မယားတောသူ အပိုင်း ( ၃ )

မယားတောသူ အပိုင်း ( ၃ )

ရေးသားသူ - Dr.Oo (အတွေးပင်လယ်ပြာ မှကူးယူသည်)

အခန်း (၁၉) ကိုအောင်နိုင် မိုးမ ကို ဆက်ကြိုးစားခြင်း။

ကိုရင်ဦးမောင် က ထိုအရာအားလုံးကို အစအဆုံးစောင့်ကြည့်ပြီးမှ အတွင်းကို ပြန်ဝင်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် စားကြ သောက်ကြရင်း ဖြင့် အရှိန်လေး နည်းနည်း ရလာပြီး အာလည်း နည်းနည်းသွက်လာကြသည်။ မိုးမ ကတော့ မီးဖို နှင့် အိမ်ရှေ့ ကို သွားချည် ပြန်ချည်၊ စားစရာများကို ယူလာလိုက်၊ စားပြီးသော ပုဂံခွက်ယောက်များကို ပြန်သိမ်းသွားလိုက် ဖြင့် အလုပ်ရှုတ်နေလေသည်။ 

မိုးမ မီးဖိုဖက်ကို ထွက်သွားတိုင်း ကိုရင်ဦးမောင်က ကိုအောင်နိုင့်ကို တိုးတိုး တိုးတိုး ဖြင့် ဘယ်လိုလဲ၊ မိုးမ ကို သဘောကျ နေပလား စသည်ဖြင့် နောက်သလို အတည်လိုဖြင့် မေးလိုက် စလိုက် လုပ်နေလေသည်။ နည်းနည်း လည်း မူးလာပြီမို့ ကိုရင်ဦးမောင်တယောက် ပါးစပ်လည်း သိပ်မထိန်းတော့ခြေ။

ကိုအောင်နိုင်က လည်း ကိုရင်ဦးမောင် မူးပြီး ဒေါင်းသွားပါစေဟု ကျိတ်ဆုတောင်းနေလေသည်။ အဲဒါမှ ဒီဘဲ မိန်းမ ကို အိပ်ယာထဲ ခေါ်သွားပြီး လိုးလို့ ရမည်ဟု တွေးနေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင် သူတို့ကို ၁၅ မိနစ်လောက်သာ အချိန်ပေးလိုက်၊ သူ မိုးမ ကို သေခြာပေါက် ပါးစပ်ရော၊ စောက်ဖုတ်ကိုပါ လိုးလို့ ရမည်ဟု ကိုအောင်နိုင်က ယုံကြည်မိသည်။ သို့ပေမဲ့ ကိုရင်ဦးမောင် ရှိနေသ၍ကတော့ မိုးမ က သူ့ကို အဲလို ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေခြာသည်။ အဲဒါက တော့ သူ့တွက်ကိန်းပေါ့လေ။

ခနနေတော့၊ သူတို့ ညစာ စားကြသည်။ ယောက်ျား လေး နှစ်ယောက်စလုံး နည်းနည်း မူးနေကြပြီမို့ စကားတွေလည်း ထပ်နေကြသည်။ မိုးမ ကတော့ သူတို့ နှစ်ယောက် ပြောနေ ဆိုနေပုံများကိုကြည့်ပြီး ရီမောနေလေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်ကို လည်း ဒီလောက်တောင် သောက်ရသလားဟု နည်းနည်း တော့ဆူပူမိသေးသည်။ မိုးမ က ကိုအောင်နိုင့်ကို လည်း လှမ်းလှမ်း ကြည့်နေမိသည်။ 

ကိုရင်ဦးမောင် တယောက် မူးနေပြီမို့ သူတို့ လည်း စကားကို သိပ်ထိန်း စရာ မလိုပဲ ပြောဆိုလို့ ရနေပြီး ကိုရင်ဦးမောင်က လည်း သိပ်သတိမထားမိနိုင်တော့သည်ကို မိုးမ သဘောပေါက်သည်။ မိုးမ က စားစရာတွေ ကို လာထားတိုင်း ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ တင်ပါးများကို စသလို နောက်သလို ဖြင့် ပုတ်လိုက် ညှစ်လိုက် လုပ်လေသည်။ မိုးမ တကိုယ်လုံးကိုလည်း ကိုအောင်နိုင် တယောက် သူတို့ ရှေ့ မှာ ရှိနေတာကို မေ့နေသလို ဖြင့် ဟိုကိုင် ဒီကိုင်လုပ်သေးသည်။ 

ကိုရင်ဦးမောင်က အဲလို လက်သရမ်းတိုင်း ကိုအောင်နိုင်တယောက် ပိုပြီး စိတ်တွေ ထန်လာရသည်။ မိုးမ ကလည်း ကိုအောင်နိုင့်ကို မနာလို ပိုဖြစ်ရအောင် သူ့ယောက်ျား ပေါင်ပေါ် ထိုင်လိုက် သူ့နို့ကြီးတွေနှင့် ကိုရင်ဦးမောင် ပုခုံးကို ဖိကပ်ပြလိုက်၊ ကိုရင်ဦးမောင် ပါး နူတ်ခမ်းတို့ ကို နမ်းပြလိုက်လုပ်နေလေသည်။ လုပ်နေရင်းက လည်း မျက်လုံးတွေက ကိုအောင်နိုင့် ဖက်ကို လှမ်းလှမ်း ကြည့်လိုက်သေးသည်။ မိုးမ တယောက် သူလုပ်နေသည်က ခြင်္သေ့ကို ပိုပြီးတော့ ဆာလောင်လာအောင် ဆွပေးနေသလို ဖြစ်နေသည် ဆိုတာကိုတော့ သူမသိခြေ။

ကိုအောင်နိုင် က အိမ်သာထဲ ဝင်သွားသည့်အချိန်တွင်၊ မိုးမ တယောက်က ညနေစာစားပြီးသွားသော ပုဂံများကို ဆေးကြောနေလေသည်။ ကိုအောင်နိုင်က အိမ်သာထဲမှ ထွက်လာလာခြင်း မိုးမ ဆီသို့ အမြန်လျှောက်လာပြီး မိုးမ တကိုယ်လုံးကို လျောက်ကိုင်လေတော့သည်။ 

မိုးမ ကလည်း ထိုင်ချလိုက်၊ ဘေးကို ဖယ်ရုန်းလိုက်ဖြင့် သူ့ကို ဖက်ထားကာ သူ့နူတ်ခမ်း နို့များကို နမ်းရှုံ့ရန်ကြိုးစားနေသည့် ကိုအောင်နိုင့်ရန်မှ လွတ်အောင် ကျိုးစားရှာသည်။ ကိုအောင်နိုင်က လည်း မိရာ လှမ်းဆွဲရာ မိုးမ ဘရာဇီယာကြိုးနှင့် ဘလောက်စ် ပုခုံးသိုင်းကြိုး တို့ ကို လက်မောင်းပေါ်သို့ ဆွဲချလိုက်မိပြီး မိုးမ ဂျိုင်းနေရာကိုလည်း လှမ်းရက်လိုက်ပြန်သည်။ မိုးမ မှာ ရုတ်တရက် ဂျိုင်းကို အရက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ကိုယ်ကလေး ပင်တုံခါသွားပြီး တောင်းပန်ရှာလေသည်။

“ မလုပ်ပါနဲ့ ရှင်၊ တော်ပါတော့၊ ရှင် တော်တော်မူးနေပြီ၊ ဒါမျိုး မလုပ်သင့်ဘူးလေ၊ ကျမ မကြိုက်ဘူးနော်၊ ရပ်တော့ ကျမ အော်လိုက်တော့မယ်”

အမူးသမားတွေရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အပြောခံလိုက်ရသည်ကို ဒေါပွပြီး ကိုအောင်နိုင်တယောက် မိုးမကို ပြန်အော်လိုက်လေသည်။

“ ဘာကွ၊ မင်းက အော်လိုက်မယ်၊ဘာကို အော်မှာလည်း၊ ငါက မင်းကို လိုးချင် နေသလို မင်းကလဲ အလိုးခံချင်နေတာပဲ၊ မင်းရဲ့ အိပ်ယာထဲ အခုသွားကြရအောင် ငါ့လီးက မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ ငါအိမ်မပြန်ခင် မင်း ကို ကောင်းကောင်းလိုးပြစ်လိုက်မယ်၊ မင်းယောက်ျား ကလည်း ဖြစ်စေချင်နေတာ ငါသိတယ်”

အနည်းငယ် ယိုင်ထိုးနေသော ကိုအောင်နိုင့်ကို ဒေါသထွက်သွားသော မိုးမ က ဆောင့်တွန်းလိုက်ရာ ကိုအောင်နိုင်တယောက် ကျော မှာ နံရံနှင့် ကပ်ထားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ထိုင်ရက်ကျသွားလေသည်။

“ ဟဲ့ စောက်ကောင်၊ ငါက နင်ကြိုက်တာ လုပ်လို့ရမဲ့ ဖာသည်မ မဟုတ်ဘူးဟဲ့၊ တော်ပြီ ဆိုရင် တော်လိုက်တော့ပေါ့၊ နောက်တခါ ငါ့ကို လာထိရဲ ထိကြည့် နင့်ကို အိမ်ထဲက ကန်ထုတ်ပြစ်လိုက်မယ်”

ပြောရင်း ဆိုရင်းနှင့် မိုးမ တယောက် ဆေးလက်စ ပုဂံခွက်ယောက်များကို ထားခဲ့ကာ အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်သွားတော့သည်။ ကိုအောင်နိုင်တယောက် ကြမ်းပေါ်မှာ ထိုင်လျှက်က သူပြောမိသည့် စကားများ လွန်သွားပြီ ဆိုတာကို သိလိုက်ရပြီး၊ ကိုယ့်ခေါင်းကိုယ် ပြန်ကုတ်မိရင်း၊

“ စောက်ပြဿနာပဲ ငါလခွီးမှ ပဲ ငါစကားမှားသွားပြီ၊ ငါမူးနေပြီ၊ မကောင်းတော့ဘူး ငါသူ့ကို သွားတောင်းပန်မှ ရတော့မယ်”

မိုးမ မှာ ကိုရင်ဦးမောင် ရင်ဘတ်ပေါ်ခေါင်းတင်မှေးပြီး ထိုင်လျှက် ကိုရင်ဦးမောင်က တော့ တီဗီ ကို သာစူးစိုက်ကြည့်နေကာ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ကိုအောင်နိုင် အိမ်သာထဲမှာပဲ ရှိနေသေးသည်ဟု ထင်နေသည်။

ကိုအောင်နိုင်က ဧည့်ခန်းထဲ သို့ လျှောက်ဝင်လာပြီး ကိုရင်ဦးမောင်တို့ လင်မယားထိုင်နေသော ဆိုဖာပေါ်မှာ မိုးမ ဘေး၌ ခတ်တည်တည်ဖြင့် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။ ကိုအောင်နိုင်က ထိုသို့ ဝင်ထိုင်လိုက် သည်နှင့် မိုးမ ကရုတ်တရက် ထ ပြီး နေရာပြောင်းထိုင်ဖို့ ပြင်လိုက်သောလည်း ကိုအောင်နိုင်က မိုးမ လက်မောင်းတဖက်ကို ဆွဲထားကာ ပြန်ထိုင်ဖို့ ပြောလိုက်လေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က ရီမောလိုက်ပြီး ၊

“ ဟေး ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ”

ဟု မေးလိုက်လေသည်။ မိုးမ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲနေသေးပြီး ကိုအောင်နိုင့် ကို စားတော့ ဝါးတော့မလို ကြည့်နေစဉ်၊ ကိုရင်ဦးမောင်က ပါ မိုးမ ကို ခနထိုင်ပါအုန်းဟု ပြောလိုက်သည်။ ကိုအောင်နိုင်က၊

“ ကိုရင်ဦးမောင် မင်း အမျိုးသမီး ငါ့ပြောလိုက်တဲ့ စကား နည်းနည်းလွန်သွားလို့ ဒေါသ ဖြစ်နေတယ်၊ ငါ့မှားသွားတာ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ ပြောပေးပါကွာ”

ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ ကို လှမ်းကြည့်ပြီး တဟားဟားဖြင့် ကိုအောင်နိုင့်ကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ သူဒေါသ ဖြစ်တာကို စိတ်မရှိပါနဲ့ဗျာ၊ သူလည်း တခြားမိန်းမ တွေလိုပါပဲ၊ တခါတလေ တော့ စိတ်ဆိုးတတ်တာပေါ့လေ။ ခင်ဗျားပဲ ချော့လိုက်အုန်း၊ ကျနော် ဝရံတာ မှာ ဆေးလိပ်ထွက်သောက်လိုက်အုန်းမယ်”

ကိုရင်ဦးမောင်က မတ်တတ်ရပ်ပြီး အပြင်ထွက်မလို့ ပြင်တော့ ကိုယ် က ယိမ်းထိုးသွားပြီး လဲမလို ဖြစ်သွားသဖြင့် မိုးမ က ကမန်းကတမ်း ထရပ်ကာ တွဲလိုက်ရသည်။

“ ကိုကို၊ ကိုကိုမူးနေပြီ၊ တော်ကြာ လဲကျသွားမှာစိုးရတယ်၊ အပြင်ထွက်မနေပါနဲ့တော့ အိမ်ထဲ မှာပဲ သောက်ပါလား၊ မီးခိုးတွေ အပြင်ထွက်သွားအောင် ပြတင်းပေါက်တွေ ဖွင့်လိုက်မယ်လေ”

သို့သော်လည်း ကိုရင်ဦးမောင်က စိတ်မပူနဲ့ သူအဆင်ပြေပါတယ် ဆိုပြီး အတင်းပြောဆိုကာ ထွက်သွားသဖြင့် မိုးမ မှာ ဝရံတာ ထွက်သည့် တံခါးဝမှ စိတ်ပူစွာစောင့်ကြည့်နေမိသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က လက်ဟန်ဖြင့် မိုးမ ကို အထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားရန် ပြောလိုက် သည်။

မိုးမ က ခန်းစီး လိုက်ကာ ကို ကိုင်ကာ ရပ်နေရင်းက ကိုအောင်နိုင် ထိုင်နေသော ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကိုအောင်နိုင် မှာတော့ မျက်နှာမှာ ဘာများဖြစ်မလဲဟု စိုးရိမ်သော မျက်နှာလေးဖြင့် ထိုင်နေတာကို သူ့မျက်စ ဖြင့် မြင်လိုက်ရသည်။ မိုးမ က ကိုအောင်နိုင့် ဖက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ကိုအောင်နိုင့် မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။ မိုးမ က လက်နှစ်ဘက်ကို ပိုက်လျှက် ကိုအောင်နိုင့်ကို ကြည့်ကာ၊

“ ကျမ ရှင့်အနားကို မလာဘူး”

ဟု ပြောလိုက်သည်။ မိုးမ ပြောလိုက်သည့်ပုံလေးမှာ ကလေးတယောက်က သူ့ကို စသည့်သူ ကို စိတ်ဆိုးပြီး ရန်တွေ့သည့်ပုံလေး ဖြစ်နေလေသည်။ မိုးမ ကိုရင်ဦးမောင် ကို စိုရိမ်ပြီး ရပ်ကြည့်နေတုန်းက မိုးမ ဝိုင်းစက်နေသော တင်ပါး လုံးများကို ကြည့်ပြီး ကိုအောင်နိုင်တယောက် သွားရည်ကျနေရလေသည်။ မိုးမ အခုလို သူ့ကို လက်ပိုက်ကြည့်ကာ ပြောနေတော့ ကိုအောင်နိုင်တယောက် သူ့လက်ဝါးနှစ်ခုကို တခုနှင့် တခု လက်ချောင်းများယှက်ပူးကာဆုပ်လျှက် ခေါင်းကိုလည်း ကိုင်းပြီး တောင်းပန်ခယသည့်ပုံလုပ်လျှက်ခွင့်လွှတ်ဖို့ တောင်းပန်လေသည်။

“ ကိုယ် အရမ်းအရမ်းကို စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပါတယ်ကွာ၊ ကိုယ့် အပြုအမူအပြောအဆိုတွေ ရိုင်းစိုင်းသွားတာကို ခွင့်လွှတ်ပါကွာ၊ ကိုယ့်ပါးစပ်က မဟုတ်ကဟုတ်က ထွက်သွားတာအတွက် အရမ်းကို အားနာ မိပါတယ်။ ကိုယ့်ကို ဧည့်သည်တယောက်အနေနဲ့ တင်းတင်းမာမာ ကြီးတော့ မဆက်ဆံပါနဲ့ကွာ ၊ ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုယ်နည်းနည်းမူး သွားလို့ အဲလို မဟုတ်က ဟုတ်က စကားတွေ ပါးစပ်က ထွက်သွားရတာပါ၊ ကိုယ်အဲလို လူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ ကဲကြည့်၊ မိုးမ လို လှပတဲ့ မိန်းခလေး တယောက်က အဲလို ဒေါသ ထွက်နေရင် ကြည့်လို့မကောင်းပါဘူးကွာ၊ မိုးမ က ပြုံးနေတာ ပိုလှတယ်ကွာ၊ စိတ်လျှော့လိုက်ပါကွာ ဒေါသလည်း ပြေပါတော့လို့ နော်နော်၊ ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ”

ကိုအောင်နိုင် ၏ မျက်နှာ အမူအယာနှင့် ခခယယ တောင်းပန်နေမှုကြောင့် မိုးမ ပြုံးလိုက်ပြီး ကိုအောင်နိုင့် နားလျှောက်သွားကာ ကိုအောင်နိုင့် ခေါင်းကို ခေါက်သလိုလေး လုပ်လိုက်ရင်း၊

“ အဲဒါဆိုရင် နောက် မိန်းခလေးတယောက် နဲ့ အတူရှိနေတုန်း ဘယ်တော့မှ မူးအောင် မသောက်နဲ့၊ အရူးရဲ့”

ဟု ပြောလိုက်လေသည်၊ ကိုအောင်နိုင်က ထိုလက်ကို ဆွဲယူလိုက်ရာ မိုးမ ကိုယ်လုံးလေး ကိုအောင်နိုင့် ပေါင်ပေါ်သို့ ထိုင်ရက် ကျသွားတော့သည်။ ရုတ်တရက်မို့ မိုးမ ဒရက် အနားစလေးမှာ လှန်ပြီး ပေါင်ရင်းနား အထိ တက်သွားရာ၊ မိုးမ ပေါင်လုံးကြီးများက ဖွေးကနဲ ပေါ်လာလေသည်။ ကိုအောင်နိုင့် လက်များက ထိုပေါင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းရောက်သွားပြီး ပွတ်သတ်ပေးလိုက်ရင်းက မိုးမ ပါးစပ်ကို နမ်းစုပ်ရန်ကြိုးစားလေသည်။ မိုးမ က သူ့ခေါင်းကို ယမ်းလိုက်ရင်း ဝရံတာဘက် ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်ရင်းက၊

“ မလုပ်နဲ့၊ ကိုရင်ဦးမောင် ဟိုကနေ အကုန်လုံးမြင်နေရတယ်၊ လွတ်ပါ”

မိုးမ က ကိုအောင်နိုင့်ပေါင်ပေါ်မှ ကမန်ကတန်းထရပ် လိုက်ကာ ဝရံတာဖက်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း မီးဖိုဘက်သွားသည့် လမ်းကြားလေးသို့ ရှောက်သွားလိုက်သည်။ ကိုအောင်နိုင်က၊ အင်း မိုးမ က သူ့ယောက်ျး ဒီနေရာကို လှမ်းမြင်နိုင်တယ် ဆိုပြီး မီးဖိုဖက်ကို လျှောက်ထွက်သွားတဲ့သဘောက ငါ့ကို သွယ်ဝိုက်ပြီးတော့ အချက်ပြသွားတာလား။ ဒီနေရာမှာ မကောင်းဘူး ဟိုနေရာကို လာခဲ့ဆိုတဲ့သဘောလား၊ စမ်းကြည့်တာပေါ့ကွာ၊

ကိုအောင်နိုင် မိုးမ နောက် လျှောက်လိုက်သွားတော့ မိုးမ ကို မီးဖိုသွားသည့် လမ်းကြားမှာ အခန်းနံရံကို မှီပြီး ရပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ကိုအောင်နိုင်က မိုးမ ရှေ့မှာ သွားရပ်လိုက်ပြီး မိုးမ ကို အခန်းနံရံမှာ ကပ်သွားအောင် သူ့ကိုယ်နှင့် ဖိကပ်လိုက်သည်၊ မိုးမ နို့ကြီးများမှာ သူ့ရင်ဘတ်မှာ အိကနဲ လာဖိလေသည်။ မိုးမ မှာ မျက်လုံးများ ပိတ်လျှက် မျက်နှာကို မော့ထားလျှက် သူ့ကို နမ်းပါတော့ဟု ပုံစံမျိုးလေး လုပ်ထားလေသည်။

အပြင်ဖက်မှ ကိုရင်ဦးမောင် ကတော့ မီးဖိုဖက်ကို သွားဖို့ ဝရံတာကို ပတ်သွားရာ မူးနေသဖြင့် ခြေချော်နင်းမိပြီး အောက်ဖက်ကို ချော်ကျတော့မလိုဖြစ်သွားလေသည်။ မီးဖိုဖက်သွားသည့်လမ်းမှာ ဝရံတာလက်ရမ်း မရှိသဖြင့် မှောင်ထဲမှာ ခြေချော်ကျပါက အောက်သို့ ပြုတ်ကျပြီး အသက်ပင်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သဖြင့် ကိုရင်ဦးမောင် တယောက် အတော်လန့်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ဝရံတာသို့ ပြန်ထွက်လာရလေသည်။ မီးဖိုဖက်မှာ မိုးမ တို့ ဘယ်လို ဖြစ်နေကြပြီလဲ ဆိုတာကို သွားချောင်းချင်သော်လည်း မဖြစ်နိုင်တော့သဖြင့် အိမ်ရှေ့ဖက်သို့ပင်ပြန်ထွက်လာရလေသည်။

ကိုအောင်နိုင်က မိုးမ ပါးနှစ်ဖက်ကို သူ့လက်ဖြင့် ဖျစ်လိုက်ကာ မိုးမ နူတ်ခမ်းတွေကို ပွင့်ဟလာစေလေသည် ထိုအခါမှ မိုးမ ပါးစပ်ထဲသို့ သူ့လျှာကို ထိုးထည့်လိုက်ပြီး မိုးမ ကို စောစောတုန်းက လို စုပ်ပေးဖို့ပြောလိုက်လေသည်။ မိုးမ ကလည်း သူ့ပါးစပ်တွင်းဝင်လာသော ကိုအောင်နိုင့် လျှာကြီးကို စုပ်ပေးနေသည့် အချိန်တွင် ကိုအောင်နိုင်က သူ့လက်တွေကို လှုပ်ရှားပေးပြန်လေသည်။ 

ကိုအောင်နိုင်က သူ့လက်တွေကို မိုးမ ဝတ်စုံအောက်မှ တိုးးဝင်ပြီး မိုးမ ပေါင်လုံးများကို ပွတ်ပေးရင်း ပန်တီလေးထိ ရောက်အောင် ပွတ်ပေးလေသည်။ မိုးမ ကလည်း မငြင်းဆန်တော့ပဲ ကိုအောင်နိုင့် လက်မာျးကို လွှတ်ပေးထားပြီး ကိုအောင်နိုင်နှင့် ပါးစပ်ချင်း စုပ်နမ်းနေမှုမှာ သာယာနေပြီး ငြီးသံလေးများပင် ထွက်လာနေလေသည်။ 

ကိုအောင်နိုင်က အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး မိုးမ ပန်တီလေးကို အောက်သို့ နည်းနည်းဆွဲချလိုက်ရင်းက သူ့ဘောင်းဘီ ဇစ်ကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်လေသည်။ မိုးမ က နမ်းနေရာမှ ပါးစပ်ကို ခွာလိုက်ပြီး သူ့ပန်တီကို ပြန်ဆွဲတင်လိုက်လေသည်။ ကိုအောင်နိုင်က မိုးမ ကို အတင်းတောင်းပန်လေသည်။

“ အချစ်ရယ် ခနလေးပါကွာ တချက်ကလေးပဲ၊ ကိုယ့်ကောင်ကြီး ချစ်လေးထဲ ထည့်လိုက်တာနဲ့ ချစ်လေး အရမ်း ကြိုက်သွားမှာ၊ ယုံပါကွာ၊ ကို အရမ်းကို စိတ်တွေ ထန်နေလို့ အကြာကြီးလည်းခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး ခနလေးနဲ့ ပြီးသွားမှာပါ၊ ချစ်လေး စောက်ဖုတ်လေးထဲ ဝင်တယ် ဆိုရုံကလေး ထည့်ပါရစေကွာ”

မိုးမ က ပါးစပ်က ဘာမှ မပြောပဲ သူ့ခေါင်းကိုသာ တွင်တွင် ရမ်းပြနေလေသည်။ သူ့လက်တဖက်ကို ကိုအောင်နိုင့် ပုခုံးပေါ်မှာ တင်ထားလျှက်က ကိုအောင်နိုင့် လီးကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကိုအောင်နိုင်က မိုးမ လက်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူ့လီးကြီးပေါ်တင်ပေးလိုက်သည်။ မိုးမ က သူ့လက်ကို အလိုက်သင့် ပေးလိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း သူ့လက်ဖျားကလေးနှင့် ကိုအောင်နိုင့် လီးကြီးကို ထိသွားသည်နှင့် ချက်ခြင်းပင် လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်လေသည်။ ရင်ခုံသံ လည်းမြန်လာပြီး အသက်ကို တအားရူမှုတ်မိနေသဖြင့်

မိုးမ နို့ကြီးများမှာ ဖောင်တက်လာလိုက် ပြန်ကျသွားလိုက် လှိုင်းလုံးတွေလို ဖြစ်နေရသည်။ ကိုအောင်နိုင်က မိုးမ ပုခုံးလေးကို ဖိချပြီး ကြမ်းပေါ်မှာ ထိုင်ဖို့ ပြောလေသည်။ မိုးမ က ငြင်းဆန်နေသည့်ကြားမှ ကိုအောင်နိုင်က တောင်းတောင်းပန်ပန်လေး ပြောနေသဖြင့် မိုးမ တယောက် ကိုအောင်နိုင့်ရှေ့တင် ဆောင့်ကြောင့်လေး ထိုင်ရက် ကျသွားတော့သည်။ 

မိုးမ မျက်နှာမှာ ကိုအောင်နိုင့်လီးကြီး နှင့် တန်းနေလေတော့သည်။ ကိုအောင်နိုင်က သူ့လီးကြီးဖြင့် မိုးမ ပါးစပ်ကို လှမ်းထိုးလိုက်ရာ မိုးမ က သူ့မျက်နှာကို နံရံဘက်လှည့်လိုက်သဖြင်ပါးကို သာ သွားထိုးမိလေသည်။ ကိုအောင်နိုင်က သူ့လီးကြီးကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ မိုးမ ပါးပြင်၊ လည်ပင်း၊ နို့အပေါ်ပိုင်းတို့ ကို လိုက်ထိုး ၊ လိုက်ပွတ်လေသည်၊ မိုးမ ကိုလည်း သူ့လီး ကို စုပ်ပေးဖို့ တောင်းပန်လေသည်။

