဖြည်းတိုးလာလေသည်။ အေးဘုံမှာ အသာလေး ထကာ ဘခက်အိတ်လေးမှ ဓါးမြှောင်အား ယူ၍ ဘခက် နောက်ကျောဘက်မှ ကပ်လာသည်။ မြွေကြီးမှာလည်း ခေါင်းအား ဘေးတိုက်ယိမ်းကာ ဘခက်ဆီသို့ တိုးတိုးလာနေသည်။ 

“ ရော့ ကိုဘခက် … ရှင့်ဓါးးး  ” 

“ ဝှီးးးး းးးး  ဝှစ် - ဝှစ်  - ဖေါက်  - စွပ်   ” 

အဖြစ်ပျက်က မြန်ဆန်လွန်းသည်။ အေးဘုံပေးသော ဓါးအား နောက်ပြန်လှန်းယူ၍ ပစ်ပေါက် လိုက်တော့သည်။ မြွေကြီးမှာ ပါးပျဉ်းအလယ်၌ ဓါးစိုက်လျက် တန်းလန်းဖြင့် တွန့်လိမ်နေကာ အသက် ပျောက်သွားတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် မြွေတွန်သံများ ကျယ်လောင်လာပြီး မြွေအုပ်ကြီးမှာ ဂူအတွင်းပိုင်းမှ ထွက်လာနေသည်။ 

“ ရှီးးး  ရှီးးးး  ရှီးးးးးးး  ရှီးး   ” 

ဘခက်နှင့် အေးဘုံလည်း ဒူးလေးကိုင်ကာ ရတနာများ ထည့်ထားသော အိတ်နှင် အင်္ကျီဖြင့်ထုပ်ထားသော လက်ဝတ်တန်ဆာများအား ယူ၍ ဂူအတွင်းမှ ထွက်ပြေးတော့သည်။ အတော်ခပ်ဝေးဝေး ရောက်တော့မှ နောက်သို့လှည့်ကြည့်ရာ မြွေများပါမလာတော့ပေ။ 

“ ဟူးးး းးးး ဟူးးး - မောလိုက်တာ ကိုဘခက်ရာ - ရေဗူးထုတ်ပါဦး - ဟူးးး  ” 

အေးဘုံမှာ ချွေးများထွက်လျက် ရင်ဘတ်လေးမှာ တုန်တုန်ရင်ရင်လေးပါ ဖြစ်နေရှာသည်။ နို့လေးနှစ်လုံးမှာ စည်းချက်ကျကျ ခုန်လျက်ရှိသည်။ ဘခက်သည် ဒူးလေးအား ချ၍ သူ့အိတ်ကိုဖွင့်ကာ ရတနာများဘေးမှ ရေဘူးအားထုတ်လိုက်လေသည်။ ထမင်းခြောက်များက မပါတော့ပေ။ လက်ကျန် ရေလေးအား နှစ်ယောက်မျှသောက်ကာ အေးဘုံ အဒေါ်ရွာသို့ အရောက်ပြန်ခဲ့သည်။

အေးဘုံ အဒေါ်အိမ်ရောက်တာနဲ့ 

“ ဟဲ့ အေးဘုံ  ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်ကြတာတုန်း … ငါဖြင့် … ဒီနေ့မှ မတွေ့ရင် … ညည်းအဖေဆီ အကြောင်းကြားတော့မလို့   ” 

“ ဟုတ်တယ် အရီးရေ  စမ်းမြတို့ သန်းတင်တို့နဲ့ မျှစ်ချိုးလိုက်သွားတာ တောဝက်လိုက်ပက်လို့ ထွက်ပြေးရာကနေ  ဟောဒီက … အကိုဘခက်နဲ့တွေလို့ … ဒီပြန်ရောက်လာတာ  ” 

“ နေပါဦးဟဲ့ - သူက ဘယ်သူ  ” 

“ ကျမတို့ရွာကပဲ သူက အမဲလဲပစ်တယ် … ကံကောင်းလို့ … သူ့နဲ့တွေ့လို့ အရီးရေ ကျမတစ်ယောက်ထဲဆို … မပြန်တတ်ဘူး  ” 

ဘခက်မှာ အိမ်ရှေ့က တန်းလျားပေါ်ထိုင်လိုက်တာနဲ့ ချထားတဲ့ ဆေးပေါ့လိပ်ကို မီးညှိပြီး ဖွာပစ်လိုက်သည်။ အကျင်ီဗလာဖြင့် အိပ်တစ်လုံး ဒူးလေး ကိုင်ထားသောသူ့ကို အေးဘုံညီမ ဝမ်းကွဲတွေက ပြုံးစိစိဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ အေးဘုံကိုလည်း 