“ ချစ်ရယ် ကျေးဇူးပြုပြီ း ချစ်လေး ပါးစပ်လေးထဲ ထည့်ပါရစေကွယ်၊ ကိုယ့် လီးကို စုပ်ပေးစမ်းပါကွာ၊ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး၊ တော်ကြာ ကိုရင်ဦးမောင် ဝင်လာတော့မယ်၊ ကို့ ကို ပျော်အောင် လုပ်ပေးပါလားကွာ၊ ချစ် ကိုကို့ ကို သနားပါကွာ”

မိုးမ မှာလည်း အသက်ရှုများ မှားကာ သူ့ခေါင်းကိုသာ အတင်းရမ်းနေမိပြီး ပါးစပ်ကလည်း၊

“ မလုပ်ပါရစေနဲ့ ဦးအောင်နိုင်ရယ်၊ မကောင်းပါဘူး၊ ကျမ တို့ ဒီလို မလုပ်သင့်ပါဘူး၊ ကျမ တို့ အမှားတွေ လုပ်မိနေကြပြီ၊ ကျမ ကို သွားခွင့်ပြုပါတော့၊ ကျမ ရှင့်ကို နမ်းတာကိုက တောင် လိုတာထက် ပိုနေပါပြီ သွားပါတော့ရှင်”

မိုးမ ထိုကဲ့ သို့ ဦးအောင်နိုင် ဟု အစချီ ပြောနေလိုက်သည့်အချိန်မှာကို မိုးမ တယောက် ရိုးပလေး ကမ္ဘာထဲ ရောက်သွားသလို ဖြစ်သွားရသည်။ သူနှင့် ကိုရင်ဦးမောင်တို့ ညတိုင်းကစားနေကြမဟုတ်လား။

ကိုအောင်နိုင် ကတော့ ဘာမှ ကို မကြားနိုင်အောင် မွန်နေပြီ မဟုတ်လာား၊ မိုးမ ကို ဆွဲထူ၍ မတ်တတ်ရပ်စေပြီး သူက ကြမ်းပေါ်မှာ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်၊ မိုးမ ဒရက်စ် ကို မတင်ကာ ပန်တီကို ပေါင်လည်ထိရောက်အောင် ဆွဲချပြစ်လိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်ကို မိုးမ စောက်ဖုတ်ပေါ်ကပ်လိုက်လေသည်။ 

ကိုအောင်နိုင်၏ လျှင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်မှုကြောင့် မိုးမ တယောက် သူ့ပန်တီကို ပြန်ဆွဲချဖို့ပင် အချိန်မရလိုက်ပါ။ ကျောကို အခန်းနံရံမှာ ကပ်လျှက် အသက်ပင် မရူနိုင်တော့ပဲ ကိုအောင်နိုင့် ခေါင်းမှ ဆံပင်များကို ဆွဲဆုပ်ထားလိုက်မိလေတော့သည်။ ကိုအောင်နိုင်က လည်း လက်တဖက်ဖြင့် မိုးမပေါင်ကို တွန်းဖြဲပြီး သူ့ပါးစပ် လျှာတို့ ဖြင့် မိုးမ စောက်ဖုတ် နူတ်ခမ်းသားလေး များကို စုပ်ရက်လေရာ၊ မိုးမ တယောက် မျက်နှာလေးကို မော့ပြီး မျက်လုံးလေး မှေးစင်းလျှက် ငြီးတွားနေမိတော့သည်။

ကိုအောင်နိုင်က သူ့လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် မိုးမ စောက်စေ့လေးကို ပွတ်ခြေပေးနေရာ မိုးမ စောက်ဖုတ်တခုလုံးမှာ စိုရွဲနေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ ကိုအောင်နိုင်က ဒီကောင်မ ဒီလောက် စောက်ရေတွေ ရွဲပြီး စိတ်တွေ တအားထနေတာတောင်မှ ခုထိ ငြင်းနေတုန်းပဲ၊ ဟု တွေးမိလေသည်။ 

ကိုအောင်နိုင်က သူ့လျှာကြီးကို အပြားလိုက် မိုးမ စောက်ဖုတ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်ရာ ငံပျပျ စောက်ရည်များစီးကျလာတာ ခံစားရလေသည် ကိုအောင်နိုင်က စောက်ရည်တွေကို စုပ်ရင်း စောက်စေ့လေးကိုလည်း ပွတ်ပေးရာ မိုးမ တယောက် ခြေဖျားများပင်ထောက်ကာ တကိုယ်လုံးတောင့်တင်းလျှက် ကိုအောင်နိုင့် ဆံပင်များကိုလည်း အတင်း ဆုပ်ကိုင် ဆွဲရင်း ကိုအောင်၊နိုင့် မျက်နှာကို သူ့စောက်ဖုတ်နှင့် ဆွဲပွတ်မိနေတော့သည်။ မိုးမ ကငြီးသံလေးဖြင့်၊

“ အိုး အမလေး၊ တော်ပြီး၊ တော်ပြီ ၊ ကျမ မခံနိုင်တော့ဘူး၊ ကျေးဇူးပြုလို့ ကျမကို သနားရင် တော်ပါတော့ ဦးအောင်နိုင်ရယ်၊ တော်တော် အိုး ကွှတ်စ် ရှီးးးး”

မိုးမ ရုတ်တရက် ထိုင်ချပြစ်လိုက်ပြီး ကိုအောင်နိုင့် ပါးစပ်ကို သူ့ပါးစပ်ဖြင့်စုပ်နမ်းလိုက်ပြီး သူ့လက်က ကိုအောင်နိုင့် လီးကြီးကို အလိုလို သွားကိုင်မိလေသည်။ ကိုအောင်နိုင့် လျှာကို သူ့ပါးစပ်လေးဖြင့် စုပ်နေရင်းက ကိုအောင်နိုင့် လီးကြီးကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ထုပေးနေမိလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အိမ်ရှေ့ တံခါးမှ ကိုရင်ဦးမောင် ဝင်လာသံကြားလိုက်ရလေသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်ာကသည်။ မိုးမ ကသူ့ပန်တီကို ကမန်းကတန်း ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ကိုအောင်နိုင်ကလည်း သူ့လီးကြီးကို ဘောင်းဘီထဲ ပြန်ထည့်ကာ ဇစ်ပြန်ဆွဲတင်လိုက်လေသည်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း (၂၀) ကိုအောင်နိုင် မိုးမ နှင့် တွဲကခြင်း။

သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ဧည့်ခန်းထဲ ပြန်ရောက်ကြတော့ ကိုအောင်နိုင်က အကြံတခုရပြီး၊

“ ဟေး ကိုရင်ဦးမောင် မင်း ရဲ့ မွေးနေ့ ပဲ မွေးနေ့ရှင် က ဘာလို့ မိုးမ နဲ့ မကတာလဲ၊ လုပ်စမ်းပါ”

ကိုရင်ဦးမောင်က လည်း ထိုအကြံကို သဘောကျသည်။ တချိန်ထည်းမှာ သူက မိုးမ ကို ကိုအောင်နိုင်နှင့် တွဲကခိုင်းလို့ ရတာပဲဟုလည်း တွေးလိုက်မိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ သီချင်းဖွင့်သည့်စက်ထဲ ကို ဖြည်းဖြည်းလေး ကရသည့် တေးသွားများ ပါသည့် စီဒီကို ထည့်လိုက် ပြီး မိုးမ လက်ကို ဆွဲကာ ခန်းမ အလည်ကို သွားလိုက်သည်။ သူတို့ ကဖို့ နေရာကျယ်အောင်လည်း ဆိုဖာ ထိုင်ခုံ တို့ကို နည်းနည်းချဲကာ နေရာလုပ်လိုက်သည်။ ကိုအောင်နိုင်က၊

“ မီးက လည်း မှိန်လို့ရတယ်မဟုတ်လား”

ဟု ကိုရင်ဦးမောင်ကို လှမ်းမေး လိုက်တော့ ကိုရင်ဦးမောင်က မီးအမှိန်အလင်းလုပ်ပေးသည့် ရီမုတ်ကွန်ထရိုး ကို လှမ်းပြလိုက်သည်။

လင်မယား နှစ်ယောက်၊ ပါးချင်းအပ်၍ ကပ်နေကြတော့ ကိုအောင်နိုင်က အခန်းမီးကို မှိန်မှိန်လေး လုပ်ထားလိုက်သည် ကာ ထိုင်ကြည့်နေလိုက်လေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင် ညာလက်ဖဝါးနှင့် မိုးမ ဘယ်လက်ဖဝါးတို့ ပူးကပ်ပြီး လက်ချောင်းများတခုနှင့် တခုကြားတိုးဝင် ဆုပ်ကိုင်ထားကြပြီး ကိုရင်ဦးမောင် ဘယ်လက်ဖဝါးက မိုးမ ကျောပေါ်တင်ကာ မိုးမ ကိုယ်လေးကို သူ့ကိုယ်မှာ ဆွဲကပ်ထားပြီး တေးသံနှင့် အတူ စည်းချက်ကျကျ ကနေကြလေသည်။ 

ကိုအောင်နိုင်က ဆိုဖာပေါ်မှာ အသာလှဲလျှောင်းရင်း သူတို့ လင်မယားကို အကဲခတ်နေလေသည်။ မိုးမ က ကိုရင်ဦးမောင်နှင့် တွဲက နေရင်းက ကိုအောင်နိုင်နှင့် မျက်နှာချင်း ဆိုင် ဖြစ်သွားတိုင်း ကိုအောင်နိုင့် ကို အကဲခပ်ကြည့်နေသည်။

ကိုရင်ဦးမောင်တယောက် မှာ အရမ်းမူးနေသည်ဖြစ်ရာ သေခြာမက နိုင်ပဲ မိုးမ ခြေထောက်ကို ခနခန တက်နင်းမိရာ မိုးမ မှာ အားကနဲ အော်မိလေသည်။ ထို့နှင့် ကိုရင်ဦးမောင်က ကနေရာမှ ရပ်ကာ ကိုအောင်နိုင့်ကို လှမ်းခေါ်ပြီး မိုးမ နှင့် တွဲကဖို့ ပြောလေသည်။ မိုးမ က မကချင်သော်လည်း ငြင်းရမှာ အားနာ နေလေသည်။ 

ရိုင်းသလို ဖြစ်သွားမှာလည်း စိုးသဖြင့် ကိုအောင်နိုင် နှင့် တွဲက နေရတော့သည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က တော့ ဆိုဖာပေါ်ထိုင်လျှက် သူတို့ နှစ်ယောက်ကို စောင့်ကြည့်နေမှန်းမ သိအောင် သတိထားပြီး ခိုးကြည့်နေသည်။ သူတို့ ကနေသော နေရာမှာ မီးမှာ မှိန်ရသည့်အထဲတွင် ကိုရင်ဦးမောင်က ထပ်မှိန်လိုက်ပြန်သည်။

ကိုအောင်နိုင်က မိုးမ ကို တင်းတင်းလေး ပွေ့ဖက်ကာ မိုးမ လက်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သူ့ပုခုံးပေါ်ရောက်အောင် တင်လိုက်လေသည်။ မိုးမ က စိတ်သိပ်မပါ သလိုဖြင့် သူတို့ ကို မကြည့်ပဲ တခြားတနေရာကို ကြည့်ချင်ဟန်ဆောင်နေသည့် ကိုရင်ဦးမောင် ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ကိုအောင်နိုင့်ပုခုံးပေါ်သို့ သူ့လက်ကို တင်လိုက်လေသည်။ 

ကိုအောင်နိုင်က မိုးမ လက်အောက်မှ အသာလျိုကာ မိုးမ ရငသား များကို ပွတ်သတ် ပေးနေပြီး နောက်တဖက်က မိုးမ တင်ပါးများကို ကိုင်ပြီး သူ့ကိုယ်အောက်ပိုင်းနှင့် ဖိကပ်ထားလေသည်။ သူတို့ ကနေသည်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရမက်ဆန္ဒများ နိုးကြွချင်စရာ ဖြစ်လာတော့သည်။ 

တကယ်တော့ ထိုအခြင်းအရာကို ကိုရင်ဦးမောင်တယောက် ကြည့်ချင်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က သူထိုင်နေသည့် နေရာမှာ မီးများကို လှမ်းပိတ်လိုက်လေသည်။ ထိုအခါ မိုးမ တို့ နှစ်ယောက် မှာ သူ့နေရာသို့ လှမ်းမမြင်နိုင်တော့ခြေ။ တီးလုံး ငြိမ့်ငြိမ့်နှင့် အတူ ကာမ ဆန္ဒနိုးကြွားမှု က အခန်းထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

ကိုအောင်နိုင်က ကနေရင်းဖြင့် မိုးမ တကိုယ်လုံးကို ပွတ်သတ်နေရင်းမှ မိုးမ လည်တိုင်လေးကို သူ့လျှာထိပ်လေးဖြင့် ရက်လိုက်ရာ မိုးမ ခမျှာ တုံခါသွားပြီး ကိုအောင်နိုင့်ကို တင်းတင်းလေး ဖက်ထားမိလေသည်။ ကိုအောင်နိုင် ၏ အထိအတွေ့များကြောင့် မိုးမ က ကိုရင်ဦးမောင် အခန်းထဲမှာ ရှိနေသည်ဆိုတာကိုပင် မေ့လုလု ဖြစ်နေရသည်။ 

သူတို့ သုံးယောက်စလုံးအတွက်လည်း ရမက်ဆန္ဒများ ဖြင့် မွန်ဝေလာပြီဟု ဆိုရပေမည်၊ မိုးမ အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ သူ့ယောက်ျား ရှိနေလျှက်ဖြင့် သူက တခြားယောက်ျား တယောက်၏ ရင်ခွင်ထဲမှာ အခုလို နေနေတာကို သူ့ယောက်ျား ကလည်း မကန့်ကွက်၊ သဘောတူသလို အနေအထားက သူ့စိတ်ရိုင်းတွေကို ထကြွစေလာသည်။ 

ကိုအောင်နိုင် အဖို့ကလည်း၊ ဒီလို လှပ တောင့်ဖြောင့်လှသည့် ဖြူဖြူဖွေးဖွေးရေဆေးငါး မိန်းမ တယောက်ကို၊ သူ့ယောက်ျား တယောက်လုံးရှေ့မှာ ဖက်ကိုင်နေရတာ၊ သူ့ယောက်ျားက ခွင့်ပြုထားသည်မှာ အလွန်တရာကို စိတ်လှုပ်ရှားမိလေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင် ကတော့ သူ့စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက် အကောက်အထည်ပေါ်တော့မည့် အခြေအနေ သို့ ဦးတည်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်တက်ကြွနေရလေသည်။ သူတို့ သုံးယောက်စလုံး၏ စိတ်ထဲမှာတော့ အကောင်းဖက်ကိုသာ တွေးမိနေပြီး ရှေ့ဆက် လျှောက်ကြဖို့ကို ဝန်မလေးကြတော့ပေ။

ကိုအောင်နိုင့် လီးကြီးကတော့ ပြောစရာမလို မာတောင်တောင့်တင်းနေပြီး မိုးမ ပေါင်တန်တွေကို အဝတ်အစားပေါ်မှ နေ ပွတ်လျှက် ရှိလေသည်။ မိုးမ ကလည်း ကိုအောင်နိုင့် ပူပူနွေးနွေး လီးကြီး သူ့ပေါင်ပေါ်ရော အဖုတ်ပေါ်ပါ ပွတ်နေသည်ကို ခံစားသိနေလေသည်။ 

သို့သော်လည်း တွန်းပြစ်ရမည့်အစား ကိုအောင်နိုင်ကို တင်းတင်းလေးပင် ပြန်ဖက်ထားမိလေသည်။ ကိုအောင်နိုင်က မိုးမ ဆံပင်လေးကို သူ့ပုခုံးပေါ်မှ အသာဖက်လိုက်ပြီး လည်ကုတ် နားရွက်လေး ကို သူ့လျှာစိုစွတ်စွတ်ဖြင့် ရက်လိုက်ရာ မိုးမ မှာ ရှီး ကနဲ ပင် အသံထွက်သွားလေသည်။ မိုးမ နှလုံးခုံသံ ကလည်း မြန်လာရသည်။ ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ သူ့ဆီက ဘာလိုချင်နေတာလဲ ဆိုတာကို သူသိရဲ့သားနဲ့ ထိုသူ့ရင်ခွင်ထဲ သူတိုးဝင်နေသည့် အဖြစ်ကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

မိုးမ က ကိုရင်ဦးမောင် ထိုင်နေသည့် ဖက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မှောင်နေသဖြင့် ကိုရင်ဦးမောင်ကိုပင် မမြင်ရခြေ။

ကိုအောင်နိုင့် လက်များက ဖြည်းဖြည်းချင်း မိုးမ ဒရက်စ အောက်မှ အသာလျိုဝင်ကာ မိုးမ တင်သား များကို ပန်တီပေါ်မှ ပွတ်နေလေသည်။ ပြီးတော့မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပန်တီအောက်ကို လက်ချောင်းထိုးထည့်ကာ အသား များကို ကိုင်တွယ်ပွတ်သတ်ပေးနေတော့သည်။ ကိုအောင်နိုင့် ပါးစပ်ကလည်း မိုးမ ရဲ့ ရမက် ပြင်းပြကာ ဆာလှောင်လို့ ဟနေပြီ ဖြစ်တဲ့ ပါးစပ်ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး နှစ်ယောက်သား နူတ်ခမ်းချင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် စုပ်မိနေကြတော့သည်။ နောက်ခံတီးလုံးသံက လည်း ငြိမ့်ငြိမ့်လေးနှင့် ရမက် ဆန္ဒတွေကို နိုးဆွ ပေးနေလေသည်။

ထိုသို့ နမ်းနေရင်းမှ ကိုအောင်နိုင့် လက်ချောင်းတွေက ပန်တီအောက်မှ မိုးမ စောက်ဖုတ်ကို နိုက်ဖို့ ကျိုးစားရာ လက်ချောင်းထိပ်ကလေးက အကွဲကြောင်းလေး ရှိရာ ရောက်သွားသော်လည်း အနေအထားက သေခြာကိုင်လို့ မရ ဖြစ်နေရသည်။ 

ထိုအချိန်မှာ ပင် သီချင်းက လည်း နောက်တပုဒ်သို့ ကူးပြောင်း သွားလေရာ၊ သူတို့ မှာ ဆက်က ရင်းဖြင့် ကိုရင်ဦးမောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ ကိုအောင်နိုင်က ကိုရင်ဦးမောင်ကို မတွေ့သည်နှင့် သူ့ဘောင်းဘီက ဇစ်ကို အသာဆွဲချပြီး လီးကို ထုတ်လိုက်လေသည်။ မိုးမ အင်္ကျီစကိုလည်း မလိုက်ပြီး ပန်တီကို ဆွဲချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူ့လီးကြီးကို မိုးမ စောက်ဖုတ်ထဲ ထည့်လိုက်မည်အလုပ်တွင် တီးလုံး စီဒီက အသံထပ်ကာ တဂျစ်ဂျစ် ဖြစ်ပြီး တခန်းလုံးဆူသွားသဖြင့် ပွဲပျက်သွားတော့သည်။ 

ကိုအောင်နိုင်တယောက် ပါးစပ်က ကျိန်ဆဲနေမိတော့သည်။ စီဒီပလေယာသာ အဲလို မဖြစ်ရင် သူ့လီးကြီး မိုးမ စောက်ဖုတ်ထဲ ဝင်သွားပြီ မဟုတ်ပါလား၊ မိုးမ လည်း မကန့်ကွက်တော့ဘူး၊ အခြေအနေကောင်းနေပြီ၊ မိုးမ ပန်တီလည်းပေါင်လည်ရောက်၊ ငါ့လီးလည်း အဆင်သင့်၊ မိုးမ စောက်ဖုတ်ထဲ ငါ့လက်ထည့်တော့တောင် ဘာမှ မပြောတော့ဘူး၊ စောက်ရည်တွေလဲ ရွဲနေပြီ၊ ငါ့လီးကြီး ဆွဲထုတ်တာလည်း သူတွေ့တယ်၊ ဘာမှ မပြောတော့ဘူး ရုန်းလည်းမရုန်းတော့ဘူး ဆိုတော့ လုပ်ဖို့ အဆင်သင့်ပဲ တောက်…”

ကိုအောင်နိုင်က ကိုရင်ဦးမောင်အိပ်ပျော်နေသော ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မီးတွေ လည်း ပြန်လင်းလာခဲ့ပြီး မိုးမ က ကိုရင်ဦးမောင်ဆီသို့ သွားရင်း၊

“ ကိုကို..ကိုကို..အိပ်ပျော်နေပလား၊ ထတော့လေ”

ဟု နိုးနေရာ၊ ကိုအောင်နိုင်က အနားကပ်လာပြီး၊ မိုးမ နားနား ကပ်ကာ၊

“ အိပ်ပါစေ၊ အိပ်ပါစေ လေကွာ၊ လာ တို့တွေ မင်းတို့ အိပ်ခန်းထဲ သွားကြရအောင်၊ အဲဒါ ခွင်ကောင်းပဲ၊ လာပါ အချစ်ရယ်နော်”

သို့သော်လည်း မိုးမ က စိတ်တွေ ပြန်လည်သွားပြီမို့ ငြင်းဆိုလိုက်သည်၊ ကိုအောင်နိုင် အထပ်ထပ်အခါခါ ဂျီကျ တောင်းဆိုသော်လည်း မလိုက်လျှောတော့ခြေ။ ကိုအောင်နိုင်မှာ တော်တော်လေး စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ကိုအောင်နိုင့် ဖုံးမှ အသံမြည်လာပြီး ချိန်းထားသော တက်ဆီ သမား က အိမ်ပြန်ပို့ရန် ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်းခေါ်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် စိတ်လျှော့သွားရတော့သည်။ ကိုအောင်နိုင့် အမူအယာကို ကြည့်ပြီး မိုးမ တယောက် နောက်ပြောင်ကျီစယ်ရင်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။ ကိုအောင်နိုင်က၊

“ အင်းပါ နင် ငါ့ကို လှောင်တယ်ပေါ့လေ၊ ကျပ်ကျပ် သတိထား၊ ဟွန့် ဘာမှတ်သလဲ ငါ တက်ဆီ ကို ပြန်သွားခိုင်းလိုက်ပြီး ဒီမှာ အိပ်လိုက်မယ်၊ မနက် ရုံးကို ဒီကနေ တက်လို့လဲရတယ် သိလား”

“ အို မလုပ်ပါနဲ့ ခု ပြန်သွားပါတော့၊ နောက်တော့ အခွင့်အရေးကြုံအုန်းမှာပါ”

ဟု မိုးမ က ပြန်ပြောရင်း ကိုရင်ဦးမောင်ကိုလည်း အတင်းလှုပ်နိုးလေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်ကလည်း အခုမှ နိုးလာသည့်ပုံ ဟန်ဆောင်ရင်း ဘယ်နှစ်နာရီရှိပြီလဲဟု မေးလိုက်လေသည်။မနက်တနာရီ ထိုးခါနီးပြီ ဟု သိလိုက်ရသဖြင့် အိမ်ပြန်တော့မည့် ကိုအောင်နိုင် နှင့် နူတ်ဆက်စကားပြောလိုက်တော့သည်။

~~~~~~~~~~~~~

အခန်း ( ၂၁) ကောင်လေး အသစ်တဦး။

ခုမှ ပဲ လင်မယားနှစ်ယောက် အိပ်ယာဝင်ကြရတော့သည်။ မိုးမ ပထမဆုံးအကြိမ် အဖြစ် စပြောလေသည်။

“ ဒီည ရိုးပလေးကို ချစ်လေး ပြောမယ် ဘယ်သူဖြစ်ချင်လဲ ဆိုတာ ကဲ ကျေနပ်ပလား”

ကိုရင်ဦးမောင် တယောက် ပျော်ရသည်ပေါ့။ မိုးမ သူ့ကို ဘယ်သူအဖြစ် ရိုးပလေး လုပ်မယ် ဆိုတာလည်း သူသိနေပြီလေ။ မိုးမက၊

“ ကဲ ကိုကိုက ဦးအောင်နိုင်၊ ချစ်လေးက အိမ်မှာ တယောက်ထဲ ရှိနေတုန်း၊ ဦးအောင်နိုင်က အိပ်ခန်းထဲ ဝင်လာမယ်၊ ချစ်လေးက ဦးအောင်နိုင် နဲ့ အရမ်းရင်းနှီး နေပြီ၊ ဦးအောင်နိုင် က ချစ်လေး ကိုယ်လုံးကို ကိုင်တာ တွယ်တာ က မဆန်းတို့ ပဲနဲ့ အသားကျနြေကြပြီပေါ့။ ဟုတ်ပလား၊ ကိုကို ဒါမျိုး လိုချင်တယ်မဟုတ်လား”

ကိုရင်ဦးမောင် တယောက် အရမ်းကို စိတ်တက်ကြွ လာရသည်၊ သို့သော်လည်း တော်တော်လေး မူးနေသဖြင့်၊ပြန်မဖြေနိုင်။ မိုးမ က ဆက်ဆီ ဖြစ်သော ညဝတ်အင်္ကျီလေး ကို ဘရာဇီယာမပါပဲ ဝတ်ထားရင်းက ပက်လက် လှဲနေသော ကိုရင်ဦးမောင် ခါးနေရာလောက်မှ တက်ခွ ပြီး ကုန်းကာ ကိုရင်ဦးမောင် ရင်ဘတ် လည်ပင်းတို့ ကို ရက်နေလေသည်။ မိုးမ တယောက် အစာငတ်နေသော ကျားမ လေးအလား အရမ်းကို ကြမ်းနေလေသည်။ 

ကိုအောင်နိုင်က မိုးမ ကို အတော်ထ သွားအောင် လုပ်ခဲ့သည်မဟုတ်လား။ မိုးမ တွားတွား ဖြင့် ခြေရင်းဘက်ဆင်းလိုက်သည်။ ကိုရင်ဦးမောင် အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်ပြီး ကြမ်းပေါ်သို့ ပြစ်ချလိုက်သည်။ ကိုရင်ဦးမောင် တယောက် အိပ်ငိုက်ပြီး ပါးစပ်မှလည်း မပီမသဖြင့် သူမူးနေပြီ ဆိုတာကို ပြောနေသည်။ မိုးမ က ကိုရင်ဦးမောင် လီးကြီးကို ကိုင်ကြည့်လိုက်တော့ မြွေအသေကောင်လို ပျော့နေလေသည်။ မိုးမ ကိုရင်ဦးမောင် မျက်နှာကို မော့ကြည့်ကာ နောက်လိုက်သည်။

“ အချစ် ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ၊ ပျော့ခွေလို့ပါလား၊ ဘာများဖြစ်လို့လဲ”

ကိုရင်ဦးမောင်က မပီမသ ဝူးဝူးဝါးဝါး အသံဖြင့်၊

“ ကိုယ်တော့ ဒီည မလုပ်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ် အချစ်ရယ်၊ ကိုအရမ်းမူးနေပြီ၊ အရမ်းလည်း အိပ်ငိုက်နေပြီ၊ အိပ်ကြရအောင်ကွာ”

မိုးမ တယောက် ဘယ်လိုမှ မျှော်လင့်မထားပါ။ အခု အချိန်မှာ မိုးမ က အရမ်းဆာနေပြီ မဟုတ်လား၊ မိုးမ လိုနေပြီ ဆိုတော့ သူတတ်သမျှ မှတ်သမျှဖြင့် ကိုရင်ဦးမောင်လီးကြီးမာလာအောင် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားလေသည်။ ပွတ်ကိုင်လိုက်၊ လျှာနှင့် ရက်လိုက်၊ စုပ်လိုက်ဖြင့် လုပ်ပေးသော်လည်း ကိုရင်ဦးမောင် ဆီမှ တချက်တချက် ဟောက်သံလေးပင်ထွက်လာတာကြားရလေသည်။ မိုးမ အရမ်းကို စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ဘာလုပ်ရမှန်းလည်း မသိတော့၊ ကိုရင်ဦးမောင်ပေါ်တက်မှောက်ချလိုက်ရင်း ရင်ဘတ်ကို သူ့လက်သီးဆုပ်လေးများနှင့် ထုရင်း၊

“ ရှင် သိပ်ဆိုးတာပဲ၊ ကျမ အခု အရမ်းကို အလိုးခံချင်နေတော့မှ ရှင်က မူးပြီး အိပ်ပျော်သွားပြီ၊ အခုတော့ ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ၊ ကျမ ကိုယ်ကျမ ဘယ်လို စိတ်ဖြေရမှာလဲ”

မိုးမ က အရည်တွေ ရွဲနေသော သူ့စောက်ဖုတ်ဖြင့် ကိုရင်ဦးမောင် ဒူးခေါင်းပေါ်တွင် ပွတ်နေရင်း ကိုရင်ဦးမောင်လည်ပင်းတွေကို ဖက်နမ်းလေသည်။ သို့သော်လည်း ကိုရင်ဦးမောင်က ကောင်းကောင်းကြီးဟောက်နေလေပြီ။ မိုးမ သူ့စောက်ဖုတ်ကို တအားပွတ်ပြီး စိတ်တွေ တိုလာသော်လည်း အာသာက မပြေ၊ အိပ်လို့လည်း မရ၊ သဖြင့် အိပ်ယာမှ ထကာ သူ့ညဝတ်အင်္ကျိလေးကို ဝတ်ပြီး ညလေညှင်းခံရန်၊ ဝရံတာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

အပြင်ရောက်တော့ လုံခြုံရေးတဲလေး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဥက္ကာ ကို သတိရလိုက်မိသည်။ မိုးမ ခေါင်းထဲမှာ အတွေးမျိုးစုံပေါ်လာပြီး သူ့အိမ်ထဲကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ နောက် အပြင်လေကို အားရပါးရ ရှိုက်ကာ ရှုလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ အိပ်ခန်းထဲ ဝင်ကြည့်လို့တော့ ကိုရင်ဦးမောင် တယောက် ဝက်တကောင်လို တခေါခေါ တခွီးခွီး နှင့် အိပ်ပျော် နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မိုးမ ရုတ်တရက် သူ့အပတ်မန့် မှ ထွက်လိုက်ကာ ဓါတ်လှေခါးဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့လိုက်လေသည်။

မိုးမ က သူ့ညဝတ်အင်္ကျီအပါးပေါ်မှ ဝတ်ရုံတခု ထပ်ခြုံလာခဲ့သော်လည်း ဘရာဇီယာ မပါသော သူ့နို့တွေက လှုပ်ရှားနေသည်ကိုတော့ တွေ့မြင်နေရလေသည်။ ဆံပင်ကလည်း ဖားယားလွှင့်လျှက်၊ ရမက်ခိုးဝေနေသော သူ့မျက်လုံးများကလည်း စွဲမက်စရာဖြစ်နေလေသည်။

မိန်းမ တယောက်အဖို့ အကြာကြီး နူးဆွ နေတာကို ခံရပြီး စိတ်အရမ်းထလာသည့်အချိန်တွင် လိုချင်လာသည့် အရာကို မရလိုက်သည့်အခါ ငတ်မွတ်လာပြီး သွေးသားတွေက ဆူပွက်လာလေသည်။ ညလည်ခေါင် အချိန်မတော်ကြီးမှာ သူဘယ်ကို သွားပြီး သူ့ရဲ့ ငတ်မွတ်မှုကို ဖြေဖျောက်မှာလဲ၊ ရိုးသား ပြီး အရှက်ကြီးခဲ့သည့် မိန်းခလေးတဦး၊ ကာမ အရသာ ဆိုတာ ဘာမှန်းသေခြာမသိခဲ့သည့် မိန်းခလေးတဦး အခုတော့ အရမ်းကို ထန်နေပြီး လီး ဆာနေပြီ ဆိုတော့ သူ့ကိုယ်သူပင် ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်မိမှန်းမသိ၊ ဓါတ်လှေခါးဖြင့် အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပြီး လုံခြုံရေး ကင်းတဲ အဆောက်အဦးလေး ရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့လေသည်။ 

သူခြုံလာသည့် ရှောစောင်လေးကလည်း အရှေကပိုင်းမှာ လွင့်ပျံနေပြီး သူ့ရင်ဘတ်မှ ညဝတ်အင်္ကျီလေးကို လှမ်းမြင်နေရသည်မှာ အလွန်ပင် ဆက်ဆီ ကျနေပေသည်။ မိုးမ က ဥက္ကာ ကို တွေ့ရမည်ဟု မှန်းထားသော်လည်း အသက် ၅၀ ခန့် လူကြီးတဦးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။ ထိုလူကြီးကလည်း သူ့အသံ သြသြ ကြီးဖြင့်၊

“ ဘာဖြစ်လို့ဘာလဲ ခင်ဗျာ၊ ဘာအကူညီလိုလို့လဲ ခင်ဗျာ”

ဟု လှမ်းမေးလိုက်ပါသည်။ မိုးမ ရုတ်တရက် ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်သွားသည်။ ဥက္ကာ တယောက် က နေ့ဆိုင်းလုပ်ပြီး ညဘက်မှာ တခြားသူတယောက် က ဂျူတီကျနေသည်ကို သူသတိမထားလိုက်မိခြေ။ ထိုလူကြီးက မိုးမ ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး လေ့လာနေလေသည်။ 

ညလည်ကောင်ကြီးမှာ မိုးမ ကို ခုလိုပုံမျိုး နှင့် တွေ့လိုက်ရသည့် မည်သည့် ယောက်ျး မဆို လီးတောင်မှာ ကျိန်းသေသည်မဟုတ်လား၊ ထိုလူကြီးမှာ လည်း ယောက်ျား သားပေမို့ သူ့လီးကြီးကို အသာဖိထားလိုက်ရလေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုသူမှာ တာဝန် ဝတ္တရားကို နားလည်သည့်သူဖြစ်လေရာ မိုးမ ကို သေခြာကြည့်ပြီး မေးခွန်းထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။

“ မင်း အပေါ်ထပ်မှာ နေတာမဟုတ်လား၊ တခုခု ပြဿနာ ရှိလို့လား ၊ ငါဘာကူညီပေးရမလဲ”

ထိုအခါမှ မိုးမ မှာ နည်းနည်း ရှက်သွားရသည်။ တစိမ်းယောက်ျား တယောက်ရှေ့မှာ ညဝတ်အင်္ကျီအပါးနှင့် အပေါ်မှ ပုဝါစလေးသာ ခြုံထားသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် အသံကို နည်းနည်း အရက်မူးလာသည့်ဟန်ဆောင်ရင်း၊ သူ့ယောက်ျား မွေးနေ့အခုပဲ ပြီးသွားပြီး သူအိပ်လို့ မပျော်သဖြင့် စီးကရက် သောက်ချင် လာသဖြင့် စီးကရက် ထွက်ရှာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်လေသည်။ မိုးမ က လူကိုလည်း ယိမ်းယိုင်ပြလိုက်ရာ ခြေလှမ်းချော်သွားသဖြင့် တကယ်လဲမလို ဖြစ်သွားရာ ထိုလူကြီးက အချိန်မှီ ဖမ်းကိုင်ထိန်းထားလိုက်ရလေသည်။

“ အိုကေ ကျနော် ခင်ဗျားကို စီးကရက် ပေးမယ် ဒါပေမဲ့ အပေါ်ပြန်တက်ရင်တော့ ကျနော်လိုက်ပို့ပေးမှ ရမယ်၊ ခင်ဗျားကြည့်ရတာ အတော်မူးနေပုံရတယ်၊ တော်ကြာ ချော်လဲ ပြီး ပြုတ်ကျရင် အနာတရ ဖြစ်နေအုန်းမယ်၊ ခနစောင့် “

ထိုလုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းလူကြီးက မိုးမ ပုခုံးလေးကို ကိုင်ရင်း ဓါတ်လှေခါးရှိရာသို့ လျှောက်လာလိုက်သည်။ ဓါတ်လှေခါးထဲ အရောက်တွင် သူက သူ့လက်မောင်ကို မိုးမ ပုခုံးတွင် ဆက်တင်ထားလိုက်ပြီး မိုးမ က သူ့ခေါင်းလေး ကို ထိုသူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မှေးတင်ထားလိုက်သည်။ မိုးမ ရင်သား များက ထိုလူကြီး၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိမိနေ ရာ ထိုသူကြီးမှာ စိတ်တွေ လှုပ်ရှားလာပြီး မိုးမ ရင်သား မြှောင်းကို ငုံ့ကြည့်ရင်းက အတွေးတွေ ကျယ်ပြန့်လာလေသည်။ သူက မိုးမကို၊

“ မမလေး ရဲ့ ယောက်ျား မှာ စီးကရက် လုံးဝမကျန်တော့လို့လား ခင်ဗျ”

မိုးမ က သူ့မျက်လုံးတွေကို အရမ်း အိပ်ငိုက်နေသလို စင်းစင်း လေး လုပ်ရင်း မူးနေသလို ဟန်ဖြင့်၊

“ ဟင့်အင်း၊ သူက ဆေးလိပ်မသောက်ဘူး၊ သူ့သူငယ်ချင်းတယောက်က လာတယ်၊ အခုတော့ပြန်သွားပြီ၊ ကျမက ဆေးလိပ်သောက်ချင်စိတ်ပေါက်လာလို့၊ ကျမ အမျိုးသားက အိပ်ပျော်သွားပြီ၊ ကျမ ကသာ အိပ်မပျော်ဘူး ဖြစ်နေလို့”

ညစောင့်လူကြီးက တွေးလိုက်သည်၊ အင်း သူ့ယောက်ျားက လည်း အိပ်ပျော်နေတယ်၊ ဒီလောက် ငယ်ရွယ်လှပတဲ့ မိန်းမ ကို ထားထားပြီးတော့၊ အခုတော့ကြည့်စမ်း ယောက်ျား ဂရုစိုက်မခံရတဲ့ မိန်းမ တွေက ရွတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ၊ ငါ လိုးချင်ရင် တောင် ဒီအမျိုးသမီးကို လိုးလို့ရနိုင်နေပြီ၊ စမ်းကြည့်လိုက်အုန်းမယ်၊ တကယ်လို့ သူငါ့ကို အခန်းထဲ ဝင်ခွင့်ပြုရင်၊ သူ့ယောက်ျား တကယ်ကို အသေကောင်လို၊ အိပ်မောကျနေတယ် ဆိုရင်တော့ ငါသူ့ ကို ကျိုးစားကြည့်အုန်းမယ်၊

ဓါတ်လှေခါးက ထွက်လာပြီး သူတို့ မိုးမ အခန်းကို လျှောက်လာကြချိန်၊ မိုးမ က ခနရပ်ရင်း သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောနေသေးသည်။ ထိုလူကြီးက တိုးတိုးပြောဖို့၊ တခြားလူတွေ အိပ်ပျော်နေကြသဖြင့် မသင့်တော်ကြောင်း၊ ပြောသော်လည်း မိုးမ က မူးချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဆက်ပြောလေသည်။ ထိုသူက မိုးမ ကို သူတို့ အခန်းတံခါး ဖွင့်ခိုင်းပြီး သူတို့ အိပ်ခန်းထဲ သွားရအောင်ဟု ပြောလေသည်။ မိုးမ က၊ လှောင်သလို ဖြင့်၊

“ ကျမ အိပ်ခန်းထဲကို၊ ဟုတ်လား၊ ရှင်က ကျမတို့ အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်ချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျမ ယောက်ျားက အိပ်နေတယ် အိပ်ခန်းထဲမှာ”

ထိုလူကြီးက မိုးမ ကို အဲလို မပြောပါနှင့် သူများတွေ ကြားသွားအုန်းမယ်ဟု ပြောလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မိုးမ တို့ အခန်းနှင့် ကပ်ရက် မှာ အင်တာနက် ဝင်ပြီး လျှောက်ကြည့်နေသူ လူငယ်တဦးက အသံကြားသဖြင့် အခန်းပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လေသည်။ ထိုလူငယ် ကို မြင်သည်နှင့် ညစောင့်လူကြီးက ဓါတ်လှေခါး ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ထိုလူငယ်မှာ အသက် ၁၈ နှစ်သာ ရှိသေးပြီး သူက မိုးမ ရှိရာသို့ လျှောက်လာပြီး ၊

“ မမ ဘာဖြစ်လို့လဲ “

ဟုမေးလိုက်သည်။ မိုးမ က ဆက်ပြီး မူးချင်ယောင်ဆောင်ရင်း၊

“ မင်းးး….က..ဘူ...လဲ”

“ ကျနော် ရဲကျော် ပါ၊ အမ တို့ နဲ့ အခန်းချင်းကပ်ရက်မှာ နေပါတယ်၊ အမ အသံကို အခန်းထဲက ကြားလို့ ညကြီးအချိန်မတော် တခုခု များ ဖြစ်သလား လို့ ထွက်ကြည့်တာပါ၊ “

မိုးမ က ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ဟုပြောလိုက်လေသည်။ ရဲကျော်က မိုးမ ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံးကြည့်လိုက်ရာ အရမ်းဆက်ဆီကျသော မမ ကြီးဖြစ်ကြောင်းတွေ့လိုက်ရသဖြင့် လီးပင် ချက်ခြင်းတောင်သွားရသည်။ မိုးမ က သူ့အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ဝင်လိုက်ပြီး ရဲကျော်ကို ဂွတ်နိုက် ပြောလိုက်သည်။ 

ညစောင့်ကြီးကတော့ သူတို့ မြင်ကွင်းမှာ မရှိတော့ခြေ၊ ရဲကျော်က အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ပြီးအင်တာနက် မှာ ဆက်ဆီ မိန်းမ ပုံတွေ ကို လျှောက်ကြည့်ရင်းမှ မိုးမ ကို ပြန်မြင်ယောင်နေမိလာသဖြင့် မိုးမ ကို သွား လေ့လာလိုက်အုန်းမည်ဟုတွေးရင်း သူ့အခန်းမှ ထွက်ကာ မိုးမ တို့ အခန်းတံခါးကို သွားခေါက်လိုက်မိလေသည်။

~~~~~~~~~~~~~

အခန်း ( ၂၂ )ကိုရင်ဦးမောင် မိုးမ ကို ညစာထွက်ကျွေးခြင်း။

မိုးမ က အခန်းတွင်းမှ တံခါးကိုမဖွင့်ပေးပဲ တံခါးရွက် ကိုမှီ၍ ဘယ်သူလဲဟု လှမ်းမေးလိုက်လေသည်။ ရဲကျော်က၊

“ မမ .ကျနော် ရဲကျော်ပါ၊ မမဘေးအခန်းကလေ၊. မမကိုကြည့်ရတာ အထီးကျန်နေသလိုမို့ ကျနော် မမ ကို အဖေါ်ရအောင် စကားစမြီပြောချင်လို့၊ တံခါး ခနလောက်ဖွင့်ပေးပါလား၊”

မိုးမ တယောက် သူ့စိတ်တွေက လိုချင်တာ မရ၍ ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်ကာ သူ့အပြုအမူတွေက ဘရမ်းဘတာ ဖြစ်နေတာကို သူ့ဘာသာ သူသိသည်။ သူဘာလို့ အဲလိုကောင်လေးနဲ့ စကားပြန်ပြောမိနေမှန်းတောင် သူမသိဖြစ်နေရသည်။ မိုးမ က အတွင်းမှ နေ၊

“ ကောင်လေး မင်း ဒီအချိန်ကြီး အိပ်ယာဝင်သင့်နေပြီ၊ မင်းမိဘတွေ သိရင် စိတ်ဆိုးနေမယ်နော်”

သို့သော်လည်း ရဲကျော်တယောက် အင်တာနက် ပွန်ဆိုက်တွေလည်း ကြည့်ပြီး ခုနက မိုးမ ရဲ့ အဝတ်အစားနဲ့ အသွင်အပြင်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မိုးမ ကို တအားကို ထိချင် ကိုင်ချင်နေမိသည်။ မိုးမ ကြည့်ရတာလည်း တော်တော်လေး မူးနေပုံရသဖြင့်၊ သူကံကောင်းလျှင် အခွင့်အရေးရနိုင်သည်ဟု တွက်နေမိသည်။

မိုးမ က တံခါးမဖွင့်ပေးပဲ သူ့ကို သွားအိပ်တော့ဟုသာ အတွင်တွင် ပြောနေသဖြင့် ရဲကျော်တယောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြင့် သူ့အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ရလေသည်။ အိပ်ခါနီး မိုးမ ကို မှန်းပြီး ဂွင်းထုပြစ်လိုက်ရလေသည်။ မိုးမ တယောက်မှာလည်း သူ့အခန်းထဲမှာ အိပ်လို့ မပျော် မနက်ငါးနာရီ ထိုးခါနီးအထိပင်၊ အိမ်သာ သို့ ငါးခေါက်ထက်မနည်း သွားလိုက်ပြန်လိုက်ဖြင့် ကိုရင်ဦးမောင် များ တရေးနိုးလာမလား ဟု စောင့်နေမိတော့သည်။

မိုးမ အိပ်ပျော်သွားပြီး မနက် ခြောက်နာရီခွဲလောက်ကျမှ ကိုရင်ဦးမောင် အိပ်ယာနိုးလာခဲ့လေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင် တယောက် မနေ့ညက အရက်များသွားသဖြင့် ခေါင်းခဲနေသဖြင့် မိုးမ ကို အနှောက်အယှက်မပေးတော့ပဲ၊ ရေမိုးထချိုးကာ လဘက်ရည်တခွက်သောက်ပြီး ရုံးသွားဖို့ ပြင်တော့သည်။

ရုံးမသွားခင် မိုးမ ကို နမ်းပြီး နူတ်ဆက်ရင်းက ဆက်အိပ်နေလိုက်ဟု ပြောလိုက်သည်။ နောက်ပြီး ကိုအောင်နိုင်တယောက် သူ့ကား ကို ဒီနေ့ ပြန်လာယူလိမ့်မည် ဆိုတာကိုလည်း မမေ့ဖို့ မှာခဲ့လိုက်လေသည်။ မိုးမ ကတော့ ကိုရင်ဦးမောင်ပြောသမျှကို ကြားနေရသော်လည်း အိပ်မက်ဟုသာ ထင်နေလေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင် ရုံးကို ထွက်သွားတော့ မိုးမ တယောက် ကောင်းကောင်းကြီး အိပ်မောကျနေလေပြီ။

ကိုရင်ဦးမောင် ရုံးသို့ ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပင် ကိုအောင်နိုင်တယောက် သူတို့ အပတ်မန့်သို့ ရောက်လာခဲ့လေသည်၊ သူ့ကားကို ကိုရင်ဦးမောင်တို့ ဆီမှ ပြန်ယူရန်ဖြစ်သလို မိုးမ ကိုလည်း တွေ့ချင်သောကြောင့် အပေါ်သို့ ခပ်သုပ်သုပ် တက်လာခဲ့လေသည်။ ကိုအောင်နိုင်တယောက် မိုးမ တို့ အခန်းတံခါးကို လည်းခေါက်၊ လူခေါ်ခေါင်းလောင်းကိုလည်း တီး လုပ်လေသည်။ 

မိုးမ တယောက် တညလုံး အိပ်မပျော်ပဲ၊ အခုမှ ကောင်းကောင်းအိပ်မောကျနေလေရာ၊ နိုးဖို့ မလွယ်တော့ပေ၊ မိုးမ အိပ်မက်ထဲမှာ တံခါးကို တယောက်ယောက်က ခေါက်နေပြီး လူခေါ်ခေါင်းလောင်းသံကိုလည်း ကြားနေရသည်၊ သို့သော်လည်း သူ့ခြေထောက်တွေက လှုပ်ရှားလို့ မရသဖြင့် တံခါးဆီသို့ မသွားနိုင် ဖြစ်နေရသည်။ အပြင်မှာဖြစ်နေသမျှ ကို သူအိပ်မက်မက်နေသည်ဟုပင် မိုးမ တယောက်ထင်နေလေသည်။ 

ကိုအောင်နိုင်တယောက် ၁၅ မိနစ်ခန့် တံခါးခေါက်လိုက်၊ လူခေါ်ခေါင်းလောင်းနှိပ်လိုက်ဖြင့် လုပ်သော်လည်း မိုးမ မနိုးနိုင်၊ ရုံးချိန်လည်း နောက်ကျ နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဒီထက်ပို မစောင့်နိုင်တော့ပဲ၊ သူ့ကားဆီသို့ ထွက်လာခဲ့ရလေတော့သည်။ ဘေးအခန်းမှ ရဲကျော်ကလည်း မိုးမ တို့ အခန်းကို ခေါက်နေသည့် ကိုအောင်နိုင့်ကို ကြည့်ကာ၊ ဒီလူ ကဘယ်သူလဲ စောစောစီးစီး တံခါးလာခေါက်နေပြီး အခန်းထဲက မမ ကလည်း တံခါးလာမဖွင့်ပေး၊ ဧကန်န တော့ ဒီလူလည်း ငါ့လိုပဲ ဟို မမ ကို လိုးချင်နေတဲ့ကောင်ပဲ ဖြစ်မယ်။ ဟု တွေးနေလေသည်။

ရုံးဆီကို ကားမောင်းလာရင်းက ကိုအောင်နိုင်က မိုးမ မနေ့ညက ပြောခဲ့သည့် စကားတခွန်းကို ပြန်ကြားယောင်နေမိသည်၊ မိုးမ က ကျမ တို့ အချန်ကျရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ အခုအချိန် မှာ မကောင်းပါဘူး၊ အခွင့်ကောင်းရရင် ကျမ ရှင့်ကို အသိပေးပါ့မယ်၊ ဆိုတာကိုပဲ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်က မိုးမ မှာ သူ့အလိုးကို ခံဖို့ သဘောတူသည်ဟု ဆိုလိုတာလို့ပဲ တွေးလိုက်မိပြီး၊ နည်းနည်း တော့ စိတ်ပျော်သွားသည်။ သူ့မှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတာပဲ။

မိုးမ ကို တပ်မက်လိုချင်နေကြသော ယောက်ျား သားများမှာ တော်တော်လေးကို နီးကပ်ပြီးမှ ဘယ်သူမှ မအောင်မြင်ခဲ့ကြပေ။ ရဲကျော် မှာ ကျောင်းသား တယောက်ဖြစ်သဖြင့် သူ့အခန်းမှ မနက် ရှစ်နာရီ ဆိုလျှင် ကျောင်းသို့ သွားရပြီ ဖြစ်သော်လည်း မိုးမ အခန်းတံခါးကို အခွင့်ရတိုင်း လှမ်းကြည့်နေဖြစ်လေသည်။ မိုးမ အခန်းတံခါးရွက် ကိုပင် သူ့နားကပ်ကာ အထဲက ဘာသံများကြားရမလဲ နားထောင်ကြည့်မိသေးသည်။ 

ဘာသံမှ မကြားရခြေ၊ နောက်တော့ ဝရံတာကို ပတ်ပြီး အထဲကို မြင်ရမလား လှည့်ပတ်ချောင်းသေးသော်လည်း ဘာမှ မမြင်ရသဖြင့် စိတ်ပျက်ပြီး ကျော်ငးသို့ ထွက်သွားရလေသည်။ ကျောင်းမှာလဲ မိုးမ အကြောင်းစဉ်းစား မိနေပြီး သူ့သူငယ်ချင်းများကို တောင် ပြောပြမိလေသည်။ သူ့သူငယ်ချင်းများက သူ့ကို ဆက်ကျိုးစားပြီး ရအောင်လုပ်ဖို့ ဝိုင်းအားပေးကြလေသည်။

မိုးမ မှာ နေလည်ခင်း ၂ နာရီလောက်မှ နိုးလာလေသည်။ မိုးမ လည်း ခေါင်းတွေခဲ ပြီး ကိုရင်ဦးမောင် က ကိုအောင်နိုင်ကားလာယူမယ် ဆိုတာ ပြောခဲ့တာကို သတိရလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ကိုအောင်နိုင် တံခါးလာခေါက်တာကို သူမသိလိုက်ခြေ။ ရေမိုးချိုးပြီး လဘက်ရည်တွက်သောက်ရင်း ညတုန်းက အဖြစ်အပျက်တွေကို မေ့ပြစ်ဖို့ ကျိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ခြေ။ 

ကိုအောင်နိုင်ရဲ့ လေပူနွေး တွေ သူ့လည်တိုင်ပေါ်မှာ ခံစားခဲ့ရတာတွေ၊ ကိုအောင်နိုင်ရဲ့ အထိအတွေ့တွေ၊ ကိုအောင်နိုင့် လီးမာမာကြီးနဲ့ သူ့ပေါင်တန်တွေကို ပွတ်ပေးခဲ့တာတွေ၊ နဲ့ ကိုအောင်နိုင်ရဲ့ တောင်းပန်ခယခဲ့တဲ့ အသံတွေကို ပြန်တွေးနေမိသည်။၊ ကိုအောင်နိုင့်လျှာကြိးနဲ့ သူ့စောက်ဖုတ်ကို ရက်ခဲ့ စုပ်ခဲ့တာတွေ ၊ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့စောက်ဖုတ်ကလေးကလည်း အရည်တွေ ရွဲနေပြီး လိုချင်နေတာတောင် သူက အတင်းငြင်းဆန်ခဲ့တာတွေ။ နောက်ပြီး သူအရမ်းကို လိုချင် နေတဲ့အချိန် ကိုရင်ဦးမောင်တယောက် သူ့ကို လိုးမပေးနိုင်ခဲ့တာတွေ ပြန်တွေးနေမိပြီး၊ သူ့စိတ်ထဲ မှာ တော်တော့်ကို အနှောက်အယှက် ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ 

ထို့ကြောင့်လည်း အခန်းထဲမှာ မွန်းကျပ်သလို ဖြစ်လာသဖြင့် အပြင်မှ လေ လေး ထွက်ရှုရအောင် ဝရံတာသို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ထိုအခါမှာ အောက် ဘက်ကင်းတဲ မှ ဥက္ကာ ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရလေသည်။ မိုးမ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ပြီးထိန်းချူပ်နေရလေသည်။ သူ ဥက္ကာကို သွားပြီး မချင့်မရဲဖြစ်အောင် စချင်စိတ် ပေါ်လာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ သူစလိုက်ပြီးရင် နောက်ဆုံးတော့ သူပဲ စိတ်ခံစားရသည် မဟုတ်ပါလား။ 