“ မမအေးဘုံ … မသေကောင်း မပျောက်ကောင်းပဲ ။ ဒီအကိုနဲ့တွေတာ ကံကောင်းလို့ပေါ့  ” 

အေးဘုံအား အိမ်ထဲခေါ်ပြီး တီတိုး မေးနေကြသည်။ အပျိုလူပျို တောထဲ တညအိပ်မှတော့ စပ်စုကြပြီပေါ့။ ထို့နောက် ထမင်းပွဲများ ပြင်ပေးပြီး 

“ မောင်ရင်လေးကို … ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ် ..အရီးတို့ဖြင့် … စိတ်တွေ တအား ပူနေကြတာ ခုမှပဲ စိတ်အေးရတော့တယ်  ” 

ဘခက်မှာ ထမင်းကို ပလုပ်ပလောင်းစားရင်း - 

“ ကျုပ်ရွာပြန်ရဦးမှာမို့ … အချိန်မလင့်ခင် … ခွင့်ပြုပါ အရီးလေး  ” 

ထိုစဉ် အေးဘုံထွက်လာပြီး  

“ ဟင် ကိုဘခက် … ဒီမှာ ညအိပ်သွားလေ … မနက်မှ စောစော ပြန်ပေါ့ ” 

“ မဖြစ်ပါဘူး အေးဘုံရ  ( အသံနိမ့်၍ ) ဒါတွေက အိမ်အမြန်သယ်ရမှာလေ  ” 

“ အင်း  အင်းးး … ကိုဘခက် - ဒီလိုလုပ်ပါ့လား …  အကုန် ရှင်သယ်သွားတော့ … ဒီမှာထားခဲ့ရင် အေးဘုံလည်း … ဘယ်လိုပြောရမှန်းမသိဘူး   ” 

“ အေးလေ ကောင်းပြီ - ဒါဆို ငါပြန်တော့မယ်  ” 

“ ရှင်ဝတ်ဖို့ အင်္ကျီ   … ခဏနေဦး … ကျမ တောင်းထားပေးတယ်  ဝတ်သွားလိုက်  ” 

ဘခက်လည်း မနက် မလင်းတလင်းလေးမှ ရွာပြန်ရောက်လေသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အမေ့ကို အသံခပ်အုပ်အုပ်ဖြင့် နိုးလေသည်။ 

“ အမေ အမေ - ခဏ ထပါဦးဗျ   ” 

ဒေါ်မိုးလှိုင်လည်း သားဖြစ်သူအသံကြောင့် တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ ဒူးလေးကိုင်လျက် သားကောင်မပါပဲ သူများအင်္ကျီဝတ်၍ အထုပ် ၂ထုပ် ဆွဲလာသော သားဖြစ်သူအား ကြည့်၍ အံ့သြမှင်သက်သွားသည်။ 

“ ဘယ်လို ဖြစ်လာတာလည်း … သားရဲ့  ” 

“ ခု ခဏ အိပ်ဦးမယ် … အမေ - ပြီးမှ အကုန်ပြောပြတော့မယ်  ” 

....................................................................................................

“ အောက် အီအီးးးး အွတ်  ---- အောက် အီအီးအွတ် " 

လင်းကြက်တို့ တွန်လေပြီ ။ ဘခက် အိပ်ရာနိုးတော့ အမေဖြစ်သူလည်း ချက်ပြုပ် ပြီးနေပြီ။ မနက်လင်းလင်းချင်း ဗိုက်ကဆာလာပြန်သည်။ မနေ့က ထမင်းခြောက်နှင့် ရေကို ချွေတာသောက်ခဲ့ရ၏ ။ အေးဘုံအဒေါ်အိမ် ရောက်မှ ထမင်းတနှပ်သာ စားခဲ့ရသည်။ အေးဘုံနှင့်လိုးတာ ချန်ပြီး ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် အကုန်ပြောပြလိုက်သည်။ 

“ အင်းးး   ငါ့သားတော့ … တောမှောက်ပြီး မဟုတ်တာတွေ မြင်လာပြီနေမှာ - တောခြောက်ခံရပြီး ရူးကြောင်ကြောင် … ဖြစ်လာတာလား   ” 