ထို့ကြောင့်ပင် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့လေသည်။ မိုးမ မှာ မနေ့ညနေ တခင်းလုံးမှ မိုးလင်းကာနီးအထိ ကာမ ရမက်တွေ နိုးဆွ ခံခဲ့ရပြီး ကာမ ဆန္ဒကိုလည်း ဖြေဖျောက်ခွင့် မရခဲ့ရသဖြင့် စိတ်အလိုမကျ ပဲ တမျိုးကြီး ဖြစ်ကာ ဘာမှ လည်း လုပ်ချင် ကိုင်ချင်စိတ် မရှိ သဖြင့် အိပ်ယာပေါ် ပြန်လှဲ ချရင်း မှိန်းနေရာ ခနတွင်းမှာပင် ပြန်အိပ်မောကျ သွားလေတော့သည်။

ကိုရင်ဦးမောင် တယောက် ရုံးမှ ပြန်လာပြီး အိပ်ယာပေါ်မှ မိုးမ ကို အသာလှုပ်နိုးတော့မှ ပဲ မိုးမ ပြန်နိုးလာခဲ့လေသည်။ မိုးမ မှာ နိုးသွားသည် နှင့်၊ ရုတ်တရက် ငိုချလိုက်မိလေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က စိတ်က ပုံမှန်အနေအထား ပြန်ဖြစ်နေပြီမို့ မိုးမ ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ ယုယုယယ ပွေ့ချော့ရင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟု မေးရှာလေသည်။ 

မိုးမ က သူတနေ့လုံး ဘာမှ ကို မလုပ်ဖြစ်၊ ထမင်းဟင်းတောင် မချက်နိုင်ပဲ အိပ်ပဲ နေမိကြောင်း ပြောလေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က ဘာမှ စိတ်မကောင်းဖြစ်မနေနဲ့ တို့ အပြင်ထွက်ပြီး စားသောက်ဆိုင်မှာ သွားစားကြရအောင်ဟု ပြောလိုက်လေသည်။ မိုးမ က ကိုရင်ဦးမောင် အရက်မသောက်ရဘူးဟု တောင်းဆိုလိုက်ရာ၊ ကိုရင်ဦးမောင်က သဘောတူလိုက်လေသည်။

မိုးမ က အချိန်ယူပြီး အဝတ်အစား များ ရွေးချယ်ဝတ်ဆင်ကာ မိတ်ကပ် များဖြင့်လည်း မျက်နှာကို ပြင်ဆင် ပြီး ည၈နာရီလောက်ကျမှ သူတို့ အိမ်မှ ထွက်ကာ၊ သူတို့ အနားရှိ ဈေးကြီး သားနားသော စားသောက်ဆိုင်တခုသို့ သွားကြလေသည်။ ရဲကျော် က သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို လိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မိုးမ တယောက် အနက်ရောင် ဝတ်စုံ၊ လည်ဟိုက်ဖြင့် အရမ်းကို လှနေ ပေသည်။ 

ရင်သား ဖွေးဖွေးကို သူ့လည်ဟိုက်အင်္ကျီပေါ်မှ မြင်နေရရုံမက၊ ဆံပင်ပုံစံကလည်း လှ၊ မိတ်ကပ်လည်း ချယ်ထားသဖြင့် အရမ်းကို ချစ်စရာကောင်းနေလေသည်။ မိုးမ ဒရက်စ်မှာ ပေါင်လည် နား ထိသာ ရှည်သဖြင့် လှပသော ဒူး၊ ခြေသလုံးများကိုလည်း မြင်နေရလေသည်။ စားသောက်ဆိုင် မှ ယောက်ျား သားများလည်း မိုးမ အလှမှာ ရစ်မူး နေကြတာကတော့ အပြစ်ပြောစရာမရှိခြေ။

မိုးမ ရဲ့ ဘရာဇီယာကြိုး၊ ရင်သားမြောင်း၊ ပေါင်တန် တို့မှာ ဖြူဖွေး ဝင်းလဲ့ နေပြီး သူတို့ စားပွဲကိုလာမေးသော စားပွဲထိုးလေး ၏မျက်လုံးမှာ မိုးမ ကိုယ်ပေါ်မှ မခွာနိုင်ဖြစ်နေရသည်ကို ကိုရင်ဦးမောင် အလွန် သဘောကျနေလေသည်။ တခြားအမျိုးသား များ မိုးမ ကိုကြည့်ပြီး သရေယိုနေကြသည်ကို မြင်ရခြင်းက ကိုရင်ဦးမောင်အတွက် အထူးပင် ပီတိဖြစ် ကြည်နူးရလေသည်။ 

ထိုအတွက်ကြောင့်လည်း မိုးမ ကို ထိုကဲ့သို့ ဒရက်စ် မျိုး သူကိုယ်တိုင် ဝယ်ပေးထားခြင်းဖြစ်လေသည်။ မိုးမ မှာ နဂိုတုန်းက ရိုးရာဝတ်စုံ ရိုးရိုးလေးသာ ဝတ်စားခဲ့ရာမှ ကိုရင်ဦးမောင်ကြောင့် မော်ဒယ်မိန်းခလေးများလို ဝတ်ဆင်လာခဲ့သဖြင့် ချစ်စရာ၊ စွဲမက်စရာ ဆက်ဆီကျကျ ဖြင့် လှချင်တိုင်းလှနေလေတော့သည်။ ဘယ် ယောက်ျားသားမျိုးက မိုးမ ဆီမှ မျက်စေ့လွဲချင်ရှာပါ့မလဲ။

ညစာ စားပြီးတော့ သူတို့ လမ်းလျှောက်ပြန်လာကြတော့ ပန်းခြံတွေထဲ မှောင်ရိပ်ခိုကဲတတ်ကြတဲ့ ချစ်သူ နှစ်ဦးပမာ တယောက်ကို တယောက် တွန်းထိုးဆွဲယမ်းပြီး ပြန်လာခဲ့ကြလေသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်ကြတော့ နှစ်ယောက်စလုံး အရမ်းကို စိတ်တွေထနေကြလေပြီ၊ ညတုန်းက လွတ်သွားခဲ့ရတဲ့ အချစ် သလင်းခေါ်ဖို့ အတွက် အိပ်ယာပေါ် အမြန်တက်ပြီး ချစ်ဗျူဟာခင်းဖို့ ပြင်ကြလေတော့သည်။

~~~~~~~~~~

အခန်း (၂၃) မိုးမ တို့ အိပ်ယာပေါ်မှ ရိုးပလေး ကစားနည်းအသစ်။

ကိုရင်ဦးမောင် က မိုးမ ကို အိပ်ယာပေါ်မှာ ဖက်တွယ်ရင်း ခေါင်းထဲ က အကြံကို အကောင်အထည်ဖေါ်ဖို့ ကျိုးစား နေလေသည်။ မိုးမ ကို အိပ်ယာပေါ်မှာ အပေါ်က တက်မိုးထားသဖြင့် ညဝတ်အင်္ကျီပါးပါး အောက်မှ နို့ကြီးများ မှာ သူရင်ဘတ်မှာ ဖိကပ်နေပြီး မိုးမ လက်တွေက သူ့ပုခုံးပေါ်ကို သိုင်းဖက်ထားလေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ လည်တိုင် နားရွက်ဖျားလေးများကို နမ်းစုပ်ရင်းက၊

“ ကိုအောင်နိုင် ညတုန်းက ချစ်လေး အပေါ် တော်တော်ကဲခဲ့တာလား”

ကိုရင်ဦးမောင် ရင်ခွင်ထဲ ရောက်နေပြီး အရမ်းလည်း ဆာနေပြီ ဖြစ်သော မိုးမ ကတော့ ကိုအောင်နိုင်အကြောင်းစလာသည်ကို စိတ်မရှိပေ။ ကိုအောင်နိုင်က သူတို့ ရိုးပလေး မှာလည်း မဆန်းတော့ သည့် အကြောင်းအရာ ဖြစ်သဖြင့် မိုးမ က ကိုရင်ဦးမောင် မေးခွန်းကို သူ့ကို ပြန်နမ်းရင်း တခစ်ခစ် ပြုံးရယ်ရင်း ဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ ပေါ်မှ ခွာကာ အိပ်ယာပေါ်ပက်လက်လှဲချလိုက်ရင်း၊

“ ချစ်လေးကရော၊ ကိုအောင်နိုင့် ကို သဘောကျလား၊ ကိုကို အိပ်ပျော်သွားတုန်း ကိုအောင်နိုင်က ချစ်လေးကို မလိုးဘူးလား”

ကိုရင်ဦးမောင့် နားရွက်ဖျားလေးကို ကိုက်လိုက်ရင်း မိုးမက၊

“ ဘာလဲ ကိုကို က ဒီည အဲဒီရိုးပလေးကို ဆော့ချင်တာလား၊ ကိုကို မူးပြီး အိပ်ပျော်နေတုန်းမှာ ကိုအောင်နိုင်က ချစ်လေးကို လိုးတယ် ဆိုတဲ့ ရိုးပလေးလား”

မိုးမ က ကိုရင်ဦးမောင် အပေါ်တက်ခွကာ ကိုရင်ဦးမောင် အတွင်းခံဘောင်းဘီ ထဲ သူ့လက်ကလေး ထိုးထည့်ကာ ပူနွေးနေသော လီးကြီးကို ကိုင်ပြီး ဆွဲထုတ်ဖို့ ကျိုးစားလေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က၊

“ ဟင့်အင်း၊ ဒီည ကိုကို က တမျိုး ပြောင်းဆော့ချင်တယ် ချစ်လေး၊ ကိုကို အခု ပြောမဲ့ သူ နဲ့ ရိုးပလေး ကစားဖို့ အချစ်ကလေး သဘောတူ သလား ဆိုတာ၊ ကိုကို့ ကိုပြော”

မိုးမ က ကိုရင်ဦးမောင် ပေါင်ပေါ်ခွထိုင်ထားရင်း ကိုရင်ဦးမောင် လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်းက ကိုရင်ဦးမောင်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ မျက်နှာကို ငုံ့ကာ နမ်းလိုက်ရင်းက၊

“ ဟင်၊ ဘယ်သူလဲ၊ လူသစ်လား”

ဟု မေးလိုက်ရင်း ကိုရင်ဦးမောင် ရင်ဘတ်ကို သူ့လျှာကလေး ဖြင့် ရက်လိုက်၊ ကိုရင်ဦးမောင်နူတ်ခမ်းလေး ကို သူ့သွားလေး ဖြင့် မနာတနာ ကိုက်လိုက်လေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က နာသွားသဖြင့် အ ကနဲ အော်လိုက်ရင်း၊

“ ဟုတ်တယ်၊ ကိုကိုတို့ တခါမှ ရိုးပလေး မကစားဘူးတဲ့လူတယောက်နဲ့ ကစားမယ်၊ ချစ်လေးက ဦးအောင်နိုင်တုန်းက တုန့်ပြန်သလိုပဲ တုန့်ပြန်ရမယ်၊ ကိုကို့ ကိုပြော လုပ်မလားမလုပ်ဘူးလားလို့”

“ ဘယ်သူလဲ လို့ ချစ်လေးကို ပြောလေ၊ ချစ်လေး သိတဲ့လူလား”

“ ဟုတ်ပ ချစ်လေး ကောင်းကောင်းသိတဲ့သူပဲ၊ ချစ်လေးနဲ့တောင် အမျိုးတော်သေးတယ်”

မိုးမ တယောက် ကိုရင်ဦးမောင်ကို ပွတ်သတ် ကိုင်တွယ်နေရာမှ ရပ်လိုက်ပြီး ကိုရင်ဦးမောင် နှင့် မျက်လုံးချင်းဆိုင်ကာ ကြည့်လိုက်သည်၊ ရုတ်တရက်လည်း အံ့အားသင့်သွားဟန်နှင့်။

“ ဘယ်လို၊ ချစ်လေး နဲ့ အမျိုးတော်တယ်၊ ကိုကို ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ”

ကိုရင်မောင်က၊

“ ချစ်လေး၊ ဒီည ကိုကိုရဲ့ ဖေဖေ၊ ချစ်လေးရဲ့ ယောက်္ခထီး ကြီးက ချစ်လေး ကို လိုးလိမ့်မယ်၊ ကိုကို က ကိုကိုတို့ အဲဒီအိမ်မှာ နေခဲ့ကတည်းက အဲဒီ ဟာ ကို စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ မိတာ၊ အဟိ၊ အားးးးး အဲဒီ အတွေး ကိုကို့ ကို အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစေပြီး၊ ကိုကို အဲဒီ ယောက်္ခထီးနဲ့ ချွေးမ လိုးတဲ့ ရိုးပလေးကို အရမ်းကို လုပ်ချင်နေခဲ့တာ၊”

ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲယူပွေ့ဖက်ရင်းက ထိုစကားတွေကို ပြောနေတာဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ မာတင်းလာတဲ့ လီးကြီးနဲ့လဲ မိုးမ ရဲ့ ပေါင်ကြားကို ဖိထိုးနေမိသည်။ မိုးမ က ကိုရင်ဦးမောင် ရင်ဘတ်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ရင်း သူ့လက်သည်းကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ရင်း တွေကြည့်နေလိုက်သည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ လက်မောင်းတွေကို လှမ်းကိုင်ဖို့ ကျိုးစားသော်လည်း မိုးမ က တွန်းဖယ်ပြစ်လိုက်ရင်း၊

“ ဟင့်အင်း၊ ချစ်လေး မကြိုက်ဖူး၊ ချစ်လေး ကိုကို အဲဒီလောက်အထိ ဆိုးမယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး၊ ကိုကို မတရားဘူး၊ ချစ်လေး မလုပ်နိုင်ဘူး၊ အဲဒါကတော့ တရားလွန်သွားပြီ ကိုကို”

“ ချစ်လေးကလဲကွာ၊ အဲဒါက စိတ်ကူးယဉ် ကစားတာပဲဟာ၊ တကယ်မှ မဟုတ်ပဲ၊ ရိုးပလေး ဂိမ်းလေကွာ၊ အဲဒါက ကိုကိုတို့ ကို ပိုပြီး အရသာရှိပြီး ပိုကောင်းတယ် ဆိုတာ ချစ်လေးလည်း အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့တာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲကွာ”

မိုးမ မှာ လက်သင့်မခံနိုင်သေးပဲ၊ ဒီကစားနည်း ရိုးပလေးကို သူဘယ်လို တုန့်ပြန်ရမည်မသိကြောင်း မလုပ်သင့်ကြောင်းပြောသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က သူတို့ အရင်က သူ့အဖေအိမ်တွင် နေသည်ဟု ဟန်ဆောင်ပြီး အဲဒီ တောအတွင်းမှာ ဖြစ်သည်ဟု ကစားကြမည်ဟု ထပ်ပြောပြန်သည်။

ကိုရင်ဦးမောင်က လေသံပျော့ပျော့လေးဖြင့် မိုးမ ကို ဖျောင်းဖြ ပြောဆိုပြီး မိုးမကိုလည်း အသာအယာ ပွတ်သတ် နမ်းရှုံ့ရင်း စည်းရုံးလေရာ မိုးမ မှာ တဖြည်းဖြည်း စိတ်ဆိုး ပြေလာရလေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က သူတို့ မင်္ဂလာဆောင် ပြီး၊ ပထမ ရှစ်လ လောက် အတူနေခဲ့ကြသည့် အချိန် ကို ပြန်ပြောင်း သတိယ အောင် ပြောနေလေသည်။ 

မိုးမ က ကိုရင်ဦးမောင် ရင်ခွင်ထဲ ပြန်ရောက်လာပြီး သူ့ခေါင်းလေးကို ကိုရင်ဦးမောင် ရင်ဘတ်ပေါ်မှေးတင်ထားလိုက်သည်။ မိုးမ လည်း ထိုအချိန်တုန်းက ကိုရင်ဦးမောင်တို့ အိမ်မှာ သူ့ အကို၊ ညီ၊ ညီမ တွေနှင့် အတူတူ နေခဲ့ကြတာကို ပြန်သတိရလာမိသည်။

ကိုရင်ဦးမောင် က မိုးမ စိတ်ပြေသွားအောင် ထိုသို့ ဟိုဟိုဒီဒီ ပြောရင်းက တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူလိုသည့်ဘက် သို့ ဆွဲကာ ပြောလာခဲ့လေသည်။

“ ကိုကို့ ဖေဖေ က ချစ်လေး ကို ချစ်တယ်မဟုတ်လား သူ့ချွှေးမလေးကို”

“ အင်း”

“ ချစ်လေး ကလည်း ကိုကို့ ဖေဖေ ကို ချစ်တယ်မဟုတ်လား”

“ ဖေဖေ က ချစ်လေး အပေါ် အမြဲတမ်းကောင်းတယ်လေ၊ သူ့သမီး တယောက်လိုပဲ၊ ကိုကို့ ညီမ နဲ့ ချစ်လေး ကို အတူတူ လိုပဲ သဘောထားတာလေ၊ အဲဒီတုန်းက ကိုကို က မနာလို ဖြစ်လို့လား”

“ ဟင့်အင်း ကိုကို က အတွေးထဲမှာ ပဲ ပုံဖေါ်နေခဲ့တာ”

“ ဘာတွေကို ပုံဖေါ်နေတာလဲ ကိုကိုက”

“ ကိုကို ဘာ ဆိုလိုမှန်း ချစ်လေးသိပါတယ်”

“ ကိုကို ကလေ၊ ကိုကို့ စိတ်ကလေ အရမ်း ညစ်ညမ်းတာပဲ၊ ”

“ တခါတုန်းက ဖေဖေ က ချစ်လေး အနားမှာ အရမ်းကပ်နေတာ သတိရမိတယ်၊ ချစ်လေးက မီးဖိုထဲမှာ ချက်ပြုတ်နေတာလေ၊ ချစ်လေးက အိမ်နေရင်း လက်ပြတ်အင်္ကျီလေးနဲ့ ထမိန်က ပါးပါးလေး ဝတ်ထားတာလေ၊ သူ က ချစ်လေး အနောက်ကို ကပ်နေလိုက်တာ သူ့ဟာကြီးနဲ့ အချစ်လေး ဖင်ကြားကို ထောက်ထားပြီး သူ့လက်တွေက ချစ်လေး လက်မောင်းကို ပွတ်ပေးနေသလိုပဲ”

“ မဟုတ်တာတွေ ပြောမနေနဲ့ ကိုကိုနော်၊ လုပ်ဇာတ်တွေ မခင်းနဲ့”

“ တကယ်ပြောတာ၊ ကိုကို မညာဘူး၊ ချစ်လေး အဲဒီနေ့ က ဟင်းချို ချက်တာ လက်မှာ အပူလောင်သွားလို့ ဖေဖေက လိုးရှင်းတောင် လိမ်းပေးရသေးတယ်လေ၊ မှတ်မိလား”

“ အော် အဲဒီဟာလား၊ အဲဒီတုံးက မတော်တဆ ဖြစ်သွားတော့ သူက ချစ်လေး ကို စိတ်ပူပြီး ဂရု စိုက်ပေးတာပါ”

“ ချစ်လေးက ဖေဖေ နဲ့ သိပ်ကပ်ပြီး ကိုကိုထက်တောင် ဖေဖေ နဲ့ အချိန်တော်တော် ကြာ နေဖြစ်တယ်လေ၊ ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ သူက အိမ်မှာနေတဲ့ အချိန် ပိုများတယ်မဟုတ်လား၊ ကိုကို တခါတလေ ချစ်တို့ နှစ်ယောက် ကို အတူတူ တွေ့ရတတ်တယ်လေ”

“ အဲဒါက တော့ အဲဒီတုန်းက ကိုကို က ရုံးအလုပ်နဲ့ အရမ်း အလုပ်များနေတာလေ၊ တခါတလေ တနေ့ကို ၁၅ နာရီလောက် လုပ်ပြီး မှ အိမ်ပြန်လာတာ၊ အဲတော့ ဖေဖေ က အိမ်မှာ တချိန်လုံးရှိနေတာဆိုတော့၊ နောက် ဇာနီ နဲ့ လဲ့လဲ့ လည်း ရှိတာပဲလေ”

“ အင်း ချစ်လေး က ဇာနီ တို့ ကိုသူရ တို့နဲ့လည်း ရင်းနှင်းတာပဲလေ၊ ဘယ်လိုကြောင့် ချစ်လေးက သူတို့နဲ့ တအားရင်းနှီးသွားရတာလဲ”

“ တအိမ်ထဲ အတူတူ နေကြတဲ့သူတွေ အချင်းချင်း ရင်းနှီးတာပဲ ကိုကိုရယ် အဆန်းလား”

“ ကဲ ဒါဆို ပြောပါအုန်း ကိုကို့ ဖေဖေ က ချစ်လေး ကို တခါမှ ထိဖို့ ကိုင်ဖို့ မကျိုးစား ဘူးလား၊ တကယ့်ကို တခါမှ မတခါဘူးလား၊ သူကျိုးစားလိမ့်မယ် ဆိုတာကိုတော့ ကိုကိုလောင်းရဲတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ချစ်လေးက တော့ ကိုကို့ ကိုပြန်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး”

မိုးမ က ကိုရင်ဦးမောင်ကို သူ့လက်သီးဆုပ်ကလေး ဖြင့် ထုနှက်ရင်း၊

“ တော်တော့ ပေါက်ကရတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့ ကိုကိုနော်”

“ ကိုကို က ဖေဖေ့ အကြောင်းကို ချစ်လေးထက်သိပါတယ်ကွာ၊ တအိမ်ထဲ အတူတူ နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ဆက်ဆီကျကျ ချောမောလှတဲ့ ချွေးမလေး အပေါ်မှာ သူ က ဘယ်လောက် တောင်မှ နှာတင်း နေလိုက်မလဲ ဆိုတာ ကိုကိုသိတာပေါ့၊ ဒါကတော့ ချစ်လေး သဘောပါ၊ ချစ်လေး မပြောပဲ နေတာပဲနေမှာ၊ ကိုကို ပြောတာ မှန်တယ်မဟုတ်လား ၊ ပြောစမ်းပါ၊ “

“ သူဘယ်လို ချစ်လေး ကို ထိလို့ရမလဲ ဇာနီ နဲ့ လဲ့လဲ့ လည်း အိမ်မှာ တချိန်လုံး ရှိနေတာကို”

“ လဲ့လဲ့ က စက်ချူပ်သင်တန်းကို တပတ်မှာ သုံးရက် သွားရတယ် လေ၊ ဇာနီ ကကျောင်းသွားရင် အဲဒီအချိန်မှာ တအိမ်လုံးမှာ အချစ်လေး တို့ နှစ်ယောက်ထဲ မဟုတ်ဘူးလား”

“ တော်တော့ ကိုကို၊ တော်ပြီ၊ ချစ်လေး မဆော့တော့ဘူး အဲဒီ ဂိမ်းကို”

~~~~~~~~~~

အခန်း (၂၄) ကိုရင်ဦးမောင် မိုးမ ကို အစ်နေခြင်း။

ကိုရင်ဦးမောင်က၊

“ ဒီမှာ ချစ်လေး ကိုကို တို့ ဒီရိုးပလေး ဂိမ်း က ကိုကိုတို့ နှစ်ယောက် ချစ်ကြတဲ့အခါ မှာ ဘယ်လောက်ကောင်းတယ် ဆိုတာ ချစ်လေး သိပြီး ပြီပဲ၊ ကိုကို တို့ နှစ်ယောက် စလုံး ဒီဂိမ်းကို ကစားကြရင်းနဲ့ ချစ်လေး လည်း အမျိုးမျိုး အတွေ့အကြုံရပြီးပြီ၊ ကိုကို မေးတာကိုပဲ အမှန်တိုင်း ဖြေပေးပါလား၊ ကိုကို့ ဖေဖေ က ချစ်လေးကို ကိုကို မရှိတဲ့ အချိန်တွေမှာ မထိမကိုင်ဘူးလည်း ၊ အနည်းဆုံးတော့ အသားချင်းထိ မိအောင် မကျိုးစားဘူးလား”

မိုးမ တယောက် ငြိမ်နေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က လည်း မိုးမ စဉ်းစားနေသည့် မျက်နှာလေးကို သေခြာစွာ ကြည့်ပြီး အဖြေကို စိတ်ဝင်တစားစောင့်နေသည်။ မိုးမ က သူအဖေ ကို ဖေဖေ ဟု ခေါ်လေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင် ကပင် အဖေ ဟုသာ ခေါ်သည်။ မိုးမ အတွေးပျံ့လွင့်နေတာတွေတော့ ကိုရင်ဦးမောင်က၊

“ ချစ်လေး အမှတ်ရလာပြီ မဟုတ်လား၊ ချစ်လေး ကိုကိုတို့ အိမ်မှာ နေတုန်းက အချိန်တွေကို ပြန်စဉ်းစားနေတယ် မဟုတ်လား”

“ ဟင့်အင်း၊ ချစ်လေး က တွေးနေတာ ဖေဖေ က ချစ်လေးကို ဘယ်လောက် ဂရုစိုက်သလဲ ဆိုတာ၊ ဖေဖေ က ချစ်လေးကို အမြဲ ဘာလိုလည်း ဆိုတာ မေးတတ်သလို၊ မီးဖို ထဲမှာလည်း လဲ့လဲ့ မရှိလို့ တယောက်ထဲ ချစ်လေး လုပ်နေရင် လာပြီး ကူညီလုပ်ပေးတတ်တယ်၊ ဖေဖေ က အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ”

“ အဲဒါတွေ ကိုကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး၊ ကိုကို မေးနေတာက အဖေ က ချစ်လေးနားကို လာကပ်ပြီး ကိုကို ပြောသလို ဟိုလိုဒီလို နဲ့ ချစ်လေး အသားနဲ့ ထိအောင် ဘယ်နှစ်ခါလောက် ကျိုးစားသလဲ၊ ချစ်လေးကို ဟိုကိုင် ဒီကိုင် လုပ်သေးလား၊ ပြောစမ်းပါအုန်း၊ ကြည့် အဲဒီ ဟာတွေ မေးရင်းနဲ့ တောင် ကိုကို့ လီးကြီးမာလာရပြီ”

မိုးမ တယောက် ပြန်ငြိမ် ကျသွားပြီး သူမျက်နှာလည်း နည်းနည်းနီလာသည်။ နောက် သူ့လက်သီးဆုပ်ကလေးများဖြင့် ကိုရင်ဦးမောင် ကို ကလေးတယောက်လို ထုနှက်ရင်း၊

“ ကိုကို ဘယ်လို ဖြစ်နေတာလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ချစ်လေးကို တကယ် မဖြစ်တဲ့ဟာတွေ ကို လုပ်ကြံပြောခိုင်းနေ ရတာလဲ”

ကိုရင်ဦးမောင် က စိတ်ထဲမှာတော့ မိုးမ သူ့ကို လျိုထားသည်ဟုသာ တွေးနေမိသည်။ သူ့အဖေ က မိုးမ ကို ကပ်တော့ ကပ်မည်၊ သို့ရာ တွင် တဖြည်းဖြည်းချင်း ကျူံးသွင်း ဖို့ အကြံဖြင့် တဆင့်ခြင်း ကျိုးစားမည်၊ သို့သော်လည်း ထို အဆင့်သို့ မရောက်မှီ သူတို့ အိမ်ပြောင်းခဲ့ကြသဖြင့် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ကြတာလား၊ သူအခု အပတ်မန့်ကို ပြောင်းမည်ဟု ပြောခဲ့စဉ်က မိုးမ တယောက် မပြောင်းချင်ခဲ့တာကိုလည်း သူသတိရ နေမိသည်။

မိုးမ က ထိုအခန်းသို့ ပြောင်းမည့်အစား သူ့ကို သာ ခရီးရှည်မောင်းပြီ။ အိမ်ပြန်လာဖို့ အကြံပေးသည်ကိုလည်း သူသတိရမိသည်၊ အဲဒါတွေ အကုန်လုံးက မိုးမ တယောက် သူ့အဖေနှင့် နီးနီးကပ်ကပ် နေချင်လို့ပဲ လို့ သူသံသယ ဖြစ်မိသည်။ ဒီကျောက်တုံးအောက်မှာတော့ ငါး ရှိကို ရှိရမည်၊ ဟု့ သူ့ဘာသာ ကောက်ချက်ချ ဆွဲမိလေသည်။ သူ့သံသယ မှာ တွေးရင်းဖြင့် ပိုကြီးလာခဲ့ရသည်။ မိုးမ လက်သီးဆုပ်လေးများကို သူ့လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရင်း မိုးမ ပါးလေးကို နမ်းရှုံ့ရင်းဖြင့်၊

“ ချစ်လေး ကလည်းကွာ၊ ကိုကို့ ကိုပြောစမ်းပါ၊ ရှက်မနေပါနဲ့၊ ကိုကို မသိပဲ တခုခု ဖြစ်ခဲ့တယ်မဟုတ်လား၊ အဲဒါ ဆို ကိုကို ပျော်မှာပါကွ”

မိုးမ က ကိုရင်ဦးမောင် ရင်ခွင်ကို ဦးခေါင်းတိုးဝင်လိုက်ပြီး ကိုရင်ဦးမောင် နှာခေါင်းကို သူ့လက်ကလေး ဖြင့် လိမ်ဆွဲရင်း၊

“ မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး၊ ဖေဖေနဲ့ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး”

မိုးမ က ပြောရင်း ဆိုရင်း လက်သီးဆုပ်လေးဖြင့် သူ့ပုခုံးရင်ဘတ်တို့ ကို ထုနှက်ပြီး သူ့ပေါင်တန် တို့ဖြင့် ကိုရင်ဦးမောင်ကို ပွတ်သတ်လေသည်။

ကိုရင်ဦးမောင် ရဲ့ တက်ကြွမှုကတော့ အရှိန်မသေခြေ။ မိုးမ သူ့ကို ရှက်လို့ မပြောတာ၊ တခုခု ရှိကို ရှိရမည်ဟု သူ တွက်ထားလေသည်။ အခုတော့ လွှတ်ပေးလိုက်အုန်းမည်၊ မိုးမ သူ့ဘာသာ ပြောလာမည့် အချိန်ကိုသာ စောင့် တော့မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ အခု သူစတော့မည့် ရိုးပလေးဂိမ်း အသစ်က မိုးမ ကို ပိုပွင့်လင်းလာစေပြီး တနေ့ကျရင် မိုးမ ဖွင့်ပြောလာရမည်ဟု သူတွက်ထားလေသည်။ မိုးမ မျက်နှာအမူအယာကိုလည်း သူက အကဲခတ်လျှက်ရှိရာ၊ မိုးမ မျက်နှာအနေအထားမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို သူသတိထားမိသည်။ 

သူ သူ့အဖေ အကြောင်းမိုးမ ကို မေးနေချိန် တွင် မိုးမ မျက်နှာမှာ အတွေးတခု ပျံလွှင့်နေသလိုနှင့် ရှက်သလိုလို ကြောက်သလိုလို အမူအယာလေးလည်း ဖြစ်နေသည်ကို သူသတိထားမိသည်။ ကိုရင်ဦးမောင် ကလည်း သူ့အဖေအိမ်မှာ နေခဲ့စဉ်တုန်းက အကြောင်းကို ပြန်တွေးနေမိပြီး ထိုအချိန်က သူ့အိမ်မှာ သူမရှိပဲ မိုးမ ယောက်ျား သုံးယောက်နဲ့ နေရသည့် အချိန်တွေ ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်နေမိသည်၊ သူဘာလို့ ဒီရိုးပလေး ဂိမ်းကို အဲဒီကတည်းက ဘာလို့ စမကစားခဲ့သလဲ ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နောင်တရနေမိသေးသည်။ ဒါဆိုရင် အခုလောက်ဆို မိုးမ သူနှင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖြစ်နေလောက်ပြီ ထင်သည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က အတင်းအကျပ် သဘောမျိုးလည်း မဟုတ် မိုးမ ကို ကြင်နာယုယ စွာဖြင့် ဆက်ပြောလေသည်။

“ ချစ်လေး၊ ကိုကို က အဲဒီ အချိန်တုန်းက အလုပ် ထဲမှာ မြုပ်နှံပြီး တနေ့ကို ၁၅ နာရီလောက် သွားလုပ်နေတုန်း အိမ်မှာ ယောက်ျား သားသုံးယောက်နဲ့ အချိစ်က အိမ်မှာကျန်နေခဲ့ရတယ်လေ။ ကိုကို က အဲဒီကထဲက ချစ်လေးကို မေးချင်ခဲ့တာ၊ မမေးရဲခဲ့ဘူး၊ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ တခါတုန်းက ကိုကို အလုပ်က နောက်ကျပြီးပြန်ရောက်တဲ့ တနေ့၊ ဆယ်နာရီလောက်ရှိပြီထင်တယ်၊ အဲဒီတုန်းက ချစ်လေးက ကိုသူရ အခန်းထဲမှာလေ၊ 

ချစ်လေး ပြောတာကတော့ သူက အိပ်ယာခင်းလိုလို့တဲ့ လဲ့လဲ့ က ဘယ်နားသွားထားလိုက်မှန်း မသိလို့ ချစ်လေးကို သွားပေးခိုင်းတာ ဆိုပဲ၊ အဲဒါမှတ်မိလား၊ အဲဒီ အချိန်တုန်းက ကိုကို ကြက်သည်းတောင်ထသွားတယ်၊ အဲဒီည ကိုကို တို့ ချစ်ပွဲဝင်ကြတော့ ကိုကို က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကိုသူရ လို့ စိတ်ထဲ မှာ တွေးပြီး ချစ်လေးကို လိုးခဲ့တယ်၊ အခုတော့ ချစ်လေးက ကိုသူရ နဲ့ရော ဇာနည် နဲ့ရော အရမ်းကို ရင်းနှီးနေတာပဲ၊ သူတို့ နဲ့ရော ပြောစမ်းပါအုန်း၊ ချစ်လေး ဘယ်လောက်အထိ ရင်းနှီးခဲ့သလဲ ဆိုတာကို၊”

မိုးမ လက်သည်းတွေက ကိုရင်ဦးမောင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာကုတ်ထားပြီး၊ ကိုရင်ဦးမောင် ပြောသမျှကို မျက်နှာလေး ဖြူလျှော်လျှော် နှင့် နားထောင်နေလေသည်။ မိုးမ မျက်နှာပေါ်က အရိပ်အယောင်တွေက ကိုရင်ဦးမောင် ပြောနေတဲ့ စကားတွေကို ကြားရလို့ စိတ်ပူတာလား၊ စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်တာလား ဆိုတာ အပြောရခက်ပါသည်။ မိုးမ ရင်ခုံသံတွေကတော့ မြန်နေတယ် ဆိုတာကို သူ့ကိုယ်နဲ့ မိုးမ ကိုယ်တို့ ကပ်နေလို့ သူသိနေရပေမဲ့ မိုးမ ဘာတွေးနေတယ် ဆိုတာကိုတော့ မှန်းလို့ မရဘူး။ မိုးမ က ပုံမှန်ဖြစ်အောင် မျက်နှာကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပြီး ဟန်ဆောင် အပြုံးလေးနဲ့ ကိုရင်ဦးမောင် မျက်နှာကို လည်း စေ့စေ့မကြည့်ပဲနှင့်။

“ အဲတော့ ကိုကို က ဒီည ကိုကို့ မိသားစု အကြောင်းကို ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။ ကိုကို က သူတို့ ကို လွမ်းနေလို့လား၊ သူတို့ အကြောင်း ပဲ တွေးနေမိတာလား၊ ကိုကို က သိရောသိလား၊ မေးရော မေးဘူးလို့လား သူတို့က မိုးမ တို့ ကို ဖုံးလေး ဘာလေး ဆက်ဖေါ်ရသလား ဆိုတာကို၊ ကိုကို တခါမှ အဲဒါတွေ မေးဖို့ သတိမရခဲ့ဘူး မဟုတ်လား”

ကိုရင်ဦးမောင် တယောက် မိုးမ စကားကြောင့် ဦးနှောက်စားသွား သည့်ပုံ မျက်နှာမှာ အထင်း သားပေါ်လာခဲ့သည်၊ မိုးမ ကို အံသြသလို ကြည့်လိုက်ရင်း၊

“ သူတို့ က ချစ်လေးကို ခေါ်လို့လား၊ ကိုကို့ မှာက အချိန်မရှိဘူးလေ ချစ်လေး၊ ထားပါတော့ သူတို့က ချစ်လေး ကိုခေါ်တယ်၊ဒါပေမဲ့ ချစ်လေးက ကိုကို့ ကို ပြန်မပြောပြဘူးဟုတ်လား၊ ကဲ ပြောစမ်းပါအုန်း ဘယ်သူက ခေါ်လဲ”

မိုးမ က ကိုရင်ဦးမောင် ခေါင်းက ဆံပင်တွေကို သူ့လက်ကလေးနဲ့ ယုယုယယ ထိုးဖွ ပွတ်သတ်ပေးရင်းက၊

“ ကိုကို့ အိမ်က လူတိုင်းက ခေါ်တယ်၊ တခါတလေ နေ့တိုင်းခေါ်တဲ့ အခါရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ တပတ်မှာ သုံး လေးခါလောက်တော့ ခေါ်တယ်။ လဲ့လဲ့ က သူ့အိမ်က ယောက်ျား တွေ အကြောင်းကို အတင်းပြော လေ့ရှိတယ်၊ တယောက်ခြင်း ကို လည်း အမြဲတမ်း ဝေဖန်တတ်တယ်၊ လဲ့လဲ့ က ကိုကို့ ကိုအရမ်းချစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုကို က ဘယ်တော့မှ အိမ်မှာ မရှိဘူးလေ၊ သူ့ကို ချစ်လေးက ပြောတယ် ညနေဘက်ခေါ်လို့၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ဆိုရင် သူက အိမ်မှာ ထမင်းချက် ဟင်းချက် နဲ့ အိမ်က ယောက်ျားကြီးတွေကို ထမင်းပြင်ကျွေး ဆိုတော့ မအားတော့ဘူးလေ၊”

ကိုရင်ဦးမောင်က ပိုပြီးတော့ သိချင်လာသည်။

“ ဆို တော့ အမျိုးသားတွေက ရော ဘာတွေ ပြောလဲ၊ ကိုကို့ ကို ပြောပြစမ်းပါအုန်း”

မိုးမ က ကိုရင်ဦးမောင် ရဲ့ ရင်ဘတ်မွှေးတွေကို မနာအောင် ဆွဲလိုက်ပြီး၊

“ ဖေဖေ ကလည်း ကိုကို့ အကြောင်း အမြဲတွေးနေတာ၊ သူက ကိုကို အလုပ်အစဉ်ပြေရဲ့လား လို့ အမြဲမေးတယ်၊ နောက် မိုးမ တို့ အခုနေတဲ့ အပတ်မန့် မျာ ပျော်ရဲ့လား လို့လည်း မေးတယ်”

ကိုရင်ဦးမောင်က သိပ်မကျေနပ်၊

“ သူတို့ က အဲလောက်ခေါ်ပြီးတော့ အဖေ ပြောတာက လည်း ဒီလောက်ပဲလား၊ ကိုကို့ ကို ဒီထက် ပိုပြီး မပြောပြ နိုင်ဘူးလား၊ ဖေဖေ က ဘာပြောသလဲ၊ နောက် ကိုသူရ နဲ့ ဇာနည် တို့ကရော ဘာတွေ ပြောသေးလဲ”

မိုးမ က နောက်သလို ပြောင်သလိုဖြင့်၊

“ အမလေး၊ ချစ်လေး က အကုန်လုံးကို မှတ်ထားပြီး တလုံးမကျန် ပြန်ပြောရမှာလား၊ တော်တော့ ကိုကိုရာ၊ ကိုကို ဘာလို့ အဲလို ဇွတ်ကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ”

ကိုရင်ဦးမောင် တယောက် ဘာပြောလို့၊ ဘာကို စဉ်းစားရမှန်းတောင် မသိဖြစ်သွားသည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ သူ့အိမ်က ယောက်ျား သုံးယောက်စလုံးနှင့် မိုးမ အကြောင်းကို စဉ်းစားနေမိသည်။ ထိုယောက်ျား သုံးယောက် တို့ မိုးမ ကို ထိဖို့ ကိုင်ဖို့ကျိုးစားသည်ဆိုတာမျိုးကို တွေးလိုက်သည်နှင့်ပင် ကိုရင်ဦးမောင် လီးကြီးမှာ မာလာရသည်။

သို့သော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ပြန်မေးမိသည်။ ဘာကြောင့်လဲ၊ ဘာကြောင့် အဲလို ဖြစ်ရတာလဲ၊ မိုးမ က တွန့်ဆုပ်ဆုပ်နဲ့ ရှက်တတ် သူ တယောက် ဖြစ်လေသည်။ ငါ့ရဲ့ စိတ်ကြောင့်ပဲ မဟုတ်တာတွေ လျှောက်တွေးနေမိတာပဲလား။

ကိုရင်ဦးမောင်က လိမ့်လိုက်ပြီး မိုးမ ပေါ်တက်မှောက်လိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို မိုးမ လည်တိုင် ၊ နားရွက် ဖျားလေးများဖြင့် ရက်ရင်းက၊

“ ကောင်းပြီ အချစ်လေး၊ ကိုကိုရယ် ကိုကို့ အဖေရယ်၊ ချစ်လေးရယ် ပဲ အိမ်မှာရှိကြတယ် ပေါ့၊ ချစ်လေးက ကိုကို အရင်တုန်းက အလုပ်လိုပဲ ညမိုးချူပ်မှ ပြန်ရောက်တတ်တယ်ပေါ့၊ အဖေက ချစ်လေး အခန်းကို တခုခု မေးမလို့ လာတယ်ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ချစ်လေးက အခုလို ညဝတ်အင်္ကျီပါးပါးလေး ကို အောက်ခံ ဘရာမပါပဲ ဝတ်ထားတယ်၊ ချစ်လေးရဲ့ နို့သီးခေါင်းလေး တွေက ထောင်မတ်လို့၊ ချစ်လေးက ရှက်ရွံ့ရွံ့ မျက်နှာလေးနဲ့ သူ့ကို ဘာလိုချင်လို့လဲ မေးမယ်၊ အဲဒီနေရာက နေ ကိုကို တို့ရဲ့ ရိုးပလေးဂိမ်းကို စမယ် အိုကေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ချစ်လေး သူ့ကို ခေါ်နေကြလိုပဲ ဖေဖေ လို့ ကိုကို့ကိုခေါ်နော်”

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း (၂၅) ရိုးပလေး ဂိမ်းအသစ်။

ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ ကို ပက်လက်လေး ဖြစ်အောင် တွန်းလိုက်ရင်း သူက အပေါ်မှမိုးကာ မိုးမ လည်ပင်း နားရွက်တို့ ကို သူ့နူတ်ခမ်းလေးဖြင့် ပွတ်သတ်ရင်း နမ်းရှုံ့ နေရင်းမှ၊

“ ကောင်းပြီ အချစ်လေး အခု ကိုကို က ကိုကိုရဲ့ အဖေ နောက်ပြီးတော့ ချစ်လေးနဲ့ အိမ်မှာ နှစ်ယောက်ထဲ ကျန်ခဲ့တဲ့ အချိန်၊ ကိုကိုကလည်း ထုံးစံအတိုင်း အလုပ်က မိုးချူပ်မှ ပြန်လာတတ်တဲ့ နေ့တနေ့ပေါ့။ သူက ချစ်လေး အခန်းကို လာပြီးတော့ တခုခု လာမေးတာ အဲဒီ အချိန်မှာ ချစ်လေးကို အဲလိုမျိုး ညဝတ်အင်္ကျီပါးပါး အောက်က ဘရာဇီယာမပါပဲ တွေ့သွားမယ်၊ ချစ်လေး နို့သီးခေါင်းတွေကလည်း ထောင်လို့ ပေါ့။ ရှက်လေးက ရှက်ပြုံးလေးနဲ့ သူ့ကို ဘာလိုချင်လို့လဲ မေးမယ်၊ ကဲ အဲဒီနေရာကနေ ကိုကို တို့ ဂိမ်းစမယ်၊ ဟုတ်လား၊ ကိုကို့ကို ချစ်လေး ကိုကို့ အဖေကို ခေါ်နေကြလိုပဲ၊ ဖေဖေ လို့ခေါ်နော်၊ ဟုတ်ပလား”

မိုးမ ကတော့ နှာခေါင်းလေး ကို ရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့လက်သီးဆုပ်ကလေးများဖြင့် ကိုရင်ဦးမောင်ကို ထုနှက်ရင်းက၊

“ ဟင့်အင်း၊ ချစ်လေး အဲဒီဂိမ်း မဆော့နိုင်ဘူး၊ မလုပ်ပါနဲ့ ကိုကိုရယ် မကောင်းပါဘူး”

“ ချစ်လေးကလည်းကွာ စပြီး ကစားကြည့်လိုက်၊ ချစ်လေး ကြိုက်မယ် ဆိုတာ ကိုကိုပြောရဲတယ်၊ ချစ်လေး အဲဒီ အချိန်တုန်းက ကာလတွေကို ပြန်စဉ်းစားပြီး အဲဒီအချိန် ကို ပြန်ရောက်နေတယ်လို့ မှတ်လိုက်၊ နောက် ကိုအောင်နိုင် နဲ့တုန်းက လိုပဲ ချစ်လေးက တုန့်ပြန်လေကွာ၊ ဟုတ်လား၊ ကိုကို သွားမယ် ကိုကို က တံခါးဖွင့်ဝင်လာမယ်၊ ချစ်လေးက မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ဘီးတချောင်းနဲ့ ဆံပင်ရှင်းရင်း ရပ်နေမယ်၊ ပြီးရင် ဘာဆက်လုပ်မလဲ ကိုကို ပြောပြပေးမယ်”

မိုးမ မှာ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေချိန် ကိုရင်ဦးမောင်က အခန်းပြင်သို့ လျှောက်ထွက်သွားလိုက်လေသည်။ သူ့မှာ အပေါ်အင်္ကျီမဝတ်ထားပဲ အောက်ပိုင်းက ဘောင်းဘီသာရှိလေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရင်းက၊

“ ချစ်လေးက ရုတ်တရက် ကြောင်သွားမယ်၊ ကိုကို ဝင်လာတာတွေ့တော့ အဲဒီမှာ ကမန်းကတန်း ချစ်လေးရဲ့ နို့တွေကို လက်ဝါးနဲ့ ကာလိုက်မယ်၊ ကိုကို က ဆောရီး လို့ ပြောပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်ကို မထွက်ပဲ နဲ့ ချစ်လေး နားကို လျှေက်လာမယ်၊ ကိုကို အနားကပ်လာတွေ့တော့ ချစ်လေးက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေမယ်၊ ဟုတ်ပလား၊ အိုကေ၊ ကိုကို နောက် ၂မိနစ်လောက်ဆို တံခါးဖွင့်ဝင်လာမယ်နော်”

ကိုရင်ဦးမောင် အခန်းပြင်ကို ထွက်သွားတော့ မိုးမ စိတ်နည်းနည်းတော့ ပေါ့သွားပြီး သူဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမလဲ ဆိုတာကို စဉ်းစားနေမိသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ သူ့ကို ဖေဖေ ဟု၊ သူ့ယောက်္ခထီး ကြီးကို ခေါ်သလို ခေါ်စေချင်သည်။ ဦးအောင်နိုင် ဟု ခေါ်ပြီး သူနှင့် ချစ်ပွဲ ဝင်ခဲ့သလိုမျိုးဖြစ်လေသည်။ အခုတော့ မိုးမ မှာ တွန့်ဆုတ်ဆုတ် ဖြစ်နေသေးသည်။ နောက်ဆိုရင် တော့ ကိုအောင်နိုင် နဲ့တုန်းကလို အသားကျသွားမှာပါဟု ကိုရင်ဦးမောင်က တွက်ထားလေသည်။

မိုးမ မှာ မှန်ရှေ့မှာ ဘီးတချောင်းဖြင့်ရပ်လျှက် သူ့တကိုယ်လုံးလည်း တုန်ရီ အေးစက်နေပြီး သူဒီရိုးပလေးကို ဘယ်လို စခန်းသွားရမလဲ စဉ်းစားနေလေသည်။ သူက ဦးအောင်နိုင် ရိုးပလေးကို အသားကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဒီ ရိုးပလေး အသစ်ကိုတော့ ကိုရင်ဦးမောင်တယောက် သူ့ကို ခိုင်းတာ တရားလွန်နေပြီလား ဒါမှ မဟုတ် ရိုးရိုး လေးကို သူက ပဲ ပုံကြီးချဲ့တွေးနေမိတာလား၊ မိုးမ စိတ်ထဲ ဘာတွေ တွေးနေသည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပါ။ အချိန်က စကားပြောပါလိမ့်မည်။ 

မိုးမ က သူ့ကိုယ်သူ မှန်ထဲ ကြည့်နေတုန်း ကိုရင်ဦးမောင်တယောက် အခန်းတံခါးဖွင့်ဝင်လာလျှင်၊ မိုးမ က သူ ဘယ်လို တုန့်ပြန်ရမလဲ စဉ်းစားနေတုန်း ကိုရင်ဦးမောင်က အခန်းတံခါးဖွင့်ကို သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မိုးမ က ကိုရင်ဦးမောင် ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရင်း လက်တွေကို သူရင်သားတွေ ပေါ်ဖုံးကာလိုက်သည်။ တကယ့်ကို တခြားလူတယောက် အခန်းဝက လာရပ်ကြည့်နေတာ ခံစာလိုက်ရသလို ရှက်သွေးဖြန်းသွားချိန်၊ ကိုရင်ဦးမောင်က၊

“ ဟေ့ ကောင်မလေး ငါ အိပ်လုပ်မပျော်ဘူး ကွယ်၊ အပျင်းပြေနင်နဲ့ စကားပြောမလို့လာတာ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား နင့်ကို အနှောက်အယှက်ပေးသလို ဖြစ်နေသလား”

မိုးမ တယောက် တခစ်ခစ်နှင့် ရုတ်တရက် ရီချလိုက်မိလေတော့သည်။ ဘာကြောင့်လည်းဆိုတော့ သူ့ယောက်ခထီးကြီးကလည်း သူ့ကို အဲလိုပင်ခေါ်တတ်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်၊

“ ဘာလို့ ရီတာလဲ အချစ်ရာ၊ ချစ်လေး အဲလို ရပ်နေတုန်း ကိုယ့်အဖေ ဝင်လာရင် လည်း ချစ်လေး အဲလိုပဲ အားရပါးရ ရီမှာလား”

မိုးမ က တခစ်ခစ် ရီရင်း ကိုရင်ဦးမောင်ကို ပြောင်ချော်ချော် အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလေသည်။

“ ကိုကိုက ချစ်လေးကို အဲလို ခေါ်လိမ့်မယ်လို့မှ မတွက်ထားတာ၊ ဖေဖေ ကလည်း ချစ်လေးကို အဲလိုခေါ်တယ်လေ။ ကိုကို က ကြိုမပြောထားတော့ အဲလို ရုတ်တရက် ချစ်လေးကို ခေါ်လိုက်တော့ ကိုကို့ ကြည့်ရတာ အဖိုးကြိးအိုလေး လို ဖြစ်သွားလို့လေ ခစ်ခစ်”

ကိုရင်ဦးမောင်က အခန်းပြင်သို့ ပြန်ထွက်သွားပြီး သူပြန်ဝင်လာမယ် အဲဒီအတိုင်းပုဲ ပြောမယ်၊ မိုးမ က သဘာဝကျကျ ပြန်တုန့်ပြန်လို့ ပြောလိုက်လေသည်။

နောက်တခါ ကိုရင်ဦးမောင် ပြန်ဝင်လာပြီး ခုနအတိုင်းပြောတော့ မိုးမ က ရီချင်စိတ်ကို ထိန်းရင်း၊

“ ဟုတ်၊ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ အခုက အိပ်ချိန်ရောက်ပြီလေ၊ ကျမ အိပ်ယာဝင်တော့မလို့”

ဟုပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က ဆက်လျှောက်လာပြီး မိုးမ နားကပ်လာရာ မိုးမ က သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်လေသည်။ သို့သော်လည်း မိုးမ နောက်မှာ မှန်ချပ်သာ ရှိတော့သဖြင့် နောက်ထပ်ဆုတ်၍မရတော့ခြေ။ ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ ၏ အဝတ်ကင်းမဲ့နေသော ပုခုံးသားလေး ပေါ်လက်တင်လိုက်ရင်း၊

“ ကောင်မလေး နင့်ကို ဒီလို အဝတ်အစားမျိုးနဲ့ တခါမှ မတွေ့ရဖူးဘူး၊ နင်က အရမ်းလှတာပဲ၊ ငါ့သား က တော်တော်ကံကောင်းတဲ့ကောင်ပဲ”

မိုးမ က စကားပြန်မပြောပဲ ခေါင်းလေးကို အသာငုံ့ကာ လက်ထဲမှ ဘီးကို မှန်တင်ခုံပေါ်သို့ အသာတင်လိုက်လေသည်။ မိုးမ ရင်တွေကလည်း သူ့ယောက်္ခထီးကြီး သူ့ရှေ့တကယ်ရောက်နေသလို၊ ရင်တွေ တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်လာလေသည်။

ကိုရင်ဦးမောင်က သူ့လက်ဖဝါးကို မိုးမ ပုခုံးပေါ်မှ လက်မောင်း လက်ကောက်ဝတ်အထိ ပွတ်ပေးရင်း မိုမ လက်ချောင်းလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူ့ဆီသို့ မိုးမ ကို ဆွဲယူလိုက်လေသည်။ မိုးမ မှာ ထိုအချိန်တွင် ဘယ်လို တုန့်ပြန်ရမှန်းမသိသဖြင့် စကားတခွန်းမှ မဆိုပဲ နေလိုက်လေသည်၊ ကိုရင်ဦးမောင်က သူ့လက်ချောင်းတွေကို မိုးမ ပုခုံးသားလေးများက တဆင့် မိုးမ ရင်သားဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွတ်လာလေသည်။ မိုးမ က ဘာမှ မပြော မလှုပ်ရှားသဖြင့် ကိုရင်ဥိးမောင် က စိတ်တိုသွားပြီး၊

“ ချစ်လေးကို အဖေ က အဲလို နို့တွေ လာကိုင်တာကို ဘာမှ မပြောပဲ နေမှာလား”

ဟု မေးလိုက်ရာ၊ မိုးမ က ခေါင်းကို ငုံထားလျှက်ကပင် တိုးတိုးလေး၊

“ ချစ်လေး တကယ့်ကို ဘာပြောရမယ်၊ ဘယ်လိုတုန့်ပြန်ရမယ် မသိတာ ကိုကို”