“ ဟာဗျာ - အမေ ကလဲ … ကျနော်ပြောတာ မယုံဘူးပေါ့ … အခြေနေတည်ငြိမ်မှ … ကျနော် အဲဒီနေရာ သွားရှာမယ် … အမေ မယုံဘူးမလား … အမေ့သိမ်းခိုင်းထားတဲ့ … အထုတ်တွေ ဖြည်ကြည့်လိုက်ဗျာ  တဝက်က အေးဘုံပေးရမယ် အမေ   ” 

“ ကဲပါ သားရယ် … ရေ အဝသောက် - ခဏနေ ရေချိုးလိုက် - မနေ့က ထွေးခင်တို့ ဆူးပုတ်ကြီး ချိုးလာလို့ … ပဲကြီးနဲ့ အရေသောက်လေး ချက်ထားတယ် … ငါးခြောက်ဖုတ်ရောရှိတယ် … အမေ ခူးထားလိုက်မယ်  ” 

ပြောပြီးပြီးချင်း မီးဖိုချောင်ဖက် ထွက်သွားသော အမေ့ ဖင်ကြီးအားကြည့်ရင်း လီးက ထောင်ချင်နေသည်။ 

“ နေချင်းညချင်း … သူဋ္ဌေးဖြစ်ပြီ အမေရေ - ကဲ ရေချိုးပြီဗျို့   ” 

ရေပုံးဆွဲ၍ ရေချိုးနေတော့သည်။ သားဖြစ်သူ အတွက် ထမင်းပွဲပြင်ပေးပြီး အဝတ်စားများလျှော်ပေးရန် အဝတ်ဟောင်းများ စုနေတော့သည်။ 

မနက် ဝေလီဝေလင်းက သိမ်းခိုင်းထားသော သားအင်္ကျီအား သတိရလိုက်သည်။ ဘာတွေ ထည့်ထုပ်ထားလည်း မသိရှိပေ။ သားဖြစ်သူက ရတနာများဟု တွင်တွင် ပြောနေပြန်သည်။ တခါတည်း ထဲ့လျှော်ရန် အခန်းထဲဝင်၍ အင်္ကျီထုပ်အား ဖြည်ချလိုက်ရာ 

“ ဟင်    ဟင်   - ဒါတွေက …  တကယ်ပါလားးး သားပြောတာ … အမှန်တွေပါလား  ” 

လက်များတုန်တုန်ရီရီဖြင့် စိန်ဆွဲကြိုးတစ်ကုံး လက်သန်းလျော့လျော့ လက်ကောက်တစ်စုံထုတ်ကာ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ အောက်မှာလည်း ရွှေတုံး သေးသေးလေးတွေ မြင်နေရပြန်သည်။ 

“ အမလေးးး … ဒီစိန်ဆွဲကြိုးနဲ့ … ရွှေတုံးလေးတွေနဲ့တင် … အမေတို့ သူဋ္ဌေးဖြစ်ပါပြီ သားရေ ။ကျန်တာတွေ သွားမယူဖို့ တားရမယ် ကြည့်ရတာ အန္တရာယ်များလောက်တယ်   ” 

စိန်အလုံး ၂ဝ အကြီးအသေးဖြင့် ဘယက်ပုံစံ ပြုလုပ်ထားသော စိန်ဆွဲကြိုးကို အမေဖြစ်သူက လည်ပင်း ကပ်ကြည့်နေသဖြင့် အရောင် တဖျက်ဖျက်လက်သွားလေသည်။ 

“ အမေ - ဘေးအိမ်တွေမြင်လို့ မဖြစ်ဘူး - ပြန်သိမ်းထားလိုက် … မြန်မြန်ရောင်းရမယ် အမေ   ” 

နောက်ကျောဘက်မှ သားဖြစ်သူ အသံကြောင့် 

“  အေးအေး … သားရေ … လုံခြုံတဲ့ နေရာ သိမ်းထားရမယ် .. အမေဖြင့် … အိပ်မက် မက်နေတယ်တောင် ထင်နေမိတယ် … သား ရေစိုပုဆိုး ချွတ်လိုက် … အမေလက်စနဲ့ တခါထည်း လျှော်လိုက်မယ်  ” 

“  ဟုတ် - အမေ  ” 

ဘခက်လည်း ရေလဲပုဆိုးအား ပုခုံးပေါ်တင်လိုက်ပြီး ပုဆိုးအားစွပ်ချလိုက်သည်။ ထိုနောက့် အောက်မှ ရေစို ပုဆိုးအားချွတ်ရာ အမှတ်မထင် လီးကြီးမှာ ပေါ်သွားလေသည်။ 