ဟုပြောလိုက်ရှာသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က ။

“ အိုကွာ ချစ်လေးကလည်း၊ ကိုယ့်အဖေ က တကယ် ဝင်လာပြီး ချစ်လေးကို အဲလိုလုပ်နေတယ်လို့ စိတ်ထဲမှာ တွေးပြီးတော့ တကယ်ဖြစ်လာရင် ဘယ်လို တုန့်ပြန်မလဲ ဆိုတာကို ပါ ဆက်စဉ်းစားထားလိုက်လေ”

မိုးမ က ရှက်သွေးဖြန်းလျှက်၊

“ ချစ်လေးက ဘယ်လို တုန့်ပြန်ရမှာလဲ၊ တကယ်ဆိုရင် ချစ်လေး အရမ်းကို လန့်သွားမှာ၊ တကယ်သာ ဆိုရင် ချစ်လေး က မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ဖြစ်သွားပြီး တကယ်လား အိပ်မက်လားလို့တောင် ထင်သွားမှာ ၊ တုန့်ပြန်ဖို့တောင်မေ့သွားမယ်ထင်တယ်၊ ချစ်လေး မေ့လဲချင်တောင် လဲသွားမှာ”

ကိုရင်ဦးမောင် စိတ်ညစ်သွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ နောက်တော့။

“ အင်း ဒါဆိုရင်လည်း ဇာတ်လမ်းပြောင်းမယ်၊ ချစ်လေး က အိပ်တော့၊ အရမ်းကို အိပ်မောကျနေတော့၊ အဖေ က အိပ်ယာပေါ်တက်လာပြီး ချစ်လေး စောင်ကို လှန်ပြီး ချစ်လေးကို ဟိုကိုင်ဒီကိုင် ကိုင်မယ်၊ ချစ်လေးက ကိုကိုလို့ ထင်ပြီး ဘာမှ မပြောပဲ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားပြီး သူ့ကို လုပ်ချင်တာ လုပ်ခွင့်ပေးထားမယ်၊ နောက်ဆုံး သူက ချစ်လေး အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကို ချွတ်ပြီး ချစ်လေး ပိပိလေးကို နမ်းမယ် ဟုတ်ပလား”

မိုးမ က နည်းနည်း စိတ်သက်သာရသွားပြီး၊

“ ကောင်းတယ် အဲဒါက ပိုကောင်းတယ်၊ ချစ်လေး ဘာမှ ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး၊ ချစ်လေးက အရမ်းအိပ်မောကျနေမယ်၊ ကြိုက်တယ်”

မိုးမ က အိပ်ယာပေါ်တက်လိုက်သည်၊ နောက်တော့ စောင်ကို ခြုံလိုက်ရင်း က သူ့ပေါင်တို့ ရင်သားတို့ ကို တစွန်းတစ ပေါ်အောင် အနည်းငယ်လှန်လိုက်ပြီး ။

“ ကဲ ကိုကို က အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး ချစ်လေးကို အဲဒီပုံစံနဲ့ တွေ့သွား၊ နောက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ကုတင်ပေါ်တက်လာ၊ ချစ်လေးကို ကိုင်၊ ချစ်လေးက အိပ်ပျော်နေမယ်၊ ချစ်လေးက ကိုကို့လီးကြီး ချစ်လေး ဟာလေးထဲ ထည့်လိုက်မှ အိပ်ယာက နိုးလာမယ်”

“ ဟုတ်ပီ ၊ ကောင်းတယ်။ အခု ကိုကို ထွက်သွားပြီ။ ပြန်ဝင်လာမယ်၊ ချစ်လေးကို တွေ့တာနဲ့ အဖေက လီးကြီးတောင်လာပြီး ချစ်လေးကို လျှောက်ကိုင်မယ်၊ ချစ်လေး က ဟိုလွန့်ဒီလူးလုပ်လို့ရတယ်၊ အိပ်ပျော်နေရင်းနဲ့လည်း ငြီးနေလို့ရမယ်၊ ဟုတ်ပလား”

“ စိတ်မပူနဲ့တော့ ချစ်လေး သိပြီ ဘယ်လို အက်ရှင်းပေးရမယ်ဆိုတာ၊ ကိုကို့ ကိုလည်း ဖေဖေ့ကို ခေါ်သလို ဖေဖေ လို့ ခေါ်ရမယ် မဟုတ်လား၊ ကိုကို စိတ်ကျေနပ်အောင် ချစ်လေး လုပ်ပေးမယ် ဟုတ်ပလား၊ ကဲ ခုထွက်တော့သွားတော့၊ ခုမှ နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလာပြီ ခိခိ”

ကိုရင်ဦးမောင် အခန်းပြင်ထွက်သွားပြီး ခနနေတော့ ပြန်ဝင်လာခဲ့လေသည်။

တကယ်တော့ အလွန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အကွက်ဖြစ်ပါသည်။ ယောက်္ခထီးကြီးက ချွေးမ လေး အိပ်ပျော်နေသည့်အခန်းထဲ ညကြီးဝင်လာပြီး၊ ချွေးမချောတယောက် ဟိုပေါ်ဒိပေါ်နှင့် အိပ်ပျော်နေတာကို မြင်ရသည့်အခန်းလေ။မိုးမ ရဲ့ ဝင်းမွတ်နေတဲ့ ပေါင်လုံးကြီးတဖက်က လည်း ပေါ်လို့၊ လက်မောင်းသားတွေက လည်း ဝင်းမွတ်အိစက်နေသည်။ ဆံပင်နက်နက် အုပ်ကြီးကလည်း ပြေလျှော့ကာ တချို့က ခေါင်းအုံးဘေးမှ ကုတင်ဘေးသို့ ဖားယားကျနေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင် အတွေးမျက်လုံးထမှာ သူ့အဖေ က သူ့ချွေးမ ချောရှိရာသို့ ဝင်လာနေသည်ဟု ခံစားမိလိုက်လေသည်။

~~~~~~~~~~

အခန်း  (၂၆) ရိုးပလေး အသစ်ပေါ်မှာ မိုးမ တုန့်ပြန်လာခြင်း။

ကိုရင်ဦးမောင် မိုးမ အိပ်နေရာနားသို့ ရောက်လာပြီး မိုးမ ရဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီပါးပါးလေးကို အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး ပေါ်အောင် လှန်တင်လိုက်လေသည်။ မိုးမ အတွက်ကလည်း အလွန်ထူးဆန်းသည့် ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေရလေသည်။ မိုးမ စိတ်ထဲမှာ ကိုရင်ဦးမောင် အဖေ တကယ်ပင် အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး သူအိပ်ပျော်နေရာသို့ ကပ်ကာ လာကိုင်ဖို့ ကျိုးစားနေသည်ဟု တွေးနေမိပြီး ရင်တွေပင် ခုန်လာခဲ့ရသည်။ 

ထိုစိတ်ခံစားမှု က ရိုးပလေး ကစားခြင်း၏ အဓိက ကျသော အရာဖြစ်ကာ ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ ကို ထိုသို့ ခံစားမိစေပြီး တဖြေးဖြေး ယဉ်ပါးလာစေဖို့ ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သူက မိုးမ တကယ်ပဲ သူ့အဖေ ဟု စိတ်ကူးကာ ရိုးပလေး ကို တကယ်စိတ်ပါလက်ပါ အာရုံခံစားနေသလားဟု သိချင်နေခဲ့သည်။ 

သူပထမဆုံး မိုးမ အသားကို ထိကိုင်လိုက်ရသည်နှင့် မိုးမ တယောက် တကယ်ပင် သူ့အဖေ မိုးမ အိပ်ယာနား ရောက်နေသည်ဟု မိုးမ ခံစားနေရကြောင်း သူသိလိုက်လေသည်။ ထိုအသိက ကိုရင်ဦးမောင် ကို အရမ်းပင် စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွစေပြီး သူ့သွေးခုန်နူံးမှာ တအားမြန်လာသည်နှင့် အမျှ သွေးတော်တော်များများက သူ့လီးထိပ်ကြီးကို ကို တဟုန်ထိုး စီးဆင်း သါားသလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ကောင်းလေစွ။ 

ကိုရင်ဦးမောင်က အသက် ရှုတောင်မမှန် တော့သဖြင့် တချက် ခပ်ပြင်းပြင်းလေး လေကို ရှုသွင်းလိုက်ပြီးမှ မိုးမ ရဲ့ ပေါင်တန်တွေပေါ်ကို လက်ဖဝါး အသာတင်လိုက်သည်။ မိုးမ တယောက် အွန့်ကနဲ အသံလေးထွက်သွားပြီး လက်မောင်းလေး အသာနေရာပြောင်းလိုက်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှုနေတာကို သတိထားလိုက်မိသည်။

ကိုရင်ဦးမောင်က သူ့လက်တွေကို မိုးမ ပေါင်တန်တွေပေါ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အချိန်ယူကာ ပွတ်ပြီး အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေးရှိရာကို တရွှေ့ရွှေ့တိုးသွားနေရင်း မိုးမ မျက်နှာကိုလည်း မျက်ခြေမပြတ်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ကိုရင်ဦးမောင် လက်ဖဝါးကြီးမိုးမ စောက်ဖုတ် ကို သူ့အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးပေါ်ကနေ အုပ်ကိုင်လိုက်တော့ မိုးမ အသက်ရှုသံတွေ ပြင်းလာပြီး နှလုံးခုန်နူံးတွေလည်း မြန်လာခဲ့ရသည်။ မိုးမ ပိပိလေးလဲ အရည်စိုစွတ်လာခဲ့လေသည်။ 

ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ မျက်နှာကို ကြည့်နေရာက မျက်လုံးမခွာပဲနှင့် မိုးမ စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းလေးကို ဘောင်းဘီလေးပေါ်မှ ဖိပြီး ပွတ်ပေးလိုက်သည်။ မိုးမက လုပ်ရပိုလွယ်အောင် သူ့ ပေါင်လေး တဖက်ကို အသာ ကားပေးလိုက်သည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က သူ့လက်ကို ပန်တီ ပေါ်မှ မိုးမ ဗိုက်သား လေးတွေပေါ်ပြောင်းလိုက်သည်။ မိုးမ ညဝတ်အင်္ကျီအောက်နား ကို နို့တွေ အပေါ်ထိလှန်တင်လိုက်သည်။ မိုးမ က ဘရာဇီယာ ဝတ်မထားပေ။ ကိုရင်ဦးမောင်က သူ့လက်ချောင်းထိပ်ကလေးဖြင့် မိုးမ ချက်တဝိုက်ကို အသာစက်ဝိုင်းပုံလေး လှည့်ပတ်ပွတ်သတ်ပေးနေတော့ မိုးမ သူ့တကိုယ်လုံးကို ဆန့်ထုတ်ပြစ်လိုက်သည်။ 

မိုးမ ငြိမ်ငြိမ် ခံမနေနိုင်သည်ကို ကြည့်ရင်း ကိုရင်ဦးမောင် တယောက် သဘောကျကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ့စိတ်တွေလည်း ထလာနေပြီလေ။နောက်တော့ သူ့နူတ်ခမ်းတွေနဲ့ မိုးမ ဗိုက်သား ပြင်လေးကို ပွတ်သတ်ပြီး အပေါ်တရွေ့ရွေ့တက်လာကာ မိုးမ နို့တွေဆီ ရောက်လာတော့ လျှာထိပ်ကလေးဖြင့် စလှုပ်ရှားလိုက်သည်။ မိုးမ တယောက် အသက်ရှုပင်မှားကာ အိပ်ယာခင်းကို သူ့လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်မိသည်။ 

ကိုရင်ဦးမောင်က သူ့ ဘောင်းဘီ နှင့် အတွင်းခံကို ပါ ဆွဲချွတ်ကာ မိုးမ ကိုယ်ပေါ်မိုး တက်လိုက်သည်။ သူ့ ခြေထောက်တွေကို မိုးမ ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှာ နေရာယူပြီး မိုးမ လည်တိုင်လေး ကို သူ့လျှာကြီးဖြင့် ရက်ပေးလိုက်၊ နူတ်ခမ်းလေး ဖြင့် စုပ်လိုက် လုပ်ပေးရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ မိုးမ၊ ကောင်မလေး၊ နင် က အရမ်းလှတာပဲ၊ ကိုယ်လုံးလေးက ဘာမှ ပြောစရာကို မရှိဘူး၊ အရမ်း စွဲမက်စရာကောင်းတယ်ကွာ၊ ဖေဖေ တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး၊ သမီးရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို တွေ့နေရလို့ အရမ်းကို ချစ်ချင်လာမိပြီ။ ဖေဖေ့ ကို လုပ်ခွင့်ပေးပါတော့ကွာ၊ နင်လည်း ကြိုက်မှာပါကွာ၊ ငါအခု တကယ်ကို လုပ်နေမိပြီ၊ ဆက်သာ အိပ်နေလိုက်ပါတော့နော်။ မနိုးလာတော့နဲ့၊ ငါ့ကို မင်းရဲ့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အချိန်လေးမှာ ပေးလုပ်ပါလားကွယ်၊ ဖေဖေ အခုလုပ်နေတာတွေ၊ ဖေဖေ့ ရဲ့ မာမာ အချောင်းကြီး ကလေး ကိုယ်ထဲ ဝင်လာတာတွေကို အိပ်မက်ထဲမှာ မက်နေတယ်လို့ သဘောထားလိုက်၊”

မိုးမ က အိပ်နေရင်း ငြီးသလိုလို၊ အင်းလို့ ပြောသလိုလို အသံလေးဖြင့် ငြီးပြလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ကိုလည်း ကိုရင်ဦးမောင် လုပ်လို့ အဆင်ပြေအောင် လူးလိမ့်ရင်းဖြင့် အနေအထားပြောင်းပေးလိုက်သည်။ ကိုရင်ဦးမောင် က သူ့ လိင်တန်ကြီးဖြင့် မိုးမ ပိပိလေးကို မိုးမ အတွင်းခံလေး အပေါ်မှပင် ထိုးဖိပွတ်လိုက်သည်။ မိုးမ ကလည်း တကယ့်ကို အိပ်ပျော်ချင်ယောင်ဆောင်နေရင်းက သူ့ကိုယ်လေးကို လှုပ်ရှားရင်း တုန့်ပြန်နေလေသည်။

ကိုရင်ဦးမောင်က အောက်ဖက်ကို တရွေ့ရွေ့ပြန်ဆင်းကာ သူ့နူတ်ခမ်းများဖြင့် မိုးမ အတွင်းခံလေးကို နမ်းလိုက်ရက်လိုက်လုပ်ရင်းက အတွင်ခံလေးကို ပါးစပ်ဖြင့်ကိုက်ကာ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က သူ့လက်ဖဝါးတွေကို မိုးမ တင်ပါးလုံးတွေအောက် ထိုးထည့်ပြီး အသာမလျှက် သူ့လျှာကြီးဖြင့် မိုးမ စောက်ဖုတ်ကလေးမှ ငံကျိကျိ အရေကြည်လေးများကို ရက်လိုက်သည့်အခါတော့ မိုးမ မှာ အရည်တွေ တစိမ့်စိမ့်ထပ်ထွက်ကျလာတော့သည်။ 

ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ ပေါင်လုံးကြီးတွေကို တဖက်တချက်ကို တွန်းပေးလိုက်တော့ မိုးမ ကလည်း ကိုရင်ဦးမောင် ခေါင်းဝင်၍ရအောင် အလိုက်သင့် ကားပေးလိုက်လေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ ကိုယ်ပေါ်မှ ညဝတ်အင်္ကျီ ကို ဆွဲချွတ်ပြီး ကိုယ်ပေါ်တင်ထားသည့် စောင်ကို ပါ ဆွဲဖယ်ပြစ်လိုက်ကာ အိပ်ယာပေါ်မှာ ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်နေလေပြီ။

“ ကဲ ငါ့ချွေးမချောလေး၊ ခုတော့ အိပ်ယာပေါ်မှာ ကိုယ်လုံးတီးနဲ့၊ ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်တွေ တကယ်ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ ကလေးရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးက အရမ်းလှတာပဲကွာ၊ ဖေဖေ့ ကို လိုးခွင့်ပေးပါတော့၊ ဖေဖေ ကလေးကို လိုးပါရစေတော့ကွာ”

ကိုရင်ဦးမောင် ဒီထိပိုပြီးမထိန်းနိုင်တော့ပါ၊ သူ့ရဲ့ လိင်တန်ကြီးကို မိုးမ စောက်ဖုတ်ဝမှာတေ့လျှက်၊ သူ့ရဲ့ လက်တွေက မိုးမ ပုခုံးလေးကို ဂျိုင်းအောက်က နေလျိုကိုင်၊ မိုးမ ပါးစပ်ကို သူ့ပါးစပ်နှင့်တေ့ပြီး သူ့လျှာကြီး ကိုထိုးထည့် လေသည်။ မိုးမ က လည်း သူ့လျှာကြီးကို စုပ်ယူသည့်အချိန်မှာ ခါးကိုကော့ပြီး သူ့လိင်တန်ကြီးကို မိုးမ စောက်ဖုတ်လေးထဲ ထိုးထည့်လိုက်လေသည်။ မိုးမ ပါးစပ်မှ ငြီးသံလေး ထွက်ပေါ်လာ သော်လည်း မျက်စေ့ကိုတော့ မဖွင့်၊ ကိုရင်ဦးမောင်ရဲ့ လျှာကိုသာ အတင်းစုပ်ယူနေတော့သည်။

ကိုရင်ဦးမောင်က သူ့ဖင်ကို ကြွကာ ကြွကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆောင့်လိုးချနေရင်းက မိုးမ နားအနားကို ကပ်လျှက်၊

“ ကဲ ကလေး ရေ ဖေဖေ မင်းကို အခုလိုးနေပြီနော်၊ ဖေဖေ လိုးနေတာကို ခံလို့ကောင်းရဲ့လား၊ ဖေဖေ တကယ်ကို လိုးနေပြီနော်၊ ပြောပါအုန်း”

မိုးမ မှာ သူ့တကိုယ်လုံးကို ဆန့်ထုပ်လိုက်ပြီး အခုမှ အိပ်ယာမှ နိုးသလို ဟန်ဆောင်ရင်းက ရုပ်တရက် အော်ဟစ်ကာ ကိုရင်ဦးမောင် ရင်ဘတ်ကို သူ့လက်ကလေး ဖြင့် တွန်းရင်းဖြင့်၊

“ ဟင် ဖေဖေ ၊ အို ဘာတွေ လုပ်နေတာလည်း၊ ကျမ အိပ်မက်လို့ ထင်နေတာ၊ နောက်ပြီး ကိုကို ပြန်ရောက်နေတယ်မှတ်လို့၊ မလုပ်ပါနဲ့၊ မကောင်းပါဘူး၊ ဖေဖေ မလုပ်ပါနဲ့လွှတ်လွှတ်..”

ကိုရင်ဦးမောင်က အရမ်းကို ပျော်နေပြီး မိုးမကိုလည်း အတင်းဆောင့်လိုးနေရင်းက၊

“ အို ကလေးရယ် အခု ဖေဖေ ဟာကြီးလည်း သမီးစောက်ဖုတ်လေးထဲ ဝင်နေမှ ဥစ္စာကိုကွာ၊ အား အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ ဖေဖေ့ချွေးမလေး စောက်ဖုတ်လေးက နုအိနေတာပဲကွာ၊ အိုးးးးး၊ ကောင်းလိုက်တာ၊ ကလေး ရာ ဖေဖေ့ ချွေးမလေးရယ် ဖေဖေ လိုးတာကောင်းတယ်မဟုတ်လားကွာ”

မိုးမ က သူ့ရဲ့ ချစ်စရာ ကလေးမလေး အသံဖြင့် အမူအယာကောင်းကောင်းဖြင့် တုန့်ပြန်လေသည်။

“ အို ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း၊ ဖေဖေ၊ မကောင်းပါဘူး။ တော်ပါတော့၊ ကျမ က ဖေဖေ့ ချွေးမလေ၊ မလုပ်ပါနဲ့ လွှတ်ပါဖေဖေ၊ သမီးကို သနားရင် လွှတ်ပေးပါ”

ကိုရင်ဦးမောင်က တော့ နွားသိုးကြိုးပြတ်သလို အားရပါးရကို ဆောင့်လိုးနေရင်းက မိုးမ နို့တွေ နှင့် လည်တိုင်တလျှောက်ကို ကုန်းရက်ရင်းက၊

“ အိုကွာ မိုးမ သမီးလေးရယ် နင်လည်း ကြိုက်နေတာပဲ မဟုတ်လား၊ ကောင်းသွားမှာပါ၊ အခု ဖေဖေ လီးကြိး မင်းအဖုတ်လေးထဲ မှာ ခံနေရတာ မကောင်းဘူးလားကွာ၊ ပြောစမ်းပါအုန်း၊ ငါ့လီး ကြီးက ငါ့သားလီးထက် မကြီးဘူးလား၊ ဟင် အခု ကောင်မလေး စောက်ဖုတ်ထဲမှာ အဆုံးထိ ဝင်နေတာ မကောင်းဘူးလားလို့၊ အိုး သမီးစောက်ဖုတ်လေးက ကျပ်လိုက်တာကွာ၊ အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ သမီးလည်းကောင်းတယ် မဟုတ်လား၊ မညာပါနဲ့ကွာ”

မိုးမ က ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ရုန်းကန်တွန်းထိုးရင်းက သူ့စောက်ဖုတ်တွင်းမှာလည်း အရမ်းကောင်းနေတော့၊ သူ့ဖင်ကြီးတွေကို ကိုရင်ဦးမောင် ဆောင့်ချက်နှင့် အညီ ကော့ကော့ပေးရင်းက အလိုးခံနေမိလေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က သူ့နူတ်ခမ်းကို မိုးမ ပါးစပ်နားကပ်လျှက်၊

“ ကလေးရယ် ဖေဖေ့ကို နမ်းစမ်းပါ၊ ကလေးရဲ့ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ပြီး ဖေဖေ့လျှာနဲ့ ကလေး ပါးစပ်ကို လိုးပါရစေ၊ ဖေဖေ့လျှာကို ကလေး ပါးစပ်နဲ့ စုပ်ပေးပါလား၊ ဖေဖေကလည်း ကလေးကို လီးကြီးနဲ့ လိုးနေရင်းက ကလေးလျှာလေးကိုလည်း စုပ်ချင်တယ်၊ ကလေးလည်း ကြိုက်မှာပါ”

မိုးမ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့နူတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်လျှက် ကိုရင်ဦးမောင် ကို မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးမှ

“ ဖေဖေ မကောင်းဘူး၊ အရမ်းဆိုးတာပဲ၊ ကျမ ဘယ်တုန်းက မှ ဖေဖေ အဲလို လုပ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ မိဘူး၊ ပြောစမ်းပါအုန်း၊ ဖေဖေလူဆိုးကြီး၊ ကိုယ့်ချွေးမလေးကို ဘယ်အချိန်ထဲက လိုးချင်နေခဲ့တာလဲ”

ဟုငြုတုတု အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်ရာ ကိုရင်ဦးမောင်တယောက် အရမ်းပျော်သွားလေသည်။ သူ့ဖင်ကြီးကို ကြွကာ မိုးမ ကို အသားကုန်ဆောင့်လိုးရင်းမှ၊

“ အို ဖေဖေ ကလေးကို လိုးချင်နေတာ ကြာလှပြီပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေက ကလေး ငြူစူသွားမှာ ကြောက်လို့ သိပ်မကပ်ရဲဘူလေ၊ ဖေဖေ က ကလေး အသားကို တောင် ကိုင်ချင် ထိချင်နေတာ ဒါပေမဲ့ လန့်လို့ ရှေ့ဆက်မတိုးရဲဘူးလေ၊ ဒီညကတော့ ကလေး ဒီလို ဒူးပေါ်ပေါင်ပေါ်နဲ့ အိပ်ပျော်နေတာ မြင်ရတော့ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့တာလေ၊ ကလေး အိပ်ပျော်နေတဲ့ ပုံကလည်း အရမ်းလှတယ်လေ၊ လာလိုးလှည့်ပါတော့လို့ဖိတ်ခေါ်နေသလိုပဲလေ၊ ကဲပါ ကလေးရယ်၊ စိတ်ကို လျှော့လိုက်ပါတော့၊ ဖေဖေ နဲ့အတူ အချစ်အရသာတွေ ပျော်ပျော်ကြီးခံစားပါတော့ကွာ”

မိုးမ က ကိုရင်ဦးမောင် လျှာကို သူ့ပါးစပ်ထဲ စုပ်ယူလိုက်ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်သား လျှာချင်းပွတ်သပ်ကာ စုပ်နေကြမိသည်။ မိုးမ ကိုရင်ဦးမောင် ပုခုံးကို တွယ်ဖက်ရင်း သူ့ပေါင်တန်များက ကိုရင်ဦးမောင် ခေါင်းထစ်ကို ညှပ်ခွရင်း ကိုရင်ဦးမောင် အားပါပါ နှင့် ကောင်းကောင်းဆောင့်နိုင်အောင် လုပ်ပေးလိုက်သည်။ ကိုရင်ဦးမောင်လည်း ကွဲရိုင်းကြီးတကောင် လို အတင်းကာရော ဆောင့်ကာ ဆောင့်ကာ လိုးရင်း အရှိန်မြန်လာတော့သည်။

“ အား ကလေး.. ဖေဖေ ပြီးတော့မယ်၊ အိုးးးးးးးးးးးး။။ ထွက်ကုန်ပြီ၊ အားးး၊ ကောင်းလိုက်တာ ကလေးရေ အူးးးးးးးး”

မိုးမ က သူ့လက်သည်းများဖြင့်ကိုရင်ဦးမောင် ကျောပြင်ကြီးကို ကုတ်ခြစ်ရင်း သူ့ဖင်ကြီးတွေကို ကော့ကော့ပေးရင်း က ကိုရင်ဦးမောင် ပုခုံသားကို ကိုက်လိုက် စုပ်လိုက် လုပ်နေရင်းမှ အော်ငြီးပြစ်လိုက်လေသည်။

“ အားးးးးးးး၊ ရှီးးးးးးးးးးးး ကျွတ်စ်…..ကောင်းတယ် ဖေဖေ….ကျမလည်း ကြိုက်တယ်၊ ဖေဖေ အဲလို အလိုးကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျမ မထင်ထားဘူး၊ အိုးးးး ကောင်းလိုက်တာ ဖေဖေရယ်...အူးးးး ကျမလည်း ပြီးပြီ အို့၊ ကျွတ်စ်…..ရှီး….”

မိုးမတယောက် အော်ဟစ်ရင်းက ကိုရင်ဦးမောင်ကို အတင်းဖက်၊ အတင်းကိုက်၊ အတင်းရက်၊ ကျားပျိုမလေးလို ကြမ်းနေရင်းက သူ့ပေါင်နှစ်လုံးဖြင့် အတင်းပင်၊ ကိုရင်ဦးမောင် ( သို့မဟုတ်သူ့ယောက်ခထီးကြီး) ကိုညှပ်လျှက်၊ ကိုရင်ဦးမောင် လီးကြီး သူ့အဖုတ်လေးထဲ အဆုံးထိ ဝင်ပြီး နစ်နေအောင် ကိုယ်ချင်းဖိကပ်ထားလိုက်တော့သည်။

ပြီးတော့ နှစ်ယောက်စလုံး ပူးကပ်ပြီး ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။ အသက်ရှုသံ ပြင်းပြင်း သာ ကြားနေရပြီး နှစ်ယောက်စလုံးမောပန်းနွမ်းကျသွားကြသည်။ မိုးမ ပေါင်လုံးကြီးတွေက ကိုရင်ဦးမောင် ခါးကို ခွညှပ်ထားတုန်းပင်။ ကိုရင်ဦးမောင် လီးကြီးက မိုးမ ရဲ့ အရေရွဲအိုင်နေတဲ့ စောက်ဖုတ် ထဲမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပျော့ပြောင်းလာလေတော့သည်။ သူ့တို့ မျက်နှာ၊ နူတ်ခမ်း နှင့်လည်တိုင်များကတော့ တယောက်နှင့် တယောက် စုပ်ရက် ထားကြသဖြင့် သွားရည်တို့ ဖြင့် လူးနေလေတော့သည်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း (၂၇ ) နောက်တချီဆွဲကြခြင်း။

သူတို့ ပထမဆုံးအချီပြီးသွားတဲ့ အခါ၊ ကိုရင်ဦးမောင် စိတ်ထဲမှာ အပြင်းအထန်တွေးနေမိတာကတော့၊ မိုးမ တယောက် သူယောက်္ခထီးကြီး က လိုးနေသည်ဟု တကယ်ပဲ ခံစားနေသလား ဟူ၍ပင်။ သူတို့ အိပ်မပျော်ကြ၊ တယောက်နှင့် တယောက် ဖက်ထားကြရင်းဖြင့် အတွေးယဉ်ကျော မှာ နှစ်ယောက်စလုံးမျောနေကြလေသည်။ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပေမဲ့ နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ အတွေးတွေက နက်နေကြသည်။ ကိုရင်ဦးမောင် ကတော့ အတွေးထဲမှာ မိုးမ နှင့် သူ့အဖေ တို့ လိုးနေကြပုံကို ပုံဖေါ်ကြည့်နေမိသည်။ 

သူ့အဖေ အစားသူ့အကို သူရမောင် နှင့် ပင် တွေးလိုက်သေးသည်။ သူ ထို အိမ်မှ အလုပ်သွားနေသည့်ရက်များကို ပင် ပြန်စဉ်းစားနေမိသေးသည်။ သူအလုပ်သွားနေသည့်အချိန် သူ့အိမ်မှာ ယောက်ျား သုံးယောက်နှင့် ကျန်ခဲ့သော မိုးမ တယောက် ဘယ်လို နေသလဲ ဆိုတာ ပြန်စဉ်းစားနေမိသည်။ 

သူ့အဖေ က မိုးမ ကို မကြိုးစား ဖူး ဆိုတာ ဟုတ်ရဲ့လား၊ မိုးမ များ သူ့ကို မပြောပဲ နေနေတာလား၊ သူတော့ ဘယ်လို မှ မယုံနိုင်၊ မိုးမ သူ့ကို မပြောတာပဲ ဖြစ်မည်ဟု သူထင်နေမိသည်။ သူ့အဖေ အကြောင်းကို သူသိသဖြင့်လည်း ယုံရခက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့အဖေက အသက်သာ ၅၀ ကျော်နေသာ လူချစ်ခူခင်ပေါပြီး မိန်းမ လည်းပွေသူဖြစ်သည်။ 

သူ့အဖေ သူငယ်ချင်း မိန်းမ တချို့ နှင့် သူ့အဖေ ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ဖူးသည်ဆိုတာကို သူသိထားသည်။ သူ့အမေ ကိုယ်တိုင်လည်းသိခဲ့သည်။ သူအမေ ရှိနေစဉ် တုန်းက အိမ်မှာ အကြီးအကျယ်ပင် ရန်ဖြစ်ဖူးခဲ့ကြသည်။ သူ့အမေ က တခါက ထိုအမျိုးသမီး ယောက်ျားကို ပင် တိုင်ပြောသည့်အခါ ရှိခဲ့ဘူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့အဖေ လို မိန်းမပွေသည့် လူမျိုးက မိုးမ ကို လုံးဝ ထိပါးဖို့ပင် မကြိုးစား ဖူးဆိုတာကို ကိုရင်ဦးမောင် ယုံရခက်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မိုးမ ကလည်း ကိုရင်ဦးမောင် ကို တငိးတင်းကျပ်ကျပ်လေး ဖက်ရင်းက သူ့ခေါင်းကို ကိုရင်ဦးမောင် ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ကာ အတွေး ခေါင်နေသလို ငြိမ်သက်နေလေသည်။ မိုးမ ဘာတွေ တွေးနေတယ် ဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။ မိုးမ တယောက် သူ့ ယောက္ခထီးကြီးး ကို တွေးနေတာလား၊ သူတကယ်ပဲ သူ့ယောက္ခထီးကြီးက သူ့ကိုလုပ်နေသည်လို့ ခံစားခဲ့သလား၊ ယောက္ခထီးကြီးးရဲ့ လီးကြီး သူ့စောက်ဖုတ်ထဲ ဝင်ထွက်ခဲ့တယ်လို့ပဲသူခံစားနေသလား၊ သူတို့ ရိုးပလေး ဂိမ်းကစားရင်း လိုးနေတုန်းမှာ ကိုရင်ဦးမောင်ကို သူစကားတွေ ပြောနေတုန်းက သူဘယ်လို ခံစားခဲ့ရသလဲ၊ ၊ ဥပမာ၊ 

“ ဖေဖေ တော်တော်ဆိုးတယ်နော်၊ ကျမ ကို လာလိုးနေတယ်၊ ကျမ ကို ဖေဖေ အဲလို လာလိုးလိမ့်မယ်လို့ ကျမ တခါမှ မထင်ထားခဲ့မိဘူး၊ ပြောစမ်းပါအုန်း ဖေဖေ ကျမ ကို ဘယ်အချိန်ထဲက လိုးချင်နေခဲ့တာလဲ ဟင်၊ လူဇိုးဖေဖေကြီး” 

လိုဟာမျိုးပေါ့။ မိုးမ တကယ်ပဲ သူ့ယောက္ခထီးကြီးလို့ ခံစားပြီး ပြောဆိုနေခဲ့တာလား၊ ကိုရင်ဦးမောင်က လိုးနေတဲ့ အချိန်မှာ မိုးမ က သူ့ယောက္ခထီးကြီးက လိုးနေသည်ဟု ခံစားနေပြီး သူ့ယောက္ခထီးကြီး ကို ထိုစကားတွေ ပြောနေခဲ့တာလား။ ဘယ်သူပြောနိုင်မလဲ။ မိုးမရဲ့ အသံလေးကလည်း သာယာ နေပြီး သူ့ကြည့်ရတာအဲဒီစကားတွေ ပြောနေရတာကို ပျော်နေပုံပဲ။ သူ့အလိုလို စကားတွေ လည်းပြောနေပြီး လိုးနေတာကိုလည်း ခံကောင်းနေပုံပဲ။

ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ သူ့အဖေ သူ့အကိုတွေနှင့် အကြောင်းတွေးနေမလားဆိုတာကို စဉ်းစားရင်း သူ့လီးကြီးပြန်မာလာလေသည်။ မိုးမ ကိုယ်လုံးလေးကို ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်ပေးနေရင်းက သူ၏ မာတောင်လာသော လီးကြီးကို မိုးမ ပေါင်မှာ လာထောက်နေသည်ကို မိုးမ က သတိထားမိလေသည်။ မိုးမ က ကိုရင်ဦးမောင် မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်ရင်း နောက်တောက်တောက်ဖြင့်၊

“ ဟင်၊ ပြန်မာလာပြီ။ နောက်တခါလုပ်ချင်ပြန်တာလား”

ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ ကို ပြန်မဖြေတော့ပဲ မိုးမ ကိုယ်လုံးကို ဆွဲပြီး မှောက်ရက် ဖြစ်အောင်လုပ်ကာ မိုးမ ကျော် ပေါ်မှ တက်ခွလေသည်။ မိုးမ ဂုတ်သားလေးကို ရက်ရင်း သူ့လိင်ချောင်းကြီးကို မိုးမ ဖင်လုံးကြီး နှစ်ခုကြားမှာ ပွတ်နေလေသည်။ မိုးမ မှာ မှောက်ရက်ကလေး ဖြစ်နေရှာပြီး ကိုရင်ဦးမောင် ဖိထားသဖြင့် သူ့နို့ကြီးတွေက အိပ်ယာပေါ်မှာ ဖိကပ်မိနေလေသည်။ မိုးမ က ချွဲပြစ်ပြစ်အသံလေးဖြင့်။

“ အို ဘယ်လို ဖြစ်နေတာလဲ၊ အခု အိပ်ဖို့ အချိန်ကျနေပြီလေ”

ဟုပြောလေသည်။ကိုရင်ဦးမောင်က အာလုပ်သံကြီးဖြင့်၊ငြီးတွားရင်း၊

“ ကိုကို ဒီည ချစ်လေး ရဲ့ နောက်ပေါက်ကို စမ်းချင်တယ်ချစ်လေးရယ်”

မိုးမ မှာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ပြီး ခုန်ထွက်ဖို့ ကျိုးစားရင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်၊

“ အို၊ ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း မလုပ်ပါနဲ့ အနောက်ကို နာလိမ့်မယ်၊ ချစ်လေး မကြိုက်ဘူးကိုကို”

ကိုရင်ဦးမောင် က မိုးမ နှင် လက်ထပ်ပြီးကထဲက မိုးမ ကိုဖင်ချဖို့ ကြိမ်ဖန်များစွာ ကျိုးစားခဲ့ဘူးသည်။ မိုးမ က အမြဲတန်း ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က လည်း အတင်းကာရော မလုပ်ချင်သဖြင့် မိုးမ အတင်းငြင်းတာနှင့် လက်လျှော့လျှော့ ပေးခဲ့ရလေသည်။ 

ဒီတခါတော့ ကိုရင်ဦးမောင် မှာ တအားကို လိုချင်နေပုံပေါက်နေလေသည်။ မိုးမ ကို တအားဖက်နမ်းရင်းက မိုးမကို ခုန ပုံစံအတိုင်း မှောက်ရက်ကလေး ဖြစ်အောင် ပြန်နေရာချလေသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးက လည်း ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်နေစဲမို့ ကိုရင်ဦးမောင်အတွက်လည်း လုပ်ရကိုင်ရလွယ်ကူနေပေသည်။ 

ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ ဖင်လုံးကြီးနှစ်လုံးကြားကို တံတွေးထွေးချလိုက်ပြီး သူ့လီးကြီးကို ပွတ်သတ်လျှက် ခရေပွင့်လေး ရှိရာသို့ စမ်းထိုးနေလေသည်။ မိုးမ က ဆပ်ကနဲ ကြွပြီး ရုန်းဖို့ ကျိုးစားပြန်လေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ ကို ငြိမ်ငြိမ်လေး နေဖို့ ပြောရင်း မိုးမ လည်ကုတ်နားရွက်လေးများကို သူ့လျှာကြီးဖြင့် ရက်ကာ နမ်းရင်း တတွတ်တွတ်နားပူတားဆာလုပ်နေလေသည်။

“ ချစ်ရယ်၊ အဲဒါကလည်း ကိုကိုတို့ အချစ်စခန်းဖွင့်တာ ရဲ့ တစိတ်တပိုင်းပဲလေကွာ၊ ချစ်လေးက ခုထိ အဲဒီနေရာမှာ အပျိုစင်လေး ပဲ ရှိနေသေးတာလေ။ ပထမ တော့ နည်းနည်းနာမယ် ဒါပေမဲ့ နောက်တော့ကောင်းသွာမယ် ဆိုတာ ကိုကိုပြောရဲပါတယ်ကွာ၊ ချစ်လေးရဲ့ စောက်ဖုတ်လေး ပထမဆုံး အပျိုရည်ပျက်ခဲ့တုန်းကလိုပဲပေါ့၊ မှတ်မိတယ်မဟုတ်လား နည်းနည်းလေး အနာခံလိုက်ပြီးရင် နောက်တော့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ခနလေးပဲ၊ နောက်ပြီးတော့ ချစ်လေးရဲ့ အဲဒီနေရာလေးက လည်း အရမ်းကျပ်တော့ ကိုကိုလည်း အရမ်းကောင်းမှာလေကွာ အဲဒါဆိုရင် ခနလေးနဲ့ ကိုကိုပြီးသွားမှာ၊ နော် ချစ်လေး နော်”

မိုးမ က သူ့လက်သီးဆုပ်ကလေးများဖြင့် မှီရာကို လှမ်းထုရင်းက၊

“ ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း၊ မလုပ်ပါနဲ့ နာတာနဲ့ ချစ်လေး အော်ပြစ်မှာနော်၊ မလုပ်ပါနဲ့ဆို”

ပြောနေသော်လည်း ကိုရင်ဦးမောင်ကတော့ သူ့လီးကြီး နှင်မိုးမ ဖင်ပေါက်လေးကို တံတွေးများရွဲနေအောင်စွတ်ကာ တေ့လိုက်ရင်း မိုးမ ပေါင်လုံးတွေကို သူ့ဒူးဖြင့် တွန်းကာ ချဲ့ကားလိုက်သည်။ လက်တဖက်က မိုးမ ခါးလေးကို ကိုင်ရင်း တဖက်က မွေယာပေါ်ထောက်ကာ ထိန်းရင်းဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိချလိုက်သည်။ သူ့ဒစ်ထိပ်ဖူးပြီး မိုးမ ဖင်ပေါက်လေးထဲ တိုးဝင်သွားတော့ မိုးမ အသံအကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ အားးးး နာတယ်...အီး…”

သို့သော်လည်း ကိုရင်ဦးမောင်က သူ့ပါးစပ်ကို မိုးမ လည်ဂုတ်လေး ကိုဖွဖွလေး ကိုက်လျှက် သူ့လီးကြီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နှဲ့သွင်းလေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်လီးကြီး လက်မဝက်ခန့် အဝင်မှာ မိုးမ က နာကျင်သဖြင့် အော်ဟစ်ပြီး ရုန်းကန်လေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ ခါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့လီးကြီးဝင်လက်စမှ မကျွတ်ထွက်ထားအောင် ကျိုးစားနေလေသည်။

“ ချစ်လေး အဲလို အရမ်းလှုပ်ရုံးနေမယ် ဆိုရင် ကိုကို လီးကြီးဝင်လက်စကနေ ကျွတ်သွားပြီး နောက်တခါ ပြန်ထည့်ရမယ်ဆိုရင် ချစ်လေး ပိုနာမယ်၊ အခုလို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားရင် ချစ်လေး ခနနေရင် ကောင်းသွားမျာ၊ ကိုကို ဖြည်းဖြည်းလေးပဲ လုပ်မှာပါ၊ ခနလေးတော့ သည်းညည်းခံလိုက်ပါကွာ၊ နော်၊ ခု ချစ်လေးရဲ့ ယောက္ခထီးကြီးး ဖေဖေ လုပ်နေတယ်လို့ တွေးနေလိုက်။ 

သူက ပထမဆုံးအကြိမ် ချစ်လေးကို လိုးပြီးတာနဲ့ တခါထဲ ဖင်ကို ပါဆက်လိုးချင်တာလေ။ အဖိုးကြီးတွေက ဖင်ကို လိုးရတာ ဘယ်လောက်ကြိုက်တတ်လဲ ဆိုတာ ချစ်လေးသိလား၊ အိုး။ အဲဒီလို စဉ်းစားမိတာနဲ့ ကိုကို့လီးကြီးတအားကို မာလာရပြီ၊ ကိုကို တို့ အဲဒီဂိမ်းကို ဆက်ကစားရအောင်ကွာ၊ ချစ်လေး အခု ကိုကို့ကို ဖေဖေ လို့ ပြန်ခေါ်တော့နော်၊ ဖေဖေ သမီးရဲ့ ဖင်ပေါက်လေးထဲကို လိုးနေပြီ အိုးးးးးးးးးးးးးးးအီးးးးး”

ကိုရင်ဦးမောင်က ထိုစကားတွေ ပြောနေသည့်အချိန်မှာပင် သူ့လီးကြီးက မိုးမရဲ့ ဖင်ပေါက်လေးထဲ တဝက်ခန့်ဝင်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူပြောနေတာကို နားထောင်ရင်းဖြင့် မိုးမ မှာ သူ့လက် ကလေးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ နာကျင်မှုဒဏ်ကို အောင့်အီးခံနေရရှာသည်။ 

သူ့ဖင်ပေါက်ကလေးထဲ အတင်းအကျပ်တိုးဝင်လာသော လီးပူနွေးနွေးမာမာကြီးကြောင့် အသက်ရှုပင်မှားသွားရရှာသည်။ မိုးမ က ရုန်းရင်း ဖင်ကြီးကို လည်း ကြွလိုက်သဖြင့် မှောက်ရက် နေရာမှ ဖင်ဘူးတောင်းထောင်သည့်ပုံစံသို့တောင် ဖြစ်နေရပြီ ဖြစ်လေသည်။ ထိုအခါမှာတော့ ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ ခါးကျင်ကျင်လေးကို သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်၍ ဆောင့်ချလိုက်ရာ သူ့လီးတန်ကြီးတချောင်းလုံးမှာ မိုးမ ဖင်ပေါက်လေးထဲ အဆုံးထိ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

“ အားးးးးးးးးးးးးအိုးးးးးးးးးးးးးးးးးး ကိုကို နာတယ် နာတယ် ကိုကို ကျမကို သတ်နေတာလား တော်တော့တော်တော့”

ကိုရင်ဦးမောင်က မကြားချင်ယောင်ဆောင်ပြီး သူ့လီးကြီးကို မိုးမ ဖင်ပေါက်လေးထဲ စိမ်ထားရင်းက မိုးမ အနာသက်သာသွားအောင် နည်းနည်းစောင့်ပြီးမှ အဝင်အထွက်စလုပ်တော့သည်။

“ ကိုကို ကို ဖေဖေ လို့ခေါ်လေ အချစ်လေး၊ ချစ်လေးရဲ့ ယောက်္ခမကြီး က ချစ်လေးရဲ့ ဖင်ပေါက်ကို လိုးနေပြီလေ”

မိုးမ တယောက် နာကျင်မှုတွေကို ကြိတ်မှိတ်ခံရင်းက တောင်းပန်ရှာသည်။

“ အိုး ဖေဖေ ရယ် မလုပ်ပါနဲ့တော့ နာလွန်းလို့ပါ ကျမ ဖင်ထဲက ဖေဖေ့လီးကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတော့၊ အရမ်းနာတယ်၊ အဲမှာပူစပ်နေပြီ ဖေဖေ မြန်မြန်လေး လုပ်ပေးပါတော့”

ကိုရင်ဦးမောင်က တော့ ထိုအသံကြားရတော့ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး သူ့စိတ်တွေလည်း တအားထသွားကာ သူ့ဆောင့်ချက်တွေက မြန်လာတော့သည်။

“ အိုး ကောင်မလေး ရယ် ကောင်းလိုက်တာ ဖေဖေ မင်းရဲ့ ဖင်ထဲမှာပဲ လရေတွေ ပန်းထုတ်လိုက်တော့မယ်နော် အားးးးးးးးး အိုးးးးးးးးးးးး အီးးးးးးးး ကောင်းးးးးး ကောင်းးးးးးး”

ပြောရင်း ဆိုရင်းဖြင့် ကိုရင်ဦးမောင် လီးကြီးမှ သုတ်ရည်ပူတွေက မိုးမ ဖင်လေးထဲ တထုတ်ထုတ်ပန်းထွက်ကုန်တော့သည်။ မိုးမလည်း ဖင်ထောင်နေရာမှ မွေ့ယာပေါ်သို့ မှောက်ရက် သားပြန်ကျသွားတော့သည်။ မိုးမ မှာ မောပန်းလျှက် နာကျင်မှုကြောင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှုနေပြီး သူ့ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ လိမ့်စီးကျလာရတော့သည်။ ကိုရင်ဦးမောင် လီးတန်ကြီး ကတော့ မိုးမ ဖင်ပေါက်လေးမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပျော့ကျလာလေတော့သည်။

~~~~~~~~~~~~

အခန်း (၂၈) ကိုအောင်နိုင် အလုပ်မှ မိုးမ ဆီဖုံးခေါ်ခြင်း။

မိုးမ အတွက် သူ့ဖင်ပေါက်ကလေးကို လီးအဝင်ခံလိုက်ရခြင်းမျာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း နာကျင်ခြင်း၊ ဒေါသဖြစ်ခြင်းများ ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း ခနလေးအတွင်းမျာပင် ပြီးခဲ့တာတွေကို မေ့သလို ပင်ဖြစ်သွားကာ နှစ်ယောက်သား နှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက် အိပ်ပျော်သွားကြလေတော့သည်။

နောက်နေ့ ရုံးရောက်တော့ ကိုအောင်နိုင်က ကိုရင်ဦးမောင်ကို နောက်တခါလောက် သူ့အိမ်တွင် ဆုံပြီး သောက်ကြဖို့ ပြောလေသည်။ နောက်ပြီး ဟိုတခါက ကိုရင်ဦးမောင် ဖုံးပေးပြောထားသည့် အိမ်နီးချင်း အမျိုးသမီးအကြောင်းကို လည်း မေးမြန်းလေသည်။ 

ကိုအောင်နိုင်က မိုးမ နှင့် နောက်တခါလောက် ဆုံချင်သေးသည့်အကြောင်းပြောတော့ ကိုရင်ဦးမောင်ကလည်း သဘောတူလေသည်။ ထို့ကြောင့် နေ့လည်စာ စားချိန်၌ မိုးမ ကို ဖုံးခေါ်၍ အိမ်မှာ တညနေလောက် ကိုအောင်နိုင်နှင့် သောက်စားပွဲလေး တခါလောက်လုပ်ရအောင်ဟု ပြောခိုင်းရော ကိုရင်ဦးမောင် က သူပြောကြည့်မယ်ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

နေလည်စာစားချိန်တွင် ကိုအောင်နိုင်က ကိုရင်ဦးမောင်နား ရောက်လာခဲ့လေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ ကို ဖုံးခေါ်လိုက်လေသည်။ သူတို့ အပြန်အလှန်ပြောဆိုကြသည်မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်လေသည်။

“ ဟေး ဆက်ဆီ၊ ဘယ်လိုလဲ၊ ငါ့ရဲ့ မယားချောလေး ဘာတွေလုပ်နေသလဲ၊ သူ့ယောက်္ခထီးကြီးအကြောင်းတွေးနေတာလား ဟင် ဟဲဟဲ”

မိုးမ ကလည်း အားကျမခံ၊ ကိုရင်ဦးမောင်ကို ပြန်စလေသည်။

“ အင်းပေါ့ မနက်ကတည်းက ဖေဖေ့ကို တွေးနေမိတာ၊ ညတုန်းက သူအရမ်းကြမ်းတာပဲ လူကို တခါထဲ ပြိုင်းသွားတာပဲ”

ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ အဲလို ပြောသံကြားလိုက်တာနှင့် လီးချက်ခြင်းကို တောင်တက်လာရလေသည်။

“ အင်း ကိုကို ခေါ်တာ ခု ကိုအောင်နိုင်က ကိုကိုတို့ အိမ်ကို ဒီညနေလိုက်လာပြီး နည်းနည်းပါးပါး သောက်စားကြရအောင်လို့ ပြောနေလို့၊ ကိုကို့ မိန်းမ ကို ဟိုနေ့တုန်းကလို ဆက်ဆီဒရက်စ်လေး ဝတ်ထားခိုင်းမလို့”

“ နောက်တခါ၊ နေအုန်း နားထောင်ဦး၊ ချစ်လေး ပြောမလို့၊ ကိုကို့ အဖေ တကယ်ပဲ ဖုံးခေါ်တယ် ခုနလေးတင်ပဲ”

“ တကယ်၊ ဘာကြောင့် ချစ်လေးကို သူက ခေါ်ရတာလဲ၊ တခုခု ဖြစ်လို့လား”

“ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး သူက ဒီစနေတနင်္ဂနွေကို အိမ်ကိုလာဖို့ ခေါ်နေတယ်၊ သောကြာနေ့ညကစပြီးလာခဲ့ပါတဲ့ သူတို့ အလှုရှိလို့တဲ့၊ လဲ့လဲ့နဲ့ ဇာနည်တို့ ကလည်း လာဖြစ်အောင် လာခဲ့ပါတဲ့၊ပြောနေတယ်၊ မနှစ်တုန်းကလည်း ချစ်လေး တို့ အရမ်းပျော်ကြရတယ်လေ မှတ်မိသေးလား”

“ ဟာ ချစ်လေးကလဲ သောကြာည ဘယ်လို သွားမလဲ၊ ကိုကိုက စနေ အလုပ်ဆင်းရအုန်းမှာလေကွာ”

“ ဟွန် ကိုကိုကလည်း တခါတလေပဲဟာ ကိုကို တို့ အဖေအိမ်ကနေ အလုပ်လာလို့ရတာပဲဟာ၊ လုပ်ပါ ကိုကိုရယ် ချစ်လေး သွားချင်လို့ပါ၊ နော်နော်၊ သုံးရက်ထဲပါ ကိုကိုရယ်”

ကိုရင်ဦးမောင် ရဲ့ အတွေးတွေက ထုံးစံအတိုင်း ချော်တွေးနေပြန်ပါသည်။ သူအလုပ်သွားတက်သည့် စနေတနေ့လုံး မိုးမ တယောက် သူ့အဖေ၊ သူ့ညီ အကိုတွေနှင့် အိမ်မှာ နေခဲ့မည်ဆိုတော့၊ အင်း။

“ ကောင်းပြီလေ၊ ကြည့်လိုက်မယ် ကိုကို ဘယ်လိုလုပ်လို့ရမလဲ ဆိုတာကို၊ ချစ်လေး သောကြာနေ့ညသွားချင်တယ်ဆိုရင် ကိုကို အလုပ်က ပြန်လာတာနဲ့ တခါတည်းထွက်ကြတာပေါ့၊ အခုညနေရော ကိုအောင်နိုင် ကိုကို နဲ့ လိုက်လာလို့ ဖြစ်မလား”

မိုးမ တယောက် ခနတာမျှ စဉ်းစားနေပြီးတော့၊

“ အင် ကိုကိုကလည်းကွာ လာပြန်ပါပြီ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ ၂ရက်လောက်ကပဲ သူအိမ်လာပြီးသွားပြီလေ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မှ အရင်လိုနေရတာလဲ၊ ချစ်လေး တို့ ရွာက ပြန်လာမှ ဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ၊ ချစ်လေး တော့ အဲဒါ ပိုကြိုက်တယ် ကိုကိုရော ဘယ်လိုထင်လဲ”

ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ ကို အတင်းမတွန်းချင် သဖြင့် မိုးမ ပြောသည်များကို သဘောတူလိုက်လေသည်။ မိုးမ က စိတ်မလာသည့်အချိန်မှာခေါ်သွားမည့်အစား မိုးမ လိုလိုချင်ချင် ဖြစ်သည့်အချိန်ခေါ်သွားသည်မှာ ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးမိလေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း မိုးမကို သူတို့ ရွာမှ ပြန်ရောက်မှ ကိုအောင်နိုင့်ကို ခေါ်လာတော့မည်ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