“ အို - သားကလဲ … မအေကို … ဒုတ်ပြခဲပြနဲ့  အဟွန်းးး  ”  

ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ သားဖြစ်သူ လီးကြီးအားကြည့်ရင် အရင် ၁ ပါတ်ကျော်လောက်က ကိုသာဒင် ဟန်ဆောင်ပြီး မိမိအား လိုးသွားသည်ကို သတိရမိလိုက်သည်။ ပြီးမှ သေချာအောင်မေးရမည်ဟု တေးထားလေသည်။ စဉ်းစားနေစဉ် ဘခက်မှ ရေစို ပုဆိုးလှမ်းပေးနေသဖြင့် ဟန်မပျက်ပုဆိုးအားယူကာ 

“ သား - ထမင်းခူးပြီးသား … စားလိုက်တော့ အပေါ်အကျင်ီဝတ်ထား … အအေးပတ်နေမယ်   ” 

ပြောပြီး လက်ဝတ် ရတနာများပြန်ထဲ့ပြီး သူမ၏ ဗီဒိုထဲ သိမ်းကာ သော့ခတ်လိုက်လေသည်။ ညစာ စားပြီးနောက် ဘခက်လည်း သူ့အိပ်ခန်းထဲ ကုတင်ပေါ်တွင် ဆေးလိပ်လေးဖွာရင်း အေးဘုံနှင့် လိုးခဲ့ကြပုံများ ပြန်တွေးရင်း စိတ်ထနေစဉ် အမေဖြစ်သူ ဒေါ်မိုးလှိုင်ဝင်လာတော့သည်။ မနက်ဖန် မြို့ပေါ်တက်၍ လက်ဝတ်လက်စားတစ်ချို့ သွားရောင်းရန် အစီစဉ်ဆွဲနေကြသည်။

“ ပစ္စည်းတွေ … အမေ ခဏခဏ ထုတ်မကြည့်နဲ့နော် - သူစိမ်းတြွေမင်ရင် … မကောင်းဘူး … ပြီးတော့ … ဟိုမှာ ကျန်တဲ့ပစ္စည်းတွေ … သား သွားသယ်ဦးမှာ   ” 

“ အေးပါသားရယ် - အမေက … ခုထိ မယုံရဲသေးလို့ ဟုတ်မှဟုတ်ရဲ့လားဆိုပြီး - ကြည့်မိတာပါတော်  ” 

ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ စကားပြောရင်း ဘခက်ပုဆိုးအောက်က ထောင်ထွက်နေသော ပစ္စည်းကြီးအား ကြည့်နေတော့သည်။ ဘခက်မှာလည်း သနပ်ခါး အဖွေးသားနှင့် ဆံပင်ဖါးလျား ချထားသော အမေဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း စိတ်တွေထကြွနေသည်။

ဗိုက်ကလေး အနည်ငယ်ပူရုံမှအပ သူနေရာနဲ့သူ အချိုးစားကျလှသော အမေ့အား ကြည့်ရင်း အောက်က ဖွားဘက်တော်မှာ ထောက်မတ်လျက် ရှိသည်။ ရုတ်တရက် ဒေါ်မိုးလှိုင် ပါးနှစ်ဖက်အား ဖက်နမ်းလိုက်ရာ 

“ အို  --- သားကလဲ --- သွား  မအေကိုနော် ဟွန့်  ” 

ဘခက်မှာ နမ်းနေရင်းမှ ဒေါ်မိုးလှိုင်ပေါင်ကြားထဲ လက်နိုက်ကာ အဖုတ်ကြီးအား စမ်းလိုက်သည်။

“ ဟိုနေ့က  ကိုသာဒင်ဟန်ဆောင်ပြီး … အမေ့ကို လိုးသွားတာ မလားးး … ဟင့်   ” 

“ ဟင်   အမေ သိတယ်ပေါ့  ” 

“ နောက်ရက် ကိုသာဒင်လာမှ သိတာပါ - ဆေးပုလင်းတွေ … နင့်သား ပေးခိုင်းလိုက်တာ … ရလားမေးမှပါတော် " 

ပြောရင်း သားဖြစ်သူအား ပေါင်လေးမသိမသာ ဖြဲပေးလိုက်သည်။

“ အမေ သားလေ … အမေ့စောက်ဖုတ်ကြီး ယက်ချင်တယ်ဗျာ   ” 