တယ်လီဖုံးချလိုက်ပြီးတော့ ကိုရင်ဦးမောင် စပြီး အတွေးခေါင်တော့သည်။ ညတုန်းက လည်း သူပြောတယ် အဖေက သူ့ကို မကြာမကြာခေါ်လေ့ရှိတယ်တဲ့၊ ဘာကြောင့် အဖေက မိုးမကို ခေါ်ရတာလဲ၊ သူတို့ နှစ်ယောက် ဘာတွေ ပြောဆိုကြတာလဲ၊ အခုလည်း သူက မိုးမကို ကျတော့လှမ်းခေါ်တယ်၊ ငါ့ကိုကျတော့ ဘာလို့ မခေါ်ရတာလည်း၊ မိုးမ နဲ့ကျတော့ စကားစမြီပြောတယ်၊ ငါ့ကိုကျတော့ အဖက်လုပ် စကားပြောဖေါ်တောင်မရဘူး၊ အဖေ နဲ့ မိုးမ ကြားမှာ အကန့်တွေ ရှိနေကြတာလား၊ 

မိုးမ က အဖေ့ကို ချစ်တယ် ဆိုတာသူသိသည်၊ သူတို့ နှစ်ယောက် အရမ်းရင်းနှီးကြတာကိုလည်း သူသိသည်။ ဒါပေမဲ့ ငါရှေ့ကြရင် သူတို့က ဘာလို့ ရင်းရင်းနှီးနှီး မနေကြတာလဲ၊ ငါအရင်က ရွာကနေ အလုပ်တက်နေတဲ့ အချိန်တလျှောက်လုံးမှာ သူတို့ တအိမ်ထဲ အချိန်အကြာကြီး အတူတူ နေခဲ့ကြတယ်၊ လခွီး မှပဲ ငါတောင် ဦးနှောက်စားလာပြီ။

ကိုအောင်နိုင် ရောက်လာတော့ ကိုရင်ဦးမောင်က အိမ်သာကိုအထွက်နှင့် ဆုံလေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က ကိုအောင်နိုင့်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်၊ သူတို့ ရွာပြန်လည်အုန်းမည့်အကြောင်း ရွာမှ ပြန်လာမှ ပဲ သူတို့ သောက်ပွဲ စားပွဲကို လုပ်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ကိုအောင်နိုင်က လည်း အင်းလေ အဲဒါဆိုလဲ အဲဒီကျမှပေါ့လို့ ပြောလိုက်လေသည်။ ကိုအောင်နိုင်က ဧည့်သည်ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေတုန်း ကိုရင်ဦးမောင်က အိမ်သာဖက် ခနထွက်သွားလေသည်။ 

ကိုအောင်နိုင်က ကိုရင်ဦးမောင် စားပွဲပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့သော ဆဲဖုံးကို တွေ့လိုက်လေရာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးခေါ်သည့်နံပါတ်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ ကိုရင်ဦးမောင်က မိုးမ ကို ခေါ်ထားတာမို့ ဖုံးနံပါတ်မှာ မိန်းမ ဟု မှတ်ထားတာတွေ့လိုက်ရသည်။ ကိုအောင်နိုင်က ထိုနံပါတ်ကို သူ့ဖုံးတွင် မှတ်ထားလိုက်တော့သည်။ ကိုရင်ဦးမောင် ပြန်လာတော့ ကိုအောင်နိုင်က သူအပြင်ခနထွက် လေကောင်းလေသန့် ရှုလိုက်အုန်းမည်ဟု ဆိုတာ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ကိုအောင်နိုင်က ကားပါကင် ရှိရာဖက်ကို သွားကာ သူ့ကားထဲ ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း မိုးမ ဖုံးကို လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

“ ဘယ်သူလဲ”

“ ဟေး မိုးမ ကိုပါ၊ ဦးအောင်နိုင်လေ၊ ဘယ်လိုလဲ နေကောင်းလား၊ ကိုတော့ကွာ ဟိုနေ့ညက မိုးမ နဲ့ အကြောင်းတွေပဲ အမြဲတွေးနေမိတယ်၊ ကို လေ မိုးမ ကို နမ်းတာ ရက်တာတွေ စဉ်းစားလိုက်တာနဲ့ကို လီးက တောင်လာတယ်၊ မိုးမ က အရမ်းကို ဆက်ဆီ ကျလွန်းတယ်ကွာ၊ ကို မိုးမ ကို အရမ်းကို ်ချစ်နေမိပြီ”

မိုးမ တယောက် ကိုအောင်နိုင့်အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကြက်သည်း မွှေးညှင်းတွေ ထောင်ထသွားရသည်။ အာခေါင်တွေလည်း ခြောက်သလို ဖြစ်လာပြီး ဘာပြောရမည်မသိ အာစေးထည့်ထားသလို ဖြစ်နေရသည်၊ နောက်မှ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့်၊

“ ကိုရင်ဦးမောင် အနားမျာ မရှိဘူးလား၊ ရှင် ကျမ ဖုံးနံပါတ် ဘယ်ကနေရတာလဲ၊ကိုရင်ဦးမောင်က ရှင့်ကို ပေးလိုက်တာလား၊ ရှင်အခု ကျမ ကို ဖုံးခေါ်စကားပြောနေတာကို သူသိတယ်မလား၊ မှန်မှန်ပြော၊ မလိမ်နဲ့နော်”

“ ဟင့်အင်း ကို က သူ့ဆဲဖုံးကို စားပွဲပေါ်ထားပြီး သူအပြင်ခနသွားတုန်း ခိုးကြည့်ပြီး မိုးမ နံပါတ်ကိုမှတ်ထားလိုက်တာပါ၊ ကို အခု မိုးမ နဲ့ ဖုံးပြောနေတာ ကိုရင်ဦးမောင်မသိဘူး၊ သူ့ကို သွားမပြောနဲ့နော်”

“ သေခြာလို့လား၊ ရှင့်ကို ကျမ ဘယ်လို ယုံရမှာလဲ”

“ အိုကွာ မိုးမ ကလည်း ကိုယ်က မိုးမ ကို ဘာအကြောင်းကြောင့်လိမ်ရမှာလဲ၊ ကိုယ်က မိုးမ နဲ့ စကားလွတ်လွတ်လပ်လပ် အရမ်းပြောချင်နေတာ၊ အဲဒီညတုန်းက မိုးမ ဆီက ဖုံးနံပါတ်တောင်းဖို့ မေ့သွားတာ၊ တကယ်ပြောတာ၊ မိုးမ ကို ကိုယ်က ကိုယ့်ရင်ခွင်ထဲကို ဆွဲပြီး ဖက်ထားချင်တာ၊ မိုးမ အသားလေး တွေက အိတင်းနေတာပဲ၊ အဲဒီညတုန်းက အထိအတွေ့တွေကို ဘယ်လိုမှ မေ့ဖျောက်လို့ မရနိုင်ဘူး၊ နောက်နေ့ မနက် ကိုယ် ကားလာယူတော့ အခန်းတံခါးလာခေါက်သေးတယ်၊ မိုးမ ဘာလို့ တံခါးမဖွင့်ပေးတာလဲ”

“ အော် အဲဒီအချိန် ကျမ အရမ်းကို အိပ်ကောင်းနေတာလေ၊ ကိုရင်ဦးမောင် အလုပ်ထွက်သွားလိုက်တာတောင် မသိလိုက်ဘူး၊ ညက တညလုံးမှ အိပ်မပောျ်တာ၊ ရှင်က ကျမ ကို ဒုက္ခတွေ ပေးပြီး စိတ်ထအောင်လုပ်သွား၊ ကိုရင်ဦးမောင်ကလည်း မူးပြီး အိပ်ပျော်သွား၊ ကျမ မှာသာ အိပ်လို့မရ ပဲ ဂန့်နေတာ မနက်၅နာရီထိုးမှ အိပ်ပျော်သွားတာကိုး”

“ အဲဒီညက ကိုယ်က မင်းကို အရမ်းကို လိုးချင်နေတာကို မင်းက ဘာလို့တားရလဲကွာ၊ ရင်ဦးမောင်က မူးပြီး ဂေါက်သွားပြီ ကိုတို့ လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ရနေတာပဲဟာကို၊ မင်းက မှ ပေးမလုပ်တာ၊ အဲညက မင်းလဲ လိုနေတာပဲ မဟုတ်လားလို့”

“ မသိပါဘူးရှင်၊ ကျမလည်း မပြောပြတတ်တော့ဘူး၊ ကျမ ကိုယ်ကျမတောင် နားမလည်တော့ဘူး၊ ရှင်းကလည်း တအားကို လောတယ်။ ချက်ချင်းကြီးကို သရဲမရဲစီး တော့တာကိုး၊ ကျမက အဲလောက်တောင် မမျှော်လင့်ထားဘူးလေ၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း တဆင့်ချင်းပဲ မျှော်လင့်ထားတာ၊ ရှင်က နောက်က ဆင်လိုက်သလိုကြီးကိုး၊ ကဲ ပြောစမ်းပါအုန်း အခု ရှင်က ဘယ်ကနေဆက်နေတာလဲ၊ ရုံးခန်းထဲကလား၊ ဘေးနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလား၊ ကိုရင်ဦးမောင်ကရော ဘယ်ရောက်နေလဲ၊ ခုနလေးတင် သူကျမနဲ့ ဖုံးပြောနေသေးတာ”

“ ကိုယ်က ကားပတ်ကင် မှာ၊ ကိုယ့်ကားထဲ ဝင်ထိုင်ပြီး ပြောနေတာ၊ ဘယ်သူမှ လည်း ကို့ကို မမြင် မကြားနိုင်ပါဘူး၊ စိတ်မပူနဲ့၊ ကို မင်းကို အခုတွေ့ချင်လာပြီကွာ၊ အခု မင်းအိမ် ကို ကိုယ်လာခဲ့ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ၊ ဟုတ်ပြီ ကိုယ်အလုပ်က နေ့တဝက်ခွင့်ယူပြီး လာခဲ့လိုက်မယ်၊ ဟုတ်လား”

“ အိုး ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း၊ မလာပါနဲ့”

“ ဘာလို့လဲ ကွာ၊ မိုးမ ကလဲ အခု အချိန်ဆို ရင် အခွင့်ကောင်းပဲလေ၊ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် ညနေ ၅နာရီအထိ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ချစ်နိုင်မယ်ကွာ၊ ကိုရင်ဦးမောင်က ၅နာရီမှ ရုံးကဆင်းမျာလေ၊ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် ထဲ အရမ်းပျော်ကြရမှာ၊ ကိုယ့်လျှာပေါ်မှာ မင်းရဲ့ စောက်ဖုတ်အရသာတောင် ခုထိ မပျောက်သွားသေးဘူး၊ မင်းက အဲတုန်းက စောက်ဖုတ်တခုလုံးစိုရွဲပြီး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုရင်ဦးမောင် ရှိနေလို့ မင်း စိတ်မရဲဘူး ဖြစ်နေတာမဟုတ်လား၊ အခု သူလည်း အိမ်မှာ မရှိဘူးလေ၊ ကိုယ်လာခဲ့မယ်၊ အခုလာခဲ့လိုက်တော့မယ်”

~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း (၂၉) ကိုအောင်နိုင်ရုံးမှ လစ်ပြီး မိုးမ ဆီလာခြင်း။

မိုးမ တယောက် အခုတော့ ပြာယာခပ်ရပြီ၊ ကိုအောင်နိုင်တယောက် ပြောဆိုနေရင်းက ဖုံးကို ချပြစ်လိုက်တော့ သူစိတ်တွေ ပူလာရသည်။ မိုးမ က သူ့ကိုယ်သူပင် သူမသေခြာ၊ ကိုအောင်နိုင်နှင့် သူ တွေ့ချင်သလား မတွေ့ချင်ဘူးသလား ဆုံးဖြတ်မရ၊ ကိုရင်ဦးမောင်ကို ခေါ်ပြီးတော့ ကိုအောင်နိုင်ခေါ်ကြောင်းနှင့် အခု သူ့ကို တွေ့ဖို့ လာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို ပြောလိုက်ရကောင်းမလား၊ ဒါမှ မဟုတ် ကိုရင်ဦးမောင်က ပဲ ကိုအောင်နိုင့်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို မိုးမ ပြန်ပြောမလား မပြောဘူးလား ဆိုတာကို စမ်းသပ်တာပဲလား။ မိုးမ တယောက် ဘာလုပ်ရမှန်းကို မစဉ်းစားတတ်တော့ခြေ။

မိုးမ ရင်တွေ တဒုံးဒုံး ခုန်နေသည့်ကြားမှ ဝရံတာဘက် အမြန်ထွက်ပြီး လမ်းမဖက်ကို မျှော်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကိုအောင်နိုင် တကယ်ပြောတာလား သူ့ကို များ စနေတာလား၊ သူ့ကို ကျီစယ်နေတာ ဖြစ်ပါစေဟု မိုးမ ဆုတောင်းနေမိသည်။ ဥက္ကာ တယောက် ဂိတ်နားမှာ ရပ်နေသည်ကို လှမ်းမြင်နေရသည်၊ သို့သော်လည်း ဥက္ကာက သူ့ဖက်ကို လှမ်းမကြည့်နေပေ။မိုးမ က အိမ်နေရင်း ဂျင်းရှော့ပင်နှင့် အပေါ်က အမဲရောင် လက်ပြတ်လေးကို ဝတ်ထားသည် မို့ သူ့အသားအရည် က ပိုပြီး ဝင်းနေသလို ဖြစ်နေရသည်။

ကိုအောင်နိုင်တယောက် ကိုရင်ဦးမောင် မသိအောင် သူ့အထက်အရာရှိဆီမှ နေ့တဝက်ခွင့်တောင်းကာ ရုံးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကိုရင်ဦးမောင် နှင့်က ဌာန တခုထဲ မှာ မဟုတ်လို့ သိနိုင်ဖို့ မလွယ်ပေ။ သို့သော်လည်း ကိုရင်ဦးမောင် က သူ့ဆီက တခုခု လိုလို့ သူ့ကို လာရှာရင်တော့ သူမရှိသာ သိသွားနိုင်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကိုရင်ဦးမောင် ဘယ်လိုမှ မသိနိုင်ခြေ။

ကိုအောင်နိုင်တယောက် မိုးမ ကိုယ်လုံးလေး ကို စဉ်းစားရင်း စိတ် အရမ်းပြင်းပြနေရသည်။ မိုးမ ရဲ့ ရင်သားမြှောင်း၊ မိုးမ ရဲ့ စွံကားဖွံ့ထွားတဲ့ ဖင်လုံးတွေ၊ စိတ်ကူးယဉ်ရင်း လီးဗာကို ဖိနင်းကာ၊ ကားကို အမြန်မောင်း၍ မိုးမ ဆီသို့ သွားနေတော့သည်။

မိုးမ တယောက် ဝရံတာမှ ၊ မီးဖို၊ မီးဖိုမှ ဧည့်ခန်း၊ နောက် အိမ်တံခါးဝ မှနေ၍ ဓါတ်လှေခါးပေါက် ရှိရာလှမ်းမျှော်ကြည့်၊ နောက်ဝရံတာကို ပြန်သွား၊ လမ်းမ ဖက်ကို ကား တစီးတလေများ ဝင်လာမလား ကြည့်၊ ဂဏှာမငြိမ် ဖြစ်နေရလေသည်။ မိုးမ စိတ်တွေ လှုပ်ရှားပြီး တုံတုံရီရီ ပင်ဖြစ်နေရသည်။ 

တချိန်ထဲမှာ ပင် သူ့အတွေးထဲ၌ ကိုအောင်နိုင် ရဲ့ အနမ်း အရက် တွေ၊ အတင်းကာရော သူ့ရှေ့မှာ ထိုင်ချပြီး သူ့ဒရက်ကို လှန်တင်ကာ ပင်တီကို ဆွဲချပြီး သူ့စောက်ဖုတ် ကို ကိုအောင်နိုင် ရက်ခဲ့ စုပ်ခဲ့တာတွေ၊ အဲဒီ အချိန်မှာ မိုးမ ကိုယ်တိုင်ကိုကပင် စိတ်တွေ ထလာပြီး ကိုအောင်နိုင်ကို သူလုပ်ချင်တာ လုပ်ခွင့်ပေးဖို့ အသင့်ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို တွေးနေမိသည်။ မိုးမ တွေးရင်းနှင့်ပင် မြီးညှောင်ရိုးမှ ပင် စိမ့်တက်ကာ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေလည်း အေးစက်လာရလေသည်။

ကိုအောင်နိုင် မိုးမ တို့ အပတ်မန့် ဂိတ်ကို ရောက်တော့ ဥက္ကာက လှမ်းတားလေသည်။

“ ဆရာ ဘာကူညီရမလဲ ခင်ဗျာ”

ကိုအောင်နိုင် စိတ်အနှောက်အယှက် ဖြစ်သွားကာ ဒေါသလည်းထွက်သွားသည်။

“ ဟေ ဘာလဲက ငါ့အမျိုး ဆီ လာတာ ဘာလို့လဲ ဝင်လို့မရဘူးလား”

“ ဒီလိုပါဆရာ၊ ဒါက ပုံမှန်ပါ၊ ဒီအပတ်မဲ့ကို လာလည်တဲ့ အပြင်က လူတွေ အကုန်လုံးကို ကျနော်တို့က သိဖို့ လိုပါတယ်။ ကျနော်က ဆရာ့ကားနံပါတ်ကို ပဲ ရေးမှတ်ထားမှာပါ၊ ဆရာဘယ်သူ့ ဆီ သွားမယ် ဆိုတာကိုပဲ ပြောပြပေးပါ။”

“ ဟေ့ကောင် ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်တုန်းက တောင် ငါသူငယ်ချင်းနဲ့ လာပြီးတော့ ကားတောင်တညလုံးထားခဲ့သေးတယ်၊ ဘယ်သူမှ င့ါကားနံပါတ်လည်း မမှတ်ဘူး ၊ဘယ်သူမှ လည်း မေးခွန်းလာမထုတ်ဘူး၊ ခုမှ ဘာအရူးထတာလဲ”

ဥက္ကာက ကိုအောင်နိုင့်ကို၊ သူတကယ်လို့ ဒီအပတ်မန့်မှာ နေတဲ့ လူတယောက်ယောက်နဲ့ အတူတူလာလို့ရှိရင် အဲဒီလူက တာဝန်ယူတာမို့လို့၊ ဘာမှ မေးမြန်းခြင်းမရှိပဲ ဝင်လို့ရတာ ဖြစ်ကြောင်း၊ အခုတော့ အပြင်လူ တယောက်ထဲ လာတာမို့ သူ့အနေနဲ့ မေးမြန်းရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း၊ ရှင်းလင်းပြနေလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် မိုးမ က ဝရံတာကို ထွက်လာရာ၊ ဥက္ကာ က ကိုအောင်နိုင်နှင့် စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြသည်ကို မိုးမ မကြားတချက်ကြားတချက်ဖြစ်နေသည်။ မိုးမ က ကိုအောင်နိုင် သူ့ဆီလာသည်ဟု ဥက္ကာကို ပြောလိုက်မှာ စိုးရိမ်နေလေသည်။ ဥက္ကာက တော်ကြာ ကိုရင်ဦးမောင်ကို ပြန်ပြောလိုက်မှာ စိုးနေမိသည်။ မိုးမ ဥက္ကာဖုံးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ဥက္ကာ ဖုံးကိုင်တော့ သူက၊

“ အဲ ဥက္ကာ အဲဒါ ငါ့အမျိုး ပဲ ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ”

ဟုပြောလိုက်သဖြင့် ဥက္ကာက ကိုအောင်နိုင့်ကို ချက်ချင်းပင် တောင်းပန်လိုက်သည်။

“ ဆောရီး ဆရာ၊ မမိုးမ က ဝင်ခွင့် ပြုပေးဖို့ လှမ်းပြောနေလို့၊ ကျနော်တာဝန်အရ မေးမြန်းရတာကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ မတော်လို့ လူဆိုးသူခိုးတွေက ဝင်လာခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ဟုတ်တယ်မလား၊ ကျနော့်အလုပ်ကို နာလည်ပေးပါခင်ဗျာ၊ ဆရာ ပျော်ရွင်ပါစေခင်ဗျာ”

ကိုအောင်နိုင်က ကားပတ်ကင်လော့ထဲ ကားကို မောင်းဝင်လာရင်းက ဥက္ကာကို မျက်လုံးပြူးကြည့်ရင်ါ်စိတ်ထဲက ၊

ခွေးမသားက ဘာလို့ ဆရာပျော်ရွှင်ပါစေလို့ ပြောရတာလဲ၊ ငါမိုးမ ကို လိုးမလို့လာတယ်ဆိုတာကို သူရိပ်မိလို့လား၊ မိုးမ က အဲလို ခပ်ရှုတ်ရှုတ်ထဲကလား၊ တခြားငတ တွေလဲ အဲလိုပဲ လာလေ့ရှိပြီး မိုးမ က ဝင်ခွင့်ပေးဖို့ လှမ်းပြောတတ်လို့လား၊ တော်တော်တော့ထူးဆန်းတာပဲ။ စသည်ဖြင့် တွေးနေမိသည်။

ဥက္ကာက မိုးမ ရှိရာကို လှမ်းမော့ကြည့်လိုက်ရင်း က ပြုံးဖြဲဖြဲ ဖြင့် လက်မ ကို ထောင်ပြလိုက်သည်။ မိုးမ က သူ့ကို ပြန်ပြုံးပြလိုက်ရင်း အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားလိုက်သည်။ အခုတော့ ဥက္ကာ တွေးဖို့ အလှည့်ဖြစ်တော့သည်။ ဒီဘဲက ဘယ်ကဘဲလဲ၊ ဘာကောင်လဲ၊ မမမိုးမ တယောက်ထဲ အခုချိန်ဆိုရင် သူ့ယောက်ျားက အလုပ်မှာ၊ ဒီကောင်က ဘာဖြစ်လို့ မမမိုးမ တယောက်ထဲ ရှိနေတဲ့ အချိန် ဘာလို့လာတွေ့ရတာလဲ၊ မမမိုးမ အခု ဝတ်ထားတာကလည်း ဆက်ဆီ ကျလိုက်တာ၊ အပေါ်က အင်္ကျီကလည်း တိုလို့ ချက်ကိုတောင် မြင်နေရတယ်။ 

အဲဒီပုံစံ အဝတ်အစားနဲ့ ဘဲတဗွေနဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ အတူတူ အခန်းထဲမှာ ။ ဒီဘဲကြည့်ရတာလည်း ထန်နေတဲ့ပုံပဲ၊ သူတို့ ချိန်းပြီး လိုးကြတာလား။ ငါ မသိမသာ သွားချောင်းမှ ။ တကယ်လို့ မှန်နေရင်တော့ မမမိုးမ သူ့ယောက်ျားကို ငါပြန်မပြောရအောင် နူတ်ပိတ်တဲ့အနေနဲ့ ငါ့ကို ပေးလိုးမှာပဲ။ ဟီးဟီး။ တွေ့ကြသေးတာပေါ့။ မမမိုးရယ်။

မိုးမ က သူ့အိမ်ရှေ့တံခါးနားမှာ ဓါတ်လှေခါး တံခါးပွင့်လာမည့်အသံကို စောင့်နားထောင်နေလေသည်။ ကိုအောင်နိုင်က ဓါတ်လှေခါးမှ ထွက်လာပြီး သူတို့ အခန်းရှေ့ ရှောက်သည်အထိ စောင့်နေလေသည်။ ကိုအောင်နိုင်က တခါးခေါင်းလောင်းကို နှိပ်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးလေးဖြင့်၊

“ ကိုယ်ရောက်နေပြီ တံခါးဖွင့်တော့လေ”

မိုးမ မှာ တံခါးနားမှာ မှီရပ်လျှက် သူ့ရင်တွေက တဒုံးဒုံးခုန်နေပြီး အသက်ရှုတောင် မမှန်ဖြစ်နေရသည်။ လည်ချောင်းထဲမှာတောင် ခြောက်ကပ်လာလို့ တံတွေးကို မျိုချလိုက်ရသည်။ ကိုအောင်နိုင်က တံခါးဝမှ ဘဲကို ထပ်နှိပ်ပြန်လေသည်။

“ တံခါးဖွင့်ပေးလေကွာ”

မိုးမက အသံတုံတုံ လေးဖြင့်၊

“ ဟင့်အင်း။ ကျမ ဖွင့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင်ပြန်တော့။ အောက်က လုံခြုံရေးက အကုန်သိသွားတော့မယ်၊ သူက ကိုရင်ဦးမောင်ကို ပြန်ပြောမှာ၊ ပြန်သွားပါတော့ရှင်”

မိုးမ ဘာလို့ ကိုအောင်နိုင့်ကို ရှင်းပြနေမိမှန်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပင် နားမလည်နိုင်တော့ခြေ။ တကယ်တော့ သူဘာမှ အသံမပေးပဲနှင့် ဟိုမနက် သူကားလာယူတုန်းကလို အိပ်ပျော်ချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်ဖို့ကောင်းသည်ဟု တွေးနေမိသည်။ သူ့ကိုယ်သူပင် ဘာတွေ လုပ်နေမိမှန်း မသိတော့ခြေ။

ကိုအောင်နိုင်က သူ့ပါးစပ်ကို တံခါးနားမှာကပ်ကာ၊

“ ချစ်လေး၊ မဟုတ်တာတွေ လုပ်မနေနဲ့ကွာ တော်ကြာ လူတွေက တစိမ်းတယောက် တံခါးဝမှာ ခေါက်နေပြီး အထဲမှာလည်း မိန်းခလေးတယောက်ထဲ ရှိတယ်ဆိုပြီး လာစပ်စုနေကြအုန်းမယ်။ တော်ကြာ ရဲတွေ ဘာတွေ လှမ်းခေါ်နေရင် ပြဿနာ မလိုအပ်ပဲ ဖြစ်ကုန်မယ်၊ တံခါးသာ ဖွင့်လိုက်ပါကွာ၊ ကိုယ်ချစ်လေးကို အရမ်းကို ဖက်ထားချင်နေပြီကွာ”

မိုးမ တယောက် ကိုအောင်နိုင် ပြောတာ ယုတ္တိ ရှိနေတာမို့ တံခါးကို အသာဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

ကိုအောင်နိုင် အတွင်းကို ကမန်းကတမ်းဝင်လိုက်ကာ မိုးမ ကိုတံခါးရွက်ဆီတွန်းရင်း၊ က သူ့ရင်ခွင်ထဲ သွင်းကာ အတင်းဖက်လိုက်သည်။ နောက်တော့ မိုးမ ပါးတွေ ကို တရွှတ်ရွှတ်နမ်းရင်း လည်တိုင် ပါးပြင်တို့ကို လျှာဖြင့် ရက်လိုက်သည်။ သူ၏ မာတောင်နေသော လီးကြီးက မိုးမ ပေါင်တန် ဗိုက်သားတို့ကို ထောက်ပွတ်နေလေသည်။ မိုးမ က ကိုအောင်နိုင့် အဖက်၊ အရက်တို့မှ ကြိုးစား ရုန်းထွက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်လုံးလေး လည်း တဆတ်ဆတ်တုံ နေပြီး တမျိုးကြီးခံစားနေရလေသည်။

~~~~~~~~~~~~~~~~

 အပိုင်း ( ၄ ) ဆက်ရန် >>>