“ ဟဲ့   - အို     သားရယ် - ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ   ” 

ဘခက်မှာ မအေ၏ ထမိန်အားလှန်ကာ ကုန်းယက် တော့သည်။ ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာလည်း ထိုညထဲက သားတော်မောင် လီးကြီးအား စွဲလမ်းနေရာ ကြာကြာ ဟန်မဆောင်နိုင်တော့။ မိမိစောက်ဖုတ်ကြီးအား ကုန်းယက်နေသော သားဖြစ်သူခေါင်းလေးအား ဖွဖွလေးပွတ်ကာ ခါးလေး ကော့ပေးနေတော့သည်။ ဘခက်မှာ အဖုတ်နုတ်ခမ်းသားများအား စွဲစွဲစုပ်သည်။ စောက်ခေါင်းပေါက်ထဲ လျှထိုးသွင်းကာ မွှေပေးနေရင်း စောက်စိလေးအား လက်မလေးဖြင့် ဖိကာ  ချေပေးနေတော့သည်။ 

“ အားးးး  အဟင့်ဟင့်…  ရှီးးးးး  းးးးးး  အအ  ” 

“ အမလေး လုပ်တတ်လိုက်တာ သားရယ် …  အို့     အို့    အားးး းးးး  ရှီးးးး   းးးးးး  အင့်  ဟူးးးး းးးးး  အားးး းးးး  ရှီးးးး  ” 

ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ ဘခက်၏ အယက်ကျွမ်းကျင်မှု့ကြောင့် စောက်ဖုတ်ကြီးအား ကော့ထိုးရင်း တွန့်လိမ်နေသည်။ ဘခက်မှာ အဖုတ်ယက်နေရင်းမှ အင်္ကျီပေါ်မှ နို့အုံကြီးများကို ဆွဲဆွဲညှစ်ပေးသည်။ ထို့နောက် ဒေါ်မိုးလှိုင် ထမိန်နှင့် အင်္ကျီအား ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ 

“ အို  သားရယ် ------ ဒီတိုင်းလိုး  ရရဲ့သားနဲ့ အမေ ရှက်လိုက်တာကွယ်   ” 

ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ လင်ဖြစ်သူနဲ့လည်း ထမိန်လေးလှန်ကာ အလိုးခံလာခဲ့သည်။ လင်ဖြစ်သူ ဆုံးတဲ့အခါ  သူကြီး ဦးသာဒင်နှင့်လိုးလည်း ထမိန်သာ ချွတ်ခံခဲ့သည်။ 

ခုချိန်မှာ မိမိမွေးထားသော သားအရင်း ခေါက်ခေါက်ရှေ့တွင် ကိုယ်တုံးလုံး ဖြစ်နေသဖြင့် ရှက်သွေးပိုနေတော့သည်။ ဘခက်မှာလည်း မိမိအမေဖြစ်သူက ရှက်စိတ်ဝင်နေသဖြင့် ကြည့်ရင်း ရင်ဖိုလာကာ ပုဆိုးနှင့် အဝတ်စားများ ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ 

“ အမလေး  သားလီးကြီးက နဲပါဘူးတော် အဟင်းး ဟင်းးးး  ” 

ဘခက်လီးကြီးအား ကြည့်ရင် တအံ့တအော ဖြစ်နေသည်။

“ အမေ  သားလီးစုပ်ပေးပါ့လား  ” 

ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ ၂ ခါ မပြောရပေ။ ဘခက်လီးကြီးအား ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ စုပ်ပေးလိုက်သည်။ ဦးသာဒင် သင်ပြမှု့ကြောင့် လီးစုပ်တာ ကျွမ်းကျင်နေသည်။ 

မိမိမွေးထားသာ သားဖြစ်သူလီးအား စုပ်နေရသဖြင့် ခံစားမှု့က တရှိန်းရှိန်းဖြစ်နေသည်။ လီးစုပ်နေချိန် ဘခက်၏ ညည်းငြူသံကြားတိုင်း စောက်ဖုတ်ထ ဲမှာလည်း တဆစ်ဆစ်နှင့် ယားနေသောကြောင့် စောက်စိလေးအား မိမိလက်လေးဖြင့် ချေပေးနေရသည်။ထို့နောက် ဘခက်မှ 

“ အားးးး ရှီး  - အမေ တော်ပြီ … သားလီး တအားယားလာပြီ … လိုးကြစို့ နော် အမေ   ” 

“ အမေဖြင့် သားဟာကြီးစုပ်ရတာ … မဝသေးဘူးကွယ် … လိုးချင်လဲလိုးလေ သားရဲ့  ” 

ဘခက်လည်း နေရာယူကာ အမေဖြစ်သူ ပေါင်နှလုံးအားထမ်းကာ တဖွတ်ဖွတ်နှင့် လိုးတော့သည်။

“ ဘွတ်   ဘွတ်   အားးးး းးးးး  ရှီးးးး းးးး  အအ   အားးးး  ဗျစ်ဗျစ်   ဘွတ်   စွပ်   အို့   အိုးးးး   ကောင်းလိုက်တာ သားရယ်  လိုးးး လိုး   သားစိတ်ကြိုက်လိုးးး -  ” 

“ အင့်   ရှီးးးး   အ    အားးးး   ဟုတ်တယ်  -  စောင့်    စောင့်   နာနာလေးးး စောင့်လိုးးး  အားးးရှီးးးး   ကောင်းလိုက်တာကွယ်  ” 

လိုးသံ သည်းသံများ ဆူညံနေတော့သည်။ သားဖြစ်သူ လီးကြီး တိုးဝင်လာတိုင်း စောက်ခေါင်းတလျှောက်မှာ ပြည့်ကျပ် ပွတ်ဆွဲခံနေရသဖြင့် ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ လီးအရသာကို ထိထိမိမိလေး ခံစားနေတော့သည်။ 

“ အိုးးးး  အီးးး းးးး  အားးးးး း ရှီးးးး းးးး  ဟူးးးးး နာနာလေးဆောငျ့ သားလေး   အို့   အားးး းးးး  ရှီးးး အမလေးးး  းးးးး   ” 

“ ကောင်းတယ်ကောင်းတယ် …  ရှီးးးး  းးးးးး အားးးး     အအ    ” 

ဒေါ်မိုးလှိုင် ညည်းငြူကာ စောက်ရည်များ တပွက်ပွက် ထွက်ကြလာသည်။ 

“ အီးးးး  အားး  အမေပြီးပြီသားရယ်  ဟူးးးး  ရှီးးးး  ” 

ဘခက်လည်း ဒေါ်မိုးလှိုင်ပြီးသည်နှင့် ထမ်းထားသော ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ချကာ ကိုယ်လုံးအား မှောက်ချပြီး နို့နှစ်လုံးအား ဘယ်ညာ ပြောင်းစို့ကာ မီးကုန်ရမ်းကုန် စောင့်လိုးရင်း  

“ အားးး  းးးးး  ပြီးပြီ အမေရေ   သားလည်းပြီးပြီအအ   ရှီးးးး   အိုးးးး  းးးး  ဟူးးးး   ” 

ဒေါ်မိုးလှိုင်မှာ သားဖြစ်သူလီးကြီး တင်းကနဲ့ တင်းကနဲ့ မိမိအဖုတ်ကြီးထဲ လရည်များ ပန်းထုတ်လိုက်သဖြင့် ဘခက် ကျောပြင်အား ကုတ်ခြစ်ကာ ဒုတိယ အကြိမ် စောက်ရည်များ ထပ်မံ ပန်းထွက် လာတော့သည်။  

“ အို့   ရှီး အ   ကောင်းလိုက်တာ သားရယ်  အားးးး းးးး ရှီးးး   ” 

“ သားလည်း ကောင်းတယ် … အမေရာ  လီးကို ကျင်စိမ့်နေတာ … ဟူးးးးး အင်းးးး အင်းးးး းးးး  ” 

ဒေါ်မိုးလှိုင် ပါးနှစ်ဖက်အား  နမ်းနေလိုက်သည်။ တညလုံး ပုံစံအမျိုးမျိုးနှင့် သားမိနှစ်ယောက် လိုးကြရာ မနက် ၃ နာရီထိုးမှ အိပ်ပျော် သွားကြလေသည်။ စောက်ရည်နံ့ လရည်နံ့များက အခန်းလေးထဲ ခပ်စူးစူးလေး လှိုင်နေတော့သည်။ သားအမိနှစ်ယောက်လုံး အိပ်ပျော်သွားရာ မကြာမှီ  ထရံကို ပုတ်နိူးသံကြောင့် ဘခက် လန့်နိုးလာသည်။


~~~~~~~~~~~~~~~~


 

အပိုင်း ( ၂ ) ဆက်ရန် >>>>